บทที่ 60 ไร้ยางอายสิ้นดี

บทที่ 60 ไร้ยางอายสิ้นดี

มิติปลุกพลัง!

เขตแดนหยวนเสิน

พัคซัมฮวามองดูดอกบัวที่ถูกกระแสลมแห่งความโกลาหลซัดจนแหลกละเอียดอีกครา เขาโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ:

“อาซีปา! ไอ้โทนี่ชาติชั่วนั่นด่าข้าก็ช่างหัวมันปะไร แต่เจ้ากระแสลมแห่งความโกลาหลนี่ก็ยังจะมารังแกข้าอีกรึ! ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด...”

และแล้ว...

เขาก็ด่าทออยู่นานสองนานกว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้

เขามองดูเขตแดนโกลาหลที่รกร้างว่างเปล่า ก้มหน้าครุ่นคิด

“ดอกบัวใช้ไม่ได้ผล งั้นก็สร้างอย่างอื่น...”

เมื่อคิดได้ดังนั้น พัคซัมฮวาจึงเลิกเลียนแบบอารยธรรมหงฮวงของหวังอี้ เขาหันมาสร้างสรรค์ตามแนวทางอารยธรรมโกลาหลของคิมออลบีแทน

ด้วยทักษะการควบคุมวิวัฒนาการอันช่ำชอง เขาก็ได้สร้างไข่สีเทาฟองหนึ่งขึ้นมาในเขตแดนโกลาหลอย่างรวดเร็ว

นอกเหนือจากไร้ซึ่งดอกบัวสามสิบหกกลีบแล้ว ส่วนที่เหลือล้วนคล้ายคลึงกับผานกู่แห่งอารยธรรมหงฮวง

เขาเรียนรู้จากความล้มเหลวของคิมออลบี จึงไม่ได้สร้างไข่ขึ้นมามากมาย แต่สร้างขึ้นมาเพียงฟองเดียว

เขาใช้พลังงานดวงดาวที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย เร่งการฟักตัวของไข่สีเทาฟองใหญ่อย่างรวดเร็ว

ความคิดของเขานั้นเรียบง่ายยิ่งนัก นั่นคือฟักสิ่งมีชีวิตนี้ออกมาให้สำเร็จก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

เพื่อหลีกเลี่ยงการซ้ำรอยความผิดพลาดของคิมออลบี เขาจึงสร้างไข่ขึ้นมาเพียงฟองเดียว

และแล้ว ด้วยประสบการณ์การวิวัฒน์ที่ช่ำชองและการดูแลเอาใจใส่อย่างดี ในไม่ช้าไข่ยักษ์ตรงหน้าของเขาก็ฟักตัวออกมาได้สำเร็จ

สัตว์ประหลาดสูงกว่าสามเมตร หัวเป็นคนตัวเป็นงูปรากฏขึ้นในเขตแดนโกลาหล

คล้ายกับร่างตอนถือกำเนิดของเทพอสูรแห่งกาลเวลาในอารยธรรมหงฮวง แต่ก็มีความแตกต่าง

ที่สำคัญที่สุดคือ บนร่างของมันไม่มีกฎแห่งมหาเต๋าแผ่ซ่านออกมา มีเพียงปราณเทพที่เรียบง่ายเคลื่อนไหวอยู่!

【ติ๊ง!】

【ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของดวงดาวแห่งเกาจวี้ลี่ พัคซัมฮวา ที่เร่งให้เทพเจ้าองค์แรกนาม ‘หยวนเสิน’ ถือกำเนิดขึ้น รางวัลพรหยวนเสิน ประชาชนทุกคนมีอายุขัยเพิ่มขึ้น +5 ปี!】

“โอเย! ในที่สุดก็สำเร็จ!”

เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนของมิติปลุกพลัง ในที่สุดพัคซัมฮวาก็เผยรอยยิ้มแห่งความยินดีออกมา

ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ!

ล้มลุกคลุกคลาน!

ทำซ้ำแล้วซ้ำเล่ากว่าสิบครั้ง ในที่สุดก็วิวัฒน์สำเร็จด้วยวิธีการลอกเลียนแบบของคิมออลบี

ช่างเป็นเรื่องที่...

น่าประหลาดใจเสียนี่กระไร!

...

โลกหลัก!

ประชาชนชาวเกาจวี้ลี่

เมื่อได้เห็นภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ก็พลันดีใจจนน้ำตาไหล

ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ!

ในที่สุดซีรีส์ “หยวนเสิน” ก็ถือกำเนิดขึ้นแล้ว โอปป้าพัคซัมฮวา สุดยอด!

