บทที่ 13 - สมัครให้เขาหน่อย

บทที่ 13 - สมัครให้เขาหน่อย

ตำบลไห่เหอ หมู่บ้านตระกูลฟาง ฟางปั๋ว จ้าวเสีย ฟางเจิ้ง และจางอี๋ นั่งล้อมวงกันในห้องรับแขก กำลังปรึกษาหารือเรื่องสำคัญในชีวิตของฟางหยวน

"ตั้งแต่ผิงอันกลับมาอยู่บ้าน วันๆ ก็เอาแต่ตกปลา ขืนปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้การ หลังปีใหม่มันก็จะยี่สิบหกแล้วนะ" ฟางเจิ้งหน้าเครียด

"อีกสองสามเดือนก็จะปีใหม่แล้ว ช่วงก่อนหรือหลังปีใหม่ ให้มันไปดูตัวหน่อยดีมั้ย" ฟางปั๋วเสนอ

"บ้านเราตอนนี้มีทั้งรถทั้งเรือ มีบ้านมีเงิน ผิงอันก็สูงยาวเข่าดี หน้าตาหล่อเหลา ไม่ต้องกลัวว่าจะหาเมียไม่ได้หรอกน่า" จางอี๋ยิ้ม

"ช่องตงหนานทีวีมีรายการหาคู่อยู่รายการหนึ่งไม่ใช่เหรอ ชื่อรายการบุพเพอาละวาดน่ะ แขกรับเชิญฝ่ายหญิงมีทั้งเด็กจบใหม่ ผู้บริหาร เจ้าของกิจการ คุณครู... แอร์โฮสเตส เราลองสมัครให้ผิงอันดูมั้ย" จ้าวเสียเกิดปิ๊งไอเดีย

"ได้ยินมาว่าผู้หญิงในรายการนั้นบางคนก็ไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ อย่าเลยมั้ง" ฟางเจิ้งขมวดคิ้ว

"แล้วคนที่ญาติพี่น้องแนะนำให้ จะดีเสมอไปหรือไง นิสัยใจคอผู้หญิงในรายการจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็สวยและเก่ง ถ้าผิงอันพามาบ้านได้สักคน ฉันไม่คัดค้านหรอกนะ" จางอี๋แย้ง

"พ่อว่าลองสมัครให้ผิงอันดูก็ไม่เสียหาย ต่อให้ไปออกรายการแล้วไม่คลิกกับใคร อย่างน้อยก็ทำให้สาวโสดรู้ว่ามีหนุ่มอย่างผิงอันอยู่ เดี๋ยวก็คงเจอคนที่เหมาะสมเข้าสักคนแหละ" ฟางปั๋วเห็นด้วยเต็มที่

