บทที่ 85 - ท้าทายขีดจำกัดคันเบ็ด

บทที่ 85 - ท้าทายขีดจำกัดคันเบ็ด

ตกปลาเพื่อหวังผลประโยชน์นานๆ เข้า ก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย สำหรับฟางหยวนแล้ว เสน่ห์ของการตกปลาอยู่ที่ความไม่แน่นอน อย่างเช่นเวลาไปตกปลาตามธรรมชาติ นั่งตกปลาเล็กมาสองชั่วโมง จู่ๆ ก็มีปลาใหญ่มากินเบ็ด แบบนี้สะใจไหม? หรือถ้าปลาใหญ่ที่อุตส่าห์มากินเบ็ดดันหลุดไป น่าเจ็บใจไหม? เห็นปลาใหญ่ขึ้นจิบน้ำหรือสร้างคลื่นยักษ์ แต่ตกไม่ได้สักที จะยอมนั่งเฝ้าต่อไหม?

ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ฟางหยวนนั่งบนเก้าอี้ตกปลา ถือคันชิงหลิวสามเมตรหก ตกปลาตัวเล็กในแอ่งน้ำ แอ่งน้ำขนาดไม่กี่สิบตารางเมตรนี้เชื่อมต่อกับแม่น้ำใต้ดิน ทำให้มีปลาหลากหลายชนิดและจำนวนมาก

"ตกปลาแบบนี้สิถึงจะเรียกว่าพักผ่อน การตกปลาเพื่อปั๊มแต้ม มันก็เหมือนทำงานนั่นแหละ"

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า เมื่อเปลี่ยนงานอดิเรกเป็นอาชีพ นานวันเข้าก็จะเกิดความเบื่อหน่าย แต่ก็มีคนบอกว่า ถ้าเปลี่ยนงานเป็นงานอดิเรก ต่อให้นานแค่ไหนก็ยังมีความสุข ผู้หญิงบางคนนี่แปลก ให้งานเดินห้างช้อปปิ้ง ถึงได้เงินเดือนเยอะ แต่ทำไม่กี่วันก็บ่นเหนื่อย แต่พอให้ใช้เงินเดินช้อปปิ้งเอง เดินทั้งวันก็ไม่เห็นจะบ่นว่าเหนื่อยสักคำ

ตกไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฟางหยวนก็เริ่มหงุดหงิด ยุงและแมลงบินว่อนส่งเสียงหึ่งๆ อยู่รอบตัว แถมยังบินตัดหน้าไปมาน่ารำคาญ ฟางหยวนคิดว่ายุงกัดกินเลือดเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่มาบินส่งเสียงหนวกหูต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มันน่ารำคาญเกินไป

"ใช้ลมปราณภูตอุดร พริบตาเดียวพวกยุงก็ตายเกลี้ยง"

"ลองใช้สเปรย์ไล่ยุงที่แพงที่สุดในร้านค้าระบบดูดีกว่า"

จ่ายไปหนึ่งหมื่นแต้มตกปลา ฟางหยวนซื้อสเปรย์ไล่ยุงมาหนึ่งขวด

"ปริมาณเยอะใช้ได้ ลองดูซิว่าคุณภาพจะสมราคาไหม"

ถือขวดสเปรย์ฉีดพ่นไปรอบๆ ละอองสเปรย์ที่ไม่มีสีไม่มีกลิ่นและไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ กระจายออกไปรอบทิศทาง เสียงแมลงร่วงหล่นลงพื้นดังเปาะแปะให้ได้ยินแว่วๆ

"ผลลัพธ์สุดยอด ไม่รู้ว่าจะกันได้แปดชั่วโมงจริงไหม"

เก็บสเปรย์เข้ากำไลข้อมือ ฟางหยวนปั้นเหยื่อแล้วเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำ

"ปลาไนตัวเล็กอีกแล้ว"

"โดนของใหญ่... ปลาไนธรรมชาติสองจินกว่า?"

นั่งตกปลาเล็กอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็ได้ปลาใหญ่ ฟางหยวนรู้สึกเซอร์ไพรส์ มาตรฐานคำว่าปลาใหญ่ของแต่ละน่านน้ำไม่เหมือนกัน ปลาแต่ละชนิดก็มีเกณฑ์วัดขนาดต่างกัน ปลาไนธรรมชาติหนักสองจิน ถือว่าเป็นยักษ์ใหญ่ในหมู่ปลาไนแล้ว แต่ถ้าเป็นฉลามหนักไม่กี่ร้อยจิน ก็ถือว่าเป็นแค่ลูกปลา แถวไหนที่มีพวกช็อตปลา ลงข่าย หรือเบือยา แค่ปลาไนครึ่งจินก็ถือว่าเป็นของใหญ่แล้ว

