บทที่ 1 - ระบบยอดเซียนนักตกปลา

บทที่ 1 - ระบบยอดเซียนนักตกปลา

ชื่อ: ฟางหยวน ส่วนสูง: 180 ซม. น้ำหนัก: 80 กก. พละกำลัง: 50 (คนทั่วไป 60 สามารถเพิ่มได้ด้วยการออกกำลังกาย) ความว่องไว: 50 (คนทั่วไป 60 สามารถเพิ่มได้ด้วยการออกกำลังกาย) สติปัญญา: 70 (คนทั่วไป 60 สามารถเพิ่มได้จากการเรียนรู้) มิติเก็บของ: ไม่จำกัด (สัตว์น้ำที่ตกได้จากโลกภายนอกจะถูกเก็บเข้าสู่มิติโดยอัตโนมัติ) ร้านค้าอุปกรณ์ตกปลา: คันเบ็ด ตะขอเบ็ด เก้าอี้ตกปลา และอื่นๆ ใช้แต้มตกปลาในการซื้อ โหมดผลาญเงิน: สุ่มรับสัตว์น้ำ โหมดผลาญเงินระดับหนึ่งเผาผลาญเงิน 1 เหรียญเหยียนหวงต่อวินาที โหมดระดับสองเผาผลาญ 10 เหรียญ... จนถึงระดับเก้าที่เผาผลาญ 100 ล้านเหรียญ สามารถเปิดปิดได้เอง โหมดแลกเงิน: เปลี่ยนสัตว์น้ำเป็นเงินเหยียนหวง สามารถเปิดปิดได้เอง แต้มตกปลา: 0 ธนาคารระบบ: ฝากถอนได้ทันที ปลอดภัยและสะดวกสบาย กล่องของขวัญมือใหม่: 1 กล่อง

เมื่อมองดูข้อมูลที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ฟางหยวนก็ต้องตะลึงงันไปอีกครั้ง

เขาเพิ่งจะฟื้นความทรงจำจากชาติก่อนกลับมาได้ จึงเข้าใจทันทีว่าตนเองได้รับสิ่งที่เรียกว่า "ระบบ" เข้าให้แล้ว

ตัวเขาในโลกใบนี้มีชื่อแซ่เดียวกับชาติที่แล้ว แซ่ฟาง นามหยวน ชื่อรอง ผิงอัน อายุยี่สิบห้าปี ก่อนหน้านี้ทำงานอยู่ในโรงงานเครื่องจักร และเพิ่งจะถูกแฟนสาวบอกเลิกเมื่อไม่กี่วันก่อน

"แฟนก็ทิ้ง งานก็ตก จู่ๆ ก็ได้ระบบยอดเซียนนักตกปลามา หรือว่าชีวิตฉันกำลังจะรุ่งโรจน์แล้ว"

แม้จะได้ระบบมาอย่างปุบปับ แต่ฟางหยวนก็ยังคงสงบสติอารมณ์ได้ดี

ในชาติก่อนเขาคือแฮกเกอร์มือฉมังระดับโลก เข้าวงการตั้งแต่อายุสิบสาม และเป็นโปรแกรมเมอร์มานานถึงยี่สิบห้าปี

โลกใบนี้คือดาวบลูสตาร์ปี 5018 ซึ่งมีบริบทคล้ายคลึงกับปี 2018 ในโลกเดิมของเขา

ด้วยทักษะคอมพิวเตอร์ที่ติดตัวมาจากชาติก่อน เขามั่นใจว่าจะสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวยได้แน่นอน

"คนดีผีคุ้ม นี่คงเป็นผลบุญจากชาติปางก่อนที่ส่งผลมาถึงชาตินี้"

หลังจากปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ฟางหยวนก็ตัดสินใจเปิดกล่องของขวัญมือใหม่

"ยินดีด้วย คุณได้รับคันเบ็ดชิงหลิวระดับหนึ่ง ขนาดห้าเมตรสี่"

เสียงใสไพเราะดังก้องขึ้นในหัวของเขา

ฟางหยวนนำคันเบ็ดออกมาจากมิติเก็บของแล้วพิจารณาดูอย่างละเอียด

"ยาวห้าเมตรสี่ ถอดจุกปิดหัวท้ายออก น้ำหนักเบาหวิวยังกับนุ่นไม่ถึงร้อยกรัม แต่ยกของหนักสิบกิโลขึ้นจากพื้นได้สบายๆ สมกับเป็นของจากระบบจริงๆ"

