บทที่ 80 - พวกแกมันรังแกกันเกินไปแล้ว!

บทที่ 80 - พวกแกมันรังแกกันเกินไปแล้ว!

“อะไรนะ?”

โจวทงของขึ้น “ไอ้พวกชาติชั่ว บังอาจนัก กล้ามาสุมหัวทำเรื่องชั่วๆ ในเขตเมืองอู๋ของฉันอย่างโจ่งแจ้ง เห็นเมืองอู๋ไม่มีคนหรือไง?”

“พวก... พวกมันบอกว่า ตอนนี้ผอ.หลิวไม่อยู่ในเมืองอู๋ ส่วนหัวหน้าโจวคุณก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้คือโอกาสลงมือที่ดีที่สุดครับ!”

ปลายสาย

ลูกน้องรายงานข้อมูลอย่างละเอียดให้โจวทงฟัง

“???”

สรุปว่าที่ฉันแกล้งป่วยอ้อนสาวมาสองวัน กลายเป็นสร้างโอกาสให้พวกมันเหรอเนี่ย?

โจวทงวางสาย หันไปบอกหลิวเฟิง “ผอ.หลิว ปล่อยผมลงไปเถอะ ผมจะไปจัดการไอ้พวกเวรนี่เอง!”

หลิวเฟิงกลับใจเย็นลง

เขายิ้มกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง มีนายกับฉันอยู่ พวกมันทำอะไรไม่ได้หรอก... เจ้าหนูเจียงเหอมีใจอยากจะกวาดล้างพวกสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่ว ก็ปล่อยให้เขาทำไป!”

“แต่...”

โจวทงลังเล “ผอ.หลิว ไม้ใหญ่ต้องลมแรง... ปฏิบัติการก่อวินาศกรรมส่วนใหญ่ของพรรคเทียนมั่วในช่วงหลายปีมานี้ ล้วนพุ่งเป้าไปที่อัจฉริยะรุ่นใหม่ของต้าเซี่ยเรา ถึงขนาดที่เมื่อ 3 ปีก่อนยอมส่งขุนพลเทพดารามาถึง 9 องค์เพื่อฆ่าเจ้าสัตว์ประหลาดที่ฐานที่มั่นเจียงหนานคนนั้น!”

“ตอนนี้พวกมันออก [คำสั่งสังหารโลหิต] ตั้งค่าหัวเจียงเหอไว้สูงลิ่ว ถ้าเจียงเหอทำผลงานโดดเด่นเกินไป เกรงว่าต่อไปพวกมันจะยกระดับการไล่ล่าให้รุนแรงขึ้น!”

หลิวเฟิงตอบ “ไม่ผ่านลมฝน จะเติบโตเป็นไม้ใหญ่ได้ยังไง?”

“อีกอย่างมีฉันกับตาแก่เฉินคอยคุ้มกะลาหัว อย่าว่าแต่ 9 ขุนพลเทพดาราเลย ต่อให้มา 9 เทพผู้พิทักษ์ ก็อย่าหวังจะได้แตะต้องขนหน้าแข้งหลานชายฉัน!”

พูดถึงตรงนี้

น้ำเสียงหลิวเฟิงชะงักไปนิดหนึ่ง “แต่ว่า... ก็ต้องเตือนเจ้าเด็กนั่นหน่อย เพราะมหาวิชาสลายร่างเทียนมั่วมีเวลาจำกัด ถ้า 10 คนนั้นรุมเข้ามาพร้อมกัน ด้วยฝีมือเขาตอนนี้คงรับมือไม่ไหว”

“บอกให้เขาตระหนักและระวังตัวไว้!”

............

ในขณะเดียวกัน

รถ SUV สีแดงคันนั้น ค่อยๆ แล่นออกจากหมู่บ้านหรูหลงเหอจินตี้

บนรถ

ต้าโถวมองกระจกหลัง แอบชำเลืองดูเจียงเหออย่างกล้าๆ กลัวๆ ถามว่า “คุณเจียง... จะกลับโรงพยาบาลเลยไหมครับ?”

