บทที่ 201 - เคล็ดวิชากายา? มันคืออีหยังวะ?

บทที่ 201 - เคล็ดวิชากายา? มันคืออีหยังวะ?

บนท้องนภา

ปราณกระบี่สายหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้า

บนปราณกระบี่นั้น เฉินจิ่งโจว เซี่ยโหวอู่ และเจียงเหอ ทั้งสามคนกำลังมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาคุนหลุนด้วยความเร็วสูง

เซี่ยโหวอู่ไม่ได้หวงวิชาแม้แต่น้อย เขาชี้แนะเคล็ดลับการฝึก "หมัดมหาเทพ" ขั้นที่ 3 ให้กับเจียงเหออย่างละเอียด เขาเป็นผู้คิดค้นหมัดมหาเทพเอง ย่อมมีความเข้าใจในวิชานี้ลึกซึ้งที่สุดในต้าเซี่ยอย่างไม่ต้องสงสัย

ส่วนเจียงเหอก็หัวไวใช่ย่อย

เขาลองฝึกฝนและทำความเข้าใจหมัดมหาเทพด้วยตัวเองมาสักพักแล้ว ถือว่าพอมีพื้นฐานอยู่บ้าง

พอเซี่ยโหวอู่ชี้จุดสำคัญ เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที ความเข้าใจที่เคยคลุมเครือในบางจุดก็กระจ่างแจ้งขึ้นมาเหมือนได้เปิดโลกใหม่

"หมัดมหาเทพขั้นที่ 3 คือการซ้อนทับพลังแฝงสี่ชั้น ..."

"เจ้าฝึกหมัดมหาเทพขั้นที่ 2 จนแตกฉานแล้ว สามารถระเบิดพลังแฝงสามชั้นได้สบาย ๆ การจะเรียนรู้พลังแฝงชั้นที่สี่ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องยาก"

เจียงเหอเริ่มจับเคล็ดได้บ้างแล้ว จึงประสานมือคารวะ "ขอบคุณผู้อาวุโสเซี่ยที่ชี้แนะครับ"

"คนกันเองทั้งนั้น จะเกรงใจไปไย?"

เซี่ยโหวอู่หัวเราะ "ตั้งแต่ข้าคิดค้นวิชาการกลั่นโลหิตขึ้นมา จำนวนผู้ฝึกกายาในต้าเซี่ยก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่เส้นทางสายกายานั้นยากลำบากเหลือเกิน หากไม่มีพรสวรรค์ทางร่างกายที่แข็งแกร่ง ก็ยากที่จะประสบความสำเร็จได้"

"แต่เจ้าเจียงเหอ พรสวรรค์ทางร่างกายของเจ้าเหนือกว่าข้ามาก อนาคตต้องไปได้ไกลกว่าข้าแน่นอน"

"ข้ายังรอให้เจ้าบุกเบิกเส้นทางสายกายา เพื่อที่วันหน้าข้าจะได้รับอานิสงส์ตามไปฝึกด้วยนะ"

ประโยคนี้แน่นอนว่ามีส่วนผสมของการหยอกล้ออยู่บ้าง

แต่ในใจลึก ๆ ของเซี่ยโหวอู่ เขาได้มองเจียงเหอเป็น "สหายร่วมวิถี" ไปแล้ว

ตั้งแต่แรกพบ เขาก็รู้สึกว่า "วิถีข้าไม่โดดเดี่ยว"

ทั้งสองคุยกันถูกคอ จู่ ๆ เซี่ยโหวอู่ก็เปลี่ยนเรื่อง "เจียงเหอ คลิปการต่อสู้ของเจ้าที่กวนซานข้าดูแล้วนะ นึกไม่ถึงว่าเวลาสั้น ๆ เจ้าจะมีพลังแก่กล้าขนาดนี้ ได้ยินว่าทำเนียบฟ้าของสำนักงานบริหารยุทธ์แก้ลำดับใหม่กันข้ามคืน ยกให้เจ้าขึ้นเป็นอันดับหนึ่งเลยนะ"

