ตอนที่ 129 ทำได้

ครั้งที่ 293!

เมื่อเทียบกับครั้งก่อน ความเร็วของถังเทียนลดลงมาก  แต่เมื่อดูใกล้ๆ ก็จะตระหนักได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงในจังหวะของเขากลายเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจมากขึ้น

นอกจากเจ้ายักษ์หมายเลขเก้าแล้ว เขาเป็นเหมือนผีเสื้อโบยบิน ดูเหมือนช้าแต่อาวุธเหล่านั้นมักจะเฉียดผ่านเขาไปไม่กี่มิลเมตรและร่วงลงในพื้นที่ว่าง

ทันใดนั้น เอวของเขายืดหยุ่นเหมือนต้นข้าวสาลี เอนเบาๆไปทางซ้ายแต่ก็หลบออกทางขวาด้วยความเร็ว

วืด!

ปลายกระบี่เฉียดผ่านเอวของถังเทียน

ถังเทียนดูเหมือนจะคาดเอาไว้แล้ว ขาขวาของเขาตวัดออกมาเหมือนงูพิษ ควั่บมีแสงคล้ายกระบี่ดูลานตา

ท่าเท้าถานถุ่ย

ขาของเขาจะกระตุ้นตัวพลังกระบี่ตรงจุดศูนย์กลาง  พลังร่างกระเรียนที่คมชัดพร้อมจะงอยปากของมัน

ร่างผอมของหมายเลขสิบเอ็ดสั่นและกระเด็นออกไปราวกับถูกฟ้าผ่า

ท่าที่ถังเทียนเพิ่งใช้ไปเป็นการจงใจให้หมายเลขสิบเอ็ดทำผิดพลาด  หมายเลขสิบเอ็ดมีฝีมือและอันตรายมากที่สุดมันคือเป้าหมายแรกที่ถังเทียนต้องการทำลาย

ถังเทียนไม่สนใจหมายเลขหนึ่งที่ไล่ตามมา พลังสลายวังวนของเขาลากเจ้ายักษ์หมายเลขเก้าให้เดินโซเซและหมายเลขเก้าได้ก้าวเหยียบหุ่นทองแดงตัวหนึ่ง หมายเลขหนึ่งไม่ได้ป้องกันการเคลื่อนไหวหมายเลขเก้ามันชะงักการเคลื่อนไหวของหมายเลขเก้า

ตำแหน่งของหมายเลขเก้าเริ่มเปลี่ยน หุ่นทองแดงตัวอื่นสามารถเปลี่ยนตำแหน่งได้เพียงอย่างเดียว แต่ถังเทียนเป็นเหมือนวิญญาณทันที กระเด้งขึ้นมาจากเท้าของเจ้ายักษ์หมายเลขเก้าและเกิดเรื่องขึ้นกับหุ่นสัตว์ประหลาดหลายมือแฝดสามที่ยืนอยู่เป็นแนวเส้นตรง

ถังเทียนเป็นเหมือนวิญญาณ มาปรากฏตัวข้างหมายเลขสี่ทันทีพร้อมกับสูดหายใจลึกเพิ่มพลังปราณเที่ยงแท้ และการสั่นสะเทือนมือ  หมายเลขสี่ถูกกระตุ้นให้โจมตีโดยไม่รู้ตัวแล้ว ขาทั้งสองเป็นเหมือนขวานหนักแลกการโจมตีใส่กัน

ปัง ปัง

ท่าเท้าถานถุ่ยที่แหลมคมไม่ได้ใช้พลังงานกระเรียน  แต่ครั้งนี้ใช้พลังมังกรฟ้า

ถานถุ่ยกับพลังงานกระเรียนใช้ร่วมกันเป็นเหมือนขวานคมกริบสองเล่ม  ขณะที่วิชาถานถุ่ยกับกับพลังมังกรฟ้าใช้ร่วมกันเป็นเหมือนค้อนสองด้าม  ขาทั้งสองของถังเทียนไม่ได้เก็บแรงไว้  เขาใช้แรงไปทั้งหมด

หมายเลขสี่คล้ายกับโดนหวดด้วยค้อนสองครั้งกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่หมายเลขห้าและหกยังคงยืนอยู่ในแนวเดียวกัน และเป็นเหมือนกับโดมิโนตกอยู่ในความยุ่งเหยิงทันที

