บทที่ 24 - สัมภาษณ์สื่อ?

บทที่ 24 - สัมภาษณ์สื่อ?

"ฉะ... ฉีดยา?"

หลี่เฉียงอึ้งไปนิดหนึ่ง

"ใช่!"

"ศาสตราจารย์เฒ่า" วางหนังสือในมือลง พูดด้วยมาดทรงภูมิ "ฉันเป็นหมอ การฉีดยารักษาคนไข้คืองานของฉัน"

หลี่เฉียงเพิ่งสังเกตเห็นว่า "ศาสตราจารย์เฒ่า" คนนี้ไม่ได้ใส่ชุดคนไข้ แต่ใส่เสื้อกาวน์สีขาว

เขารู้สึกทะแม่งๆ ชอบกล

แต่เพื่อจะตามหาไอ้โรคจิตสวมถุงน่องคนนั้นให้เจอ เขาเลยกัดฟันยอม "ได้ครับท่านหมอ ผมยอมให้ฉีดยาก็ได้ แต่ท่านต้องสัญญานะว่าจะบอกเรื่องของเจียงเหอให้ผมรู้!"

"ไม่ต้องเรียกท่านหมอหรอก เรียกหมอหวังก็พอ"

ตาแก่หวังตาลุกวาว สั่งการทันที "นอนคว่ำตรงนั้น แอ่นก้นขึ้นมา..."

หลี่เฉียงนอนคว่ำ

จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่ก้น ร้องเสียงหลง "ลุงถอดกางเกงผมทำไม?"

ตาแก่หวัง "ไม่ถอดกางเกงจะฉีดยาได้ไง?"

ฟังดู...

มีเหตุผลแฮะ?

ทันใดนั้น หลี่เฉียงก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรบางอย่างจิ้มที่ก้น

ดูเหมือน...

จะไม่ใช่เข็มฉีดยา?

เขาหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องกระโดดโหยง ต่อยตาแก่หวังคว่ำในหมัดเดียว รีบดึงกางเกงขึ้นแล้ววิ่งหนีออกจากห้อง ปากก็ด่าลั่น "ไอ้เหี้ย... ไอ้แก่โรคจิต แม่งเอ๊ย แม่งเอ๊ย แม่งเอ๊ย!!!"

วิ่งกลับมาห้อง 207

เฉินเสียงถาม "เป็นอะไรไป?"

หลี่เฉียงไม่กล้าเล่าความจริง ได้แต่บอกว่า "ศิษย์พี่เฉิน ผมว่ามาถามคนบ้าพวกนี้คงไม่ได้ความหรอก เราเดินหาทีละห้องดีกว่าไหม?"

เฉินเสียงกำลังจะพูด

จู่ๆ มือถือก็ดังขึ้น

เขารับสาย พูดไปไม่กี่คำ สีหน้าก็เริ่มดำคล้ำลงเรื่อยๆ

หลี่เฉียงเห็นท่าไม่ดี ถามว่า "ศิษย์พี่เฉิน เกิดอะไรขึ้นครับ?"

เฉินเสียงพูดเสียงเย็น "เรื่องนี้ สำนักจีเฟิง (สำนักวายุ) คาบข่าวไปบอกสื่อแล้ว... ตอนนี้นักข่าวล้อมหน้าสำนักเราเต็มไปหมด!"

หลี่เฉียงตกใจ "สำนักจีเฟิงรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

"จะไปตรัสรู้มันเหรอ?"

เฉินเสียงโกรธจัด ตวาด "ยังไม่รีบไสหัวไปหาคนอีก?"

"เดี๋ยวนี้!"

"ทันที!"

"ไปลากคอไอ้โรคจิตนั่นออกมาให้ได้... ไม่งั้นแกเตรียมตัวโดนกฎสำนักเล่นงานได้เลย!"

ศิษย์พี่ไป๋ก็ช่วยด่า "ยืนบื้อทำไม? รีบไปหาเซ่!"

เฉินเสียงสั่ง "นายก็ไปด้วย พลิกแผ่นดินโรงพยาบาลบ้าแห่งนี้ก็ต้องลากตัวมันออกมาให้ได้!"

