บทที่ 24 - บังเอิญเจอและเมินเฉย

บทที่ 24 - บังเอิญเจอและเมินเฉย

ความคิดของฟางหยวนนั้นเรียบง่าย ในเมื่อเขาหวั่นไหวกับมู่เสวี่ยอิ๋ง และเธอก็ยอมรับเขาแล้ว ก็ต้องตีเหล็กเมื่อยังร้อน

มัวแต่ลีลาชักช้า เป็ดที่ต้มสุกอาจจะบินหนีไปได้

สาวสวยเรียบร้อยอย่างมู่เสวี่ยอิ๋ง ต้องมีคนหมายปองเยอะแยะ ไม่ขาดคนมาขายขนมจีบแน่

ปลาสเตอร์เจียนแม่น้ำชิงที่แพงมหาโหด ก็เพราะมันหายากและจับยากเท่านั้นเอง

วัตถุดิบราคาแพงหลายอย่าง ไม่ใช่เพราะสารอาหารล้นเหลือ หรือรสชาติเลิศเลอ แต่เป็นเพราะความหายาก

ต่อให้เอาไปขาย ประมูลแข่งกัน เต็มที่ก็ได้สักห้าแสน

เขาตอนนี้ไม่ได้ขาดเงิน เกิดมาสองชาติ ยังไม่เคยลิ้มรสสเตอร์เจียนธรรมชาติ สู้เอามากินดีกว่าขาย

ลงมือทำปลาสเตอร์เจียน หลังมื้อเย็น ฟางหยวนและมู่เสวี่ยอิ๋งเดินทอดน่องท่ามกลางแสงไฟสลัว

เห็นเขาขมวดคิ้ว มู่เสวี่ยอิ๋งถาม "เป็นอะไรไป"

"แฟนเก่าน่ะ" ฟางหยวนยิ้มขื่น

ฟ่านซูเจินกำลังเดินควงแขนชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินสวนมา

ฟางหยวนทำเป็นมองไม่เห็น ไม่คิดจะทักทาย

"เจินเจิน เป็นอะไร" ชายวัยกลางคนถาม

"พี่อู๋ เขาเป็นแฟนเก่าหนูค่ะ" ฟ่านซูเจินไม่กล้าปิดบัง เธอที่ผ่านโลกมาพอสมควร รู้ว่าปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์

"คนสวย ผมชื่อ..." ชายวัยกลางคนหยิบนามบัตรออกมา

มู่เสวี่ยอิ๋งขมวดคิ้ว ไม่สนใจ

ฟางหยวนทำเป็นไม่เห็นหัว ทั้งฟ่านซูเจินและชายคนนั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป

"คนสวย หาแฟนทั้งทีต้องหาคนรวยๆ สิครับ นาฬิกาแบบนี้ คิดว่าเขาจะมีปัญญาซื้อเหรอ" ชายวัยกลางคนไม่ยอมแพ้ สาวสวยตรงหน้า ทั้งหน้าตา หุ่น และบุคลิก กินขาดฟ่านซูเจินแบบไม่เห็นฝุ่น

"ไปกันเถอะ" มู่เสวี่ยอิ๋งดึงแขนฟางหยวน

ฟางหยวนพยักหน้า เดินตามมู่เสวี่ยอิ๋งเข้าไปในห้างสรรพสินค้าข้างๆ

"ที่รัก ลองชุดนี้หน่อยสิ" มู่เสวี่ยอิ๋งหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาทาบ

"ได้ครับ ฟังคุณภรรยาทุกอย่าง" ฟางหยวนแอบยิ้ม

"ให้ผู้หญิงซื้อเสื้อผ้าให้ ถ้าเป็นฉันนะ เอาเต้าหู้ทุบหัวตายไปนานแล้ว" ชายวัยกลางคนเดินตามเข้ามาแขวะ

"ผมมีดีให้เกาะกิน แล้วหน้าอย่างคุณ มีปัญญาเกาะผู้หญิงกินมั้ยล่ะ" ฟางหยวนสวนกลับเจ็บแสบ

มู่เสวี่ยอิ๋งกลั้นขำ เพิ่งรู้ว่าฟางหยวนไม่ได้ใจดีกับทุกคน

ฟางหยวนและมู่เสวี่ยอิ๋งเดินช็อปปิ้งไปเรื่อยๆ

ชายวัยกลางคนเดินตามหลังมา ส่วนฟ่านซูเจินหายตัวไปแล้ว

"คุณซื้อเสื้อผ้าให้ผมสองชุดแล้ว ผมจะซื้อของให้คุณบ้าง ห้ามปฏิเสธนะ" ฟางหยวนบอก

"อื้อ" มู่เสวี่ยอิ๋งพยักหน้า

เดินเข้าไปในร้านนาฬิกาใกล้ๆ ฟางหยวนซื้อนาฬิกาผู้หญิงราคาแสนกว่าหยวนเรือนหนึ่ง

เห็นเขาควักเงินซื้อนาฬิกาเรือนละสองแสนกว่าโดยไม่กะพริบตา ชายวัยกลางคนก็หันหลังกลับทันที