ตัวถังเทียนลอยโค้งกลับมาอยู่ข้างหุ่นหมายเลขเก้าและใช้พลังวังวนสลายทำให้เจ้ายักษ์เก้าล้มหงายหลัง

ฉวยเวลาเมื่อเจ้ายักษ์เก้าพยายามทำตัวเองให้มั่นคง  เขาไปปรากฏตัวต่อหน้าหมายเลขหนึ่งและใช้วิชาประทับหัตถ์ใหญ่

หมายเลขหนึ่งต่อสู้กับเขาอย่างกล้าหาญ

แต่คลื่นอากาศกระจายออกรอบๆ หมัดของหมายเลขหนึ่งเปิดช่องให้ทันที และประทับหัตถ์ใหญ่ของถังเทียนเหมือนกับแผ่นจารึกขนาดยักษ์กระแทกใส่หมัดหมายเลขหนึ่ง

ปง!

ร่างของหุ่นทองแดงหมายเลขหนึ่งสั่นสะท้าน

ถังเทียนคราง  เพราะฝ่ามือนี้  เขาใช้พลังทั้งร่าง  แต่เขารุกหน้าแทนที่จะถอยสองขามีรัศมีชัดเจนหวดใส่ข้อต่อของหมายเลขหนึ่ง ข้อศอกของหมายเลขหนึ่งปลิวกระเด็น

ถังเทียนตีลังกากลับมาอยู่ในเงาของหมายเลขเก้า

รอบๆ ร่างมหึมาของหมายเลขเก้า เขาควบคุมร่างของเจ้ายักษ์เก้าได้สิ้นเชิงและและหุ่นทองแดงสองสามตัวจะถูกพลังประทับหัตถ์ใหญ่ฟาดกระเด็นออกไปเป็นครั้งคราว

หุ่นที่อยู่รอบๆ เขาลดจำนวนลง

เมื่อเจ้ายักษ์เก้ากระแทกลงกับพื้น มีเพียงถังเทียนที่เหลือและยืนอยู่บนพื้น

แฮก... แฮก....

ทั้งหมดที่ถังเทียนได้ยินยังคงเป็นเสียงหอบหายใจของเขา  ห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงที่ว่างเปล่าบัดนี้เงียบสงัดราวป่าช้า

เมื่อมองดูหุ่นทองแดงที่กองอยู่กับพื้น  ถังเทียนนิ่งอึ้งอยู่กับที่  เขาแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง

เขา...เขาทำได้จริงๆ.....

ผ่านด่านห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงได้สำเร็จ!

ความรู้สึกที่ประความสำเร็จครอบงำเขาอยู่นี้  เขาไม่เคยได้รู้สึกมาก่อนมันเต็มอยู่ในทุกอณูร่างกายของเขา นัยน์ตาแดงฉานจ้องมองฝ่ามือของเขา  แต่ในไม่ช้า ความปีติก็ทับโถมเข้ามาอย่างมิอาจควบคุมไว้ได้

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

"ข้าทำสำเร็จแล้ว!"

"บัดซบเอ๊ย...ทำได้แล้วโว้ย!"

……

ถังเทียนกระโดดมาอยู่ข้างๆหุ่นทองแดงอย่างร่าเริง  "ฮ่าฮ่า!ข้าพูดมาก่อนแล้ว  ข้าจะต้องเอาชนะพวกแกเจ้าพวกบัดซบให้ได้! ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้าคือหนุ่มชาวฟ้าขนานแท้เฟ้ย!"

ข้างใต้เท้าของเขา  หุ่นมนุษย์ทองแดงมีรอยแตกร้าวทุกที่บางตัวก็มีข้อต่อผิดรูป บางตัวก็มีรอยแตกร้าวทุกที่ ห้องที่กว้างและว่างเปล่าเต็มไปด้วยเสียงกึกก้องร่าเริงจากการประกาศชัยชนะของถังเทียน

แต่ว่า....เหนื่อยเป็นบ้า..

ดูเหมือนจะเหนื่อยไปบ้าง....

