บทที่ 38 - เคียงคู่ชั่วนิรันดร์

บทที่ 38 - เคียงคู่ชั่วนิรันดร์

วันขึ้นปีใหม่จีน หรือวันตรุษจีน ขึ้นเขาจุดธูป ลงเขาอวยพรปีใหม่แจกอั่งเปา ฟางหยวนได้รับอั่งเปามาไม่กี่ซอง แต่แจกออกไปยี่สิบกว่าซอง แม้ก่อนปีใหม่จะหาเงินได้เยอะ แต่เขาใส่ซองแค่หกร้อย ต่อให้ใส่ซองละหมื่น สำหรับฟางหยวนก็แค่เศษเงิน

ไม่ใช่ว่าเขาขี้งก แต่เขาไม่กล้าใส่เยอะเกินไป ของแบบนี้มันมีไปมีกลับ ให้ไปหมื่นหนึ่ง วันหน้าถ้าเขามีลูกบ้าง คนอื่นจะกล้าให้คืนหมื่นหนึ่งไหม? จะให้ก็เสียดายตังค์ ครั้นจะไม่ให้ก็จะมองหน้ากันไม่ติด ฉันให้ลูกเธอไปหมื่น เธอให้ลูกฉันกลับมาไม่กี่ร้อย มันน่าเกลียดไหมล่ะ?

เมื่อก่อนเวลาหลานๆ มาอวยพร ฟางหยวนใส่ซองให้คนละสองร้อย ในความคิดเขา ปีนี้ใส่หกร้อยก็เหมาะสมแล้ว คนในหมู่บ้านรู้ว่าเขาหาเงินได้เยอะ ถ้ายังใส่สองร้อยคงโดนนินทาแน่

แน่นอนว่าต่อให้ใส่หกร้อย ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนนินทา ภาชนะใหญ่แค่ไหนก็ถมเต็ม แต่ใจคนถมไม่เคยเต็ม

เหลืออีกไม่กี่วันจะถึงวันแต่งงาน ฟางหยวนเริ่มสับสน ผ่านภพชาติมาสองหน นี่เป็นครั้งแรกที่จะได้แต่งงาน ไม่มีประสบการณ์เลย พิธีรีตองยุ่งยากแต่มันก็เลี่ยงไม่ได้

โชคดีที่มีเงินจัดการได้หลายเรื่อง ใช้เงินแก้ปัญหา รถขบวนขันหมากก็เรียบร้อย บริษัทรับจัดงานแต่งก็เรียบร้อย รถเจ้าบ่าวใช้รถออฟโรดคอนเคอเรอร์ของเขา บวกกับรถของลูกพี่ลูกน้องในหมู่บ้าน

ลูกพี่ลูกน้องสายบ้านปู่ใหญ่ ไม่นับฟางหาน ก็มีห้าคน ถ้ารวมญาติคนอื่นในหมู่บ้านก็มีตั้งสามสิบกว่าคน

ส่วนลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งย่าเล็ก ฟางหยวนไม่เคยเก็บมาคิด ไห่โจวเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของประเทศ พวกบูชาฝรั่งลืมกำพืดมีเกลื่อนเมือง ในสายตาของลูกหลานย่าเล็ก คงมีแค่ฟางเฮาที่พอจะคุยด้วยได้

ครอบครัวฟางหยวนติดต่อแค่กับย่าเล็ก ส่วนลูกหลานของย่าเล็กดูถูกครอบครัวเขา และแน่นอนว่าครอบครัวเขาก็ไม่เห็นหัวลูกหลานย่าเล็กเหมือนกัน

ถามใจตัวเอง ฟางหยวนชอบคบหากับคนจนมากกว่า คนจนมักจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดที่ตัวเองมีให้ เพราะกลัวคนอื่นจะรังเกียจ ส่วนคนรวยเวลาให้อะไรใคร มักจะเป็นของที่ตัวเองไม่ใช้แล้ว แถมยังคิดว่าตัวเองมีบุญคุณกับคนอื่นอีก

คำพูดอาจฟังดูแย่ แต่มันคือความจริง แน่นอนว่าทุกอย่างมีข้อยกเว้น คนจนมีทั้งดีและเลว คนรวยก็เช่นกัน

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ เหลืออีกสี่วันจะถึงวันงาน ฟางหยวนที่ว่างงานก็คว้าอุปกรณ์ไปริมแม่น้ำ

"น้ำลึกสามเมตรกว่า เป็นเวิ้งน้ำวน ริมฝั่งมีต้นไม้ ผิวน้ำมีกอหญ้า ตรงนี้แหละ"

หยิบพลั่วสนามออกมาปรับพื้นดินให้เรียบ วางกล่องตกปลา คิดอยู่ครู่หนึ่งเขาตัดสินใจใช้เหยื่อครอบจักรวาลปลาน้ำจืด

"เติมหัวเชื้อปลาน้ำจืดลงไปหน่อย" ผสมเหยื่อเสร็จ สองในสามทำเป็นเหยื่ออ่อย อีกหนึ่งในสามทำเหยื่อตก

