บทที่ 70 - ไอ้ชาติหมา กล้าดียังไงมาทำร้ายข้า?
บทที่ 70 - ไอ้ชาติหมา กล้าดียังไงมาทำร้ายข้า?
บทที่ 70 - ไอ้ชาติหมา กล้าดียังไงมาทำร้ายข้า?
ทันทีที่เจียงเหอเดินออกจากสำนักงานบริหารยุทธ์
หัวหน้าทีมย่อยหน้าเหลี่ยมแห่งหน่วยบังคับคดีและลูกน้องก็ได้รับข่าวทันที
ณ ร้านขายเครื่องในแกะแห่งหนึ่ง
ชายวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมเพิ่งตักเครื่องในเข้าปาก ก็ตะโกนด่าใส่วิทยุสื่อสารทันที
“แม่งเอ๊ย!”
“ไอ้เวรนั่นมันยังไงกันแน่?”
“ไม่ได้ไปหลบภัย... แต่ถ่อไปซื้อยาตอนดึกดื่นเนี่ยนะ?”
“อะไรนะ?”
“ให้พวกเราถอนกำลัง?”
“กลัวจะเผลอตีพวกเราตาย?”
ซู้ด!
ชายหน้าเหลี่ยมซดน้ำซุปดังโฮก ก่อนบ่นอุบ “บิดาฝึกยุทธ์มา 20 กว่าปี สัมผัสถึงแก่นแท้แห่งยุทธ์ได้แล้ว อีกนิดเดียวก็จะก้าวขึ้นเป็นครึ่งก้าวสู่ปรมาจารย์ ใครมอบความมั่นใจให้มันขนาดนั้นวะ?”
อีกด้านหนึ่ง
“บัดซบ!”
ชายเคราเฟิ้มผลักประตูโรงแรมเข้ามา ด่ากราด “ไอ้ระยำนั่น ดันหนีเข้าไปในสำนักงานบริหารยุทธ์?”
“ดูท่าจะฆ่ามัน... คงหมดหวังแล้ว”
ชายชราร่างผอมกลับไม่ยี่หระ นั่งขัดสมาธิบนเตียง ยิ้มจางๆ “มันหลบได้ชั่วคราว แต่หลบไม่ได้ตลอดไปหรอก เป็นนายพรานต้องรู้จักอดทน ฉันรอคอยเพื่อจะทะลวงสู่ระดับปรมาจารย์มาสิบปีแล้ว รออีกไม่กี่วันจะเป็นไรไป”
ชายเคราเฟิ้มขี้เกียจพูดมาก ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เตรียมจะงีบ
ตอนนั้นเอง...
โทรศัพท์ของชายชราก็ดังขึ้นอีก
พอรับสาย
สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป
“มีอะไร?”
ชายเคราเฟิ้มถาม
ชายชราหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ไอ้หนูนั่นออกมาจากสำนักงานแล้ว...”
ผึง!
ชายเคราเฟิ้มกระเด้งตัวจากเตียง คว้าดาบใหญ่คู่ใจ พูดยะเยือก “ไป! คืนนี้ต้องฟันกบาลมันให้ได้ ไม่งั้นฉันนอนไม่หลับ!”
.............
ดึกสงัด
เวลาล่วงเลยเข้าสู่ตีหนึ่ง
ภายใต้แสงไฟถนนสลัว เจียงเหอเดินทอดน่อง บ่นพึมพำในใจ “คนหายไปไหนหมด?”
“หัวหน้าโจวมั่วหรือเปล่า?”
“ทำไมยังไม่มีใครโผล่มาฆ่าฉันอีก?”
บนถนน
รถเก๋งคันหนึ่งแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเหอบรรลุแจ้ง “ต้องเป็นเพราะถนนเส้นนี้กล้องวงจรปิดเยอะเกินไป แถมยังมีรถผ่านไปมา พวกมันเลยไม่กล้าลงมือ... ก็ได้ งั้นฉันจะสร้างโอกาสให้พวกแกเอง!”