คันเบ็ดตามท้องตลาดที่ยกของหนักสิบกิโลได้ ขนาดห้าเมตรสี่ อย่างต่ำน้ำหนักต้องปาเข้าไปสองร้อยกรัม

เมื่อย่อยข้อมูลในหัวจนครบถ้วน ฟางหยวนก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

หลังจากระบบยอดเซียนนักตกปลายอมรับเขาเป็นนาย เรื่องราวทั้งในอดีตชาติและปัจจุบันก็แจ่มชัดขึ้นมาทันที

เขานอนกลางวันงีบหนึ่ง พอตื่นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่าก็เดินเท้าเข้าตัวเมือง

หมู่บ้านตระกูลฟางอยู่ห่างจากถนนสายหลักของตำบลไห่เหอประมาณห้าลี้ ด้วยความเร็วในการเดินของเขา ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็ถึง

ตำบลไห่เหอด้านหนึ่งติดแม่น้ำชิงเหอ อีกด้านติดทะเล ตั้งอยู่ในอำเภอหนานเหอ จังหวัดตงหนาน ประเทศเหยียนหวง

กล่องของขวัญมือใหม่ให้มาแค่คันเบ็ด แต่ของจำเป็นอย่างสายเอ็นและตะขอเบ็ดกลับไม่มี

"ยังเหลือเงินอีกหกพันกว่า น่าจะเป็นทุนตั้งต้นได้พอดี"

เมื่อมาถึงตัวตำบล ฟางหยวนเดินเข้าไปในร้านอุปกรณ์ตกปลา ซื้อเหยื่อหมักธัญพืชสามห่อ สายเมนหนึ่งม้วน สายหน้าหนึ่งม้วน ตะขอเบ็ดสี่ซอง ไลน์สต็อปเปอร์สี่ซอง ทุ่นชิงหลิวสามดอก และกระชังใส่ปลาอีกหนึ่งอัน

ออกจากร้านอุปกรณ์ตกปลา เขาก็มุ่งหน้าไปยังร้านคอมพิวเตอร์

ตอนที่ทำงานอยู่ต่างถิ่น เขาให้บัตรเอทีเอ็มแฟนสาวเก็บไว้ เงินหกพันกว่าหยวนที่เหลือนี้คือเงินเดือนเดือนสุดท้ายของเขา

คอมพิวเตอร์ที่บ้านซื้อมาห้าปีแล้ว ประสิทธิภาพต่อนยอนเกินไป

ในช่วงที่การตกปลายังไม่ทำเงิน ฟางหยวนวางแผนจะหาเงินจากโลกออนไลน์ไปพลางๆ ก่อน

ในยุคที่เงินคือพระเจ้า คนในหมู่บ้านต่างมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามแกมสมเพช

ช่วยไม่ได้ ก็ใครใช้ให้เขาสูงยาวเข่าดีแถมหน้าตาดีที่สุดในหมู่บ้านล่ะ? ใครใช้ให้เขาเป็นเด็กมหาวิทยาลัยคนแรกของหมู่บ้านกัน?

ฟางหยาง ลูกพี่ลูกน้องห่างๆ รับซื้อของทะเลจากชาวประมงไปขายต่อในตัวอำเภอ เดือนหนึ่งหาเงินได้ตั้งสามหมื่นกว่า

ฟางหยางจบแค่มัธยมต้น แต่รายได้เดือนเดียวมากกว่าฟางหยวนทำงานสี่เดือนรวมกันเสียอีก

ฟางหยางอายุยี่สิบสาม มีลูกมีเมียครบ ส่วนฟางหยวนอายุยี่สิบห้า กลับเพิ่งโดนแฟนทิ้ง

เขาเลือกซื้อชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์มาประกอบเอง หมดเงินไปสี่พันแปดร้อย

ฟางหยวนนั่งรถสามล้อเครื่องกลับหมู่บ้าน

เปลี่ยนคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เสร็จสรรพ เขาก็หอบหิ้วอุปกรณ์ตกปลาตรงดิ่งไปยังริมแม่น้ำ

"ทฤษฎีแน่นปึก แต่ปฏิบัติเป็นศูนย์ ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน"