เบาะหลัง

เจียงเหอหยิบ ‘ยาบำรุงไตรสทิพย์ธารา’ สามเม็ดโยนเข้าปาก ตอบว่า “ยังไม่กลับ... นายรอก่อน ขอฉันดูข้อมูลแป๊บ”

“ติ๊ง!”

“ใช้ยาอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 กิโลกรัม”

หยิบมือถือออกมา

เจียงเหอเปิดดูข้อมูลรายชื่อคนที่ 2 ที่โจวทงส่งมาให้

“อู๋เทียนเหอ”

“อายุ 55 ปี ชาวเมืองจงเว่ย ถนัดวิชาฝ่ามือ ก้าวเข้าสู่ระดับ 6 เมื่อ 11 ปีก่อน คิดค้น [วิชาฝ่ามือเทียนเหอ] เอง ซึ่งมียอดขายถล่มทลายในร้านค้าออนไลน์ของสำนักงานบริหารยุทธ์?”

“เดินทางถึงเมืองอู๋เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2024 เวลา 20:31 น. ปัจจุบันพักอยู่ที่โรงแรม XX ห้อง 1203?”

อ่านข้อมูลจบ เจียงเหอก็สั่งต้าโถว “ไปโรงแรม XX”

ต้าโถวหน้าเหวอ

เขาหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ พยายามเกลี้ยกล่อม “คุณเจียงครับ... เดี๋ยวผมต้องไปเข้าเวรแล้ว เราอย่าไปเลยดีไหมครับ?”

ปัดโธ่!

พวกหน่วยบังคับคดีมัวทำอะไรกันอยู่?

ปกติมาไวเคลมไวนี่หว่า?

ทำไมป่านนี้ยังไม่โผล่หัวมาอีก?

เขาจงใจขับรถช้าๆ แล้วกล่อมต่อ “คุณดูสิครับ... คุณเพิ่งระเบิดพลังสู้กับเจี่ยวั่งมาหมาดๆ ผมว่าพักผ่อนสักสองวันค่อยออกไปลุยใหม่ดีกว่าไหมครับ”

“ขับรถไปเถอะน่า พูดมากทำไม?”

เจียงเหอตัดบท “ฉันไม่ต้องการความคิดเห็นของนาย ฉันจะเอาความคิดเห็นของฉัน ถ้าไม่ตีไอ้พวกสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่วพวกนี้ให้ตาย ฉันนอนไม่หลับ!”

ต้าโถว: “.........”

ก็ได้!

เดี๋ยวแอบโทรไปเร่งยิกๆ ใส่พวกหน่วยบังคับคดีเอาก็ได้!

ส่วนเจียงเหอ เขาเติมยาเม็ดเลือดลมใส่กระเป๋าซ้ายเพิ่ม แล้วเปิดหน้าต่างสถานะระบบขึ้นมาดู

[ชื่อ: เจียงเหอ]

[อายุ: 20 ปี]

[อาชีพ: ผู้ป่วยจิตเวช]

[พละกำลัง: 22,800 กิโลกรัม]

“รวมกับที่สู้ไปสองรอบเมื่อวานตอนดึก วันนี้ฉันเก็บโควตา [การต่อสู้] ครบ 3 ครั้งแล้ว... แต่ถ้าใช้ยาเม็ดเลือดลมควบคู่กับค่าพื้นฐานประจำวัน ฆ่าสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่วอีกสักสองสามตัว ปั๊มพลังให้ถึง 23,000 กิโลกรัมก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

“แถมยังได้ของสงครามติดมือมาอีก”

“เอาของไปขาย แล้วซื้อยาเกรดดีๆ มากิน พยายามดันพลังพื้นฐานให้แตะ 30,000 กิโลให้เร็วที่สุด!”