ทำเนียบฟ้า

คือการจัดอันดับของสำนักงานบริหารยุทธ์ เทียบเท่ากับทำเนียบปฐพี

แต่ก็มีความแตกต่างกันมาก

อย่างแรกคือทำเนียบฟ้าไม่จำกัดอายุ และมีเพียง 20 อันดับเท่านั้น ผู้ที่ติดทำเนียบฟ้าได้ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับ 9 ขั้นสูงสุดที่มีหวังจะทะลวงสู่ขอบเขตเทวาทั้งสิ้น!

อย่างเฉินจิ่งโจว จั๋วปู้ฝาน หรือหลิวเฟิง ต่างก็เคยติดทำเนียบฟ้ามาแล้ว

เจียงเหอถ่อมตัว "ผมแค่กายาระดับ 8 จะมีปัญญาไปติดอันดับหนึ่งทำเนียบฟ้าได้ยังไงกันครับ?"

เฉินจิ่งโจวที่อยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วทนไม่ไหว บ่นอุบ "ต่อยสัตว์อสูรระดับราชาตายด้วยสองหมัด ทั่วทั้งต้าเซี่ย ใครจะกล้ามองว่านายเป็นระดับ 8 อีก?"

"อาเฉิน คนอื่นไม่รู้ แต่อาจะไม่รู้เชียวเหรอ?"

เจียงเหอยิ้มขื่น "ที่ผมฆ่าราชาอินทรีดำมงกุฎทองได้ เพราะมันเพิ่งเข้าสู่ระดับราชา แถมยังโดนราชาเสือดาวดำตัดปีกจนบาดเจ็บสาหัส ... อีกอย่างผมต้องระเบิดพลังมหาวิชาสลายร่างเทียนมั่ว กินยาคลุ้มคลั่งฉบับซูเปอร์ แล้วยังใช้วิชาหมัดมหาเทพอีก ถึงจะมีพลังขนาดนั้น"

เฉินจิ่งโจวแย้ง "ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปใช้วิชาลับระเบิดพลังแค่อย่างเดียว ไม่กี่นาทีก็หมดสภาพแล้ว แต่นายสามารถใช้วิชาลับระเบิดพลัง ยาเพิ่มพลัง และหมัดมหาเทพพร้อมกันได้ นี่ก็นับเป็นความสามารถอย่างหนึ่ง"

เจียงเหอยังคงถ่อมตัวสุดฤทธิ์ "อาเฉินอย่าอวยผมเลยครับ นี่จะเป็นความสามารถได้ไง? ก็แค่ร่างกายผมพิเศษหน่อยแค่นั้นเอง"

ดูสิ นี่มันภาษาคนหรือเปล่า?

เฉินจิ่งโจวพูดไม่ออก เขาหันไปมองเซี่ยโหวอู่ เห็นว่าเซี่ยโหวอู่เองก็นิ่งเงียบไปเหมือนกัน

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ในที่สุดเซี่ยโหวอู่ก็ถามคำถามที่ค้างคาใจมานานออกมา

"เจียงเหอ เจ้าฝึกเคล็ดวิชากายาอะไรอยู่?"

เห็นเจียงเหออึ้งไป

เซี่ยโหวอู่รีบออกตัว "ข้าเสียมารยาทเอง เคล็ดวิชาถือเป็นความลับสุดยอดของผู้ฝึกยุทธ์ ข้าไม่ควรละลาบละล้วง"

"ไม่ใช่ครับ!"

เจียงเหอได้สติ รีบถามด้วยความประหลาดใจ "ผู้อาวุโสเซี่ย ... พวกเราผู้ฝึกกายา ก็แค่ขัดเกลาร่างกาย ฝึกฝนเรี่ยวแรงไม่ใช่เหรอครับ? มันต้องมีเคล็ดวิชากายาอะไรด้วยเหรอ?"

"???"

