บทที่ 27 การเผชิญหน้าของเทพอสูร
บทที่ 27 การเผชิญหน้าของเทพอสูร
บทที่ 27 การเผชิญหน้าของเทพอสูร
【ติ๊ง!】
【ขอแสดงความยินดีกับมหาเต๋า สิ่งมีชีวิตตนที่สองแห่งโลกโกลาหล เทพอสูรแห่งความโกลาหล·ผู้ควบคุมมิติ·นักพรตหยางเหมยได้ถือกำเนิดขึ้น!】
เมื่อเสียงนี้ดังขึ้น
ทั่วทั้งโลกพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้งในเวลาไม่นาน
จักรวรรดิเหยียนหวง
ประชาชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อน!
【เทพอสูรแห่งมิติ? สิ่งมีชีวิตตนที่สองที่ถือกำเนิดขึ้นคือเทพอสูรแห่งมิติ! เทพอสูรแห่งมิติ... มิติ!
ข้ารู้แล้ว ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเส้นผ่านศูนย์กลางดวงดาวของท่านมหาเต๋าถึงได้ขยายใหญ่ขึ้น!
หลังจากที่เทพอสูรแห่งมิติถือกำเนิดขึ้น เจ้าของดวงดาวมหาเต๋าก็ได้รับการเสริมพลังแห่งมิติของเทพอสูร ดังนั้นเขาจึงใช้ "พลังแห่งมิติ" ขยายดวงดาวให้ใหญ่ขึ้น! ก็เหมือนกับที่อัตราการไหลของเวลาก่อนหน้านี้เร่งเร็วขึ้นนั่นแหละ!】
【สวรรค์! เช่นนั้น "มหาเต๋า" ก็ควบคุมพลังของเทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติได้แล้วน่ะสิ?!
พลังแห่งกาลเวลา พลังแห่งมิติ
ท่านมหาเต๋า นี่ท่านคิดจะท้าทายสวรรค์รึ?】
【ท่านมหาเต๋าน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว! สมแล้วที่เป็นไอดอลของข้า!】
【พลัง "กาลเวลา" และ "มิติ" ที่ยากจะควบคุมที่สุดในโลกหล้า กลับถูกท่านมหาเต๋าควบคุมไว้ได้!
เช่นนั้นเขาก็มิได้ "กลายเป็นเทพ" แล้วรึ!】
【ท่านมหาเต๋า ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!】
【เทพอสูรแห่งความโกลาหลที่ถือกำเนิดขึ้นทั้งสองตน กลับไม่ใช่ "บุตรแห่งมหาเต๋า" ผานกู่ ไม่ปกติแล้ว?!
ตามหลักแล้ว ผานกู่ผู้เป็นบุตรแห่งมหาเต๋าย่อมได้รับพรจากสวรรค์ ควรจะถือกำเนิดเป็นคนแรกสิ เหตุใดจึงเป็น "เทพอสูรแห่งกาลเวลา" และ "เทพอสูรแห่งมิติ" ที่ถือกำเนิดขึ้นเล่า?!】
【ใช่แล้ว! เจ้าไม่พูดข้าก็ยังไม่ทันสังเกต! ท่านมหาเต๋ากลับไม่ยอมให้ "บุตรสายตรง" ของตนฟักตัว แต่กลับให้ "บุตรสายรอง" ออกมาก่อน!
เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่?!
มีมหาเทพท่านใดพอจะช่วยไขข้อข้องใจให้ข้าได้บ้าง?!】
【"บุตรสายตรง" "บุตรสายรอง" คำเปรียบเปรยของเจ้านี่... ช่างเหมาะสมเสียจริง!】
【เทพอสูรแห่งกาลเวลา เป็นตัวแทนของ "กาลเวลา"!
"กาลเวลา" คือการแสดงถึงลำดับการเกิดดับของสรรพสิ่ง
ความหมายโดยนัยคือ "ไร้สิ้นสุดและก้าวไปข้างหน้าเสมอ" ความหมายโดยขยายคือการวัดความยาวนานและลำดับการเกิดของเหตุการณ์ทั้งปวง
"ไร้สิ้นสุด" หมายถึงกาลเวลาไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด "ก้าวไปข้างหน้าเสมอ" หมายถึงส่วนเพิ่มของกาลเวลาเป็นบวกเสมอ
ข้าคิดว่าที่ "มหาเต๋า" ให้ "เทพอสูรแห่งกาลเวลา" ฟักตัวออกมาก่อน น่าจะต้องการให้โลกโกลาหลมี "กาลเวลา" ปรากฏขึ้น
มีเพียงกาลเวลาถือกำเนิด จึงจะสามารถวัดเวลากาลของโลกโกลาหลได้!
เทพอสูรแห่งมิติ เป็นตัวแทนของ "มิติ"!
