บทที่ 24 บรรยายธรรมแด่เทพอสูรแห่งกาลเวลา

บทที่ 24 บรรยายธรรมแด่เทพอสูรแห่งกาลเวลา

โลกแห่งความจริง!

เมื่อได้เห็นอสูรกายร่างมนุษย์เศียรอสรพิษที่ปรากฏขึ้นหลังจากการระเบิดของศิลาสีครามในนิมิต เหล่าประชาราษฎร์แห่งจักรวรรดิเหยียนหวงต่างก็พากันฮือฮา

【ศิลาสีครามกลายเป็นอสูรกายรึ? นี่คือเทพประหลาดรึ?】

【อย่าได้กล่าววาจาเหลวไหล นี่คือเทพเจ้า!!】

【เทพเจ้า? เป็นไปได้อย่างไร!】

【เมื่อครู่มิติปลุกพลังมิได้ประกาศแล้วหรือไง! ตัวตนของไข่ยักษ์ทั้งสามพันฟองล้วนเป็นเทพเจ้า! แต่ละองค์ล้วนครอบครองกฎเกณฑ์หนึ่งสาย!】

【สวรรค์ของข้า มหาเต๋าผู้นี้สร้างโลกแบบใดขึ้นมากันแน่?! เทพเจ้าสามพันองค์? น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!】

【สุดยอดไปเลย!】

【ผู้ควบคุมกาลเวลา ผู้ควบคุมมิติ ผู้ควบคุมวิถีเซียน ผู้ควบคุมวิถีมาร... นี่มันยิ่งใหญ่กว่าจอมเทพแห่งแดนประจิมเสียอีก!】

【มหาเต๋าสุดยอด!】

【ข้าอยากจะเป็นข้ารับใช้ของมหาเต๋า!】

【ข้าก็อยากเป็น!】

【...】

ในทางกลับกัน ประชาชนของประเทศอื่นกลับพากันเงียบกริบ

เหล่าผู้คนที่เคยเยาะเย้ย "มหาเต๋า" ก่อนหน้านี้ ต่างพากันเงียบสนิทราวกับเป็นใบ้

【บัดซบ! มหาเต๋าแห่งจักรวรรดิเหยียนหวงช่างชั่วร้ายยิ่งนัก ถึงกับ... ถึงกับสร้างอารยธรรมที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าอารยธรรมนินจาเสียอีก! มิอาจให้อภัยได้ ต้องทำลายมันทิ้ง!】

【โอ้รา ชาวเมืองหีตันช่างแข็งแกร่งโดยแท้จริง! หวังว่าจะมีโอกาสได้แลกเปลี่ยนกับอารยธรรมมนุษย์หมาป่าของข้า!】

【สวัสดิกะ เหล่าผู้ควบคุมกฎเกณฑ์ในอารยธรรมหงฮวงนี้ ถือเป็นศัตรูตัวฉกาจของอารยธรรมลั่วเสินของข้าโดยแท้ ต้องเฝ้าระวังไว้!】

【ให้ตายสิ จักรวรรดิเทพน้ำมันของเราเป็นผู้สร้างอารยธรรมพรหมันเชียวนะ เหตุใดในตอนนั้นถึงไม่มีผู้คนให้ความสนใจมากเท่าอารยธรรมหงฮวง?!】

【อาซีปา! เกาจวี้ลี่ของเรามีอารยธรรมจูปู้(จู๋ปู่) อารยธรรมหงฮวงเป็นเพียงระบบอารยธรรมเล็กๆ ภายใต้อารยธรรมของเรา ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึง!】

【หึ! รอให้พ้นระยะเวลาคุ้มครองไปก่อนเถอะ เมื่อนั้นคือเวลาที่อารยธรรมหงฮวงของเจ้าจะถึงคราวล่มสลาย!】

【ยานรบดวงดาวของข้า ก็น่าจะสามารถทำลายอารยธรรมหงฮวงได้กระมัง?】

【ระบบอารยธรรมหงฮวงจะแข็งแกร่งแล้วอย่างไร จนถึงบัดนี้ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตที่คู่ควรจะถือกำเนิดขึ้นมาแม้แต่ตนเดียว จะมาเทียบกับอารยธรรมสวรรค์อันยิ่งใหญ่ของเราได้อย่างไร?】