เซี่ยโหวอู่อ้าปากค้าง เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามบนใบหน้า?

เฉินจิ่งโจวเองก็ชะงักไป จากนั้นมองเจียงเหอด้วยสายตาแปลกประหลาดสุด ๆ

เจียงเหอถูกมองจนขนลุก หดคอถาม "ผู้อาวุโสเซี่ย อาเฉิน ผมพูดอะไรผิดเหรอครับ? วิถีกายาก็คือการขัดเกลาร่างกาย ฝึกฝนพละกำลังนี่นา ... หรือมันยังมีวิธีฝึกแบบอื่นอีก?"

เซี่ยโหวอู่กับเฉินจิ่งโจวละสายตาจากเจียงเหอ หันมามองหน้ากัน ต่างเห็นความตกตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย

เฉินจิ่งโจวอดไม่ได้ที่จะพูด "ที่นายพูดก็ถูก ผู้ฝึกกายาต้องขัดเกลาร่างกาย ฝึกฝนพละกำลัง แต่มันก็ต้องมีเคล็ดวิชาในการฝึกสิ ... หรือว่าที่นายฝึกมาจนป่านนี้ นายไม่เคยฝึกเคล็ดวิชากายาเลย?"

"ไม่เคยครับ!"

เจียงเหอ "ถ้าพวกท่านไม่พูด ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเคล็ดวิชากายาอยู่บนโลก!"

เซี่ยโหวอู่ถึงกับไปไม่เป็น "แล้วเจ้าฝึกจนถึงระดับนี้ได้ยังไง?"

เจียงเหอ "ก็ฝึกไปตามปกตินั่นแหละครับ ... ออกกำลังกายให้ตรงเวลา กินข้าวให้ตรงเวลา กินยาให้ตรงเวลา รักษาวินัยการใช้ชีวิตและการกินอยู่ที่ดี แน่นอนที่ผมมีความสำเร็จในวันนี้ ผมคิดว่าส่วนหนึ่งก็มาจากการฝึกฝนอย่างหนักของผมด้วย!"

"..."

เซี่ยโหวอู่ถอนหายใจ "นี่สินะที่เขาเรียกว่าพรสวรรค์"

เฉินจิ่งโจวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง

เจียงเหอหน้าไม่แดง ใจไม่สั่น กล่าวว่า "ใช่ครับ ผมอาจจะเกิดมามีแรงเยอะ เลยเหมาะกับวิถีกายามากกว่าคนอื่นหน่อย"

ไม่นาน

ทั้งสามก็เข้าสู่เทือกเขาคุนหลุน

มอออ!

วัวแก่ตัวนั้นปรากฏตัวขึ้นที่หน้าชั้นเมฆ มันพ่นภาษามนุษย์ กล่าวว่า "ท่านราชารู้ว่าพวกท่านจะมา เลยสั่งให้ข้ามารอรับที่นี่ ... ท่านราชบอกว่า จะมอบวาสนาให้ท่านรองราชาสักอย่าง รบกวนพวกท่านรอสักประเดี๋ยว"

"รองราชา?"

เจียงเหอชะงัก ถามอย่างแปลกใจ "เจ้าเสี่ยวไป๋กลายเป็นรองราชาแห่งคุนหลุนไปแล้วเหรอ?"

วัวแก่พยักหน้า

เจียงเหอสังเกตเห็นว่าสายตาที่มันมองเขาดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่ สงสัยคงเพราะเรื่องหญ้าเทียนยิน 100 ต้นคราวก่อน เจียงเหอกลิ้งตาไปมา แล้วพูดว่า "อาเฉิน ผู้อาวุโสเซี่ย เราลงไปรอกันข้างล่างเถอะครับ"

ทั้งสองพยักหน้า ร่อนลงสู่ยอดเขาเบื้องล่าง

ยอดเขานี้มีหิมะปกคลุมขาวโพลน แต่ช่วงกลางเขาลงไปกลับเขียวชอุ่ม เจียงเหอหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเช็กอิน จากนั้นหันไปมองวัวแก่ ยิ้มตาหยี "พี่วัว สะดวกถ่ายรูปคู่กันสักใบไหมครับ?"