ภาพเจี่ยวั่งและ ‘ระฆังทอง’ ของเขาผุดขึ้นมาในหัวเจียงเหอ เขาคิดในใจ “ฝีมือฉันตอนนี้ ยังไงก็ยังอ่อนไปหน่อย เจี่ยวั่งแค่บรรลุแก่นแท้แห่งยุทธ์เพียงเล็กน้อย เขายืนเฉยๆ ให้ฉันซัดเต็มแรง ฉันยังทำให้เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวไม่ได้เลย!”

“ถ้าวันนี้เขาเป็นฝ่ายรุก ฉันเป็นฝ่ายรับ... เกรงว่าฝ่ามือเดียวฉันคงเดี้ยงปางตาย!”

การ “ไปเยี่ยมเยียน” ครั้งนี้ ดูผิวเผินเหมือนเจียงเหอจะเสียยาเม็ดเลือดลมไปฟรีๆ 8 เม็ด

แต่จริงๆ แล้วเจียงเหอได้กำไรมหาศาล!

‘ระฆังทองคุ้มกาย’ ของเจี่ยวั่ง ทำให้เขาตระหนักว่าพวกระดับ 6 รุ่นเก๋า ไม่ได้มีแค่พวกกระจอกอย่างเหล่าหวงหรือเหล่าจาง... บางทีในกลุ่มพวกมัน อาจมีคนที่ฝึกวิชาลับร้ายกาจ หรือมีไม้ตายก้นหีบซ่อนอยู่ก็ได้!

“เมื่อก่อนฉันคิดว่า แค่เปิดอัลติสลายร่างเทียนมั่ว บวกกับพลังหมัดมหาเทพ 2 เท่า ไล่ทุบเรียงตัวตามรายชื่อที่หัวหน้าโจวให้มาก็จบ”

“ตอนนี้ดูท่าจะต้องเปลี่ยนแผน...”

“ชนซึ่งหน้า ฉันเสียเปรียบเกินไป!”

“อย่างที่พี่สี่ (หลี่ซื่อ) เคยบอก... การต่อสู้ของผู้ฝึกยุทธ์ สำคัญที่ผลลัพธ์ไม่ใช่กระบวนการ วางยาได้วาง ลอบแทงข้างหลังได้แทง ห้ามปะทะตรงๆ เด็ดขาด!”

“ตอนนี้ฉันมีข้อมูลของพวกสุนัขรับใช้พวกนั้นอยู่ในมือ พวกมันไม่มีทางนึกฝันหรอกว่าฉันจะเป็นฝ่ายบุก... ฉันอยู่ในที่ลับ พวกมันอยู่ในที่แจ้ง นี่แหละโอกาสทองของการลอบกัด!”

ตอนนั้นเอง

เสียงข้อความเข้าดังติ๊ง

หยิบมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากหัวหน้าโจว...

กวาดสายตาอ่านข้อความ

รูม่านตาเจียงเหอหดเกร็ง!

“10 ยอดฝีมือระดับ 6 ขั้นสูงสุด รวมตัวกันที่ร้านเหล้าเหล่าเหอ วางแผนสังหารฉัน?”

อ่านข้อความทวนไปมาสามสี่รอบ เจียงเหอก็เอ่ยปาก “ต้าโถว รู้จักร้านเหล้าเหล่าเหอไหม?”

“ร้านเหล้าเหล่าเหอเหรอครับ?”

ต้าโถวยิ้มตอบ “รู้จักสิครับ ร้านเหล่าเหอถือเป็นร้านดังในวงการยุทธ์เมืองอู๋เราเลย เป็นร้านเดียวในเมืองที่รับเฉพาะลูกค้าที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น”

“เหล้าที่นั่นแรงสะใจ กับแกล้มก็ทำจากเนื้อสัตว์อสูรล้วนๆ ผู้ฝึกยุทธ์เมืองอู๋เราเวลาว่างๆ ชอบไปนั่งดื่มกันที่นั่นแหละครับ”

ต้าโถวหันกลับมามองเจียงเหอ ถามว่า “คุณเจียงอยากไปร้านเหล่าเหอเหรอครับ?”