“ข้าบอกแล้วว่าโอปป้าพัคซัมฮวาเก่งที่สุด ไม่รับคำคัดค้าน!”

“ประชาชนทุกคนมีอายุขัยเพิ่มขึ้น +5 ปี! แข็งแกร่ง!”

“ข้าหนุ่มขึ้นแล้ว ไม่ต้องไปทำศัลยกรรมแล้ว!”

“ทำไมรางวัลถึงน้อยขนาดนี้? ทำไมไม่มีแดนศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิดขึ้น?”

“จะรีบร้อนไปไย! เพิ่งจะถือกำเนิดหยวนเสินขึ้นมาตนเดียว ไม่มีแดนศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิดขึ้นก็เป็นเรื่องปกติ!”

“...”

สำหรับการถกเถียงกันอย่างดุเดือดของประชาชนชาวเกาจวี้ลี่ ประชาชนทั่วโลกกลับไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

พวกเขาเบื่อหน่ายกับการกระทำของพัคซัมฮวาจนไม่อยากจะดูอีกต่อไปแล้ว!

เพราะพวกเขารู้ดีว่า การวิวัฒน์ของพัคซัมฮวานี้ ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือการถูกกระแสลมแห่งความโกลาหลพัดจนแหลกละเอียด!

ดูไป ก็ไม่ต่างอะไรกับไม่ได้ดู

เพราะอย่างไรเสีย บทเรียนที่ผ่านมาก็ยังคงตราตรึงอยู่ในใจ

พลัน!

กระแสลมแห่งความโกลาหลพัดผ่าน หยวนเสินในเขตแดนโกลาหลพลันสั่นสะท้าน เกือบจะซ้ำรอยเดิมกับดอกบัว

ฉากนี้ ทำให้พัคซัมฮวาตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

เขารีบเรียกใช้พลังแห่งอารยธรรมเทพราชาแห่งโครยอ สร้างม่านพลังขนาดมหึมาขึ้นปกป้องหยวนเสินที่ตนอุตส่าห์สร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก เพื่อไม่ให้ถูกกระแสลมแห่งความโกลาหลพัดจนสลายไป

แต่เขากลับมองข้ามปัญหาไปอย่างหนึ่ง ตอนที่วิวัฒน์เขตแดนโกลาหล เขาได้จงใจสร้างระบบพลังของอารยธรรมหยวนเสินและระบบพลังของเทพราชาแห่งโครยอให้เป็นสองขั้วอำนาจที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ประหนึ่ง ‘หยินหยาง’ แห่งเต๋า เมื่อโคจรมาพบกัน ย่อมเกิดสภาวะน้ำกับไฟที่มิอาจอยู่ร่วมกันได้

เพล้ง!

ทันใดนั้น!

บริเวณขอบของเขตแดนโกลาหล มีเสียงดังขึ้นราวกับแก้วแตก

แรกเริ่ม พัคซัมฮวาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

เขาคิดว่าเป็นเสียงที่เกิดจากการปะทะกันของม่านพลังงานและกระแสลมแห่งความโกลาหล

แต่เมื่อเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ และถี่ขึ้นเรื่อยๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือเขตแดนโกลาหลที่กำลังพังทลายเป็นชิ้นๆ

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”

หัวใจของพัคซัมฮวาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก!

“อ๊า...”

ในขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูก ร่างของหยวนเสินที่ถูกครอบไว้ในม่านพลังแห่งเทพราชาแห่งโครยอ พลันหลอมละลายอย่างรวดเร็วราวกับถูกกรดสาดใส่

เพียงชั่วพริบตา ก็กลายเป็นกองน้ำหนองสีเทา

ฉากนี้ ทำให้พัคซัมฮวามองดูอย่างตะลึงงัน

“ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”

พัคซัมฮวาพึมพำกับตัวเอง

ครืน...

การพังทลายของเขตแดนโกลาหลไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ครุ่นคิดหาทางแก้ไขเลยแม้แต่น้อย หากไม่รีบหยุดยั้ง ในไม่ช้ามันก็จะลุกลามไปยังเขตแดนของเทพราชาแห่งโครยอ

“ไม่ได้! จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้!”

พัคซัมฮวารีบถอนม่านพลังของเทพราชาแห่งโครยอออกไป แล้วรวบรวมพลังงานดวงดาวเพื่อหยุดยั้งสถานการณ์การพังทลาย

วินาทีต่อมา ภาพการพังทลายของเขตแดนโกลาหลก็หยุดนิ่ง

ขอบเขตที่พังทลายได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม

“เกิดอะไรขึ้น?”