【เหอะ เมื่อเทียบกับอารยธรรมหงฮวงแล้ว โลกปราณยุทธ์ของข้าช่างอ่อนด้อยเสียจริง!】

【จอมเวทระดับเทวะก็สามารถควบคุมกฎเกณฑ์ได้เช่นกัน!】

【...】

ฉากเช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะปรากฏขึ้นในโลกแห่งความจริง บนโลกออนไลน์ก็เกิดการโต้เถียงกันอย่างหลากหลายเช่นกัน

ในโลกแห่งความจริง ทำได้เพียงบ่นกับตัวเอง หรือบ่นกับคนข้างๆ

แต่บนโลกออนไลน์กลับสามารถบ่นกับชาวเน็ตทั่วโลกได้

【ฮ่าๆๆ ชาวเน็ตต่างชาติช่างอิจฉาริษยาเสียจริง!】

【ข้าชอบดูสีหน้าหัวเสียของพวกมันที่สุด!】

【พวกต่างเผ่าพันธุ์นี่ช่างเห็นคนอื่นดีไม่ได้ ตอนที่พวกมันวิวัฒน์อารยธรรมระดับตำนานขึ้นมา สีหน้าหยิ่งผยอง ท่าทางอวดดีนั่น ข้ายังจำได้ติดตาจนถึงทุกวันนี้! แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า? ทำไมถึงไม่พูดอะไรกันแล้วล่ะ? ไม่ใช่ว่าแต่ละคนเก่งกาจกันนักรึ?! เป็นอะไรไป กลายเป็นใบ้กันหมดแล้วรึ!】

【อิอิอิ ลูกหลานเหยียนหวงเราไม่เคยขาดแคลนผู้มีพรสวรรค์!】

【มหาเต๋าสุดยอด!】

【มหาเต๋าปรากฏ ผู้ใดหาญกล้าต่อกร!】

【มหาเต๋า: ข้ามิได้เจาะจงผู้ใด เจ้าของดวงดาวทั่วทั้งโลก ในสายตาของข้า ล้วนเป็นขี้เปียก!】

【ตั้งตารอการวิวัฒน์ของอารยธรรมหงฮวง!】

【ตั้งตารอการปะทะกันระหว่างดวงดาว!】

【ตั้งตารอนางเอกหนังอิ๊อ๊ะคนใหม่!】

【...】

การที่ชาวเน็ตเหยียนหวงแสดงความเห็นอย่างถาโถมไปทั่วทั้งเครือข่าย ได้สร้างความไม่พอใจให้แก่ชาวเน็ตต่างชาติเป็นจำนวนมาก และต่างพากันโต้กลับ

【แค่เจ้าคนที่เริ่มต้นด้วยการทำลายดวงดาว แล้วสร้างดอกไม้ขึ้นมาหนึ่งดอกกับไข่สามพันฟอง มีอะไรน่าให้พวกเจ้าภาคภูมิใจกันนัก?】

【เทพเจ้าฟักตัวออกมาจากไข่ ช่างน่าหัวร่อเสียจริง!】

【ให้ตายสิ! ไม่ใช่! เป็นไข่สามพันกว่าฟอง...】

【อาซีปา! จะวิวัฒน์สำเร็จหรือไม่ยังเป็นอีกเรื่องหนึ่ง มีอะไรน่าโอ้อวดกันนัก!】

【...】

สำหรับการโต้กลับอย่างอ่อนแรงของชาวเน็ตต่างชาติ ชาวเน็ตแห่งจักรวรรดิเหยียนหวงกลับหาได้ใส่ใจไม่ เพราะภาพในจอถ่ายทอดสดได้เปลี่ยนไปอีกครั้ง

...