ความเครียดความหงุดหงิดจากการต่อสู้มาตลอด 293 ครั้งก็ผ่อนคลายออกไปจนได้ในที่สุดความเมื่อยล้า ความเหน็ดเหนื่อยค่อยๆ โถมเข้ามาเหมือนกระแสน้ำ  เขาพยายามฝืนลืมตาไว้  แต่หนังตากลับหนักขึ้นๆ โดยไม่รู้ตัวและโลกที่อยู่ต่อหน้าเขาเริ่มมืดลงทีละนิด

หนุ่มชาวฟ้าอย่างเขาเหน็ดเหนื่อยขนาดนั้นได้อย่างไร...

ชักง่วงขึ้นมาแล้ว.....

ถังเทียนล้มโครมกับพื้นและวินาทีต่อมาก็ส่งเสียงกรนสนั่นขณะที่ท้องของเขาพองขึ้นยุบลงเป็นจังหวะตามปกติ

เมื่อปิงมาถึง เขาเห็นถังเทียนหลับสนิทน้ำลายไหลยืดเป็นสายสะท้อนประกายเขาดูไม่มีภาพลักษณ์เลย เหมือนเด็กที่เล่นจนเหนื่อยแล้วนอนหลับสนิท

ใบหน้าที่หลับไปอย่างรวดเร็วนั้นมีรอยฟกช้ำไปทั่วและแทบจะจำไม่ได้ เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดรุ่งริ่ง ผิวก็เต็มไปด้วยร่องรอยบาดเจ็บด้วยเช่นกัน

แม้ว่าอาการบาดเจ็บในห้องนี้จะไม่รุนแรง  แต่ความเจ็บนับว่าไม่น้อยเลย  อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของถังเทียนไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้นที่มองเห็นได้  ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเป็นประกายเหมือนทารก  ปากอ้ากว้างและหุบลงตามจังหวะการกรนของเขา

293 รอบการต่อสู้...

เจ้าเด็กนี่ชนะได้ยังไงกัน...

การต่อสู้ที่สำคัญอย่างนั้น  เขาคิดถึงมันจริงๆ...

ปิงเปิดห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงโดยไม่เคยคิดว่าถังเทียนจะสามารถผ่านด่านได้  เขาแค่ต้องการให้เป้าหมายถังเทียน  เพื่อที่ว่าเขาจะได้เป็นผู้ใหญ่ได้เร็ว

แต่เจ้าเด็กนี่กลับผ่านด่านห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงได้...

ไม่สิ เขาข่มมันได้ราบคาบ

ปิงมองดูถังเทียนอย่างเงียบๆ  ไม่สามารถข่มใจให้สงบลงได้เป็นเวลานาน

※※※※※

เมื่อถังเทียนตื่นขึ้น เขารู้สึกหิวและกระหายเป็นกำลังแขนขาสั่น ดวงตาเป็นประกายสีเขียว เขารีบหาของกินจากตู้อาวุธอควาเรียสทันที รีบวิ่งไปที่สระน้ำราวกับลมพัดล้มตัวลงข้างรางน้ำและเริ่มวักน้ำดื่ม

อาหารที่ถังเทียนนำมาด้วยเป็นของแห้งที่ไม่เน่าเสียเขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องพื้นผิวของมันและเริ่มกระเดือกกินลงไป

กิน กิน กิน....

ถังเทียนกวาดอาหารทั้งหมดในตู้อาวุธอควาเรียสรวดเดียว

"ไม่มีอะไรเหลือเลยจริงๆ..."ถังเทียนลูบพุงด้วยความรู้สึกไม่พึงพอใจ พุงของเขานูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ปิงลอยตัวเข้ามาดูเหมือนภูตพราย  ใบหน้าที่ดูคล้ายกับหน้าไพ่ดูมีสีสัน"ว่าไง เจ้าหนู, ตื่นแล้วหรือ,เจ้าผ่านด่านสิบแปดมนุษย์ทองแดงได้จริงๆ  ทำเอาข้าทึ่ง"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!ของมันแน่อยู่แล้ว  ลุงยังตาไม่ถึงเองแล้วจะเข้าใจศักยภาพยิ่งใหญ่ที่หนุ่มชาวฟ้ามีได้อย่างไร"ถังเทียนไม่มีการถ่อมตัวแม้แต่น้อย ด้วยใบหน้าของคนหลงตัวเอง เขาเท้าสะเอวแหงนหน้าขึ้นฟ้าแหกปากหัวเราะลั่น

