ตอนที่ 214 กรงเล็บเพลิงจ้าวปีศาจ

เบื้องหลังประตูแสงกรงเล็บภูตพรายมีร่างที่เลือนรางมากและลอยอยู่ในอากาศ

เขาอยู่ในอาการมึนงงมองดูถังเทียนคำราม ดูถุงมือเพลิงภูตพรายของถังเทียน ดูแสงลุกโชนในมือของถังทียน  มองดูถังเทียนใช้เคล็ดสังหารของเขาเผชิญหน้ากับแสงที่โจมตีลงมาจากเมฆ

แสงสีเงินแพรวพราวจากนิ้วทั้งสิบของถังเทียนบอลแสงสว่างจ้าสิบลูกเหมือนกับดวงดาวสิบดวงในท้องฟ้ายามราตรี

นั่น...กรงเล็บเพลิงภูตพราย

เฒ่ากรงเล็บภูตพรายมองดูอย่างมึนงง

เหมือนกับว่าเวลาชะงักค้าง  ดวงดาวในตาของเขาขยายประกาย  เมื่อเทียบกับประกายที่เกิดจากการเสียดสีอากาศ  พลังนี้แข็งแกร่งกว่ามาก  และยังห่างไกลกว่ามากเหมือนกับว่าเขาสามารถรู้สึกได้ถึงปราณที่น่าทึ่งออกมาจากประกายที่กระเด็นออกมาจากฝ่ามือของถังเทียน

แข็งแกร่ง....นั่นแข็งแกร่งจริงๆ....

อย่างนั้น....การแผดเผาปราณแท้ก็คือความหมายแท้จริงของกรงเล็บเพลิงภูตพรายสินะ!

นั่นคือกรงเล็บเพลิงภูตพรายของจริง!

ถังเทียน, เจ้าทำได้ดี!

กรงเล็บภูตพรายมีรอยยิ้มแห้งๆและค่อยๆ ขยายกลายเป็นยิ้มเต็มหน้า และหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ทันใดนั้นเขาหยุดเสียงหัวเราะนิ้วที่ซูบอ่อนแอแต่เหมือนเหล็กกำหมัดทันที หน้าที่ตะลึงของเขาแสดงออกว่ามีความสุข เขาหันหน้ามาทางประตูดวงดาวและพูดหนักแน่นว่า “ถังเทียน, เจ้าทำได้ดี!”

เหมือนกับว่าเขากำลังขยายแสงกำเนิดใหม่  ความมืดและความงงที่ปรากฏบนใบหน้าเขาที่หายไปแล้ว  รอยย่นของเขาหายไปและเขายืดหลังขึ้น

พ่อหนุ่ม,ข้าเห็นทุกอย่างที่เจ้าต้องการให้ข้าเห็น...

หนุ่มชาวฟ้า  ขอบใจเจ้ามาก

หนุ่มน้อย  ข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ....

ใบหน้าที่แห้งและบางของกรงเล็บภูตพรายเผยให้เห็นรอยยิ้มที่อบอุ่น ทุกอย่างที่ห่อหุ้มหัวใจเขา ความปรารถนาทั้งปวง สลายหายไปทั้งหมด สิ่งที่เหลืออยู่เป็นความรู้สึกพอใจและโล่งใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน

หนุ่มน้อย  นับจากนี้ไปข้าคงไม่สามารถต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าได้อีกแล้ว

แต่โปรดอย่าได้เศร้าเสียใจเพราะข้าเลย  วิญญาณนี้เสียหายหนัก  แค่นี้ก็น่าพอใจแล้ว

หนุ่มน้อย,ขอบคุณเจ้า ข้าต้องขอบคุณเจ้าจากก้นบึ้งหัวใจข้าจริงๆ

โปรดรับของขวัญชิ้นสุดท้ายของข้าไว้ด้วย

แม้ว่าจิตวิญญาณพลังยุทธของข้าจะมืดมนไปแล้ว  แม้ว่าปณิธานข้าจะสลายไปแล้วแม้ว่าข้าจะต้องสลายไปกับสายลม และแม้ว่าข้าจะต้องตัดความเชื่อมโยงเพื่อเข้าสู่วัฏสงสารการเกิดใหม่อีกครั้ง

