บทที่ 351 - ฉันมีกายอมตะ

บทที่ 351 - ฉันมีกายอมตะ

ไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อกระสุนปืนสั้นมาสามกล่อง ฟางหยวนก็ไปที่ร้านอาหาร บาดแผลสามแห่งยังเจ็บแปลบๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาไม่ได้เข้าไปวุ่นวายในครัว เรื่องที่เมื่อวานฆ่าคนดำไปสิบแปดคน ชื่อเสียงของฟางหยวนเลื่องลือไปทั่วละแวกใกล้เคียง เอลส์ หัวหน้าแผนกสืบสวน สำนักงานความมั่นคงประเทศหลาน ได้จัดเขาให้อยู่ในรายชื่อเฝ้าระวังเป็นพิเศษ แก๊งต่างๆ ในย่านใกล้เคียงต่างสนใจในตัวฟางหยวน อยากดึงเขาเข้าพวก บางคนตั้งฉายาให้ฟางหยวนว่า "คนขายเนื้อ" ปืนโหดไร้ความปรานี ไม่ใช่คนขายเนื้อแล้วจะเป็นอะไร? คนเดียวใช้ปืนสั้น เก็บคนดำไปสิบห้าคนรวด แค่บาดเจ็บเล็กน้อย หน่วยรบพิเศษหลายคนยังทำไม่ได้

มนุษย์กลายพันธุ์ มนุษย์ดัดแปลง แข็งแกร่งมาก แต่โอกาสจะดึงตัวพวกนี้มาเป็นพวกแทบเป็นศูนย์ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามเผ่าพันธุ์ คนย่อมแบ่งตามกลุ่ม มนุษย์กลายพันธุ์มีองค์กรของตัวเอง มนุษย์ดัดแปลงก็สังกัดหน่วยงานต่างๆ

"เถ้าแก่ ได้ยินว่าเมื่อคืนคุณ......" แอนนาเดินเข้ามาก็รีบถามทันที

"คนอื่นจะเอาชีวิตผม ผมก็ต้องสวนกลับสิ" ฟางหยวนตอบ

"เถ้าแก่ คุณสอนฉันยิงปืนได้ไหม?" แอนนาถามอย่างคาดหวัง

"ฝีมือยิงปืนผมใช้กระสุนถมเอา" ฟางหยวนมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง ฝีมือยิงปืนของตัวเอง ก็แค่ความชำนาญที่เกิดจากการฝึกฝน พูดไม่ได้ว่าเก่งกาจอะไร อย่างเทคนิคสะบัดปืนอะไรพวกนั้น เขาก็ทำไม่เป็น ฝีมือปืนของฟางหยวน เข้าถึงแก่นแท้ของความเร็วและความแม่นยำ

ลูกค้ายังไม่มา ฟางหยวนโดนพนักงานรุมถามนู่นถามนี่ เกือบสิบเอ็ดโมง ลูกค้าก็ทยอยเดินเข้ามา ในประเทศมังกร อาหารตามสั่งบ้านๆ อาจดูธรรมดา แต่ในประเทศหลาน อาหารตามสั่งแบบเดียวกัน กลับเป็นอาหารหรู เห็ดทรัฟเฟิลที่ประเทศมังกรหมูขุดกิน ในประเทศหลานกลับเป็นของแพงระยับ กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้ง คนที่เดินผ่านไปมาบางคนได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ก็เดินเลี้ยวเข้าร้านอาหารมังกร ฟางหยวนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ คอยคิดเงินรับเงิน ลูกค้าส่วนใหญ่รูดบัตร ส่วนน้อยที่จ่ายเงินสด

มื้อเที่ยงขายดีมาก มีลูกค้ามาทั้งหมดยี่สิบสามโต๊ะ กินข้าวกลางวัน พักผ่อนสองชั่วโมงกว่า ก็กลับมาวุ่นวายอีก ทุ่มกว่าๆ ไม่รับลูกค้าเพิ่ม กินข้าวทำความสะอาด

ฟางหยวนเดินกลับบ้าน ก้มมองมีดสั้นที่ปักอยู่บนหน้าอก แล้วก็ตะลึงงัน ชายผิวดำร่างยักษ์สูงร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตร ในมือถือมีดสั้น มีดเล่มนั้นปักอยู่ที่อกเขา ชายผิวดำเร็วมาก ฟางหยวนยังไม่ทันตั้งตัว หน้าอกก็โดนแทงไปหนึ่งแผล