"นักตกปลาที่ไม่เคยทำคันระเบิด ถือว่าชีวิตยังไม่สมบูรณ์"

คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนก็ออกเดินทางทันที ขับยานบินไปตลาดค้าส่งอุปกรณ์ตกปลา เลือกหยิบของมาจำนวนหนึ่ง

"ใช้คันเบ็ด สายเอ็น ตัวเบ็ดของโลกนี้... สัมผัสชีวิตนักตกปลาที่แท้จริงดูบ้าง"

ชีวิตตัวคนเดียวมันน่าเบื่อ ฟางหยวนเลยต้องหาเรื่องทำแก้เซ็ง

"เหยื่อตกปลาเมื่อสามสิบปีก่อน ไม่รู้ว่ายังใช้ได้ไหม"

มาถึงบ่อปลาแห่งหนึ่ง ฟางหยวนลองใช้เหยื่อรุ่นคุณปู่ดู ไม่น่าเชื่อว่ายังมีปลามากิน

"ปลาผอมโซขนาดนี้เลยเหรอ"

มองดูปลาไนในมือ ฟางหยวนรู้สึกทึ่ง ปลาไนตัวยาวเฟื้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กลายพันธุ์ แต่เป็นเพราะอดอยากจนผอมโซ พอตกตัวที่สอง เสียงดังเปรี้ยะ คันเบ็ดหักสองท่อน คันเบ็ดที่เก็บมา ผลิตเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ออกแรงนิดเดียวก็ระเบิดคามือ

คันเบ็ดระเบิดไปทีละคัน สายเอ็นขาดไปทีละเส้น...

พอสะใจกับการทำคันระเบิดและสายขาด ฟางหยวนก็มาที่ริมแม่น้ำ ใช้คันชิงหลิวระดับหนึ่งยาวห้าเมตรสี่ตกปลา คันเบ็ดระดับหนึ่งรับน้ำหนักได้สิบกิโลกรัม รับมือปลาหนักไม่กี่สิบจินได้สบาย แต่ถ้านานๆ ทีเจอปลากลายพันธุ์ ก็คงต้องยอมคันหักสายขาด ปลาไนกลายพันธุ์หนักสิบกว่าจิน แรงดึงไม่แพ้ปลาธรรมดาหนักร้อยจิน

"น่าจะติดสายเซฟตี้ไว้ ถ้าสายเซฟตี้ยาวพอ และไม่ไปพันกับอะไรเข้า ปลาหนักสักร้อยสองร้อยจินก็น่าจะเอาอยู่"

ใช้สายเมนเพียวๆ ผูกเบ็ดตัวเดียว โอกาสเกี่ยวโดนกิ่งไม้น้อยมาก ฟางหยวนซื้อสายไดนีมาเบอร์สิบยาวห้าเมตรมาม้วนหนึ่ง ผูกเงื่อนทำเป็นสายเซฟตี้ขนาดยาวพิเศษ เอาสายเซฟตี้ผูกกับคันเบ็ด หักกิ่งไม้มาปักดิน ยึดปลายสายเซฟตี้ไว้ ปั้นเหยื่อ โยนลงน้ำ จุดบุหรี่สูบ

วัดปลาเล็กขึ้นมาเรื่อยๆ สองชั่วโมงผ่านไป ทุ่นก็จมวูบลงน้ำ ตวัดคันเบ็ด แรงดึงมหาศาลบอกให้รู้ว่าโดนของใหญ่ คันเบ็ด สายเอ็น ตัวเบ็ด ล้วนเป็นระดับหนึ่ง ฟางหยวนไม่กล้างัดสู้ มีสายเซฟตี้สั้นห้าร้อยเมตร แม่น้ำกว้างไม่ถึงร้อยเมตร ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด และปลาไม่หลุด การจะเอาปลาขึ้นมาได้ ก็แค่เรื่องของเวลา

ดึงสายปล่อยสาย ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจพลุ่งพล่าน คันเบ็ดระดับเจ็ดขึ้นไปเปลี่ยนรูปร่างได้ดั่งใจ ฟางหยวนคงงัดลอยไปแล้ว แต่นี่... อุปกรณ์เลเวลต่ำ ขืนงัดสู้ ถ้าปลาไม่หลุด คันก็ระเบิดไม่ก็สายขาด สงครามระหว่างคนกับปลาเปิดฉากขึ้น ฟางหยวนที่มีความอดทนสูง ไม่ได้รีบร้อน เหลือเวลาอีกตั้งหกสิบกว่าปีกว่าจะได้กลับบ้าน ต่อให้ต้องเย่อปลากันข้ามวันข้ามคืน เขาก็ไม่เกี่ยง