"ใช้เบ็ดไห่ซีเบอร์หก เบ็ดใหญ่ไปปั๊มแต้มยาก เบ็ดเล็กไปเจอของใหญ่จะหลุด"

พันตะกั่วหุ้มเหยื่อ ตีอ่อยไปสิบกว่าไม้ ฟางหยวนปั้นเหยื่อแล้วเหวี่ยงเบ็ดลงน้ำ เห็นเงินเก็บตัวเองมีสิบล้านกว่า ฟางหยวนเปิดโหมดผลาญเงินระดับสอง ชั่วพริบตาเงินในธนาคารระบบลดลงวินาทีละสิบเหรียญ

"ปลาไนตัวเล็กจิ๋ว ตัวแรกปล่อยไม่ได้เหรอ? ปล่อยแล้วจะเป็นไรไป?" ฟางหยวนไม่เชื่อเรื่องโชคลาง โยนปลาไนตัวเท่าสองนิ้วลงแม่น้ำห่างออกไปสิบกว่าเมตร

"ปลาไนตัวเล็กอีกแล้ว หรือเหยื่อเราก้อนเล็กไป?" คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนก็ปั้นเหยื่อก้อนใหญ่ขึ้น เหวี่ยงลงจุดเดิมเป๊ะ

"ปลาเปียนสองจินกว่า นึ่งก็พอกินได้ น้ำแดงก็โอเค ข้อเสียคือก้างเยอะ"

"ปลานิลสามจินกว่า เก็บ"

"หนักอึ้งเลยแฮะ เหมือนจะโดนของใหญ่ ไม่รู้ว่าเป็นเต่าอัลลิเกเตอร์ ตะพาบ หรือเต่าธรรมดา?"

ออกแรงดึงคันเบ็ด ตะพาบน้ำตัวมหึมาหนักสิบกว่าจินก็โผล่พ้นน้ำ "ของบำรุงชั้นยอด เลี้ยงไว้ก่อนค่อยกินทีหลัง"

ปั้นเหยื่อ เหวี่ยงเบ็ด วัดคัน สิ่งที่ตกได้ล้วนแต่เป็นของที่เคยตกได้แล้วทั้งนั้น

"ปลาไหลนาจินกว่า ดวงมาอะไรก็ฉุดไม่อยู่"

"ปลาไหลโคลนตัวเล็กแค่นี้ก็ยังตกได้?"

ปลดเบ็ด ปล่อยปลาไหลโคลน ปั้นเหยื่อ เหวี่ยงใหม่ ฟางหยวนเพลิดเพลินกับการตกปลาจนถึงสิบเอ็ดโมงถึงเก็บของกลับบ้าน

เอาตะพาบไปขังไว้ เก็บปลาเฉาห้าจินกว่าไว้ตัวหนึ่ง ที่เหลือปล่อยลงบ่อเลี้ยง เอาปลาเฉามาทำปลาต้มน้ำแดงหนึ่งกะละมัง กินมื้อเที่ยงอย่างมีความสุข

ใกล้วันแต่งงาน ภรรยาต้องไปพักที่บ้านในตัวเมือง เขาเริ่มไม่ชินซะแล้ว

บ่ายโมง ฟางหยวนไปบ่อตกปลาเชิงพาณิชย์เพื่อปั๊มแต้มตกปลา คุยวิชวลคอลกับมู่เสวี่ยอิ๋งเกือบชั่วโมง แล้วนอนหลับจนตื่นเองตามธรรมชาติ

ขับเรือออกทะเล วางลอบยี่สิบอัน ตกปลาเล่นแถวนั้นไม่กี่ชั่วโมง

"แปดร้อยกว่าจิน ผลงานใช้ได้"

กลับถึงท่าเรือ เก็บฉลามกบไว้ตัวหนึ่ง ที่เหลือขายให้อาสาม

ฝีมือตกปลาแค่ระดับทั่วไป แต่เหยื่อทำเองกับเหยื่อระบบประสิทธิภาพเทพมาก ยิ่งเติมหัวเชื้อระบบเข้าไป ประสิทธิภาพการล่อปลายิ่งสุดยอด ไม่ว่าจะฤดูไหน ขอแค่น้ำมีปลาเยอะ การตกได้เต็มกระชังเป็นเรื่องกล้วยๆ

......

วันที่แปดเดือนอ้าย แปดโมงเช้า ฟางหยวนนั่งรถขบวนเจ้าบ่าวไปตัวเมือง ขบวนรถยังไปไม่ถึงตำบล รถคันหน้าก็จอดสนิท

"แจกอั่งเปา ไม่ให้อั่งเปาไม่ไป" ฟางหยางนำทีมโห่ร้อง ตอนเขาแต่งงานก็โดนแกล้งมาแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้พี่ชายแต่งงานยังไงก็ต้องเอาคืนบ้าง

แจกอั่งเปาคนละซอง ขบวนรถถึงเคลื่อนต่อ ยังไม่ทันขึ้นทางด่วน ขบวนรถก็หยุดอีก ถ้าไม่รีบฉวยโอกาสไถอั่งเปาตอนนี้ พอขึ้นทางด่วนหรือเข้าเมืองแล้วจะลงมือลำบาก

ระยะทางแค่ชั่วโมงเดียว ใช้เวลาเดินทางไปแปดสิบกว่านาที ฟางหยวนหัวจะปวดได้แต่อดทน ในที่สุดก็อุ้มมู่เสวี่ยอิ๋งคนสวยออกมาได้สำเร็จ

กลับมาถึงตำบล ไปที่ภัตตาคารอาสาม...