พัคซัมฮวาตะลึงไปแล้ว

เขายังไม่ได้ทำอะไรเลย!

พลังงานดวงดาวยังไม่ได้ถูกฉีดเข้าไป แล้วเขตแดนโกลาหลที่พังทลายไปกลับฟื้นฟูได้อย่างไร?!

ผิดปกติอย่างยิ่ง!

ในขณะที่เขากำลังงุนงงสงสัย เสียงแจ้งเตือนของระบบในมิติปลุกพลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

【ติ๊ง!】

【คำเตือน: เนื่องจากเจ้าของดวงดาวแห่งเกาจวี้ลี่ พัคซัมฮวา ใชัพลังงานดวงดาวที่ไม่ใช่ของอารยธรรมนี้ในการวิวัฒน์อารยธรรมดวงดาว ทำให้ระบบอารยธรรมพังทลาย สิ่งมีชีวิตล้มตาย รางวัลถูกเรียกคืน ประชาชนทุกคนมีอายุขัย -10 ปี ทรัพยากรแผ่นดินลดลงครึ่งหนึ่ง!】

วินาทีต่อมา!

บทลงโทษของมิติปลุกพลังก็มาถึง พลังหยวนเสินที่ประทานให้แก่พัคซัมฮวาถูกเรียกคืนในทันที อายุขัยที่ประทานให้แก่ประชาชนชาวเกาจวี้ลี่ก็ถูกเรียกคืนทั้งหมด พร้อมกันนั้นยังถูกลดอายุขัยลงไปอีก 5 ปี ทำให้สภาพจิตใจของประชาชนชาวเกาจวี้ลี่จำนวนมากพังทลายลงในทันที

ในบรรดาบทลงโทษทั้งหมด สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือพื้นที่แผ่นดินลดลงครึ่งหนึ่ง

ดินแดนของเกาจวี้ลี่นั้นเดิมทีก็ไม่ได้ใหญ่โตอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งเหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด

“อาซีปา! ไอ้สารเลวพัคซัมฮวานี่มันทำบ้าอะไรอยู่?

ทำไมถึงนำพลังของเทพราชาแห่งโครยอมาใช้ในโลกของหยวนเสิน หรือว่ามันไม่รู้ว่าพลังงานดวงดาวของสองอารยธรรมนั้นแตกต่างกัน?”

“ไอ้โง่! ทำให้ข้าต้องเสียอายุขัยไปฟรีๆ ห้าปี!”

“อาซีปา! คุณหมอ รีบผ่าตัดให้ข้าที ข้าอยากจะดึงหน้า!”

“พ่อ! พ่อจะตายไม่ได้นะ!

ไอ้พัคซัมฮวาชั่วช้า ก็เพราะแก ทำให้ข้าต้องเสียพ่อไป! ข้าขอสาปแช่งให้อารยธรรมของแกพังทลายให้หมด!”

“รีบสืบสวนพัคซัมฮวาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้สึกว่ามันจงใจมาทำร้ายประชาชนชาวเกาจวี้ลี่ของเรา!”

“พื้นที่ลดลงครึ่งหนึ่ง แล้วจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร!”

“...”

เมื่อเผชิญกับเสียงก่นด่าของเหล่าประชาชนชาวเกาจวี้ลี่ที่สติแตกไปแล้ว ประชาชนในดินแดนอื่นกลับรู้สึกสมน้ำหน้าอยู่บ้าง!

ตัวอย่างเช่นเกาะวะหนู ที่ไม่คิดจะปิดบังการเยาะเย้ยของตนเลยแม้แต่น้อย: “แค่นี้เองรึ นี่มันเครื่องบินรบในหมู่ขยะชัดๆ!”

โทนี่ก็สังเกตเห็นภาพนี้เช่นกัน มุมปากของเขาเหยียดยิ้มอย่างอำมหิต: “ของชั้นต่ำเช่นนี้ยังกล้ามาข่มขู่ข้างั้นรึ ไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!”

ปาปาหยาง: “เอโย่ เจ้าพัคซัมฮวานี่มันเป็นอะไรของมัน ถึงกับทำให้อารยธรรมของตัวเองพังพินาศได้ เก่งกาจเสียจริง!”

จักรวรรดิเทพน้ำมัน: “โย่ๆๆ บอกเจ้าแล้วไง! ให้ซื้อขี้วัวของเราไปเยอะๆ ก็ไม่ยอมฟัง ตอนนี้เสียใจแล้วสินะ!”