"มิติ" คือการแสดงถึงขอบเขตการเกิดดับของสรรพสิ่ง
ความหมายโดยนัยคือ "ไร้ขอบเขตและดำรงอยู่เสมอ" ความหมายโดยขยายคือการวัดขนาดที่วัตถุทั้งปวงครอบครองและตำแหน่งสัมพัทธ์
"ไร้ขอบเขต" หมายถึงจุดใดๆ ในมิติล้วนอยู่ตรงกลาง "ดำรงอยู่เสมอ" หมายถึงมิติปรากฏอยู่ ณ ชั่วขณะปัจจุบันเสมอ
สี่ทิศบนล่าง เรียกว่า ‘อวี่’ โบราณจวบปัจจุบัน เรียกว่า ‘โจ้ว’
เพื่อเปรียบเปรยถึงฟ้าดิน
สี่ทิศบนล่าง เป็นตัวแทนของ "มิติ" เรียกว่า "อวี่"
โบราณจวบปัจจุบัน เป็นตัวแทนของ "กาลเวลา" เรียกว่า "โจ้ว"
เพื่อเปรียบเปรยถึงฟ้าดิน เป็นตัวแทนของ "โลกโกลาหล" หรือกล่าวได้ว่าเป็น "ดวงดาว" ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นทางการ ก็เหมือนกับสภาพหลังจากที่เราปลุกพลังดวงดาว
บางทีนับจากชั่วขณะนี้เป็นต้นไป ถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นของการวิวัฒน์อารยธรรมของ "มหาเต๋า"!
นี่เป็นความเห็นส่วนตัวของข้า ไม่ได้เป็นตัวแทนของมหาเต๋า
หากมีความเห็นต่าง โปรดอดทนไว้!】
【ให้ตายสิ สุดยอดไปเลย! ถึงกับมองเห็นสิ่งเหล่านี้จากการถือกำเนิดของเทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติได้ ข้านับถือ!】
【หาไม่ หาไม่ เป็นเพียงความเห็นส่วนตัว จะถูกหรือผิด ก็ต้องดูการวิวัฒน์ต่อไปของท่านมหาเต๋า!】
【...】
สำหรับการสนทนาอย่างตื่นเต้นของประชาชนในจักรวรรดิเหยียนหวง ประชาชนจากภายนอกกลับดูไม่ใคร่สนใจนัก!
เช่นในชาติประภาคาร ประชาชนที่สนับสนุนว่า "อารยธรรมมาร์เวล" แข็งแกร่งที่สุด เมื่อได้เห็น "เทพอสูรแห่งกาลเวลา" และ "เทพอสูรแห่งมิติ" ที่ถือกำเนิดขึ้นในห้องถ่ายทอดสด สีหน้าก็บิดเบี้ยวราวกับกินหอยบูดเข้าไป บางคนถึงกับสาปแช่งอย่างขุ่นเคือง
【หึ! เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติถือกำเนิดแล้วอย่างไร ก็เป็นเพียงอารยธรรมแรกเกิด เมื่อใดที่ได้พบกับ "อารยธรรมมาร์เวล" ที่เติบโตเต็มที่ของเรา จะต้องทำให้เจ้ากลับคืนสู่ความโกลาหลอย่างแน่นอน!
อะไรคือเทพอสูรผู้ควบคุมกาลเวลา อะไรคือเทพอสูรผู้ควบคุมมิติ ล้วนจะถูก "กัปตัน" "ไอรอนแมน" "จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ธานอส" ของเราทำลายล้างจนสิ้นซาก!】
【ระวังจะพัฒนาเร็วเกินไป จนตายหยังเขียดล่ะ!】
【...】
คำพูดเช่นนี้ มีนับไม่ถ้วน!
ประชาชนจากชาติอาทิตย์ไม่เคยตกดิน เกาะวะหนู เกาจวี้ลี่ เทพน้ำมัน ประเทศคนสองเพศ อาณาจักรหนานจ้าว ซึ่งเป็นพวกที่เห็นจักรวรรดิเหยียนหวงดีไม่ได้ ต่างก็แสดงความคิดเห็นคล้ายคลึงกับประชาชนของชาติประภาคาร บางคนถึงกับกล่าววาจาชั่วร้ายยิ่งกว่านั้น
ประชาชนจากเปอร์เซีย แคว้นมคธ ต้า...เจี๋ย พญาหมีขนดก... ซึ่งเป็นมิตรกับจักรวรรดิเหยียนหวง ต่างก็ส่งข้อความแสดงความยินดีมา
และบนโลกออนไลน์ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าของดวงดาว หรือประชาชนธรรมดา ต่างก็กลายร่างเป็น "นักเลงคีย์บอร์ด" แสดงความคิดเห็นส่วนตัว
กล่าวโดยสรุป ทะเลาะกันจนวุ่นวายไปหมดแล้ว
ส่วนหวังอี้ผู้ก่อเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมา กำลัง "หยั่งรู้" กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและกฎเกณฑ์แห่งมิติอยู่ในมิติปลุกพลัง
อันที่จริง ก็คือการทดลองใช้พลังแห่ง "กาลเวลา" และ "มิติ" นั่นเอง
...
โลกโกลาหล!
เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติยืนอยู่คนละทิศทาง ราวกับมีใจสื่อถึงกัน พลันเกิดความรู้สึกขึ้นพร้อมกัน
"นี่คือ?"