ไม่นาน
เจียงเหอก็พาตัวเองมาหยุดอยู่ที่ตรอกมืดๆ เก่าๆ แห่งหนึ่ง
เขามีความทรงจำเกี่ยวกับตรอกนี้แม่นยำ
“จำได้ว่าตอนแอบหนีออกจากโรงพยาบาลมากินมื้อดึกครั้งแรกแล้วไม่มีเงินจ่าย ก็ตรอกนี้นี่แหละ... ที่ได้ศิษย์สำนักเบินเลยสองคนผู้ใจบุญให้ยืมเงิน 200 หยวน รอดตัวจากการกินแล้วชิ่งมาได้”
รำลึกความหลังเสร็จ
เจียงเหอก็ปลดเป้สะพายหลัง หยิบยาเม็ดเลือดลมเทใส่กระเป๋าเสื้อไว้หนึ่งขวด
จากนั้น
วางเป้ลง
มือกระชับดาบ ยืนรออย่างเงียบงัน
รอไปได้สามนาทีเต็มๆ
คิ้วเจียงเหอเริ่มขมวดมุ่น
ปัดโธ่...
คนหายไปไหนหมด?
............
“ตาเฒ่า สถานการณ์แบบนี้มันคืออะไร?”
ในมุมมืดแห่งหนึ่ง
ชายเคราเฟิ้มกระซิบถาม “ไอ้เด็กนั่นรู้ตัวแล้วหรือเปล่า? หรือว่ามันจงใจล่อเรามา? คนของสำนักงานบริหารยุทธ์ดักซุ่มอยู่หรือเปล่า?”
ดวงตาขุ่นมัวของชายชราฉายประกายอำมหิต!
เขากดเสียงต่ำ “ระวังไว้ก่อนดีกว่า... พวกเราถอย...”
พูดยังไม่ทันจบ
จู่ๆ...
“ออกมาเถอะ!”
ในตรอกมืด เจียงเหอที่ยืนหันหลังให้พวกเขา จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาเสียงเรียบ “ฉันเห็นพวกแกแล้ว!”
เท้าที่กำลังจะก้าวถอยของชายชราและชายเคราเฟิ้มชะงักกึก
แน่นอน
ทั้งคู่เป็นพวก ‘เขี้ยวลากดิน’ ไม่มีทางหลงกลลูกไม้ตื้นๆ ของเจียงเหอง่ายๆ หรอก
ส่วนเจียงเหอ...
คิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม!
นี่มันอะไรกัน?
สำนักงานบริหารยุทธ์ให้ข่าวผิดเหรอ?
ในหนังในละครเขาก็เล่นกันแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? แค่ลองตะโกนหลอกๆ... คนที่ซ่อนอยู่ก็จะกระโดดออกมา ทำไมพอตัวเองลองใช้บ้างกลับไม่ได้ผลวะ?
“เฮ้อ!”
เขาส่ายหน้าถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ... กลับบ้านนอนดีกว่า!”
เจียงเหอก้าวเท้าเดินออกจากตรอกมืดนั้นไป
รอจนเขาเดินลับไปแล้ว...
ชายชรากับชายเคราเฟิ้มถึงค่อยกระโดดออกมาจากเงามืด
ชายเคราเฟิ้มสบถ “เกือบไปแล้ว... นกขมิ้นจ้องจับจักจั่น ตั๊กแตนซุ่มอยู่ข้างหลัง เกือบหลงกลมันแล้ว ไอ้หมอนี่มันบ้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมรู้จักใช้ลูกไม้สกปรกแบบนี้?”
ชายชราพูดไม่ออก
ด่ากลับไปว่า “เขาเรียกว่าตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลังโว้ย... อีกอย่างโรคจิตก็คือโรคจิต ไม่ได้แปลว่าคนป่วยทางจิตทุกคนจะต้องปัญญาอ่อน ไปกันเถอะ กลับก่อน ค่อยหาโอกาสใหม่”
ทันใดนั้น...
“เอ๊ะ?”
เจียงเหอเดินย้อนกลับมา!
กลับมาเฉยเลย!
เขาทำหน้าดีใจสุดขีด หัวเราะร่า “ดูท่าข่าวกรองของหัวหน้าโจวจะเชื่อถือได้จริงๆ มีสุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่วสองตัวจ้องเล่นงานฉันจริงๆ ด้วย... ถ้าฉันไม่ลืมเป้ไว้ ป่านนี้คงรอดตัวไปแล้ว!”