"ฆ่าพี่น้องฉันไปสิบแปดคน แกใจกล้าไม่เบา" ชายผิวดำพูดเสียงเย็น

"แกเป็นใคร?" ฟางหยวนแกล้งทำใจดีสู้เสือถาม

"เฮยหมัว" ชายผิวดำตอบ

ฟางหยวนที่รู้สึกแค่เจ็บ แต่เรี่ยวแรงยังเต็มเปี่ยม ในใจนึกสงสัย ฟังเฮยหมัวพล่ามไม่หยุด พลางคิดหาวิธีจัดการอีกฝ่าย

"เฮยหมัวเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ เร็วกว่าฉัน ถ้าไม่ฆ่ามัน กินไม่ได้นอนไม่หลับแน่"

ฟางหยวนเกิดแผนขึ้นในใจ แกล้งทำท่าเหมือนจะขาดใจตาย มือซ้ายกอดคอเฮยหมัว มือขวาชักปืน ในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว เฮยหมัวโดนยิงไปนัดแล้วนัดเล่า ยิงหมดแม็กกาซีน ชักปืนอีกกระบอกออกมา ยิงหัวซ้ำอีกยี่สิบนัด

"ตัวร้ายตายเพราะพูดมาก"

หยิบโทรศัพท์ออกมา ฟางหยวนโทรออกสองสาย รถพยาบาลและรถตำรวจมาถึงตามลำดับ ฟางหยวนที่ป้องกันตัวโดยชอบธรรม ให้ปากคำอีกรอบ ไปโรงพยาบาลตรวจ ฆ่าเชื้อ เย็บแผล จ่ายเงิน กลับบ้าน

"อกโดนแทงหนึ่งมีด นอกจากรู้สึกเจ็บ เลือดออกนิดหน่อย ก็ไม่มีปัญหาอื่น"

เฮยหมัวเป็นฮีโร่ในใจพวกคนดำ ฉันฆ่าเฮยหมัวไปแล้ว ต้องมีคนดำมาแก้แค้นอีกเพียบแน่ กลับถึงที่พัก บรรจุกระสุนใส่แม็กกาซีนจนเต็ม ฟางหยวนใช้น้ำร้อนเช็ดตัว แล้วล้มตัวลงนอน

ตึกสำนักงานความมั่นคง แผนกสืบสวน

"อะไรนะ? เขาฆ่าเฮยหมัวตายแล้ว?"

"ใช่ครับหัวหน้า ฟางหยวนฆ่าเฮยหมัวแล้ว"

"เขาฆ่าเฮยหมัวได้ยังไง?"

"ผมส่งคลิปให้คุณดูครับ"

ดูคลิปจบ เอลส์ทั้งสงสัยทั้งขำ ในภาพจากกล้องวงจรปิด หน้าอกฟางหยวนโดนเฮยหมัวแทง เฮยหมัวที่พูดมาก ไม่ได้ซ้ำดาบสอง ทันใดนั้น ฟางหยวนกอดคอเฮยหมัวด้วยมือซ้าย มือขวาชักปืนยิงเร็วปานสายฟ้าแลบ กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นรวดเดียวจบ กว่าเฮยหมัวจะรู้ตัว ก็หมดทางพลิกสถานการณ์แล้ว หน้าอกโดนยิงยี่สิบนัด หัวโดนยิงยี่สิบนัด เฮยหมัวตายสนิท

"หมอนี่ลงมือโหดเหี้ยมจริงๆ เฮยหมัวตายแล้ว ยังเอาปืนจ่อหัวยิงซ้ำอีก"

"การต่อสู้เขาเรียนที่สำนักมังกรพยัคฆ์ ปืนเรียนที่สนามยิงปืนกับเจสัน"

"หลังฆ่าคน สภาพจิตใจเขาไม่มีปัญหาอะไรเลย เป็นบุคลากรสายบู๊ที่สมบูรณ์แบบมาก"

ดูคลิปและข้อมูลจบ เอลส์ก็เริ่มสนใจฟางหยวน

"เฮยหมัวเป็นฮีโร่ของพวกคนดำ พวกคนดำไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ รอให้ฟางหยวนจนตรอก ฉันค่อยยื่นมือเข้าช่วย ถึงตอนนั้น เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่เข้าร่วมแผนกของฉัน"