แต่หนุ่มน้อย, ก่อนที่ข้าจะหายไปโปรดรับพลังสุดท้ายของข้าไว้ด้วย

ในเสียงตะโกนของถังเทียนขณะที่ถุงมือกรงเล็บเพลิงเปล่งประกายรัศมีแพรวพราวในท่ามกลางกิลโยตินกาเพลิงที่น่ากลัว  ผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพรายเดินกลับมาที่ประตูแสง

ที่ประตูแสงการ์ดทองเรียงออกมาเป็นแถวทีละใบ

หมัดประกายไฟ,หมัดทลายน้อย, เท้าดาบถานถุ่ย, วังวน....

เคล็ดวิชาทั้งหมดที่ถังเทียนฝึกฝนทุกวันทุกวิชาได้ปลุกเคล็ดสังหารทั้งหมด  เคล็ดทั้งหมดปรากฏอยู่หลังประตูแสง ทั้งหมดเปลี่ยนเป็นการ์ดทอง จนถึงวันนี้จำนวนการ์ดบนประตูแสงมีจำนวนไม่น้อย

แต่เรื่องน่าเสียดายเรื่องเดียวก็คือวิทยายุทธเหล่านั้น ไม่มีวิชาระดับสุดยอดเลยแม้แต่วิชาเดียว

สายตาของกรงเล็บภูตพรายหยุดนิ่งอยู่ที่การ์ดกรงเล็บเพลิงภูตพรายที่เพิ่งจะปรากฏ ปิงเคยพูดเกี่ยวกับเรื่องประตูแสงมาก่อน  ข้างหลังมันจะเป็นผนังวิทยายุทธเก่าวิทยายุทธของกองทหารของปิงทั้งหมดมีอยู่บนนั้น แต่ตอนนี้ วิทยายุทธทั้งหมดหายไปแล้ว นี่คือสาเหตุที่เขาต้องการสอนวิทยายุทธถังเทียนแต่ไม่มีทางเลือก และสามารถทำได้เพียงพัฒนาการวิธีฝึกฝนเขาให้ก้าวหน้าเท่านั้น

ปิงยังคงพูดถึงเรื่องการใช้ประตูแสงในลักษณะอื่นเช่นอนุมานหรือสรุปจากวิทยายุทธอื่น

ผนังวิทยายุทธครอบคลุมไปด้วยวิทยายุทธมากมาย  การหลอมรวมกันระหว่างการ์ดวิทยายุทธได้สร้างวิทยายุทธใหม่ๆขึ้น แต่การหลอมรวมนี้จำเป็นต้องได้การหนุนเสริมจากจิตวิญญาณพลังยุทธ

เมื่อมองเห็นวิทยายุทธที่อยู่เบื้องหลังผนังแสง  ผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพรายยกนิ้วลูบการ์ดกรงเล็บเพลิงภูตพราย

ร่างผอมแห้งของกรงเล็บภูตพรายมีแสงเรืองบางๆรอบตัวเขา ขณะที่แสงไหลไปตามนิ้วของเขาและถ่ายเข้าไปอยู่ในวิชากรงเล็บเพลิงภูตพราย

ในท่ามกลางแสง ร่างของผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพรายจางลงทุกทีและดูผอมมากขึ้น

หน้าของกรงเล็บภูตพรายแสดงความไม่พอใจทันทีแล้วจู่ๆ เขาตะโกน “พ่อหนุ่มชาวฟ้า เจ้าต้องทำได้ดีที่สุดแน่นอน!”

ทั้งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่ากรงเล็บภูตพรายจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ด้านหลังประตูแสงไม่มีใครอยู่ในนั้นอีก

การ์ดวิชากรงเล็บเพลิงภูตพรายอยู่บนผนังเก็บวิทยายุทธฉาบด้วยแสงสีหมองคล้ำเป็นพิเศษ

“หนุ่มน้อยชาวฟ้า, เจ้าต้องพยายามต่อไป!”