"งั้นก็สมัครให้มันเลย" ฟางเจิ้งหยิบมือถือขึ้นมาค้นข้อมูล

"สมัครยังไงล่ะ" จางอี๋ถาม

"มีสองทาง คือไปสัมภาษณ์ที่สถานี กับให้เว็บหาคู่แนะนำไป" ฟางเจิ้งตอบ

"ให้ผิงอันไปสัมภาษณ์ที่สถานี มันคงไม่ยอมไปแน่" จางอี๋ถอนหายใจ

"งั้นก็เอาข้อมูลผิงอันไปลงในเว็บหาคู่" ฟางเจิ้งโหลดแอปพลิเคชันมาติดตั้ง

"อาชีพใส่ว่าอะไรดี" จางอี๋ถามต่อ

"ผิงอันเขียนโปรแกรมขายได้เงินมานี่นา ใส่ว่าเป็นวิศวกรซอฟต์แวร์ไปสิ" ฟางปั๋วแนะนำ

"รายได้ล่ะ" จ้าวเสียถาม

"ใส่มากไปก็ไม่ดี น้อยไปก็ไม่ได้ เดือนละแสนเป็นไง" ฟางเจิ้งเสนอ

"อืม เดือนละแสนกำลังสวย" ฟางปั๋วเห็นดีเห็นงาม

"ต้องจ่ายเงินถึงจะได้ขึ้นแนะนำหน้าเว็บ" ฟางเจิ้งมองหน้าจอมือถือ

"เท่าไหร่" จางอี๋ถาม

"สามหมื่น" ฟางเจิ้งตอบ

"จ่ายไปเถอะ" จางอี๋กัดฟัน แม่สื่อแนะนำทีนึง ไม่สำเร็จก็ต้องให้สองพัน ถ้าสำเร็จต้องจ่ายหนักกว่านี้ ลูกชายได้ออกทีวีถือเป็นการฝึกฝน แล้วยังได้โปรโมตตัวเองด้วย

หมดเงินไปสามหมื่นกว่า พอมองดูข้อความยืนยันในมือถือ ฟางเจิ้งก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เรียบร้อยมั้ย" จางอี๋ถาม

"เรียบร้อย อย่างช้าเดือนหน้า ผิงอันน่าจะได้ไปรายการบุพเพอาละวาด" ฟางเจิ้งยิ้ม

...

อ่างเก็บน้ำหมู่บ้านตระกูลหวัง

เทคนิคการตกปลาของเติ้งเจี้ยนเหนือชั้นกว่าฟางหยวนมาก แต่ประสิทธิภาพในการตกปลากลับเทียบฟางหยวนไม่ติดฝุ่น

เทคนิคไม่ถึง ก็ต้องพึ่งเหยื่อ

เหยื่อที่เติ้งเจี้ยนใช้ สู้เหยื่อสูตรทำเองของฟางหยวนไม่ได้เลย

ความแข็งแกร่งของคันเบ็ด สายเอ็น และตะขอจากระบบ ก็ไม่ใช่สิ่งที่อุปกรณ์ตามท้องตลาดจะเทียบชั้นได้

ปลาลิ่นตัวแล้วตัวเล่าถูกลากเข้าฝั่งอย่างรวดเร็ว ช้อนใส่สวิง ปลดเบ็ด ลงกระชัง

ฟางหยวนตกปลาลิ่นหนึ่งตัว ใช้เวลาเฉลี่ยไม่ถึงหนึ่งนาที

รู้ตัวว่าแพ้แน่ๆ จางเชี่ยนเลยนั่งตกชิลๆ เหวี่ยงเบ็ดเรื่อยเปื่อย เย่อปลาเล่นเย็นใจ

เติ้งเจี้ยนได้แต่อมพะนำ เป็นถึงราชานักตกปลาหลายสมัย แต่กลับมาแพ้นักตกปลาโนเนมอย่างหมดรูป

เขาตกปลาลิ่นตัวนึงต้องใช้เวลาเจ็ดแปดนาที อีกฝ่ายใช้เวลาไม่ถึงนาที

เติ้งเจี้ยนผู้พ่ายแพ้ย่อมรู้ดีว่าเขาแพ้ที่อุปกรณ์ ทั้งคัน สาย ตะขอ และเหยื่อ

ยังไม่ทันจะสิบเอ็ดโมง เถ้าแก่หวังก็เดินเข้ามา

"ได้เท่าไหร่แล้วครับ"

"น่าจะพันชั่งได้แล้วมั้งครับ"

"คุณตกไปพันชั่ง?"

