บทที่ 28 - ผมจะโดนฟ้องไหม?

บทที่ 28 - ผมจะโดนฟ้องไหม?

ศูนย์ฟื้นฟูจิตเวชอันหนิง

หน้าประตูใหญ่

จางซาน หลี่ซื่อ หวังหมาจื่อ ถอดชุดคนไข้ออก เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาทะมัดทะแมง แล้วมุดเข้าไปในรถที่สำนักงานบริหารยุทธ์จัดมารับ

รถสตาร์ตเครื่อง

ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป

เจียงเหอวิ่งตามไป ตบกระจกรถรัวๆ

"เจ้าหกมันคงอาลัยอาวรณ์พวกเราน่าดู..."

จางซานถอนหายใจ "ไอ้เด็กนี่มันน่าสงสาร พ่อแม่ตายแต่เด็ก อุตส่าห์ดิ้นรนจนได้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ ปลุกพลังพิเศษได้ ดันมาโดนพวกสารเลวพรรคเทียนมั่วทำร้ายจนกลายเป็นคนบ้า!"

"แถมยังความจำเสื่อมจำอดีตไม่ได้... สำหรับมัน พวกเราสามคนอาจจะเป็นเหมือนคนในครอบครัวไปแล้วก็ได้!"

พูดไปพูดมา

จางซานก็รู้สึกจมูกแสบๆ ขอบตาร้อนผ่าวเหมือนมีทรายเข้าตา

เขาขยี้ตาแดงๆ ตบไหล่คนขับรถของสำนักงานบริหารยุทธ์ "น้องชาย ลดกระจกหน่อย... พี่มีคำจะสั่งเสีย เอ้ย สั่งลาน้องชายพี่หน่อย"

กระจกลดลง

นอกหน้าต่าง เจียงเหอตะโกนลั่น "พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า... ขอให้ไปสู่สุคตินะครับ!"

"..."

หวังหมาจื่อ "สัส ดาบกูอยู่ไหน?"

จางซาน "ปิดกระจก รีบปิดกระจก... น้องชาย รถเอ็งคันเร่งพังเหรอ? เหยียบมิดสิ!"

เจียงเหอยืนนิ่งอยู่กับที่

มองดูรถที่จู่ๆ ก็เร่งความเร็วพุ่งปรู๊ดออกไป ในใจรู้สึกวูบโหวงบอกไม่ถูก

ด้านหลัง

รปภ.ร่างอ้วนวิ่งตามออกมา ตวาดลั่น "เจียงเหอ ใครใช้ให้วิ่งออกมา? กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

เจียงเหอแปลกใจ "นายไม่กลัวฉันเหรอ?"

วันนี้เขาอาละวาดในตึกผู้ป่วย รปภ.คนนี้ก็น่าจะเห็นเหตุการณ์

มันกล้าดียังไง?

ยังกล้ามาตะคอกใส่เขา ไม่กลัวโดนหมัดเดียวร่วงเหรอ?

แต่เจียงเหอยึดมั่นในหลักการ "ใช้เหตุผลเหนือกว่ากำลัง" มาตลอด

เขาเชื่อว่าความรุนแรงไม่ใช่ทางออก

ในฐานะคนไข้ วิ่งเพ่นพ่านออกมาข้างนอกมันก็ไม่ถูกจริงๆ

เลยหันหลังเดินกลับเข้าโรงพยาบาล

รปภ.อ้วนยังเดินตามมาบ่นงุ้งงิ้ง "เร็วๆ หน่อย เดินอืดอาด ข้าวยังไม่ได้กินรึไง?"

ไอ้เวร!

เจียงเหอหันกลับไป ต่อยรปภ.ร่วงในหมัดเดียว

ด่าเปิง "แม่งเอ้ย... พ่อก็เดินกลับแล้วไง จะบ่นหาพ่องเหรอ?"