พอได้ยินคำว่า ‘หัวหน้าโจว’ กับ ‘ข่าวกรอง’
สีหน้าชายชราเปลี่ยนทันที
ดูเหมือนที่เดาไว้จะถูกเผง!
เรื่องคืนนี้ เป็นกับดักจริงๆ ด้วย!
เขาแสร้งทำหน้าตกใจ ถามว่า “พ่อหนุ่ม พูดอะไรน่ะ? สุนัขรับใช้พรรคเทียนมั่วอะไร? ลุงฟังไม่รู้เรื่อง พวกลุงก็แค่คนต่างถิ่นที่มาเที่ยวเมืองอู๋...”
“เชี่ย!”
พูดยังไม่ทันจบประโยค ชายเคราเฟิ้มข้างๆ ก็ร้องลั่น
เพราะเจียงเหอ เข้าสู่โหมด [ต่อสู้] เรียบร้อยแล้ว
เลือดลมพวยพุ่งรอบกาย
ฉับพลัน...
พรึ่บ!
พลังเลือดลมสีแดงฉานถูกจุดระเบิด กลายเป็นเปลวเพลิงโลหิตลุกโชน
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่างเจียงเหอ เขาเงื้อดาบ หัวเราะลั่น “สหายต่างถิ่นทั้งสอง ในเมื่ออุตส่าห์มาไกล ในฐานะเจ้าบ้าน ฉันคงต้องต้อนรับขับสู้ให้สมเกียรติ!”
“ฉัน... ขอเชิญพวกแกไปลงนรกซะ!”
ตูม!
กลิ่นอายระเบิดออกเต็มพิกัด แรงอัดอากาศก่อตัวเป็นพายุ เจียงเหอพุ่งทะยานเข้าใส่!
ชายเคราเฟิ้มชักดาบ ระเบิดลมปราณรับดาบเจียงเหอ ร่างกระเด็นถอยกรูดไปหกก้าว แขนที่จับดาบสั่นระริก กำแพงด้านหลังถูกแรงกระแทกจนร้าวระแหง เขาหันไปตะคอกใส่ชายชรา “ตาเฒ่า ยังไม่ลงมืออีก?”
“ไอ้เวรนั่นเปิดมหาวิชาสลายร่างเทียนมั่วแล้ว เห็นชัดๆ ว่ามันกะแลกชีวิตกับเรา!”
ฟุ่บ!
เจียงเหอฟันซ้ำลงมาอีกดาบ!
ชายเคราเฟิ้มยกดาบรับ ก็ถูกฟันกระเด็นไปอีกรอบ
“หลิวเฟิงไม่อยู่ โจวทงบาดเจ็บ ต่อให้สำนักงานบริหารยุทธ์วางกับดักไว้แล้วจะทำไม?”
“ขอแค่ฆ่าไอ้เด็กนี่ได้ แล้วหนีออกจากเมืองไป พวกเราก็มีหวังจะได้เป็นปรมาจารย์!”
ไอ้เครานี่ก็ใช่ย่อย!
รับดาบเจียงเหอไปสองที ยังมีแรงฮึดสู้
เขาเร่งเร้าลมปราณถึงขีดสุด ชั้นลมปราณสว่างจ้าห่อหุ้มกาย ควงดาบพุ่งเข้าแลกหมัดกับเจียงเหอ!
จังหวะนั้น
ชายชราร่างผอมก็เคลื่อนไหว
อาวุธของเขา คือกระบี่อ่อน
กระบี่อ่อนเล่มนั้นบางเฉียบจนแทบมองทะลุ พอสะบัดออกก็ได้ยินแต่เสียง ‘ฟิ้วๆ’ บาดอากาศ โดยเฉพาะในความมืดแบบนี้ มองวิถีกระบี่แทบไม่ทัน
ฉึก!
กระบี่อ่อนดุจอสรพิษ กรีดผ่านหน้าอกเจียงเหอ
เจียงเหอรู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก
ก้มลงมอง
เห็นเลือดซึมออกมาเป็นจุดๆ
หน้าอก...
โดนบาดเป็นแผลเล็กๆ?
“บัดซบ!”
เจียงเหอโกรธจัด ตวัดดาบกลับหลังฟันใส่ชายชรา!
“ไอ้ชาติหมา... แกกล้าดียังไงมาทำร้ายข้า?”
[จบแล้ว]