วัวแก่สนใจมือถือในมือเจียงเหอมาก ยื่นหน้าวัวเข้ามาถาม "นี่คือสิ่งใด?"

เจียงเหอชูมือถือขึ้น ถ่ายเซลฟี่คู่กับวัวแก่ไปหนึ่งรูป แล้วแกล้งโม้ "นี่เป็นของวิเศษเผ่ามนุษย์ เรียกว่า 'กล่องดูดวิญญาณ' เมื่อถูกมันถ่ายภาพ วิญญาณส่วนหนึ่งจะถูกดูดเข้าไป ท่านอาจจะไม่รู้ตัว แต่ถ้าข้าเดินพลังกระตุ้นกล่องดูดวิญญาณนี้เมื่อไหร่ ก็จะควบคุมท่านได้ สั่งให้ไปซ้ายก็ห้ามไปขวา!"

"อะไรนะ?"

วัวแก่ตกใจร้อง "มอออ" พ่นไอปีศาจออกมา ไอปีศาจคมกริบดุจกระบี่ ฟาด "เพียะ" ใส่โทรศัพท์เจียงเหอ

ตูม!

โทรศัพท์ระเบิดประกายไฟ แตกกระจายไม่มีชิ้นดี

เจียงเหอ "..."

วัวแก่พ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าวัวฉีกยิ้มแบบมนุษย์ "โชคดีที่ข้าไหวพริบดี ทำลายกล่องดูดวิญญาณนี่ทิ้งซะ ... ทีนี้เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้แล้วสินะ?"

"!!!"

ไอ้เชี่ย!

เจียงเหอกัดฟันกรอด นี่มันโทรศัพท์ดาวเทียมรุ่นใหม่ล่าสุดราคาแปดหมื่นกว่าที่ฉันเพิ่งซื้อมานะเว้ย!

ระเบิดคามือเลยเหรอ?

ยังดีที่ในแหวนมิติมีสำรองไว้อีกหลายเครื่อง เขาจึงหยิบเครื่องใหม่ออกมา แกะซิมการ์ดจากซากเครื่องเก่ามาใส่ แล้วพูดว่า "พี่วัว นี่คือโทรศัพท์มือถือของมนุษย์ ข้าแค่ล้อเล่นเฉย ๆ ท่านจะจริงจังทำไมเนี่ย?"

"โทรศัพท์มือถือ?"

วัวแก่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ถามว่า "โทรศัพท์มือถือคืออะไร?"

เจียงเหออธิบายพร้อมรอยยิ้ม "พี่วัวอยากได้สักเครื่องไหม? เอาไว้ฟังเพลง เล่นเน็ต ดูหนังโป๊ก็ได้นะ ..."

วัวแก่ส่ายหัว "ข้าเป็นวัว จะเอามือถือไปทำอะไร?"

เจียงเหอเงียบ ๆ เปิดเบราว์เซอร์ ค้นหาวิดีโอคลิปหนึ่ง เสียงพากย์อันทรงเสน่ห์ดังขึ้น—

"ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน สรรพชีวิตฟื้นตื่น และแล้วก็ถึงฤดูผสมพันธุ์ของเหล่าสัตว์ป่า ..."

หูวัวแก่ตั้ง "ขวับ" ขึ้นทันที

ครู่ต่อมา ...

มันหน้าแดงคอเอ็นขึ้น ถามว่า "น้องเจียง มือถือเครื่องนี้ เจ้าจะยกให้ข้าจริง ๆ เหรอ?"

เจียงเหอ "แน่นอน มือถือแม้จะมีราคา แต่จะเทียบกับมิตรภาพของข้ากับพี่วัวได้ยังไง ..."

เขาหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเครื่องใหม่เอี่ยมออกจากแหวนมิติอีกเครื่อง ใส่ซิมการ์ดที่เปิดเบอร์ไว้แล้ว กระตุ้นการใช้งานแล้วยื่นให้วัวแก่ "พี่วัว มา เดี๋ยวข้าสอนวิธีใช้ให้"

"จริงสิ กีบเท้าท่านเล่นมือถือถนัดเหรอ?"

"อุ้ยตายวายกรี๊ด ... พี่วัวสุดยอด กีบเท้านี่เปลี่ยนเป็นมือได้ด้วย?"

หนึ่งคนหนึ่งวัว สุมหัวกันอยู่พักใหญ่

ในที่สุดวัวแก่ก็รู้วิธีใช้มือถือ เจียงเหอยังใช้เลขบัตรประชาชนตัวเองสมัคร WeChat ให้มัน แอดเพื่อนกันเรียบร้อย แถมยังโหลดแอปสั่งอาหารให้ด้วย "พี่วัวดูนี่ ... แอป 'อิ่มจัง' มีแอปนี้ท่านก็สั่งอาหารมนุษย์มากินได้ทุกที่ทุกเวลา"

"หา?"

"ท่านชอบกินหญ้า?"

"งั้นก็สั่งสลัดผัก ... หรือลองสั่งอาหารวัวมาลองกินดูก็ได้นะ?"

"ท่านแค่ปักหมุด แล้วเลือกร้านในเมืองใกล้ ๆ สั่งเสร็จก็โทรบอกไรเดอร์ ให้เอามาวางไว้หน้าประตูเมืองแล้วท่านค่อยไปเอา!"

"ข้าใส่เงินใน WeChat ให้ท่านไว้ 2 ล้าน น่าจะพอให้ท่านใช้ได้นานโข"

เจียงเหอกระซิบ "ข้าดูแล้ว ท่านราชาของพวกท่านนิสัยยังเหมือนเด็ก ต้องชอบกินของอร่อยและขนมของมนุษย์แน่ ท่านก็สั่งมาถวายท่านราชาบ้าง รับรองท่านราชาต้องโปรดปราน ถึงตอนนั้นในเทือกเขาคุนหลุน ท่านก็จะเป็นหนึ่งบ่อสองรองใคร (หนึ่งวัวใต้ราชัน เหนือหมื่นปีศาจ)!"

วัวแก่ตาเป็นประกาย ซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล ไม่รู้จะตอบแทนยังไง

เจียงเหอถอนหายใจยาว กล่าวว่า "พี่วัวไม่ต้องเกรงใจ ... ข้ามาโลกคุนหลุนครั้งนี้ แบกรับความหวังของประชาชนชาวต้าเซี่ย ต้องไปร่วมสำรวจแดนลี้ลับกับเหล่าศิษย์เอกของขุมกำลังต่าง ๆ ในโลกคุนหลุน จะรอดกลับมาได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย!"

"หา?"

"พี่วัวอยากช่วยข้าเหรอ?"

วัวแก่ตาโต ประโยคนี้ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะ!

เจียงเหอถอนหายใจต่อ "ความเป็นความตายฟ้าลิขิต ... การไปครั้งนี้เก้าตายหนึ่งรอด พี่วัวจะช่วยอะไรข้าได้ เว้นแต่ท่านจะพาข้าไปริมแม่น้ำรั่วสุ่ย เก็บหญ้าเทียนยินมาเพิ่มสักหน่อย ถ้ามีหญ้าเทียนยินเยอะ ๆ พลังข้าอาจจะเพิ่มขึ้นฮวบฮาบในเวลาสั้น ๆ ก็พอจะมีหวังรอดชีวิตกลับมาได้บ้าง!"

"..."

ไม่ไกลนัก เฉินจิ่งโจวกับเซี่ยโหวอู่หน้าตาบอกบุญไม่รับ!

คุณพระช่วย!

ไอ้เด็กนี่ หลอกได้แม้กระทั่งวัว?

[จบแล้ว]