“อืม”

เจียงเหอสั่ง “ไม่ไปโรงแรม XX แล้ว ไปร้านเหล่าเหอเลย”

ต้าโถวดีใจ “ถ้าไปร้านเหล่าเหอ ผมขอลางานก่อนได้นะครับ จะได้นั่งดื่มกับคุณเจียงสักแก้วสองแก้ว”

............

ร้านเหล้าเหล่าเหอ ตั้งอยู่ในทำเลค่อนข้างไกล ใกล้ประตูเมือง

แต่ลูกค้ากลับแน่นขนัด

ผู้ฝึกยุทธ์ในเมืองอู๋ชอบมาสังสรรค์ ดื่มกิน พูดคุยเรื่องราวใน “ยุทธภพ” กันที่นี่

ร้านไม่ใหญ่มาก

มีสองชั้น

ตกแต่งสไตล์จีนโบราณ

ชั้นล่างเป็นโถงรวม วางโต๊ะเก้าอี้ไม้แดงไว้หลายชุด

ชั้นบนเป็นห้องส่วนตัว

ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่ชอบนั่งดื่มกันที่โถงชั้นล่าง

สั่งเหล้าแรงๆ สักสองสามขวด กับแกล้มเนื้อสัตว์อสูรสักสองสามอย่าง จับกลุ่มเพื่อนฝูงสามสี่คน ดื่มเหล้า เคล้าเรื่องเล่า ขี้โม้โอ้อวดกันไป

ทุกคนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ คุยกันภาษาเดียวกัน ไม่เหมือนพวกร้านอาหารฝรั่งหรูหรา จะตะโกนคุยเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า

แต่ในขณะนี้

ณ ห้องส่วนตัวขนาดใหญ่บนชั้นสองของร้านเหล้าเหล่าเหอ อู๋เทียนเหอและพรรคพวกรวม 10 คน กำลังชุมนุมกันอยู่

“ทุกท่าน!”

อู๋เทียนเหอในชุดจงซาน สูงราว 175 เซนติเมตร แต่งตัวดูดีมีภูมิฐาน

แม้อายุจะปาเข้าไปเกือบ 60 แต่เพราะฝึกยุทธ์ หน้าตาเลยดูเหมือนคนวัยกลางคนอายุสามสิบสี่สิบ เขาลุกขึ้นชูแก้วเหล้า ใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา เอ่ยขึ้นว่า “เรื่องที่เราจะทำในวันนี้ เกี่ยวพันถึงอนาคตของพวกเราทุกคน!”

“ตกลงกันก่อนนะ หากใครปากโป้ง... จะต้องถูกอีกเก้าคนที่เหลือตามล่าสังหาร!”

อีกเก้าคน ต่างก็ลุกขึ้นยืน

ชนแก้ว แล้วกระดกเหล้าลงคอรวดเดียวหมด

“ตอนนี้หลิวเฟิงไม่อยู่ในเมืองอู๋ โจวทงโดนเทียนจุ้ยซิงจุนซัดจนนอนซม!”

“ฉันยังได้ข่าวมาอีกว่า... เทพผู้พิทักษ์ทั้งสามของพรรคเทียนมั่วมาถึงซีเซี่ยแล้ว และกำลังไล่ล่าหลิวเฟิงอยู่ในเขตทุรกันดาร นี่คือโอกาสลงมือที่ดีที่สุดของพวกเรา!”

อู๋เทียนเหอกล่าว “ดื่มแก้วนี้แล้ว ถือว่าเราลงเรือลำเดียวกัน... คืนนี้พวกเราจะลอบเข้าไปในศูนย์ฟื้นฟูจิตเวชอันหนิง จับตัวเจียงเหอ ขอแค่สำเร็จ พวกเราก็มีหวังทะลวงระดับ!”