เดินเข้าโรงพยาบาล

กลับถึงห้องพัก

เจียงเหอเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว เอาผ้าปูที่นอนห่อเป็นไท่ (ห่อผ้า) แล้วแบกขึ้นบ่าเดินดุ่มๆ ขึ้นชั้นสี่

ระหว่างทาง

เจอผอ.อัน

ผอ.อันตกใจ "เจียงเหอ เธอจะทำอะไร?"

เจียงเหอ "ย้ายบ้านครับ!"

ผอ.อัน "ย้ายบ้าน... ย้ายไปไหน?"

เจียงเหอเดินไปตอบไป "พี่สามบอกว่า พอพวกเขาไปแล้ว ให้ยกห้องขังเดี่ยวห้องนั้นให้ผมอยู่..."

"???"

ห้องขังเดี่ยว?

ผอ.อันหน้าชา

ขังเดี่ยวบ้านป้าเธอสิ!

นั่นมันห้อง VIP ชัดๆ!

ทั้งโรงพยาบาลอันหนิงมีห้อง VIP แค่ไม่กี่ห้อง ค่าห้องคืนละตั้ง 500... ใจจริงเขาอยากจะห้าม แต่พอนึกถึงภาพเจียงเหอกระทืบศิษย์สำนักเบินเลยในกล้องวงจรปิด...

แถมไอ้เด็กนี่ยังกำความลับของเขาไว้อีก

"ช่างเถอะๆ"

"อยากอยู่ก็อยู่ไป... เผื่อได้อยู่ห้อง VIP อาการป่วยจะดีขึ้นมั่ง แล้วก็เอาเงินเบี้ยเลี้ยงผู้ฝึกยุทธ์ของเขามาหักลบกลบหนี้ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวโรงพยาบาลออกให้ละกัน"

......................................................

ชั้น 4

ห้อง VIP

โต๊ะจีนที่กินเหลือ แม่บ้านมาเก็บกวาดไปเรียบร้อยแล้ว

เหล้ายังเหลืออยู่สองขวดครึ่ง เจียงเหอเสียดายไม่ยอมให้ทิ้ง ปิดฝาเก็บไว้บนตู้วางทีวี เอาไว้กินแกล้มมื้อดึกวันหลัง

ในห้องก็มีคนมาทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง

เจียงเหอเพิ่งจะจัดของเสร็จ อวิ๋นเยียนเฉินก็โทรมา

กดรับ

ยังไม่ทันพูดอะไร ปลายสายอวิ๋นเยียนเฉินก็ถามเสียงหลงด้วยความตกใจ "เจียงเหอ... ไอ้คนบ้าที่ดังว่อนเน็ตตอนนี้ ใช่ไหม?"

"???"

เจียงเหองงเป็นไก่ตาแตก "เน็ตอะไร? คนบ้าอะไร? ฉันบอกเธอแล้วไง... ว่าฉันไม่ได้บ้า!"

"โอเคๆ นายไม่บ้า นายไม่บ้า..."

อวิ๋นเยียนเฉินรีบเออออ "ในเน็ตมีคลิปหลุดออกมา..."

เธอเล่าเรื่องราวที่แพร่สะพัดในโลกออนไลน์ให้ฟังอย่างละเอียด น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เจียงเหอ นายไปเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เจียงเหอตอบ "ก็บอกไปแล้วไง ว่าฉันจะเดินสายฝึกกายา แล้วบังเอิญได้กินรากวิญญาณเข้าไป แรงเลยเพิ่มมาหมื่นกว่าจิน!"

เขาหนีบโทรศัพท์ไว้ที่คอ เปิดคอมพิวเตอร์ เข้าเว็บบอร์ดท้องถิ่นเมืองอู๋... ก็เจอจริงๆ ทุกที่กำลังถกเถียงเรื่องนี้กันให้แซ่ด แม้แต่ในแอปติ๊กต็อกก็ยังขึ้นฟีด "คนในเมืองเดียวกัน" เต็มไปหมด

"เมื่อคืนฉันออกไปกินมื้อดึก เห็นศิษย์สำนักเบินเลยสองคนทำตัวกร่าง เลยสั่งสอนไปนิดหน่อย นึกไม่ถึงว่าวันนี้พวกมันจะพาคนมาปิดประตูโรงพยาบาล ไม่ยอมให้ฉันกินข้าวเที่ยง..."