ชั่วโมงละหกสิบกว่าตัว แต่ละตัวหนักสิบห้าสิบหกชั่ง ลากยาวมากว่าชั่วโมง ในกระชังของฟางหยวนอย่างน้อยต้องมีปลาลิ่นพันชั่ง

"น้องชาย เบามือหน่อยเถอะ" เถ้าแก่หวังรีบขอร้อง

ราคาขายปลีกปลาลิ่นหัวโตตอนนี้ชั่งละสิบสองหยวน พันชั่งก็หมื่นกว่าหยวนแล้ว

ถ้าไม่ยอมอ่อนข้อ ไม่ขอร้อง ขืนปล่อยให้ตกถึงเที่ยง เขาคงขาดทุนยับเยินอย่างต่ำสองหมื่น

"คืนค่าคันให้พวกผม แล้วปลาผมปล่อยคืนให้ ผมขอนั่งเล่นต่ออีกหน่อย ไม่เอาปลาครับ" ฟางหยวนยิ้ม

"ขอบคุณครับ" เถ้าแก่หวังโล่งอก รีบขอบคุณยกใหญ่

ฟางหยวนยกกระชังขึ้น ปล่อยปลานับจำนวนอย่างอารมณ์ดี

"หนึ่งตัว สองตัว สามตัว... แปดสิบห้าตัว"

นับจนหมด รวมได้ปลาลิ่นหัวโตแปดสิบห้าตัว

"แต่ละตัวอย่างต่ำสิบห้าชั่ง คิดแค่สิบห้าชั่ง แปดสิบห้าตัวก็ปาเข้าไปหนึ่งพันสองร้อยเจ็ดสิบห้าชั่ง" จางเชี่ยนคำนวณตัวเลขแล้วก็ยืนอึ้ง

แฟนคลับในไลฟ์ต่างช็อกไปตามๆ กัน

เวลาแค่ชั่วโมงกว่า ตกปลาได้หกร้อยกว่ากิโล ใครจะไปเชื่อ

แต่ไลฟ์สดให้เห็นกันจะๆ ความจริงอยู่ตรงหน้า ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

"เฮ้อ แก่แล้วจริงๆ เติ้งปลาลิ่นต้องหลีกทางให้ฟางปลาลิ่นซะแล้ว" เติ้งเจี้ยนแกล้งถอนหายใจ

"อาจารย์เติ้ง ตกปลาอาศัยดวงครับ ผมแค่ได้เปรียบเรื่องอุปกรณ์กับเหยื่อ" ฟางหยวนถ่อมตัว

"คุณยังมีข้อได้เปรียบที่เหนือกว่าผมมาก นั่นคือพละกำลัง ต่อให้มีผมสองคน ก็ทำไม่ได้หรอกครับ ชั่วโมงกว่าอัดปลาลิ่นสิบกว่าชั่งขึ้นมาแปดสิบกว่าตัว" เติ้งเจี้ยนมองด้วยความอิจฉา

"ฟางหยวน ขอดูคันเบ็ดหน่อยได้มั้ย" จางเชี่ยนขอ

ฟางหยวนยื่นคันเก้าเมตรให้

"น้ำหนักเบากว่าคันแปดเมตรหนึ่งของฉันอีก?" จางเชี่ยนไม่อยากจะเชื่อ

เติ้งเจี้ยนที่สงสัยมานาน ยื่นมือมารับคันเบ็ดไปลองจับ ลองสะบัดไปมาด้วยความทึ่ง

ฟางหยวนหยิบคันระดับหนึ่งขนาดห้าเมตรสี่ แปดเมตรหนึ่ง และหกเมตรสามออกมา แล้วยิ้ม "สามคันนี้เบากว่าอีกครับ ความเหนียวอาจจะด้อยกว่าหน่อย แต่ก็ยกของหนักสิบนิโลได้สบาย ถ้าไม่รังเกียจผมยกให้พวกคุณครับ"

คันเบ็ดระดับหนึ่งทุกขนาด ราคาแค่หนึ่งร้อยแต้ม

ฟางหยวนตั้งใจจะเปลี่ยนคันเบ็ดทั้งหมดเป็นระดับสองอยู่แล้ว เพราะคันระดับสองยกของหนักได้ตั้งร้อยกิโล

"อาจารย์เติ้ง คุณมีโรงงานผลิตอุปกรณ์ตกปลา งั้นสามคันนี้เสร็จฉันนะ" จางเชี่ยนไม่เกรงใจ