มิติปลุกพลัง

หวังอี้ซ่อนกายอยู่ในโลกโกลาหล คอยจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเทพอสูรแห่งกาลเวลา เมื่อเขาเห็นว่าความเร็วในการฟักตัวของมันช้าลง ก็อดขมวดคิ้วมิได้ ด้วยความเร็วเช่นนี้ ต่อให้พลังงานต้นกำเนิดถูกใช้จนหมดก็อาจจะยังฟักตัวออกมาไม่สำเร็จ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาหวังจะเห็น

ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เขาจึงค่อยๆ เอ่ยถาม "ระบบ ช่วยข้าจำลองและอนุมานหน่อยสิ หากข้าช่วยเหลือเทพอสูรแห่งกาลเวลาฟักตัว จะส่งผลกระทบต่อมันหรือไม่?"

【ติ๊ง!】

【กำลังดำเนินการจำลองและอนุมาน...】

【ติ๊ง!】

【อนุมานเสร็จสิ้น】

【ผลการอนุมานที่หนึ่ง: ช่วยเหลือเทพอสูรแห่งกาลเวลาฟักตัวอย่างเปิดเผย อาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่มิอาจย้อนกลับได้! ความน่าจะเป็นที่โลกโกลาหลจะล่มสลาย 35%】

【ผลการอนุมานที่สอง: ช่วยเหลือเทพอสูรแห่งกาลเวลาฟักตัวอย่างลับๆ ไม่มีผลลัพธ์ใดๆ ความน่าจะเป็นที่โลกโกลาหลจะล่มสลาย น้อยกว่า 1%】

"สองเส้นทางรึ?!"

หวังอี้ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาเลือกเส้นทางที่สองโดยตรง—"ช่วยเหลืออย่างลับๆ"

เส้นทางแรกนั้นเรียบง่ายและรุนแรง มีโอกาสเกิดเรื่องได้ง่าย ส่วนเส้นทางที่สองนั้นนุ่มนวลและสุขุม ปลอดภัยและเชื่อถือได้!

ในฐานะพระผู้สร้างและผู้ควบคุมโลกโกลาหล การช่วยเหลือเทพอสูรแห่งกาลเวลาอย่างลับๆ นั้นเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา

เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงเริ่มถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับ "กาลเวลา" ให้แก่มัน เพื่อเร่งให้มันเข้าถึงแก่นแท้ของกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาได้เร็วขึ้น

หากจะกล่าวให้แม่นยำ! สิ่งที่เขาบรรยายคือแก่นแท้แห่งกาลเวลา

สำหรับเขาแล้ว กาลเวลาเป็นแนวคิดที่เป็นนามธรรมอย่างยิ่ง มันคือการแสดงออกถึงความต่อเนื่องและลำดับในการเคลื่อนไหวและเปลี่ยนแปลงของสสาร

กาลเวลายังแบ่งออกเป็น อดีต ปัจจุบัน และอนาคต

กาลเวลาคือโครงสร้างพื้นฐานหนึ่งของจักรวาล เป็นมิติที่มีทิศทางเดียว

กาลเวลาเป็นเพียงแนวคิดในจิตสำนึก เป็นกฎเกณฑ์ที่มีลำดับก่อนหลังซึ่งมนุษย์กำหนดขึ้น...

กล่าวโดยสรุป เขาได้ถ่ายทอดความเข้าใจทั้งหมดที่ตนมีต่อกาลเวลาให้แก่เทพอสูรแห่งกาลเวลา เพื่อให้มันสร้างเสริมกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาให้สมบูรณ์

ส่วนจะเข้าใจได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับความหยั่งรู้ของมันแล้ว!

เพราะเขาเองก็มั่วซุยไปเรื่อย

ในขณะนี้

เทพอสูรแห่งกาลเวลากำลังทำความเข้าใจหลักการอัน "ลึกล้ำ" ที่ "มหาเต๋า" ถ่ายทอดให้ภายในไข่ยักษ์ เพื่อสร้างเสริม "กฎเกณฑ์แห่งกาลเวลา" ของตนให้สมบูรณ์ และเป็นการปูทางไปสู่การถือกำเนิด

แต่เนื้อหาที่ "มหาเต๋า" ถ่ายทอดให้นั้น "ลึกซึ้ง(มั่วซั่ว)" เกินไป มันทำได้เพียงเข้าใจส่วนน้อยนิด ส่วนใหญ่แล้วมิอาจหยั่งรู้ได้ว่าความหมายของมันคืออะไร

ในบรรดาสิ่งที่มิอาจเข้าใจ สิ่งที่มันมิอาจเข้าใจได้มากที่สุดคือคำว่า "คน"

มันมีใจอยากจะถาม "มหาเต๋า" แต่กลับไม่รู้ว่า "มหาเต๋า" อยู่ที่ใด!