พิจารณาแล้ว เอลส์สั่งให้ลูกน้องแอบคุ้มกันฟางหยวน สำนักงานความมั่นคงประเทศหลาน มีสองแผนกใหญ่ คือแผนกสืบสวนของเอลส์ กับแผนกปฏิบัติการของพีก ตามหน้าที่ แผนกสืบสวนดูแลข่าวกรอง แผนกปฏิบัติการดูแลการลงมือ แต่ทั้งพีกและเอลส์ ต่างก็ไม่ใช่คนสงบเสงี่ยม ต่างก็อยากเป็นผบ. แผนกสืบสวนมีหน่วยปฏิบัติการของตัวเอง แผนกปฏิบัติการก็มีหน่วยสืบสวนของตัวเอง ข่าวกรองมีปัญหา ปฏิบัติการก็ยากจะสำเร็จ แถมอาจโดนซุ่มโจมตี แผนกสืบสวนไม่มีหน่วยปฏิบัติการของตัวเอง เจผลงานที่คว้าได้ง่ายๆ ก็ต้องยกให้คนอื่น

เช้าวันรุ่งขึ้น เก้าโมงกว่า ร้านอาหารมังกร

"คุณฟาง ผมมาจากสมาคมฟู่ซาน......" ชายชาวแคว้นอาทิตย์อุทัยใส่สูทโค้งคำนับเก้าสิบองศา ยื่นบัตรเชิญด้วยสองมือ ฟางหยวนไม่รับบัตรเชิญ ปฏิเสธไปตรงๆ เขาไม่เข้าแก๊ง และยิ่งไม่เข้าแก๊งคนอาทิตย์อุทัย ช่วงเช้า ฟางหยวนปฏิเสธไปหลายแก๊ง บอกตรงๆ ว่าไม่อยากเข้าแก๊ง ต่างคนต่างอยู่ ถ้ามีแก๊งไหนมาเล่นงานเขา เขาไม่ไว้หน้าแน่ ฆ่าหนึ่งก็คือฆ่า ฆ่าล้างบางก็คือฆ่า อยู่ในโลกที่ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อผู้แข็งแกร่ง อยากไม่โดนรังแก ก็ต้องฆ่าเปิดทางเลือด

หลายวันผ่านไปอย่างสงบ แผลสมาน รอยแผลจางหาย ปิดร้านวันนี้ แอนนาชวนฟางหยวนไปดูหนัง ฟางหยวนที่รู้ทัน ก็ตอบตกลงทันที ไปนั่งในโรงหนังสองชั่วโมง แล้วไปส่งแอนนาที่บ้าน อีกฝ่ายชวนเข้าบ้านดื่มชา ฟางหยวนก็ตอบตกลง ดื่มชาเป็นแค่ข้ออ้าง ประลองยุทธ์ต่างหากคือเป้าหมาย ฟางหยวนที่มีทุนหนา พรสวรรค์ล้ำเลิศ มองดูสาวงามข้างกาย ในใจเต็มไปด้วยความภูมิใจ

ตื่นนอน ออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จ ไปร้านอาหารด้วยกัน

"ฟัค ยัยนั่นชิงตัดหน้าซะแล้ว" ซูซานสบถในใจ

ตอนพักเที่ยง อาศัยจังหวะแอนนาไม่อยู่ ซูซานขอให้ฟางหยวนช่วย

"ขอให้ช่วยก็ข้ออ้าง หล่อรวย สาวๆ รุมตอมจริงๆ"

มองดูซูซานที่หน้าตาดี หุ่นแซ่บ ฟางหยวนที่ใจเต้นตึกตัก ก็ตั้งตารอ แอนนาที่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วยังหวาดเสียว เลิกงานก็กลับไปเลย ฟางหยวนปิดประตูร้าน ตามซูซานไป อาบน้ำอุ่น แลกเปลี่ยนภาษาต่างประเทศกันหลายชั่วโมง ฟางหยวนที่ตัวเบาสบาย หลับยาวจนตื่นเองตามธรรมชาติ

"ประเทศหลานที่เงินบันดาลได้ทุกสิ่ง คือสวรรค์ของคนรวยชัดๆ"

เวลาหมุนเวียน ไม่ถึงสัปดาห์ ฟางหยวนก็ใช้ชีวิตแบบซ้ายโอบขวากอด คืนนี้ สมาชิกสมาคมฟู่ซานสามสิบเจ็ดคน บุกมาที่ร้านอาหารมังกรอย่างดุดัน ความสัมพันธ์ร้าวฉาน ล้วนเกิดจากการยุยง สายของเอลส์ ยุยงนิดหน่อย ก็ทำให้สมาคมฟู่ซานลงมือกับฟางหยวนแล้ว เสียงปืนดังขึ้น เสียงร้องโหยหวนระงม ยิงจนกระสุนหมดเกลี้ยงไปหลายแม็กกาซีน ฟางหยวนที่โดนยิงไปหลายนัด มองดูศพเกลื่อนพื้น ถึงได้โล่งอก แขนซ้ายโดนยิงสองนัด ขาซ้ายโดนสามนัด ไม่ใช่จุดสำคัญ

[จบแล้ว]