เขาฉีกซองเหยื่อหมักธัญพืชเพื่ออ่อยเหยื่อ แล้วผสมเหยื่อตกปลาตามคู่มือข้างซอง

"เหยื่อหนึ่งส่วน น้ำหนึ่งส่วน คนให้เข้ากันอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ห้านาที แล้วนวดให้นิ่ม"

เขาหยิบคันเบ็ดออกมา ผูกปมที่ปลายสายเอ็นแบบยิ่งดึงยิ่งแน่น คล้องเข้ากับไหมปลายคัน ร้อยไลน์สต็อปเปอร์ ที่เสียบทุ่น ตะกั่ว ผูกลูกหมุน ผูกตะขอคู่เข้ากับสายหน้า แล้วคล้องกับลูกหมุนอีกที

เสียบทุ่นวัดระดับน้ำ ฟางหยวนปรับระดับความลึก แล้วปั้นเหยื่อสองก้อนเกี่ยวตะขอ

การเหวี่ยงเบ็ดแบบตั้งฉากเขายังไม่ชำนาญ ตอนนี้ทำได้แค่เหวี่ยงเฉียงๆ ไปก่อน

ผ่านไปสามชั่วโมงกว่าที่ว่างเปล่า ฟางหยวนกลับบ้านมือเปล่า

"ไม่ได้สักตัว?" ฟางเจิ้งเหลือบมองกระชังที่แห้งสนิท

"ไม่โดนสักตัวเลยพ่อ" ฟางหยวนส่ายหน้า

"คิดไว้หรือยังว่าจะทำอะไรต่อ" ฟางเจิ้งเปลี่ยนเรื่องคุย

"พ่อ ผมว่าจะอยู่บ้านนี่แหละ" ฟางหยวนตอบ

"ถ้าไม่ไปหางานทำในเมือง ก็ลองหางานแถวๆ ตลาดทำก็ได้นี่" ฟางเจิ้งมองลูกชายอย่างเอือมระอา

"ผมขอลองเขียนโปรแกรมขายบนเน็ตดูก่อน ถ้าไม่เวิร์คจริงๆ ค่อยไปทำงานโรงงาน" ฟางหยวนยื่นคำขาด

"พ่อให้เวลาเอ็งเดือนนึง ถ้าหาเงินไม่ได้ พ่อจะไปคุยกับลุงใหญ่กับอาสามให้" ฟางเจิ้งพยักหน้ารับ

ลุงใหญ่ฟางคุนเป็นลูกชายคนโตของปู่ทวดฟางหยวน เป็นผู้ใหญ่บ้านตระกูลฟาง รู้จักเจ้าของโรงงานในตำบลเยอะแยะ

อาสามฟางเจี๋ยเป็นลูกคนที่สามของปู่ทวดฟางหยวน เป็นเจ้าของภัตตาคารไห่เหอในตำบล รู้จักคนรวยไม่น้อย

ปู่ทวดฟางหยวนเป็นพี่ชายแท้ๆ ของปู่ฟางปั๋ว ปู่แท้ๆ ของฟางหยวน

กินข้าวเย็นอาบน้ำเสร็จ ฟางหยวนเข้าห้องเปิดคอมพิวเตอร์ ครึ่งชั่วโมงต่อมาเขาก็ล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์สมาพันธ์ซอฟต์แวร์

"จำกัดเลเวลโหดชะมัด มือใหม่รับได้แต่ภารกิจระดับหนึ่ง ค่าจ้างสูงสุดแค่พันเดียวเนี่ยนะ?"

ค่าจ้างหนึ่งพัน ทางเว็บหักค่านายหน้าไป 1% ช่วงนี้เป็นช่วงส่งเสริมการขายเลยไม่ต้องเสียภาษี เขาจะได้รับเงินเก้าร้อยเก้าสิบ

ฟางหยวนรับภารกิจค่าจ้างหนึ่งพันเหรียญ แล้วรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสียงดังแต๊กๆๆ

ไม่ถึงชั่วโมงงานก็เสร็จ เขาอัปโหลดโปรแกรมแล้วรอการตรวจสอบ

ดูเวลาแล้วก็ปิดคอมนอน

ชาติที่แล้วเขาตรากตรำเขียนปัญญาประดิษฐ์ชื่อ 'ชางฉยง' จนหัวใจวายตายหน้าคอมพิวเตอร์ ชาตินี้เขาจะไม่ยอมอดหลับอดนอนอีกเด็ดขาด

