บทที่ 321 - ตกปลาแดนเซียน

บทที่ 321 - ตกปลาแดนเซียน

งานฉลองแซยิดครบห้าสิบปีของอาสะใภ้สามจางหรงผ่านพ้นไป ฟางหยวนที่ว่างงานจนเบื่อ ตัดสินใจไปต่างโลกอีกครั้ง ใช้บัตรเชิญต่างมิติไปหนึ่งใบ ร่างของเขาก็หายวับไป พลังปราณฟ้าดินเข้มข้นใช้ได้ หรือว่าที่นี่คือโลกบำเพ็ญเพียร? เปิดกล่องของขวัญได้หินวิญญาณมาไม่น้อย ฟางหยวนคุ้นเคยกับพลังปราณเป็นอย่างดี

คิดอยู่ไม่กี่วินาที ก็ล้มเลิกความคิดที่จะใช้พลังวิญญาณสำรวจโลกใบนี้ ถ้ารู้ทุกอย่างแล้ว ชีวิตก็จะขาดสีสันไปเยอะ พิจารณาครู่หนึ่ง ก็เลิกคิดที่จะให้ร่างแยกออกไปสมบัติ เวลานับถอยหลังตั้งหมื่นปี เที่ยวเล่นสักไม่กี่ร้อยปี ค่อยให้ร่างแยกไปหาสมบัติก็ยังไม่สาย ระดับพลังสูงเกินไป แข็งแกร่งเกินไป แกล้งทำตัวเป็นหมูหลอกกินเสือก็ไม่มีความหมาย ปิดผนึกพลัง เริ่มต้นใหม่จากศูนย์ ดูจะมีรสชาติกว่า

มองไปที่ภูเขาโกลาหลจริงเท็จ วิชากายาจักรวาลจุดชีพจร ยังอนุมานไม่เสร็จ ฟางหยวนปิดผนึกพลังของตัวเอง กดพรสวรรค์ของตัวเอง...... สวมบทบาทเป็นคนธรรมดา ต่อให้ปิดผนึกพลังจนเหลือเท่าคนธรรมดา พลังป้องกันของเขาก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่ผู้บำเพ็ญเพียรเลย ต่อให้เป็นเซียนตัวจริง ก็ทำอันตรายเขาไม่ได้แม้แต่ปลายขน

ฟางหยวนที่ชีวิตปลอดภัยหายห่วง สามารถสัมผัสชีวิตได้อย่างสบายใจ เราก็ไม่ชอบฝึกวิชา แล้วจะทำอะไรดีนะ? ฟางหยวนที่จิตใจว่างเปล่า ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า เดินไปชั่วโมงกว่า เขาก็มาถึงริมแม่น้ำสายหนึ่ง แม่น้ำกว้างสามสิบกว่าเมตร น้ำใสสะอาด ในฐานะคนตกปลา เจอที่ที่มีน้ำ ยังไงก็ต้องขอเหวี่ยงเบ็ดสักหน่อย เอาข้าวโพดแช่หัวเชื้อปลาน้ำจืดเป็นเหยื่อก็แล้วกัน

เรียกคันเบ็ดทมิฬพิศวงออกมา ฟางหยวนเกี่ยวข้าวโพดสองเม็ด แล้วเหวี่ยงลงไปในแม่น้ำ พริบตาเดียว ทุ่นก็ถูกลากจมน้ำ ฟางหยวนตวัดคันเบ็ด แรงดึงมหาศาลส่งผ่านมาทันที คันเบ็ดโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลม สายเอ็นส่งเสียงวิ้งๆ แรงดึงร้อยกว่าจิน ปลาตัวนี้ไม่เล็กเลย ฟางหยวนที่เคยตกปลาคุนมาแล้ว ตอนนี้สวมบทเป็นคนธรรมดา ปลาแรงดึงร้อยกว่าจิน ก็นับว่าเป็นสัตว์ประหลาดแล้ว

ยืนหันข้าง ย่อตัวลงต่ำ ฟางหยวนถือคันเบ็ด สู้กับปลาใหญ่ ความสุขของการตกปลา อยู่ที่การต่อสู้กับปลาใหญ่? ถ้าฉันไม่กดพลังไว้ ปลาคุนยังดึงลอยได้สบายๆ เสียงวิ้งๆ ดังไม่ขาดสาย ปลาใหญ่ลากสายเอ็นวิ่งพล่าน ฟางหยวนที่มีความอึดไร้ขีดจำกัด ไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย สู้กันอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ปลาตัวยาวเมตรกว่าก็ลอยขึ้นเหนือน้ำ

เพียงแค่คิด ปลาใหญ่ก็หายวับไป ยอดเงินในธนาคารระบบ เพิ่มขึ้นมาหลายหมื่นเหรียญทองแดง ได้มาหนึ่งกล่องของขวัญ ก็ไม่เลว เกี่ยวข้าวโพดใหม่ ฟางหยวนเหวี่ยงเบ็ดอีกครั้ง งานอดิเรกของเขามีไม่มาก การตกปลาคือหนึ่งในนั้น ไม่กี่นาทีต่อมา ทุ่นไหลไปทางซ้าย ฟางหยวนฉวยโอกาสตวัดคันเบ็ด ได้ปลาอีกแล้ว