"แบ่งผมคันนึงน่า" เติ้งเจี้ยนมองตาละห้อย

จางเชี่ยนคิดนิดนึง แล้วยื่นคันหกเมตรสามให้

สั้นหนึ่งยาวหนึ่ง หกเมตรสามจะมีหรือไม่มีก็ค่าเท่ากัน

ทั้งสองลองคันเบ็ดแล้วก็ต้องประหลาดใจ

ถือคันแนวนอน ปลายคันตั้งตรงเป๊ะ สัมผัสเบาสบายมือ

พอได้คันเบ็ด ทั้งคู่ก็ใจตรงกัน อยากลองของ

ผสมเหยื่อครอบจักรวาล ตกไปครึ่งค่อนชั่วโมง ฟางหยวนก็ได้ปลาเปียนสมใจอยาก

เก็บสะสมกล่องของขวัญครบสิบกล่อง เขาไม่รีบเปิด ตั้งใจจะกลับไปเปิดที่บ้าน

มองดูสมาร์ทวอตช์ ฟางหยวนยิ้ม "อาจารย์เติ้ง จางเชี่ยน ให้ผู้ชนะอย่างผมเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อนะครับ"

"ผมกินยากนะครับ เตรียมเงินมาพอรึเปล่า" เติ้งเจี้ยนแซว

"ค่าข้าวแค่มื้อเดียว ผมพอมีจ่ายครับ" ฟางหยวนหัวเราะ

ทั้งสามเก็บของ เทปลาในกระชังทิ้ง แล้วเดินไปบ้านเถ้าแก่หวังพร้อมกัน

"รถคันนี้คุณซื้อเหรอ" เติ้งเจี้ยนถาม

เห็นรถฮู๊ด คอนเคอเรอร์ ตรงหน้า จางเชี่ยนตาลุกวาว

"ได้มาฟรีครับ ตอนบริษัทหลักทรัพย์ตงหนานจับรางวัลคืนกำไรลูกค้า ผมจับได้คันนี้มา" ฟางหยวนตอบ

"คุณเล่นหุ้นด้วย?" เติ้งเจี้ยนทำท่าครุ่นคิด

"ผมลงไปแค่สามพัน น่าจะเจ๊งไปเกือบหมดแล้วมั้งครับ" ฟางหยวนตอบ

"สุดยอด ลงทุนสามพัน ได้รถคอนเคอเรอร์มาขับ" เติ้งเจี้ยนพูดไม่ออก ดวงมหาเฮงแบบฟางหยวน เขาได้แต่ทำตาปริบๆ

ออกจากอ่างเก็บน้ำตระกูลหวัง ทั้งกลุ่มมุ่งหน้าเข้าตัวเมือง

เติ้งเจี้ยนมีผู้ช่วยสองคน จางเชี่ยนก็มีผู้ช่วยสองคน

จางเชี่ยนที่เคยเป็นดีเจสายกินมาก่อน เป็นคนเลือกร้านอาหาร

พอลองชิมอาหารที่ยกมาเสิร์ฟ ฟางหยวนเลิกคิ้วชม "รสชาติไม่เลว"

"ฟางหยวน คุณทำงานอะไรครับ" เติ้งเจี้ยนถาม

"งานหลักตกปลา งานเสริมวิศวกรซอฟต์แวร์ครับ" ฟางหยวนตอบ

"ปีนึงหาได้เท่าไหร่ครับ" เติ้งเจี้ยนปิ๊งไอเดีย แค่สูตรเหยื่อของอีกฝ่ายก็คุ้มค่าที่จะดึงมาร่วมงานแล้ว นักตกปลาในประเทศมีเป็นร้อยล้าน คนละถุง กำไรสุทธิก็ปาเข้าไปร้อยกว่าล้าน

"นั่นก็แล้วแต่ว่าผมอยากได้เท่าไหร่" ฟางหยวนตอบตามจริง

[จบแล้ว]