"เสร็จสิ้นสักที" ฟางหยวนโล่งอก เดินควงภรรยาและครอบครัวไปชนแก้วตามโต๊ะ

สองหน่วยงานรัฐส่งตัวแทนมาร่วมงาน เพราะฟางหยวนเป็นที่ปรึกษาความปลอดภัยทางไซเบอร์ เติ้งเจี้ยนพาเมียลูกมาด้วย เพื่อนเก่าสมัยเรียนที่ฟางหยวนเชิญก็มากันครบ... แม้จะออกจากกลุ่มห้องไปแล้ว แต่เขาก็ยังติดต่อเพื่อนสนิทไม่กี่คนอยู่

ครอบครัวย่าเล็กไม่มีใครมา ฟางปั๋วกับฟางเจิ้งก็ไม่ได้พูดอะไร สำหรับย่าเล็กและลูกหลานของนาง ฟางหยวนจำแทบไม่ได้ มองเป็นคนแปลกหน้าไปนานแล้ว จะมาหรือไม่มา เขาก็ไม่สน ญาติไกลมิสู้เพื่อนบ้านใกล้เคียง ในใจฟางหยวน ครอบครัวย่าเล็กเทียบกับเพื่อนบ้านในหมู่บ้านไม่ได้เลย

กินมื้อเที่ยงเสร็จ ใครจะเล่นไพ่เล่นไพ่นกกระจอกก็จัดแจงไปร้านน้ำชา เกือบเที่ยงคืนแขกเหรื่อกลับหมด ฟางหยวนถึงกับตัวเบาหวิว

"แต่งงานนี่เหนื่อยจริงๆ" มู่เสวี่ยอิ๋งยิ้มแห้ง

"ชีวิตนี้มีแค่ครั้งเดียว ได้แต่งกับคุณ ผมโชคดีมาก" ฟางหยวนมองด้วยสายตาลึกซึ้ง

"ฉันก็โชคดีเหมือนกันค่ะ" มู่เสวี่ยอิ๋งมองตอบด้วยความรัก

"งั้นเรามาอยู่เคียงข้างกันตลอดไปนะ" ฟางหยวนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"อืม เคียงข้างกันตลอดไป" มู่เสวี่ยอิ๋งพยักหน้า

"ที่รัก คืนเข้าหอ เราควรทำอะไรกันหน่อยไหม?" ฟางหยวนยิ้มเจ้าเล่ห์

......

กินมื้อเช้ากับพ่อแม่เสร็จ ฟางหยวนกับมู่เสวี่ยอิ๋งขับรถไปตัวเมือง พักบ้านพ่อตาแม่ยายหนึ่งคืน แล้วกลับหมู่บ้าน

"ไปกู้ลอบไหม?" มู่เสวี่ยอิ๋งถาม

"เกือบลืมเรื่องลอบไปเลย" ฟางหยวนเพิ่งนึกได้ว่าวางลอบทิ้งไว้หลายวันแล้ว

ขับเรือออกทะเล มู่เสวี่ยอิ๋งเปิดไลฟ์สด

"เพื่อนๆ คะ สามีฉันลงทะเลไปแล้ว เขาบอกว่าวางลอบทิ้งไว้ตรงนี้อันหนึ่ง"

"เจ๊อิ๋งอิ๋ง ลอบต้องว่างเปล่าชัวร์"

ทันใดนั้น ฟางหยวนก็โผล่ขึ้นมาพร้อมลอบที่อัดแน่นไปด้วยปูทะเลหลายสิบจิน

"ปูเยอะขนาดนี้ ซื้อมาจากตลาดแล้วยัดใส่เข้าไปหรือเปล่า?"

"ปลอมมาก ฉันดูสตรีมเมอร์คนอื่นวางลอบ ได้ปูอย่างมากก็ไม่กี่ตัว"

"มีแต่ปู ไม่มีปลาหรือปูม้าปะปนเลย ปลอม!"

"เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกคุณ เจ๊อิ๋งอิ๋งกับพี่ฟางไม่มีทางเล่นละครตบตาหรอก"

ลอบอันที่สอง ได้กุ้งมังกรเจ็ดสีหกตัว คนดูในไลฟ์ที่เห็นกุ้งมังกร บ้างก็ไม่เชื่อสายตา บ้างก็อ้าปากค้าง บ้างก็อิจฉาตาร้อน...

[จบแล้ว]