น้ำเสียงเจียงเหอเต็มไปด้วยความกังวล "ฉันโมโหเลยซัดพวกมันน่วม... อวิ๋นเยียนเฉิน เธอว่าพวกมันจะฟ้องฉันไหม?"

อวิ๋นเยียนเฉิน "..."

ไอ้บ้า!

นี่มันใช่เรื่องจะมาห่วงว่าจะโดนฟ้องไหมเนี่ย?

คุยกับคนบ้า เปลืองเซลล์สมองจริงๆ

เขาเป็นสำนักยุทธ์นะ

ถ้าโดนคนตีแล้ววิ่งโร่ไปฟ้องศาล ไม่โดนคนในวงการหัวเราะเยาะตายชักเหรอ?

เจียงเหอถอนหายใจโล่งอก "ไม่ฟ้องก็ดี... ถ้าฟ้องเรียกค่าเสียหาย ฉันไม่มีตังค์จ่ายหรอก แต่ถ้าจะใช้กำลังแก้ปัญหา ฉันไม่กลัว"

"นายอย่ามองโลกในแง่ดีเกินไปนัก!"

อวิ๋นเยียนเฉินเตือน "คลิปที่นายเอาชนะศิษย์เอกเจ้าสำนักเบินเลยมันดังระเบิด ตอนนี้คนขุดประวัตินายออกมาแฉหมดแล้ว... ต่อไปคงมีคนจับตามองนายเพียบ!"

อดีตอัจฉริยะผู้โดดเด่น

โดนพิษมารเล่นงานจนกลายเป็นคนพิการและคนบ้า แต่กลับพลิกนรกฟื้นคืนชีพ ด้วยความมุมานะบากบั่น เดินบนเส้นทางสายฝึกกายาอันบริสุทธิ์!

ในเน็ตเริ่มมีเพจปั่นกระแสเขียนบทความทำนองนี้ออกมาแล้ว

เธอเว้นจังหวะ

แล้วพูดต่อ "ประเด็นสำคัญคือ... ถ้าข้อสงสัยของฉันที่มีต่อสำนักเบินเลยเป็นเรื่องจริง พวกมันต้องกลับมาจับตามองนายอีกแน่ และคราวนี้คงใช้วิธีสกปรกจัดการนาย เอาให้ตายคาที่!"

"หา..."

เจียงเหอหน้าถอดสี รีบถาม "แล้วจะทำไงดี? เจ้าสำนักเบินเลย ฟางไท่ไหล เป็นถึงระดับปรมาจารย์ ถ้าเขาลงมือเอง ฉันมีเก้าชีวิตก็ไม่พอให้ฆ่า!"

อวิ๋นเยียนเฉินแนะ "ทางรอดเดียวตอนนี้ คือต้องขอความช่วยเหลือจากสำนักงานบริหารยุทธ์ รอให้หาหลักฐานเอาผิดฟางไท่ไหลได้ เดี๋ยวหน่วยบังคับใช้กฎหมายของสำนักงานบริหารยุทธ์ก็จัดการเอง"

"ไม่ได้ๆ..."

เจียงเหอส่ายหัว "พรรคเทียนมั่วถนัดเรื่องล้างสมองชักจูงคน สายลับพวกมันแทรกซึมไปทั่ว ใครจะรู้ว่าในสำนักงานบริหารยุทธ์มีคนของพรรคเทียนมั่วรึเปล่า?"

เขาลุกพรวดจากโซฟา พูดเสียงเข้ม "สรุปแล้ว คือฉันยังอ่อนแอเกินไป ถ้าฉันเก่งพอ จะไปกลัวสำนักเบินเลยทำไม? บุกไปถึงรังมันเลย ไอ้ฟางไท่ไหล เบินเลยโส่วอะไรนั่น ต่อยให้ตายห่าไปซะ ก็ไม่ต้องมานั่งกลัวโดนเพ่งเล็งแล้วไม่ใช่เหรอ?"

[จบแล้ว]