สิ่งนี้ทำให้มันทุกข์ใจอย่างยิ่ง

"เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่?"

พลัน!

เสียงอันลึกล้ำของ "มหาเต๋า" ก็พลันดังขึ้น ดุจน้ำทิพย์จากเก้าสวรรค์ ทำให้จิตใจของเทพอสูรแห่งกาลเวลาสั่นสะท้าน

"ท่าน... ท่านคือมหาเต๋ารึ?" เทพอสูรแห่งกาลเวลาถามอย่างตื่นเต้น

"เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่?"

เสียงของ "มหาเต๋า" ดังขึ้นอีกครั้ง สูงส่ง ลึกล้ำ เย็นชา...

"ไม่เข้าใจ!"

เทพอสูรแห่งกาลเวลา นักพรตสือเฉิน ส่ายหน้า!

"ไม่เข้าใจตรงส่วนใด?"

"มหาเต๋า" ถามอีกครั้ง!

"'คน' คือสิ่งใด? เหตุใดเขาจึงสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ที่มีลำดับก่อนหลังได้?"

เทพอสูรแห่งกาลเวลาเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมา

"เอ่อ..."

หวังอี้ที่คิดจะวางมาดเสียหน่อย เมื่อได้ยินเทพอสูรแห่งกาลเวลาถามว่า "คน" คืออะไร ก็ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

คนจะเป็นอะไรได้อีก ก็สุดยอดแห่งสิ่งมีชีวิตทั้งปวงน่ะสิ!

คนในยุคหลังล้วนเข้าใจ แต่เขาไม่สามารถพูดกับเทพอสูรแห่งกาลเวลาเช่นนี้ได้

ในยุคแห่งความโกลาหลมีเพียงเทพอสูรแห่งความโกลาหล ยังไม่มีมนุษย์อยู่ (ยกเว้นตัวเขา!)

จะอธิบายกับมันอย่างไรดี?!

ช่างเถอะ!

อธิบายไปตามเรื่องตามราวก็แล้วกัน!

"คน คือสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาชนิดหนึ่งในยุคหลัง คล้ายคลึงกับพวกเจ้าเหล่าเทพอสูรแห่งความโกลาหล แต่ก็แตกต่าง

คน หากจะให้พูดง่ายๆ สามารถนิยามได้จากระดับชีวภาพ จิตวิญญาณ และวัฒนธรรม

ในระดับชีวภาพ คนเป็นเผ่าพันธุ์หนึ่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตนับพันนับหมื่น เป็นสัตว์ชั้นสูงชนิดหนึ่ง

ในระดับจิตวิญญาณ คนถูกบรรยายว่าเป็นผู้ที่สามารถใช้แนวคิดต่างๆ ของวิญญาณได้

ในระดับวัฒนธรรม คนถูกนิยามว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถใช้ภาษา มีองค์กรทางสังคมที่ซับซ้อนและการพัฒนาทางเทคโนโลยี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสามารถสร้างกลุ่มและสถาบันขึ้นมาเพื่อสนับสนุนและช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้...

ส่วนที่เจ้าถาม... เหตุใดคนจึงสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ที่มีลำดับก่อนหลังได้?

ง่ายมาก คนรู้จักคิด คนแข็งแกร่ง คำพูดของเขา ไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง

ดังนั้น คนจึงสามารถกำหนดกฎเกณฑ์ที่มีลำดับก่อนหลังได้!"

หวังอี้ลอบปาดเหงื่อ การต้องมาขบคิดถ้อยคำช่างเหนื่อยยากเสียจริง