ศิษย์พี่ไป๋กับหลี่เฉียงรีบวิ่งจู๊ดออกจากห้อง 207

ในห้องพัก เฉินเสียงหน้าเขียวคล้ำ

เขาเปิดมือถือเช็กข่าวในเว็บบอร์ดและสื่อท้องถิ่นเมืองอู๋ ก็เจอรายงานข่าวเรื่องนี้จริงๆ

ตั้งแต่ "ฟางไท่ไหล" เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ สำนักเบินเลยก็ชื่อเสียงโด่งดังในช่วงสามเดือนมานี้ รับศิษย์เพิ่มขึ้นสองเท่าตัว... ถึงขั้นซื้อตึกในฐานที่มั่นเตรียมเปิดสาขาที่สาม

แต่ฐานที่มั่นซีเซี่ยกับเมืองอู๋มีพื้นที่แค่นี้

สำนักเบินเลยกินรวบ

สำนักอื่นก็ย่อมซบเซา คนพวกนั้นเก็บความแค้นไว้เต็มอกรอวันเอาคืน!

โดยเฉพาะสำนักจีเฟิง ที่เป็นคู่ปรับเก่ากับสำนักเบินเลย

ข่าวใหญ่ระดับ [ศิษย์สำนักเบินเลยโดนคนบ้ากระทืบ] แบบนี้ พวกมันจะปล่อยไปได้ไง?

ขนาดอวิ๋นเยียนเฉินจะสืบเรื่อง "สำนักเบินเลย" ยังรู้ว่าต้องซื้อตัวคนในสำนัก

ในฐานะคู่แข่ง สำนักจีเฟิงก็ต้องมีสายสืบฝังตัวอยู่แน่นอน

ดังนั้นตั้งแต่เมื่อคืน พวกมันก็รู้ข่าวแล้ว และวางแผนกันทั้งคืน จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงก่อน เรื่องก็ระเบิดออกมา นักข่าวส่วนหนึ่งไปล้อมสำนักเบินเลย

อีกส่วนหนึ่ง ก็มีคนของสำนักจีเฟิงนำทัพ บุกมาที่โรงพยาบาลจิตเวชอันหนิง

ขอแค่เจอตัวไอ้คนบ้านั่น

สัมภาษณ์

แล้วแฉเรื่องที่มัน "ตบเกรียน" ศิษย์สำนักเบินเลยออกอากาศสดๆ แค่นี้สำนักเบินเลยก็จบเห่!

คุณเป็นถึงศิษย์ทางการของสำนัก สู้คนบ้ายังไม่ได้ แล้วใครเขาจะอยากมาเรียน?

เฉินเสียงคิดถึงจุดนี้ ก็ยิ่งร้อนใจ

เขานั่งไม่ติด ออกจากห้อง 207 เริ่มเดินหาด้วยตัวเอง

ในที่สุด...

ก็ได้เบาะแสสำคัญจากเคาน์เตอร์พยาบาล

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามของเจียงเหอ ตอนนี้ย้ายไปอยู่ห้อง VIP ชั้นสี่ และเจียงเหอก็ชอบขึ้นไปที่นั่นบ่อยๆ

เฉินเสียงเรียกหลี่เฉียงกับ "ศิษย์พี่ไป๋" มาสมทบ "ไป ขึ้นไปชั้นสี่!"

พวกเขาเพิ่งจะเดินไปถึงบันได...

ตึกตึกตึก!

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น

กลุ่มนักข่าวและสื่อมวลชน บุกเข้ามาในตึกผู้ป่วย พวกเขาดูเหมือนจะรู้พิกัดของเจียงเหอดี... ต่างก็มุ่งหน้ามาที่บันไดเหมือนกัน

คนนำขบวน เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดฝึกยุทธ์

เฉินเสียงจำหน้าได้แม่น ก้าวออกมาขวางทาง พูดเสียงเข้ม "หยางว่านเจี๋ย แกมาทำอะไรที่นี่?"