อีกฝ่ายหล่อกว่า สูงกว่า แถมยังรวยกว่า ขืนตามต่อ นอกจากจะเสียเวลา ยังอาจจะโดนตอกหน้าหงาย

"เอาไปคืนเถอะ" พอมองไม่เห็นชายคนนั้นแล้ว มู่เสวี่ยอิ๋งก็หยิบนาฬิกาออกมา

"เมื่อกี้ขอบคุณนะ เก็บไว้เถอะ" ฟางหยวนยิ้ม

มู่เสวี่ยอิ๋งลำบากใจ จะรับก็แพงไป จะไม่รับก็กลัวเขาจะคิดมาก

หลังจากฟางหยวนเกลี้ยกล่อมอยู่นาน เธอก็ยอมเลิกคิดจะเอาไปคืน

เดินเล่นอีกสักพัก ส่งมู่เสวี่ยอิ๋งกลับบ้าน แล้วฟางหยวนก็ขับรถกลับ

ตีเหล็กต้องตีตอนร้อนก็จริง แต่ถ้าหวดแรงไป เหล็กอาจจะเสียรูปได้

เช้าวันรุ่งขึ้น แดดสดใส ได้ฤกษ์ย้ายบ้าน

บ้านใหม่กับบ้านเก่าห่างกันแค่ห้าสิบกว่าเมตร

เฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านใหม่มีครบ ขนแค่ของใช้ส่วนตัวกับเสื้อผ้าไปก็พอ

บ้านหลังเก่าต้องรื้อถอน โต๊ะตู้เตียงเก่าๆ ใครอยากได้ก็ยกให้ ไม่มีใครเอาก็สับเป็นฟืน

เรียกคนรับซื้อของเก่ามาขนแอร์ เครื่องซักผ้า ทีวีเก่าไป

ช่วงเช้าย้ายบ้าน ช่วงบ่ายจ้างรถแม็คโครมาทุบ แป๊บเดียวบ้านเก่าก็ราบเป็นหน้ากลอง

สามทุ่ม ฟางหยวนใช้ลูกแก้วเสริมแกร่งยานยนต์กับรถบ้าน

"ความแข็งแกร่งเพิ่มสิบเท่า มีระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ กินน้ำมันลดลงเก้าในสิบ เหลือร้อยโลห้าลิตร?"

"ถังน้ำมันพันลิตร ร้อยโลห้าลิตร เติมเต็มถังวิ่งได้สองหมื่นกิโล?"

เห็นสมรรถนะของรถบ้านออฟโรดรุ่นเจิงถูพุ่งกระฉูด ฟางหยวนดีใจจนเนื้อเต้น

วันหน้าขับรถไปตกปลาไกลๆ ก็เอารถบ้านไป

รถเอสยูวีคอนเคอเรอร์กินน้ำมันร้อยโลสิบแปดลิตร รถบ้านเจิงถูเหลือแค่ห้าลิตร

คำนวณค่าน้ำมันตอนนี้ รถบ้านเจิงถูวิ่งกิโลละไม่ถึงสี่สิบสตางค์

กลับเข้าห้อง มองคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน

ห้องนอนเขามีห้องทำงานในตัว รวมพื้นที่เก้าสิบตารางเมตร

ต้องผ่านห้องนอนเขาเท่านั้นถึงจะเข้าห้องทำงานได้

"อ่างอาบน้ำใหญ่ขนาดนี้ แช่ตัวสบายชะมัด"

เปิดน้ำร้อนเกือบเต็มอ่าง ฟางหยวนนอนแช่น้ำอย่างมีความสุข

ห้องทำงานสามสิบตารางเมตร ห้องนอนพร้อมห้องน้ำหกสิบตารางเมตร

ห้องนอนอีกห้าห้องในบ้านใหม่โครงสร้างเหมือนห้องเขาเปี๊ยบ แค่ไม่มีห้องทำงาน

ชั้นใต้ดินหนึ่งชั้น บนดินสองชั้น แต่ละชั้นพื้นที่ใช้สอยสามร้อยห้าสิบตารางเมตร...