ปิงยิ้มร่าเริง  "นั่นก็ถูกแล้ว  อย่างนั้นเรามาเริ่มการท้าทายครั้งใหม่  เด็กๆ ควรทำเรื่องท้าท้ายอย่างต่อเนื่องเพื่อที่ว่าศักยภาพยิ่งใหญ่ จะได้รับการกระตุ้นตลอด"

ถังเทียนสะดุ้ง ความผยองหายไปกับสายลมเขาเหน็ดเหนื่อยจากการหาวิธีเอาชนะแล้ว "อ่าฮะ,ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ!เราจะตามหาเชียนฮุ่ยก่อน หลังจากหาเชียนฮุ่ยเจอแล้วเราค่อยเริ่มกันก็ได้  วันเวลายังอีกยาวนาน  ยังยาวนานนัก"

ห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงน่ากลัวมากพอแล้วยังมีการท้าทายด่านอื่นอีก...

ถังเทียนจำได้เมื่อปิงพูดถึงห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดง เขาบอกว่าบรรดาการฝึกฝนที่เจ็บปวดที่สุดในค่ายฝึกทหารใหม่  ห้องสิบแปดมนุษย์ทองแดงอยู่ในสามอันดับแรก  นี่ก็หมายความว่ายังคงมีการฝึกอีกสองด่านที่คล้ายๆกัน

แม้ขณะคิดเรื่องนี้ ถังเทียนก็หัวชาเสียแล้ว

ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ตามที่พูดถึงเรื่องการฝึกฝนกับเขา อาจทำให้เขาคลื่นไส้ก็ได้

สู้ 293 ครั้ง, เกือบ 300 ครั้งต่อให้กินซาลาเปา 300 ลูก ก็ทำให้คนกินอาเจียนได้เหมือนกัน

“ปิง!เราเสียเวลาไปมากแล้ว  เราต้องรีบ”ถังเทียนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ตอนนี้ เริ่มเปิดเส้นทางได้แล้ว”

มุมปากของปิงโค้งขึ้น“แน่ใจนะว่าเจ้าพักเพียงพอแล้ว?”

“แน่นอน!”  ถังเทียนตบอกตัวเอง, “เรี่ยวแรงกลับคืนมาเต็มที่แล้ว!  หนุ่มชาวฟ้าฟื้นฟูพลังเต็มที่แล้ว!  มาเถอะน่า,เปิดอุโมงค์เข้าหมู่ดาวกางเขนใต้กันเถอะ!”

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เปลี่ยนเสียงเขาหรี่ตาและลอกเลียนท่าทางของยอดฝีมือ พูดเสียงต่ำแฝงด้วยการคำราม“อาวุธของข้ามันหิวกระหายเกินทนแล้ว”

“อย่างนั้นก็มาเถอะ”ค่อนข้างผิดปกติที่ปิงไม่ได้ล้อเลียนถังเทียน แต่หมุนตัวเดินออกไปข้างนอก “โอว,จริงสิ ข้าเตรียมพาหนะใหม่ไว้ให้เจ้าแล้ว”

“พาหนะใหม่?”ถังเทียนตะลึง “กระจอกเทศน้อยก็ค่อนข้างดีอยู่แล้ว”

“อย่าลืมสิว่าเจ้าฆ่าข่งโหย่วหลิน  ดังนั้นของใช้ของหมู่ดาวกางเขนใต้สะดุดตาเกินไป”ปิงเตือน  “ข้าขอให้เซรีนประกอบให้เจ้าใหม่แล้ว”

ถังเทียนกำลังเดินตามหลังปิง เขาหยุดและชี้ไปที่ไกลๆด้วยสีหน้าจริงจัง “นั่นพาหนะใหม่เหรอ?”

ปิงยิ้มและพยักหน้า “ถูกแล้ว”

“ลุงแน่ใจนะว่าเจ้าสิ่งนี้จะไม่ทรุดทันทีที่รับน้ำหนักข้านะ?  โธ่เอ๊ย.. นกกระจอกเทศอะไรกันนี่  ผอมก๋องแก๋งเป็นบ้า?” ถังเทียนหน้าเขียวคล้ำ“ยัยเพี้ยนนั่นต้องเก็บกดความแค้นที่ผ่านมาไว้ในใจ นางแน่เลยทำอย่างนี้เพื่อแกล้งทรมานข้า”