เขาหัวเราะร่า “พวกเราสิบคน ร่วมกันก้าวสู่ระดับปรมาจารย์ วันข้างหน้าจะต้องกลายเป็นตำนานเล่าขานสืบไป!”

............

ฝั่งตรงข้ามร้านเหล้าเหล่าเหอ

มีร้านบะหมี่อยู่ร้านหนึ่ง

บนชั้นสองของร้านบะหมี่ โจวทงกับหลิวเฟิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

ทั้งคู่เพิ่งมาถึง หลิวเฟิงสั่งชาโป๊ยกั๊กหนึ่งกา เนื้อวัวตุ๋น 3 จิน และบะหมี่ผัดมีดบินอีกสองจาน แล้วมองผ่านหน้าต่างไปยังร้านเหล่าเหอ

จากมุมนี้

สามารถมองเห็นสถานการณ์หน้าประตูร้านเหล้าเหล่าเหอได้ชัดเจน แต่มองไม่เห็นในห้องส่วนตัวชั้นสอง และไม่เห็นเงาหัวของสิบคนนั้น

แต่หลิวเฟิงระดับไหน?

ระดับ 9 มหาปรมาจารย์!

ระดับพลังขนาดนี้ ในระยะใกล้ๆ ไม่ต้องใช้ตาก็มอง “เห็น” ได้

หรือเรียกว่า “สัมผัสพิเศษ”!

และร้านบะหมี่นี้อยู่ห่างจากร้านเหล้าเหล่าเหอแค่ถนนกั้น ระยะแค่นี้ ต่อให้เป็นระดับปรมาจารย์ธรรมดาก็ “สัมผัส” ได้

ดังนั้นบทสนทนาในห้องส่วนตัวฝั่งตรงข้าม จึงไม่ได้รอดพ้นหูของโจวทงและหลิวเฟิงเลย

โจวทงขมวดคิ้ว “ผอ.หลิว พวกมันมีกันตั้งสิบคน แต่ [คำสั่งสังหารโลหิต] ของพรรคเทียนมั่วให้โอสถมัจฉามังกรแค่เม็ดเดียว... ต่อให้จับเจียงเหอเป็นๆ แล้วเอาของรางวัลอื่นไปแลกเป็นโอสถ ก็ได้อย่างมากแค่สามสี่เม็ด...”

ยาแค่สามสี่เม็ด คนตั้งสิบคน จะแบ่งกันยังไง?

หลิวเฟิงขมวดคิ้วเช่นกัน

“เทพผู้พิทักษ์ทั้งสามของพรรคเทียนมั่ว เพิ่งมาถึงซีเซี่ยเมื่อคืน ฉันต้องปะทะกับพวกมันถึงรู้ความเคลื่อนไหว... เจ้าอู๋เทียนเหอนี่รู้ลึกขนาดนี้ เกรงว่ามันคงเป็นคนของพรรคเทียนมั่วอยู่แล้ว!”

“จับตาดูหมอนี่ไว้ เดี๋ยวค่อยรวบตัวมันมาดูว่าจะรีดข้อมูลอะไรได้บ้าง... เอ๊ะ?”

หลิวเฟิงพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ สีหน้าก็เปลี่ยน ร้องด้วยความแปลกใจ “ไอ้เด็กนั่น... ทำไมมาอยู่ที่นี่? ฉันบอกให้นายเตือนเขาให้ระวังตัวไม่ใช่เหรอ?”

เห็นชัดๆ ว่าหน้าร้าน “เหล้าเหล่าเหอ” รถ SUV สีแดงคันหนึ่งค่อยๆ จอดลง

โจวทงเองก็ “สัมผัส” ได้ว่าเจียงเหออยู่ในรถ ถึงกับอ้าปากค้าง “ไม่ใช่ครับ... ผมส่งข้อความเตือนเขาแล้ว บอกชัดเจนว่าสิบคนนี้กำลังวางแผนฆ่าเขา ทำไมเขาถึงวิ่งมาที่ร้านเหล่าเหอเลยล่ะ?”