ชาติประภาคาร: “เจ้าน้องเล็กนี่ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง ถึงกับกล้าล่วงเกินผู้บังคับบัญชา สมควรแล้ว!”

จักรวรรดิอาทิตย์ไม่เคยตกดิน: “เจ้าหมอนี่ข้าคิดมาตลอดว่าสมองมีปัญหา ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!”

จักรวรรดิพญาหมีขนดก: “คนโง่เขลา ย่อมต้องชดใช้ให้กับความโง่เขลาของตนเอง!”

ความคิดเห็นทำนองนี้มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน เดิมทีประชาชนชาวเหยียนหวงก็อยากจะเข้าไปผสมโรงอยู่บ้าง แต่กลับต้องตกตะลึงกับคำขอร้องของประชาชนชาวเกาจวี้ลี่!

“ท่านพ่อเหยียนหวง! พวกเราไม่อยากอยู่ในที่ที่มีไอ้ปัญญาอ่อนอย่างพัคซัมฮวาอีกต่อไปแล้ว ขอให้ท่านรับพวกเราไว้ด้วยเถอะ!

ต่อให้ต้องไปเก็บอุจจาระ ล้างท่อระบายน้ำ กวาดถนนก็ยอม!”

“ท่านพ่อเหยียนหวง! รับพวกเราไว้ด้วยเถอะ!

งานสกปรกงานหนักพวกเรายอมทำหมด ขอเพียงแค่ได้สัญชาติเหยียนหวงก็พอ!”

“พวกเราไม่เห็นความหวังใดๆ ในตัวพัคซัมฮวาเลย เขาช่างปัญญาอ่อนเสียจริง ถึงกับกล้าทำตัวไร้มารยาทกับท่านมหาเต๋าแห่งเหยียนหวง ช่างเป็นสารเลวโดยแท้!

ข้าขออภัยแทนการกระทำที่เหลวไหลของเขาต่อท่านพ่อทุกท่านแห่งเหยียนหวง! คุกเข่าขออภัยโทษ!”

“ท่านพ่อเหยียนหวง รับพวกเราไว้ด้วยเถอะ! ขอเพียงท่านตกลง จะให้เป็นวัวเป็นม้าก็ได้!”

“...”

อินเทอร์เน็ต โลกแห่งความจริง วิดีโอสั้นต่างๆ...

ล้วนปรากฏข้อความทำนองนี้จำนวนมาก ทำให้ประชาชนชาวเหยียนหวงถึงกับพูดไม่ออก

ประชาชนชาวเกาจวี้ลี่พวกนี้ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!

เมื่อครู่ยังใส่ร้ายป้ายสีประชาชนชาวเหยียนหวงและอารยธรรมหงฮวงที่ท่านมหาเต๋าวิวัฒน์ขึ้นมาอยู่หยกๆ ตอนนี้กลับมาเที่ยวเรียกพ่อไปทั่ว คิดว่าเหยียนหวงของเราเป็นสถานสงเคราะห์รึอย่างไร? ขยะเปียกแบบไหนก็รับเข้ามาหมดงั้นรึ!

ช่างเป็นกลุ่มคนที่ไร้ยางอายสิ้นดี!

“เฮ้อ ไอ้พวกนี้มันไร้ยางอายจริงๆ เห็นแล้วขัดตา!”

“เมื่อครู่เพิ่งจะทิ้งชาติประภาคารไป คราวนี้ก็มาเลียแข้งเลียขา ช่วยมีขีดจำกัดหน่อยได้ไหม?”

“คนเก็บอุจจาระรึ? กล้าพูดออกมาได้นะ ราวกับว่าพวกเจ้าจะทำได้จริงๆ อย่างนั้นแหละ”

“คุณย่าอายุแปดสิบของเรายังแข็งแรงกว่าพวกเจ้าเลย จะเอาพวกเจ้ามาทำอะไร?”

“ในเหยียนหวงของเรา พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเป็นวัวเป็นม้าให้พวกข้าใช้งานด้วยซ้ำ ไปให้พ้น!”

“...”

สำหรับคำขอร้องของประชาชนชาวเกาจวี้ลี่

ประชาชนชาวเหยียนหวงไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย ปฏิเสธไปโดยตรง!

เหยียนหวงของพวกเขาขาดทุกอย่าง แต่ไม่ขาดพวกไร้กระดูกสันหลัง พวกไร้ขีดจำกัด

ประชาชนชาวเกาจวี้ลี่พวกนี้ ในสายตาของพวกเขา ก็เป็นแค่กลุ่มขยะ