หยางว่านเจี๋ยเป็นศิษย์เอกของเจ้าสำนักจีเฟิง

เจ้าสำนักจีเฟิงแซ่เหอ มีศิษย์เอกเก้าคน หยางว่านเจี๋ยเป็นลำดับที่สี่ วรยุทธ์ระดับ 5 เขาเห็นเฉินเสียงก็ไม่แปลกใจ ยิ้มเยาะ "ได้ข่าวว่าโรงพยาบาลนี้มีบุคลากรชั้นยอด ฉันเลยพาสื่อมวลชนมาสัมภาษณ์สักหน่อย... เฉินเสียง นายคงไม่ได้มาหาคนคนนั้นเหมือนกันหรอกนะ?"

เฉินเสียงแค่นหัวเราะในใจ!

คนบ้า?

พวกแกเต้าข่าวขึ้นมาเองชัดๆ!

เขาส่งสายตา

หลี่เฉียงกับ "ศิษย์พี่ไป๋" ก้าวออกมาขวางหน้านักข่าวไว้

คนธรรมดาจะยำเกรงผู้ฝึกยุทธ์

แต่...

นักข่าวไม่เหมือนกัน

สื่อบางเจ้าเพื่อยอดวิว ต่อให้เป็นปรมาจารย์ยังกล้าเขียนข่าวใส่สีตีไข่ นับประสาอะไรกับผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาสองคน?

นักข่าวคนหนึ่งยื่นไมค์กระแทกหน้าหลี่เฉียงกับ "ศิษย์พี่ไป๋" ถามรัวๆ "ทั้งสองท่านเป็นศิษย์สำนักเบินเลยใช่ไหมครับ? ได้ข่าวว่าหม่าหลงกับหลี่เฉียงศิษย์สำนักท่านถูกคนไข้โรงพยาบาลอันหนิงทำร้าย... ที่พวกท่านมาที่นี่ คือจะมาแก้แค้นคนป่วยเหรอครับ?"

"ที่พวกท่านขวางสื่อไว้ คือไม่อยากให้เรื่องนี้ถูกเปิดโปงใช่ไหมครับ?"

......................................................

ชั้น 4

ห้อง VIP

"ติ๊ง!"

"ใช้ยาอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

"ติ๊ง!"

"ใช้ยาอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

กิน "ยาบำรุงไตรสทิพย์ธารา" กับยาที่ผอ.อันเอามาให้เสร็จ เจียงเหอก็หยิบมือถือขึ้นมาดู ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้น?"

"นานขนาดนี้แล้ว ทำไมข้าวยังไม่มาส่ง?"

"ช้าอีก 10 นาที จะเลยเวลาข้าวเที่ยงแล้วนะ"

บนโซฟาข้างๆ

ผอ.อันที่กำลังคุยกับจางซาน หลี่ซื่อ และหวังหมาจื่อ เห็นเจียงเหอเริ่มหงุดหงิด ก็ปลอบว่า "ไม่เป็นไร ของอร่อยต้องใจเย็นๆ บางทีพนักงานส่งอาหารอาจจะรถติด... เธอมีเบอร์พนักงานส่งไม่ใช่เหรอ?"

"โทรไปถามสิ"

"จริงด้วย!"

เจียงเหอตบเข่าฉาด "ถ้าผอ.ไม่บอก ผมลืมไปเลยนะเนี่ย!"

หยิบมือถือ

กดโทรออก

"หา?"

"ถึงตึกผู้ป่วยแล้ว?"

"แล้วตัวคนอยู่ไหน?"

"โดนขวางอยู่ตรงบันไดขึ้นมาไม่ได้?"

"ตลกละ ตึกผู้ป่วยโรงพยาบาลเราจะมีคนเยอะขนาดนั้นได้ไง? อะไรนะ? สื่อมวลชน?"

เห็นว่าเวลาข้าวเที่ยงกำลังจะผ่านไป เจียงเหอกลัวจะพลาด [การกินอาหารอย่างสมเหตุสมผล] ก็เลยของขึ้น ตะโกนใส่โทรศัพท์

"รออยู่ตรงนั้น"

"เดี๋ยวฉันลงไป"

"ฉันล่ะอยากจะเห็นหน้านัก ว่าไอ้โรคจิตหน้าไหนมันพาพวกนักข่าวมาป่วนโรงพยาบาลอีกแล้ว!"

[จบแล้ว]