"สายเซฟตี้ไดนีมานี่แหละเวิร์กสุด ทั้งยาวทั้งเหนียว"

สายเซฟตี้แบบมียางยืด ทั้งหนาทั้งหนัก แถมแพง ความยาวก็งั้นๆ ฟางหยวนถือม้วนสายไดนีมา คอยผ่อนสายเก็บสาย ปลาใหญ่ใต้น้ำพุ่งพล่านซ้ายขวา ไม่ยอมโผล่หัว

ฟางหยวนมือซ้ายถือสายไดนีมา มือขวาถือปีกไก่งวงพะโล้

"กินไปเย่อไป ก็เพลินดีเหมือนกัน"

แทะปีกไก่งวงไปพลาง ฟางหยวนก็ปล่อยสายเล่นว่าวกับปลาใหญ่ไปพลาง สายเซฟตี้ห้าร้อยเมตร มีพื้นที่ให้เล่นเหลือเฟือ ปลาลากก็เดินตาม ปลาหยุดก็เดินถอยหลัง เหมือนเล่นชักเย่อ เดี๋ยวปลาลากฟางหยวน เดี๋ยวฟางหยวนลากปลา ผ่านไปสามชั่วโมงกว่า ปลาสเตอร์เจียนหนักสามร้อยกว่าจินก็ลอยหัว

"ไม่ได้กลายพันธุ์เหรอเนี่ย"

ฟางหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจปล่อยปลาสเตอร์เจียนไป ปลาธรรมดาตัวหนึ่งได้แค่แต้มเดียว

"ท้าทายขีดจำกัดด้วยการใช้คันชิงหลิวระดับหนึ่งเย่อสัตว์ประหลาด?"

คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนก็รีบกลับไปที่เรือบรรทุกเครื่องบิน ซื้อสายไดนีมามากองพะเนิน ใช้พลังโลหะสร้างล้อเก็บสาย เอาสายไดนีมามาต่อกัน แล้วพันเก็บเข้าล้อ

"ม้วนละห้าร้อยเมตร ร้อยม้วน ก็ห้าหมื่นเมตร"

คันชิงหลิวยาวเก้าเมตร ติดสายเซฟตี้ ใช้เหยื่อระบบอ่อยปลา รออยู่สองชั่วโมงกว่า ปลาทูน่าครีบเหลืองกลายพันธุ์ตัวหนึ่งก็ว่ายเข้ามา ฟางหยวนเปลี่ยนใช้เบ็ดขนาดเท่ากำปั้น ใช้วิชาแส้พญางูขาว สะบัดเบ็ดพุ่งเข้าปากปลาทูน่ากลายพันธุ์ กระตุกคันเบ็ด เบ็ดเจาะทะลุเพดานปากปลา

"ปลาทูน่าครีบเหลืองกลายพันธุ์หนักหมื่นกว่าจิน จะตกขึ้นมาได้ไหมนะ"

ฟางหยวนไม่กล้าออกแรงดึง กลัวปลาจะมุดเข้าใต้ท้องเรือ คันเบ็ดและสายเอ็นระดับหนึ่ง รับน้ำหนักได้แค่สิบกิโลกรัม

"ห่างจากเรือห้าร้อยกว่าเมตร น่าจะปลอดภัยแล้ว"

ฟางหยวนหมุนล้อปล่อยสาย ปลาทูน่าที่เจ็บปวดว่ายหนีสุดชีวิต

"สายไดนีมาเหลือไม่ถึงครึ่ง วิ่งออกไปสามหมื่นกว่าเมตรแล้ว?"

"เหลือสายอีกแค่หมื่นกว่าเมตร"

ขับเรือตามไปสามหมื่นเมตร ฟางหยวนเริ่มเย่อปลา น้ำลึกแถวนี้ประมาณสามพันเมตร ขอแค่ไม่ไปพันกับอะไรใต้น้ำ เขาเชื่อมั่นว่าจะเอาตัวนี้ขึ้นมาได้ ปลาทูน่าที่เจ็บปวด เดี๋ยวก็ดำดิ่ง เดี๋ยวก็พุ่งขึ้นมาเพื่อลดความเจ็บปวด

ยื้อยุดฉุดกระชากอยู่สิบกว่าชั่วโมง ปลาทูน่าครีบเหลืองกลายพันธุ์ก็แน่นิ่ง

"เชี่ย ตกได้แต่เอาตัวไม่ได้ คันกับสายระดับหนึ่ง ลากปลาหนักหลายตันขึ้นมาไม่ได้"

[จบแล้ว]