"ในความโกลาหล ยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกรึ?"
"พลังสายนี้ เหตุใดจึงแตกต่างจากข้า!"
"..."
ในชั่วพริบตา เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติก็ค่อยๆ เคลื่อนไหว แม้แต่คำพูดที่เต็มไปด้วยความสงสัยก็ยังเหมือนกันทุกประการ
"มาดูกันว่าเจ้าเป็นผู้ใด?"
เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติได้ปลุกพลังต้นกำเนิดของตนขึ้นพร้อมกัน เพื่อสำรวจอีกฝ่าย
"เอ๊ะ?!"
หวังอี้ที่กำลัง "หยั่งรู้" กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและกฎเกณฑ์แห่งมิติอยู่ ก็สัมผัสได้ว่ากฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและมิติทั้งสองสายในโลกโกลาหลเริ่มเคลื่อนไหวขึ้นมา พลัน "ตื่นขึ้น" แล้วมองไปยังใจกลางของคลื่นพลังแห่งกฎเกณฑ์
"หืม?"
เมื่อเห็นเทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติกำลังใช้พลังต้นกำเนิดเพื่อหยั่งเชิงกันและกัน มุมปากก็กระตุกขึ้น "เพิ่งจะออกมาก็ไม่สงบเสงี่ยมเสียแล้ว ช่างสมกับที่เป็นเทพอสูรแห่งความโกลาหลโดยแท้!"
ทว่า เขาไม่ได้เข้าไปแทรกแซง เพียงแต่เฝ้าดูอย่างเงียบๆ
เทพอสูรแห่งความโกลาหลนั้นหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี รักการต่อสู้โดยกำเนิด
"มหาเต๋า" อย่างเขา ทางที่ดีไม่ควรเข้าไปยุ่ง
แต่เพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนถึงการฟักตัวของเทพอสูรตนอื่น หวังอี้จึงได้ซ่อนเทพอสูรที่ยังไม่ฟักตัวไว้เป็นพิเศษ
เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาถูกพบเจอ!
เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติ ก็ได้สำรวจพบกันและกันอย่างรวดเร็ว!
"พลังอันเป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก กลับไม่ด้อยไปกว่าของข้า!"
"ยอดฝีมือผู้นี้คือใครกัน?"
"ไม่ได้การ ข้าต้องไปพบเขาสักหน่อย!"
"เอ๊ะ?!"
"กลับพุ่งมาทางข้าเช่นนั้นรึ!"
"น่าสนใจ!"
"..."
เทพอสูรแห่งความโกลาหลทั้งสองตนมีใจสื่อถึงกันอีกครั้ง ทำการเคลื่อนไหวเหมือนกัน พุ่งเข้าหากัน
ตูม!
พวกเขาเคลื่อนไหวทีหนึ่งก็ไม่เป็นไร แต่ความโกลาหลทั้งหมดกลับสั่นสะเทือนตามไปด้วย
ปราณแห่งความโกลาหลพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาและมิติปรากฏขึ้น ก่อให้เกิดภาพอันน่าพิศวงขึ้นมาทีละภาพๆ
ในชั่วพริบตาต่อมา
เทพอสูรแห่งกาลเวลาและเทพอสูรแห่งมิติได้เผชิญหน้ากันในสถานที่ที่ไม่ปรากฏนามแห่งหนึ่งของโลกโกลาหล
ต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน
แลดูคล้ายจะมีบรรยากาศตึงเครียดราวกับดาบถูกชักออกจากฝัก!
โลกแห่งความจริง!
ในภาพถ่ายทอดสด ฉากที่เทพอสูรผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองเผชิญหน้ากันนั้น พลันบังเกิดเสียงอุทานดังเซ็งแซ่!
【ให้ตายสิ! พวกเขาสองตนมาเผชิญหน้ากันแล้ว!】
【ดูท่าแล้ว คงไม่ได้คิดจะสู้กันหรอกนะ?!】
【สู้กัน? ไม่น่าจะใช่! ข้าว่าน่าจะถูกตาต้องใจกันมากกว่า!】
【เอ่อ... ว่าแต่ เทพอสูรแห่งความโกลาหลมีเพศด้วยรึ?】
【เรื่องนี้เจ้าต้องไปถามท่านมหาเต๋า!】
【จะสู้หรือไม่สู้ก็ช่างเถอะ ข้าแค่อยากจะบอกว่าพวกเจ้ามองตากันอย่างลึกซึ้งขนาดนั้น เคยคิดถึงความรู้สึกของพวกเราเหล่าผู้คนที่มารอชมบ้างหรือไม่?】
【มองอะไรกัน จูบกันเลยสิ!】
【ตนหนึ่งเป็นตัวแทนของกาลเวลา อีกตนเป็นตัวแทนของมิติ ใครจะเก่งกว่ากัน?】
【ท่านมหาเต๋า ท่านไม่คิดจะจัดการหน่อยรึ? ลูกๆ ของท่านสองคนกำลังจะสู้กันแล้ว!】
【...】