กินข้าวเช้าเสร็จ ฟางหยวนก็หิ้วอุปกรณ์ตกปลาออกจากบ้าน

"เฮ้อ หนีไปตกปลาอีกแล้ว" แม่จางอี๋ถอนหายใจ

"ลูกมันเพิ่งกลับมา จิตใจยังว้าวุ่น ปล่อยให้มันเล่นสักสองสามวันเถอะ" ฟางเจิ้งกล่าว

ฟางหยวนมาถึงริมแม่น้ำ นึกถึงจุดตกปลาตรงแหลมที่ยื่นออกไปเมื่อวานที่เงียบกริบ เลยตัดสินใจย้ายหมาย

"ตรงเวิ้งน้ำวน มีกอสาหร่าย ลองตรงนี้ดีกว่าไหม"

เขากางเก้าอี้พับ ลองวัดระดับน้ำดู พบว่าลึกแค่สองเมตรกว่าๆ

"ฟองปลาผุดเยอะ น้ำก็ขุ่นๆ ดูท่าจะมีตัว"

ในสายตานักตกปลา ที่ไหนมีน้ำ ที่นั่นย่อมมีปลา

อ่อยเหยื่อด้วยธัญพืชไปครึ่งห่อ แล้วผสมเหยื่อตกปลาหนึ่งก้อน

เกี่ยวเหยื่อ เหวี่ยงเบ็ด สายตาจับจ้องที่ทุ่น

ทุ่นขยับยุกยิกสองสามทีแล้วนิ่งไป พอยกคันขึ้นมาดู เหยื่อหายเกลี้ยง

ฟางหยวนไม่รู้ว่าปลาตอดเหยื่อหมด หรือเหยื่อละลายไปกับน้ำกันแน่

เกี่ยวเหยื่อใหม่ เหวี่ยงลงไปอีกรอบ

"ทุ่นตอกวูบ!"

เขาวัดคันทันที ปลาตะเพียนขนาดเท่าฝ่ามือดีดดิ้นขึ้นเหนือน้ำ

ฟางหยวนเปิดโหมดแลกเงิน ปลาตะเพียนที่ตะขอก็หายวับไป ยอดเงินในบัญชีเพิ่มขึ้น 8.35 เหรียญ

"ยินดีด้วย คุณตกปลาตะเพียนได้เป็นครั้งแรก รับรางวัลกล่องของขวัญหนึ่งกล่อง"

ปลาตะเพียนธรรมชาติขายกันโลละสิบแปด ตัวที่เขาตกได้หนักประมาณสี่ขีด

"ราคาที่ระบบรับซื้อพอๆ กับราคาขายปลีกในตลาดเลย เยี่ยม"

ปลาตัวแล้วตัวเล่าที่ฟางหยวนตกได้ค่อยๆ หายไป ยอดเงินฝากก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เงินที่ได้จากโหมดแลกเงินถือเป็นรายได้จากการลงทุน

ส่วนเงินที่เสียไปกับโหมดผลาญเงิน จะบริจาคในนามของฟางหยวน

ปลาตะเพียนไซส์ต่างๆ เปลี่ยนเป็นเงินหลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย

ปลาซิวปลาสร้อยตัวเล็กๆ โลละไม่กี่หยวน ถ้าตัวหนึ่งหนักไม่กี่กรัม ระบบก็รับซื้อตัวละหนึ่งสตางค์

ปลาจะตัวเล็กหรือถูกแค่ไหน ระบบก็ให้ราคาขั้นต่ำหนึ่งสตางค์เสมอ

ตกไปครึ่งค่อนวัน เงินเก็บของฟางหยวนเพิ่มขึ้นมาหกสิบกว่าหยวน

"เงินเพิ่มหกสิบกว่า แต้มตกปลาเพิ่มมาร้อยสามสิบสองแต้ม"

"คันเบ็ดระดับหนึ่งยาวสองเมตรเจ็ดถึงเก้าเมตร ราคาแค่ร้อยแต้ม ซื้อคันใหม่ได้แล้วสิเนี่ย"

[จบแล้ว]