เสียงอ้อยอิ่งดังก้องสะท้อนผ่านเข้ามา

※※※

ถังเทียนเบิกตากว้างขณะที่สายลมหวีดหวิวอยู่ข้างหูเขา ในสายตาของเขา กิลโยตินกาเพลิงกำลังบดกระแทกลงมาจากท้องฟ้า

พลังปราณเที่ยงแท้ที่เผาผลาญอยู่ที่ปลายนิ้วของเขา ปราณกระเรียนในร่างของเขาที่อยู่ในสภาพสูงสุดอัดเข้าไปในนิ้วทั้งห้า  แต่ละนิ้วถูกคลุมไปด้วยบอลแสงสว่างสีแดง

บอลเพลิงแดงแต่ละลูกสว่างเหมือนดาวสีแดง  เมื่อเขากางนิ้วทั้งสิบออกเป็นเหมือนว่านิ้วของเขาถือดาวไว้สิบดวง

พลังปราณเที่ยงแท้ไหลเข้าไปในบอลแสงอย่างต่อเนื่องและแผดเผาต่อเนื่อง

ไม่มีทาง!

มันยังไม่พอ!

ใบหน้าถังเทียนดุร้ายขณะที่เขาเบิกตากว้างซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธ ใจของเขามีแค่เพียงความคิดเดียว

ข้าต้องทำให้ได้  ต้องให้ผู้อาวุโสกรงเล็บภูตพรายได้เห็นภาพนี้

เห็นภาพความเฉิดฉายของกรงเล็บเพลิงภูตพรายให้ได้

อย่างแน่นอน

ถังเทียนตะโกนลั่นเหมือนสัตว์ป่า  ปราณเที่ยงแท้ทั้งหมดในตัวของเขาโคจรเข้าไปในนิ้วทั้งสิบ เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขาด้วยการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้

จงมา..ปราณเที่ยงแท้,ปราณเที่ยงแท้, ปราณเที่ยงแท้ทั้งหมดของข้า

ไม่พอ, ไม่พอยังไม่พอ!

ทันใดนั้นตาของถังเทียนหรี่แคบ ช่วงเวลาที่วิกฤติอย่างนั้น เขาไม่ได้สำรองปราณเที่ยงแท้เก็บไว้ในร่างเลย

หลังจากนิ่งงันถังเทียนโกรธทันที

ไม่!

เขากระตุ้นปราณกระเรียนอย่างบ้าคลั่ง  ปราณแท้ เขาต้องการปราณแท้เพิ่มขึ้นอีก

แต่เส้นชีพจรของเขาไม่มีปราณแท้สำรองเหลือไว้เลยแม้แต่น้อย

กิลโยตินกาเพลิงใกล้เข้ามาขณะที่ถังเทียนจ้องมองอย่างสิ้นหวัง เขารู้ว่าวิชานี้สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แน่นอน  แต่เขาจำต้องได้ปราณเที่ยงแท้อย่างเพียงพอ

ยิ่งเขาเผาผลาญปราณเที่ยงแท้มากพลังของวิชานี้ก็จะทรงพลังมาก

ถังเทียนกัดริมฝีปากขณะที่เขาจ้องมองกิลโยตินกาเพลิงที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างเขม็ง  เขาใช้พลังทั้งหมดกระตุ้นปราณกระเรียน

ในมุมหนึ่งของตู้เก็บอาวุธอควาเรียสยังเหลือของที่เขาลืมไปแล้ว  กระเรียนบรอนซ์เริ่มเปล่งแสง นั่นคือนกกระเรียนบรอนซ์ที่ถังเทียนได้มาจากเมืองสามวิญญาณ

กระเรียนบรอนซ์เปลี่ยนเป็นรัศมีเขียวสว่างชอนไชอยู่ในร่างของถังเทียน

แม้แต่ถังเทียนรู้สึกเหมือนถูกธนูยิง  เขาชะงัก ขณะที่ม่านตาขยายอย่างรวดเร็ว  นี่...