บ้านที่จะอยู่ไปตลอดชีวิต ฟางหยวนทุ่มเทความคิดไปไม่น้อย แค่ค่าออกแบบก็ปาไปหมื่นนึง

รอเครื่องซักผ้าหยุดทำงาน ฟางหยวนลุกขึ้นล้างตัวด้วยน้ำอุ่น เปลี่ยนชุดนอน

ตากผ้าที่ระเบียงส่วนตัว จัดท่านอนสบายๆ บนเตียง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

"เตียงนุ่มๆ นี่แหละนอนสบายที่สุด เอาตัวเองสบายเข้าว่า อย่าไปเชื่อพวกผู้เชี่ยวชาญมาก"

ผู้เชี่ยวชาญบางคนบอกเตียงนุ่มไม่ดี บางคนบอกเตียงน้ำ เตียงฟองน้ำดีกว่า...

ผู้เชี่ยวชาญบางคนบอกกินมันหมูเส้นเลือดอุดตัน ผ่านไปไม่กี่ปี มีงานวิจัยบอกน้ำมันพืชผ่านความร้อนก่อมะเร็ง

ตื่นมาด้วยความสดชื่น ฟางหยวนกินมื้อเช้า แล้วขับรถเข้าเมือง

พัสดุมาถึงเป็นสิบชิ้น ยังไม่ได้ไปเอา

รับของ ซื้อของใช้ แล้วกลับบ้านมาทำหัวเชื้อปลาตะเพียน เหยื่อสูตรทูน่า...

ห้องหนึ่งในชั้นใต้ดินถูกใช้เป็นห้องเก็บอุปกรณ์และทำเหยื่อ

"เหยื่อสูตรทูน่าสองร้อยโล วันหยุดนี้พามู่เสวี่ยอิ๋งไปสัมผัสความมันส์ของการตกทูน่าดีกว่า"

ฟางหยวนที่รักการตกปลา รู้ดีว่าการตกปลาไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต

ในแง่หนึ่ง การตกปลาก็คืออาชีพของเขา

ดูเวลา เกือบสิบโมงแล้ว ฟางหยวนล้มเลิกความคิดที่จะออกไปตกปลาข้างนอก

หยิบอุปกรณ์ เดินไปที่บ่อปลาตัวเอง

กะละมังซิลิโคนจากร้านค้าระบบ เบาบางและยืดหยุ่นดีเยี่ยม

ใช้กะละมังผสมเหยื่อสูตรปลาลิ่น

ปลาลิ่นกินทุ่นลึก ปลาเฉากินทุ่นตื้น เขาอยากกินปลาลิ่น

หัวปลานึ่งพริก หรือปลาต้มผักกาดดอง ก็เป็นเมนูเด็ดทั้งนั้น

"น้องชาย ขอเหยื่อหน่อย"

"ผมผสมแต่เหยื่อปลาลิ่นครับ"

"ผมก็ตกปลาลิ่น ชั่งโลออก"

"แบ่งให้ครึ่งนึงครับ"

ตกรายชั่วโมง ชั่วโมงละสองร้อย

ตกชั่งโล คิดตามราคาตลาด

พวกตกรายชั่วโมง ฟางหยวนไม่ให้เหยื่อเด็ดขาด

เหยื่อทำเองประสิทธิภาพดีกว่าเหยื่อตลาดเยอะ

ขืนให้เหยื่อทำเองกับพวกเหมาขั่วโมง เขาขาดทุนยับเยินแน่

เปิดโหมดผลาญเงินระดับสอง ฟางหยวนนั่งบนกล่องอุปกรณ์ ตกปลาลิ่นอย่างสบายใจ

"บ่อตัวเอง จะใช้กี่คันก็ได้ งั้นเพิ่มคันตกปลาตะเพียนอีกคันดีกว่า"

คิดได้ดังนั้น ฟางหยวนหยิบคันหกเมตรสามออกมา ผสมเหยื่อปลาตะเพียน

น้ำรอบบ่อลึกสี่เมตร คันห้าเมตรสี่สั้นไปหน่อย

"ตกปลาบ่อตัวเอง ก็ได้แต้มตกปลาด้วย? แจ่มเลย"

ตกปลาตะเพียนได้สิบกว่าตัว ก็ได้ปลาลิ่นหัวโตมาตัวหนึ่ง

ถามเพื่อนนักตกปลาแถวนั้น มีคนหนึ่งขอซื้อปลาตะเพียนสิบกว่าตัวนั้นไป

ฟางหยวนหิ้วปลาลิ่นกลับบ้านใหม่ ทำเมนูหัวปลานึ่งพริก และเนื้อปลาต้มผักกาดดอง

[จบแล้ว]