ปลาโลกนี้ กินเหยื่อดุดีจัง ไม่จมทุ่นก็ลากสาย ความรู้สึกที่ได้สู้กับปลาใหญ่ ทำให้ฟางหยวนเพลิดเพลิน สภาพแวดล้อมต่างกัน ปลาต่างกัน ปลาใหญ่ก็ไม่เหมือนกัน ปลาไนสองจินกว่า นับเป็นปลาใหญ่ ปลาเฉาสำดำร้อยกว่าจิน นับเป็นปลาใหญ่ ปลาวาฬหนักร้อยตัน ก็นับเป็นปลาใหญ่ ปลาคุนตัวมหึมา ก็เป็นปลาใหญ่เช่นกัน เสียงโลหะกระทบกัน ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

มองตามเสียงไป พบว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสองคนกำลังฆ่าฟันกันอยู่กลางอากาศ ทั้งสองคนต่างควบคุมกระบี่บินยาวประมาณหนึ่งฟุตโจมตีอีกฝ่าย กระบี่บินปะทะกันครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงแสบแก้วหูแพร่กระจายออกไป ยุงแมลงและสัตว์เล็กสัตว์น้อยรอบๆ ถูกเสียงปะทะของกระบี่บินกระแทกจนตายจนสลบไปตามๆ กัน ฟางหยวนไม่สนใจผู้บำเพ็ญเพียรสองคนบนฟ้า ตอนนี้เขาแค่อยากตกปลาเงียบๆ

ผิวน้ำสะท้อนภาพคาถาอาคมอันงดงาม เปลวไฟสีแดงปะทะกับไอเย็นสีฟ้า เสียงดังฉ่าๆ รีไซเคิลปลาใหญ่ในน้ำ ได้เหรียญทองแดงเพิ่มอีกหลายหมื่น ยกคันเบ็ดเกี่ยวข้าวโพด ฟางหยวนเหวี่ยงเบ็ดลงไป ผู้บำเพ็ญเพียรสองคนบนฟ้า ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ดูไปดูมาเหมือนจะสูสี แต่เทคนิคการต่อสู้ดูไม่ได้เลย ทุ่มเททั้งกายใจและพลัง แค่กระบวนท่าเดียวก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว

คาถาดูเหมือนจะรุนแรง แต่พลังงานกระจัดกระจาย ความเร็วในการโจมตีไม่ถึงขีดสุด แก่นแท้ของการต่อสู้ คือการใช้พลังและความเร็วสูงสุด จัดการคู่ต่อสู้โดยตรง ในสายตาของฟางหยวน ในโลกนี้นอกจากจะเป็นการแสดง ก็ไม่มีคู่ต่อสู้ที่สูสีกันหรอก สู้กันเป็นวันเป็นคืน ไม่เสียเวลาเสียแรงเปล่าเหรอ? เขาเชื่อเสมอว่า การล้มคู่ต่อสู้ด้วยความเร็วสูงสุด คือทางเลือกที่ดีที่สุด

พอลองคิดดูดีๆ ฟางหยวนก็รู้สึกว่าผู้บำเพ็ญเพียรสองคนสู้กันสูสีเป็นเรื่องปกติ ทั้งสองคนต่างมีของวิเศษป้องกันตัวและกระบี่บิน พลังฝึกจิตพอๆ กัน ความเร็วของกระบี่บินก็ไม่ต่างกัน ตอนใช้คาถาโจมตี น้ำกับไฟก็แพ้ทางกันพอดี การโจมตีที่กระจายออกไป ก็ถูกของวิเศษป้องกันตัวกันไว้ได้หมด สรุปง่ายๆ คือผู้บำเพ็ญเพียรสองคนบนฟ้า ต่างก็ยังฝึกไม้ตายก้นหีบของตัวเองไม่สำเร็จ

รวบรวมทุกวิถีทาง การโจมตีที่เร็วที่สุดและแรงที่สุด ถึงจะเป็นไม้ตายก้นหีบ ถ้าพูดถึงพลัง ผู้บำเพ็ญเพียรเหนือกว่านักมวยจีนเยอะ แต่ถ้าพูดถึงความโหดเหี้ยมในการต่อสู้ ผู้บำเพ็ญเพียรเทียบนักมวยจีนไม่ได้เลย การฆ่าฟันกันระหว่างนักมวยจีน แค่พริบตาเดียวก็รู้ผลแพ้ชนะและความเป็นความตาย ผู้บำเพ็ญเพียรสองคนที่กินกันไม่ลง สู้ไปสู้มาก็หายไปแล้ว