พาหนะตัวก่อนของเขานั้นมีขนาดที่สะดุดตา  นกกระจอกเทศบรอนซ์เคยมีขนาดที่สูงกว่าถังเทียนขาของมันหนาและแข็งแกร่ง  แต่นกกระจอกเทศที่อยู่ต่อหน้าเขาดูเหมือนมันคงอดอยากปากแห้งมาแน่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูกและสูงเพียงครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับนกกระจอกเทศตัวก่อน  ขาทั้งสองข้างผอมเหมือนไม้ขีดไฟ

สิ่งที่ทำให้ถังเทียนคลั่งใจก็คือสีของมันแดงแป๊ดไปทั้งตัว

น้ำเสียงไม่พอใจดังขึ้นมาจากด้านหลังถังเทียน  “นี่มันนกฟลามิงโกย่ะ!”

ดวงตาของเซรีนเป็นประกายแฝงด้วยแววเย็นชาและแค้นเคือง“เจ้ากำลังดูถูกงานประดิษฐ์ของข้าเหรอ? เด็กน้อย? เจ้ามีตาแต่ไม่มีแววก็หุบปากไปเลย! เทียบกับนกกระจอกเทศบรอนซ์ เจ้าตัวนี้จะโดดเด่นกว่ามาก  น้ำหนักของมันแค่หนึ่งในสามของนกกระจอกเทศ  นี่ก็หมายความว่า อัตราการสิ้นเปลืองพลังของมันแค่เพียงหนึ่งในสามของนกกระจอกเทศ  ความเร็วของมัน เมื่อเทียบกับนกกระจอกเทศไม่ได้ช้ากว่าเลยและจุดเด่นของมันก็คือความเร็วในการวิ่งระยะสั้นเทียบได้กับความเร็วของวิชาตัวเบาของนักสู้ระดับหก”

“เหลือเชื่อขนาดนั้นเชียวเหรอ?”  ถังเทียนถูกขู่ แต่ก็ยังรู้สึกว่ายากจะเชื่อ

“ทำไมเจ้าไม่ลองดูเล่าเจ้าหนู?” เซรีนทำหยิ่งใส่บ้าง

ถังเทียนไม่เกรงใจต่อไปเขากระโดดขึ้นหลังนกฟลามิงโก นกฟลามิงโกวิ่งราวกับลมพัดไปรอบๆ สนามฝึกฝนฝีมือ

“ว้าว....สุดอด!”

ถังเทียนกระตุ้นนกฟลามิงโกให้วิ่งและร่าเริงไปในขณะเดียวกัน  เขารีบลงมาจากนกฟลามิงโก  นกฟลามิงโกโดดเด่นอย่างแท้จริงก้าวย่างของมันเบากว่านกกระจอกเทศ แทบไม่มีเสียง ต่างจากเสียงดังของนกกระจอกเทศ

เซรีนแค่นเสียงและหันไปง่วนกับงานของนางต่อไป

“ลุง! ไปกันเถอะ!” ถังเทียนตะโกนและกระตุ้นนกฟลามิงโกกลให้วิ่งออกไป

ในไม่ช้าถังเทียนก็มาถึงที่ซึ่งเขาได้พบกับงูภูตดวงดาวครั้งก่อน  แต่สถานที่นี้ว่างเปล่าแล้ว

ปิงนำทาง ทั้งคู่ก้าวต่อไปอย่างระมัดระวัง แต่ทั้งคู่คาดไม่ถึงเลยว่าตลอดรายทางพวกเขาไม่พบอสูรดวงดาวเลยแม้แต่ตัวเดียว

“ลุงแน่ใจนะว่าเรามาไม่ผิดทาง?”ถังเทียนถามปิง

ปิงค่อนข้างจะไม่แน่ใจเหมือนกัน  “เป็นทางนี้แน่นอน  ส่วนทางอื่นยังลับอยู่มาก”

จู่ๆ นัยน์ตาเขาก็เป็นประกาย  “ใช้แล้ว, ทางนี้ ดู! ผ่านหินก้อนนี้ไปให้ได้  ทะลวงเข้าไป”

ถังเทียนกระตือรือร้น เขารีบเจาะหินทันทีหลังจากผลัดกันขุดเจาะหินแล้ว ราวๆหนึ่งชั่วโมงต่อมาประตูดวงดาวก็ปรากฏต่อหน้าพวกเขา