พลังปราณเที่ยงแท้ที่สามารถบดทำลายโลกระเบิดออกมาจากตันเถียนของเขาไม่มีวี่แวว เหมือนสายน้ำบ่าโคจรไปตามเส้นชีพจรที่เหือดแห้งของเขา

เส้นชีพจรเป็นเหมือนร่องน้ำใหญ่ที่แห้งผาก

ขณะที่ปราณเที่ยงแท้โคจรไปตามเส้นชีพจรที่แห้งผากนี้มันไหลบ่าไปโดยไม่มีอะไรขวางกั้น ถังเทียนไม่สามารถตั้งตัวได้ทัน แต่ละครั้งที่ปราณเที่ยงแท้ผ่านจุดชีพจรและเส้นเดินปราณทำให้ร่างของเขาสั่น

ร่างของเขาสั่นเขย่าอย่างแรงเหมือนตะแกรง

แรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นกับตันเถียนของเขาในฐานะที่เป็นจุดศูนย์กลางพลังขยายออกไปตามร่างกายแต่ละส่วนของเขา  สมมติว่าหากถังเทียนไม่ได้สวมเสื้อผ้าอะไรๆระลอกคลื่นและรูปแบบที่ปราณแท้โคจรจะสามารถเห็นได้ ขณะที่มันขยายออกมาจากตันเถียนไปทั่วร่างกาย

ปราณแท้โคจรอย่างสะดวกผ่านคอของถังเทียนขึ้นไปถึงสมองของเขา  ทันใดนั้นถังเทียนชะงักค้างขณะที่ความกระหายเลือดในดวงตาหายไป  แต่ในตาเขามีเงาร่างกระเรียนขาวดังหิมะตัวหนึ่ง

เสียงร้องของนกกระเรียนดังชัดเจนอยู่ในหัวของถังเทียน

ปัง!

ปราณเที่ยงแท้ไหลโคจรเข้าไปในแขนของเขาผ่านข้อมือเข้าสู่นิ้วทั้งสิบ

รอบๆนิ้วมือของถังเทียนมีบอลแสง และแสงนั้นเปลี่ยนเป็นสีขาวเงินอย่างรวดเร็ว

แสงสว่างเจิดจ้ายิงออกจากนิ้วทั้งสิบของเขาสร้างความรู้สึกประหนึ่งนั่นคือแสงสว่างจากดวงดาวที่สว่างไสวที่สุดในจักรวาล

เมื่อสูญเสียการเพ่งจ้องถังเทียนคิดว่าเขาเห็นกระเรียนสีขาวงดงามกำลังเต้นไปรอบๆ

เขารู้สึกว่าความรู้สึกแสบร้อนจากนิ้วมือของเขาทำให้เขาสั่นระรัว

นี่คือปราณเที่ยงแท้

ใช่แล้วนี่คือปราณแท้!

ทันใดนั้นถังเทียนกลับมาสู่ความเป็นจริง กระเรียนขาวที่ร่ายระบำหายไปลำแสงรูปกามาปรากฏถึงตรงหน้าเขาแล้ว คมขอบของแสงเล็งตรงมาที่เขา

ถังเทียนจ้องมองทั้งที่ยังสับสน!

มาเลย!

โดยไม่มีอะไรต้องคิดมาก  เขากางนิ้วทั้งสิบขณะคว้าจับลำแสงดำ

ดาวทั้งสิบลอยออกจากนิ้วของเขาขณะที่ดาวเหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศ ก็เปลี่ยนสภาพเป็นลำแสงสว่างเจิดจ้าสิบสาย แสงสว่างสดใสที่เหมือนกับหิ่งห้อยบินเข้าหาลำแสงสีดำ

เมื่อมองดูแสงสว่างสิบสายถังเทียนสงบทันที

กรงเล็บภูตพราย ท่านเห็นหรือเปล่า?

กรงเล็บเพลิงภูตพรายนี่คือความสว่างรุ่งเรืองของกรงเล็บเพลิงภูตพราย!

งดงามไม่ใช่หรือ!

นี่เรียกว่าหิ่งห้อยจ้าวปีศาจ  นั่นเป็นชื่อที่เหมาะสมในตอนนี้มาก

ถังเทียนสะอื้นและน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว  เขาเม้มริมฝีปากแน่นขณะมองดูภาพประกายไฟข้างหน้าที่พุ่งออกไปราวกับดาวตก

แสงสว่างเจิดจ้าทั้งสิบและกาแสงเริ่มเข้าใกล้กัน

ความโกรธทำให้ถังเทียนร่ำร้องตะโกนอยู่ในใจของเขา

จงเปล่งประกาย,หิ่งห้อยจ้าวปีศาจ!

ปัง ปัง!