มองดูปลาที่หงายท้องลอยขึ้นมาทีละตัว ฟางหยวนขมวดคิ้ว ปลาไม่น้อยถูกคลื่นเสียงกระแทกตาย ปลาไม่น้อยถูกคลื่นเสียงกระแทกสลบ ตกปลาแค่นี้ยังไม่สงบ หมายแตกแล้ว ย้ายที่ดีกว่า เพียงแค่คิด คันเบ็ดทมิฬพิศวงก็หายไป ฟางหยวนเดินเลียบแม่น้ำไป สิบกว่านาทีต่อมา พรายน้ำตัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากแม่น้ำ ฟางหยวนปรายตามอง พรายน้ำก็สลายกลายเป็นควัน หายไปอย่างไร้ร่องรอย

พรายน้ำในโลกบำเพ็ญเพียร พลังเหนือกว่าคนธรรมดามาก แต่เมื่อเทียบกับฟางหยวนแล้ว กลับอ่อนแอจนน่าสมเพช ฟางหยวนรู้สึกว่าพลังของตัวเอง น่าจะแข็งแกร่งกว่าเทพราชันในแดนเทพเป็นพันเป็นหมื่นเท่า บางทีตัวเขาในตอนนี้ อาจจะชนกับนักบุญได้แล้วก็ได้ วิชาคัมภีร์สุริยันนิรันดร์ของจักรพรรดิตงฮวา เขาฝึกจนถึงขั้นสูงสุดแล้ว แม้ตอนฝึกวิชาคัมภีร์สุริยันนิรันดร์ จะมีส่วนที่ใช้ทางลัด แต่สิชาหลักที่เขาฝึก สูงส่งกว่าคัมภีร์สุริยันนิรันดร์มาก

เวลาฝึกสั้น? พลังเทียบนักบุญไม่ได้? น้ำทิพย์ฟ้าดินเป็นของวิเศษระดับสูงสุด วิชาคัมภีร์มหาวัฏจักรถึงขั้นสูงสุด ระดับชั้นชีวิต พรสวรรค์การฝึกตน ขีดจำกัดการฝึกตน ของเขาล้วนเป็น 129600 เท่าของตอนเริ่มต้น ระบบความชำนาญช่วยเสริม ฝึกหนึ่งครั้ง ความชำนาญก็เพิ่มขึ้นหนึ่งแต้ม ตอนฝึก ไม่มีคอขวดใดๆ รวมโลกต่างมิติแต่ละโลกเข้าด้วยกัน ต่อให้สามวันดีสี่วันไข้ เวลาที่เขาฝึกก็ไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งไปกว่านั้น วิชาหลักของเขา ฝึกแบบอัตโนมัติได้ตั้งนานแล้ว

ส่วนพลังของตัวเองจะแข็งแกร่งแค่ไหน ฟางหยวนก็ไม่รู้ ชาติก่อนและชาตินี้ เขายังไม่เคยเจอ คู่ต่อสู้ที่ทำให้เขาต้องเอาจริง คนตกปลาอ่ะนะ ใครจะอยากไปรบราฆ่าฟัน? คนตกปลาที่ชอบไปหาเรื่องทั่วสารทิศ ยังไงก็มีน้อย ฟางหยวนที่เดินเลียบแม่น้ำ จู่ๆ ก็ถอยหลังไปหลายเมตร "ตุบ!" เสียงหนึ่งดังขึ้น ศพหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า กระแทกพื้นดินจนเป็นหลุม

ดินริมแม่น้ำ มีน้ำเยอะ ความแข็งน้อย ร่วงลงมาจากความสูงพันเมตร กระแทกเป็นหลุมก็ปกติ เศษดินที่กระเด็นมา ถูกเกราะคุ้มกายภูตอุดรดีดออกไป ฟางหยวนไม่สนใจศพในหลุม แต่เดินอ้อมไป มีเงินมีของวิเศษมีวิชามียา เขาไม่สนของดูต่างหน้าของผู้บำเพ็ญเพียรหรอก จนถึงทุกวันนี้ ก็มีแค่ของสะสมของนักบุญ ที่ทำให้เขาใจเต้นได้

กระบี่เทพเจ้าระดับท็อป เขายังบีบแตกเล่นได้แบบไม่เสียดาย อุปกรณ์ของผู้ฝึกตนระดับเทพราชัน เขายังไม่สน นับประสาอะไรกับของดูต่างหน้าของผู้บำเพ็ญเพียร สิ่งที่ฟางหยวนอยากได้ที่สุดในตอนนี้ คือวิชากายาจักรวาลจุดชีพจรและวิชากายาจักรวาลเซลล์ มองไปที่ภูเขาโกลาหลจริงเท็จ การอนุมานวิชากายาจักรวาลจุดชีพจร ดูเหมือนจะใกล้เสร็จแล้ว "ฉันน่าจะลดความคาดหวังลงหน่อย ยังไงทีหลังก็ต้องใช้กล่องของขวัญอัปเกรดเสริมแกร่งอยู่แล้ว ระดับวิชาต่ำหน่อย ก็แค่ใช้กล่องของขวัญเพิ่มอีกไม่กี่กล่องเท่านั้นเอง"

[จบแล้ว]