ทั้งสองมองหน้ากัน

โจวทงพูดอย่างไม่อยากเชื่อ “เขา... เขาคงไม่ได้คิดจะฆ่าสิบคนนี้รวดเดียวหรอกนะ?”

หลิวเฟิงเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน “รอดูก่อน... ว่าแต่ทำไมไอ้หนูนั่นไม่ลงจากรถ?”

............

หน้าร้านเหล้าเหล่าเหอ

ต้าโถวเตือน “คุณเจียงครับ ตรงนี้เป็นทางเท้า จอดไม่ได้นะครับ... ริมถนนมีกล้องจับจอดรถผิดกฎหมาย 90 วินาที จอดตรงนี้โดนใบสั่งแน่ครับ!”

“นายเป็นถึงระดับ 4 ยังกลัวค่าปรับแค่นี้อีกเหรอ?”

เจียงเหอด่า “พอเลย ทำตามแผนที่คุยกันเมื่อกี้ คนพวกนี้เป็นสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่ว ถ้างานสำเร็จนายก็ได้ความดีความชอบ ใครหน้าไหนจะกล้าปรับนาย?”

เอ้อ?

ฟังดูมีเหตุผลแฮะ!

ต้าโถวเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงไปที่ร้านเหล่าเหอ

ตาม “แผน” ของเจียงเหอ

เจียงเหอจะไม่ปรากฏตัว ให้ต้าโถวเข้าไปสืบสถานการณ์ในร้านก่อน...

ต้าโถวไม่อยากเสี่ยงหรอก แต่ดาบเจียงเหอมันจิ้มอยู่ที่ไต...

พอเข้าไปในร้าน

ต้าโถวก็หน้าเปลี่ยนสี

เห็นอู๋เทียนเหอและพรรคพวกรวม 10 คน กำลังเดินคุยหัวร่อต่อกระซิก ลงมาจากชั้นสอง

ต้าโถวเคยเห็นข้อมูลของสิบคนนี้แล้ว จำได้ทันที จึงรีบถอยออกมาเงียบๆ กลับมาที่ข้างรถ กระซิบว่า “คุณเจียง... สิบคนนั้นอยู่ที่นี่จริงๆ ครับ”

“พวกมันกินเสร็จแล้ว กำลังเช็คบิล น่าจะออกมาเดี๋ยวนี้แหละ!”

ในรถ

เจียงเหอกระชับดาบระดับ S ซีรีส์เงาทมิฬในมือแน่น “รู้แล้ว... นายหลบไปไกลๆ อย่าบังทาง”

เขานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ สายตาจับจ้องไปที่ร้านเหล้าเหล่าเหอเขม็ง

เป็นไปตามคาด

2 นาทีต่อมา

คนกลุ่มหนึ่งรวม 10 คน เดินออกมาจากร้าน

แต่สถานการณ์ต่างจากที่เจียงเหอคิดไว้นิดหน่อย

สิบคนนี้ไม่ได้แยกย้ายกัน แต่เดินเกาะกลุ่มคุยกันออกมา...

“ทำไงดี?”

“หนึ่งต่อสิบ?”

“ถ้าในกลุ่มนั้นมียอดฝีมือระดับเจี่ยวั่งอยู่ด้วย ฉันไม่ซวยเหรอ?”

“ผอ.หลิวก็เตือนแล้ว ให้ระวังตัว... แสดงว่าสิบคนนี้ตึงมือแน่!”

เจียงเหอรูม่านตาหดเกร็ง ความคิดในหัวตีกันวุ่น...

ถอยดีไหม?

แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว...

คิดไม่ทันแล้ว

สิบคนนั้นเดินออกมาจากร้าน เดินมาตามทางเท้า... กำลังจะเดินผ่านข้างรถ SUV ของต้าโถวแล้ว

ส่วนต้าโถว...