แสงรังสีนับไม่ถ้วนบินกระจายออกอยู่ต่อหน้าเขาอากาศระเบิดทันที ขณะที่ระลอกคลื่นปราณ กวาดกระจายออกไปโดยรอบกวาดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป กัวตงที่กำลังลอยตัวอยู่ในอากาศเป็นเหมือนกับใบไม้ภาพการมองของเขาสั่นไหวทันที

ทันใดนั้นหิ่งห้อยแสงสามจุดโผล่ออกมาจากแรงระเบิดและพุ่งเข้าหากัวตง

กัวตงหน้าถอดสี  ในขณะที่กำลังแตกตื่น เขาใช้กระบี่กาเพลิงยะเยือกเป็นโล่ป้องกันเขา   จุดไฟสามจุดปะทะลงบนตัวกระบี่ ปัง ปัง ปังกระบี่กาเพลิงยะเยือกแตกหักเป็นสามท่อน

กัวตงบาดเจ็บจากพลังโจมตีครั้งเดียวขณะที่เขาปลิวกระเด็น  เขากระอักโลหิตมองดูด้วยแววตาเหลือเชื่อ

เป็นไปไม่ได้....

ถังเทียนไม่ได้รู้ถึงชัยชนะหรือมีความสุขแต่อย่างใด

เขามองดูกัวตงกระเด็นลอยออกไป

เมื่อเห็นกัวตงฝืนตนเองกระตุ้นปราณเที่ยงแท้ ร่างของเขาเต็มไปด้วยเพลิงแดงเข้มมองดูเหมือนกาเพลิง เขาพุ่งไปอยู่ต่อหน้าปิงเพื่อขัดขวางการโจมตีที่หนักหน่วงขณะที่เขาฉวยโอกาสนี้ช่วยกัวอวี่ที่ได้รับบาดเจ็บ

ถังเทียนไม่ได้ไล่ตาม  เขายืนงงอยู่ที่เดิม  หัวใจเต็มไปด้วยความเสียใจ

ผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพราย,ท่านเห็นภาพนั้นหรือเปล่า?

ผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพราย,ทำไมข้าไม่รู้สึกถึงปราณของท่าน?

ผู้เฒ่ากรงเล็บภูตพราย...

ทันใดนั้นดูเหมือนเสียงเลือนรางดังมาตามสายลม

“หนุ่มน้อยชาวฟ้า, เจ้าจงพยายามต่อไป”

ถังเทียนไม่สามารถกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลได้อีกต่อไปเขาตะโกนเรียกทันที

※※※

อาเฮ่อ(หนุ่มน้อยจากดาวกระเรียนฟ้า) กำลังอยู่ในระหว่างเดินทางจู่ๆก็รู้สึกมีแรงสั่นสะเทือนรอบเอวของเขา

อาเฮ่อตกใจมองดูแต่แล้วสีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นดีใจ เมื่อหยิบกระบี่ขึ้นดู  หน้าของเขารู้สึกเหลือเชื่อ ขณะบ่นพึมพำ“ลูกปัดกระเรียนฟ้า! ความจริงเขามีลูกปัดกระเรียนฟ้าอยู่ด้วย”

อาเฮ่อสีหน้าเคร่งขรึมขณะที่เขาชูกระบี่ขึ้น ขานคำขึ้นว่า

“แดนกำเนิดกระเรียนฟ้า  ในนามของหมู่ดาวกระเรียนฟ้า, จงเปิด”

กระบี่ในมือของเขาเปล่งประกายแพรวพราวทันทีและยิงแสงรังสีทองฉายแสงสะท้อนร่างของอาเฮ่อจนเป็นสีเหลืองทอง

อาเฮ่อ ค่อยๆลดกระบี่ลงช้าๆ

มันทิ้งรังสีทองสว่างเจิดจ้าที่ไม่ได้จางหายไปในวินาทีต่อมาแสงนั้นเปลี่ยนสภาพเป็นประตูบานหนึ่ง

อาเฮ่อสอดกระบี่กลับมาไว้ที่เอวและจัดชุดยาวของเขาสีหน้าดูเคร่งเครียดจริงจัง เขาเดินเข้าไปในประตูแสง

ข้ากำลังมาแล้ว!

*******************************