วิ่งหนีไปไกลกว่า 50 เมตรแล้ว

เขากำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น จ้องมองมาทางนี้ตาไม่กระพริบ!

ทางเท้าไม่ได้กว้างมาก

รถ SUV ของต้าโถวมาจอดขวาง ทำให้การจราจรติดขัด รถจักรยานและมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ผ่านมาต้องชะลอความเร็ว หลบหลีกกันวุ่นวาย อู๋เทียนเหอเห็นดังนั้นก็ชี้ไปที่รถแล้วบ่น “ดูสิ เมืองไหนๆ ก็มีพวกไร้มารยาทแบบนี้... มีปัญญาซื้อรถดีๆ ขับ ก็น่าจะนับว่าเป็นคนประสบความสำเร็จในหมู่คนธรรมดาแล้ว แท้ๆ แต่กลับมาจอดรถขวางทางเท้าหน้าตาเฉย?”

พูดไป

เขาก็เดินมาถึงข้างรถพอดี

วินาทีถัดมา!

ตูม!

กลิ่นอายคลุ้มคลั่งระเบิดออกจากภายในรถ SUV สีแดง กระจกรถทุกบานแตกกระจายพร้อมกัน ดาบศึกเล่มหนึ่งฉีกกระชากประตูรถ แทงทะลุออกมาแล้วตวัดฟันขวาง...

ฉวะ!

อู๋เทียนเหอถูกฟันขาดครึ่งท่อนตั้งแต่ช่วงเอวลงไป

รอยยิ้มบนใบหน้าเขาแข็งค้าง

เขารู้สึกเหมือนร่างกายไร้ที่ยึดเหนี่ยว ค่อยๆ เอียงล้มลงกับพื้น!

ปัง!

ตัวรถระเบิดออก

เจียงเหอกระโจนออกมาจากรถ ทั่วร่างลุกโชนด้วยเปลวเพลิงโลหิต เร่งเร้ามหาวิชาสลายร่างเทียนมั่วถึงขีดสุด เขาเตะร่างท่อนบนของอู๋เทียนเหอที่กำลังจะล้มลง กระเด็นออกไป!

ลูกเตะนี้ทรงพลังมหาศาล!

ร่างครึ่งท่อนของอู๋เทียนเหอลอยละลิ่วไปไกลหลายสิบเมตร ไปกระแทกเข้ากับชั้นห้าของตึกฝั่งตรงข้าม แล้วค่อยร่วงตกลงมา

“ติ๊ง!”

“คุณสังหารผู้ฝึกยุทธ์ พละกำลัง +60 กิโลกรัม”

สายตากวาดมองไปยังอีก 9 คนที่เหลือที่กำลังตกตะลึงอ้าปากค้าง เจียงเหอพูดเสียงเย็น “ดี... ดีมาก... พวกแกไอ้พวกสุนัข เป็นพลเมืองต้าเซี่ยดีๆ ไม่ชอบ ดันอยากไปเป็นสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่ว!”

“ตัวเองไม่มีปัญญาฝึกฝนให้เก่งขึ้น เห็นแก่ยาเม็ดเดียว ถึงกับรวมหัวกันจะฆ่าฉัน เจียงเหอ?”

“พวกแกมันรังแกกันเกินไปแล้ว!”

“คิดว่าฉันเจียงเหอเป็นขนมหวาน เคี้ยวได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?”

ในใจเจียงเหอ ไฟโทสะลุกโชนยิ่งกว่าไฟเลือดที่ห่อหุ้มกาย

เขาโกรธจนตัวสั่น เสียงแหบพร่า ตะโกนลั่น “พวกแกอยากฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันอยู่นี่แล้วไง!”

“มา... เข้ามา!”

“วันนี้ถ้าตีฉันไม่ตาย ฉันจะตีพวกแกให้ตาย!”

[จบแล้ว]