บทที่ 01 - พี่สาว ขอยานี้เพิ่มอีกชุดได้ไหม?

บทที่ 01 - พี่สาว ขอยานี้เพิ่มอีกชุดได้ไหม?

ณ เมืองอู๋

ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

บนเตียงคนไข้ เจียงเหอลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งพรวดพราด!

"ฉัน..."

"ฉันยังไม่ตาย?"

เจียงเหอลองถีบขาไปมา แล้วยกแขนขึ้นสำรวจ ความประหลาดใจผุดขึ้นในใจ "โดนรถบรรทุกชนกระเด็นขนาดนั้น นอกจากจะไม่ตายแล้ว ยังไม่มีแผลสักนิด... ดวงแข็งเกินไปแล้วมั้งเรา?"

"ไม่สิ!"

"ปวดหัวชะมัด..."

พอลองเอามือคลำดู ก็ชัดเจนเลยว่าบนหัวมีผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะ

เจียงเหอคาดเดาว่าตอนที่โดนรถบรรทุกชน ตัวเขาคงจะเอาหัวลงพื้นก่อนแน่ๆ

แถมในหัวตอนนี้ยังมีภาพความทรงจำแปลกๆ แวบเข้ามาเป็นระยะๆ

เรื่องคุณหนูตระกูลใหญ่ คู่หมั้น หรือลูกอะไรทำนองนั้น

"นี่เราโดนชนจนหลอนไปแล้วเหรอ?"

เจียงเหอกะพริบตาปริบๆ พึมพำกับตัวเอง "หนุ่มโสดสนิทอย่างเรา จะไปมีคู่หมั้นมีลูกโผล่มาจากไหน?"

สภาพแวดล้อมในห้องผู้ป่วยถือว่าดูดีทีเดียว

มีเตียงคนไข้ทั้งหมดสี่เตียง

อีกสามเตียงที่เหลือมีข้าวของวางอยู่ตรงหัวเตียง จากจุดนี้ทำให้เจียงเหอพอเดาได้ว่าเขาน่าจะมี "เพื่อนร่วมห้อง" อีกสามคน เพียงแต่ตอนนี้ไม่อยู่ น่าจะออกไปเดินเล่นกันหมด

เขาเดินออกจากห้องพัก

ที่ระเบียงทางเดินมีคนสวมชุดคนไข้เดินขวักไขว่ไปมาอยู่ไม่น้อย

คุณลุงคนไข้คนหนึ่งเดินผ่านมาเห็นเจียงเหอเข้า ก็ทำหน้าเหมือนเห็นผี ตกตะลึงจนร้องเสียงหลง "เชี่ยเอ๊ย ไอ้หนู เอ็งกระโดดลงมาจากชั้นห้าไม่ตายได้ไงวะ?"

เจียงเหอ "???"

ไม่ใช่ว่าเขาฟังภาษาถิ่นของคุณลุงไม่ออก

ลุงแกพูดว่า "กระโดดจากชั้นห้าลงมาไม่ตายเหรอ"

แต่ที่ไม่เข้าใจคือ...

ฉันโดนรถบรรทุกชนต่างหาก ไปเกี่ยวอะไรกับกระโดดตึก?

เขาจึงเบิกตาโต เดินเข้าไปเถียงกับคุณลุงทันที "ตาแก่ ขี้ตั๊วเบเบ๊ใครกระโดดตึกมั่วซั่วฮะ?"

คุณลุงกลอกตามองบน ทิ้งท้ายคำว่า "ไอ้บ้า" ใส่หน้าเขาแล้วกระโดดโลดเต้นหนีไป

เจียงเหอ "???"

เวรเอ๊ย!

ตาลุงนั่นสติไม่ดีแน่ๆ

แต่ไม่นานนัก...

เขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ

คนไข้ทุกคนในระเบียงทางเดินนี้ ดูเหมือนจะมีพฤติกรรมและการพูดจาที่ไม่ค่อยจะปกติสักเท่าไหร่...

อย่างเช่นชายหญิงคู่นั้นที่กำลังทะเลาะกัน

ฝ่ายชายร้องไห้โฮ "ที่รัก ยกโทษให้ผมเถอะ ผมกับตาแก่หวังไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ"

ฝ่ายหญิงแสยะยิ้มเย็นชา "งั้นฉันจะอึตรงนี้ ถ้าคุณกล้าหยิบกิน ฉันจะยกโทษให้"

ว่าแล้วเธอก็ถอดกางเกงแล้วถ่ายออกมาจริงๆ

ผู้ชายคนนั้นก็คว้าหมับเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แถมกินเสร็จยังดึงตัวผู้หญิงเข้าไปจูบดูดดื่มอีกต่างหาก!

คนไข้ที่มุงดูนับสิบคนต่างพากันปรบมือเกรียวกราว คุณลุงที่กระโดดหนีไปเมื่อกี้ไม่รู้กลับมาดูตั้งแต่เมื่อไหร่ แกไม่ได้ปรบมือ แต่ยืนน้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้ง เจียงเหอที่กำลังยืนพะอืดพะอมเอ่ยถามขึ้น "ลุง ซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ซึ้งป้าเอ็งสิ ไอ้บ้า!"

คุณลุงตะโกนด่าเสร็จก็ปิดหน้าวิ่งหนีไปอีกรอบ

ฝ่ายชายได้ยินเสียงก็ร้องลั่น วิ่งไล่ตามไป "พี่หวัง... ฟังผมอธิบายก่อน"

เจียงเหอ "???"

เขาเหลือบไปเห็นป้ายสโลแกนที่ติดอยู่ตามทางเดิน ข้อความเขียนไว้ว่า...

[ดูแลจิตใจให้งดงาม โอบกอดชีวิตที่แข็งแรง]

[กระชับการสื่อสารหมอกับคนไข้ สร้างสายสัมพันธ์ที่กลมเกลียว]

[ใส่ใจผู้ป่วยจิตเวช ร่วมสร้างบ้านที่เปี่ยมสุข]

"นี่... นี่มัน..."

"โรงพยาบาลบ้าชัดๆ!"

เจียงเหอถึงกับพูดไม่ออก

พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นทีวีแขวนอยู่บนระเบียงทางเดิน ในจอปรากฏภาพผู้ประกาศข่าวสาวสวมเกราะสีเงิน ยืนอยู่เบื้องหน้าซากปรักหักพัง ด้านหลังมีศพสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์สูงราวหกสิบเจ็ดสิบเมตรนอนตายอยู่

"วันที่ 15 สิงหาคม ปี 2024 เมืองเฉวียน หนึ่งในห้าเมืองบริวารของฐานที่มั่นหล่งหยวน ถูกคลื่นสัตว์อสูรโจมตี หลังจากต่อสู้เลือดตากระเด็นมาสองวันสองคืน ในที่สุดก็สามารถขับไล่ฝูงสัตว์อสูรไปได้ และราชันสัตว์อสูรที่เป็นผู้นำฝูงในครั้งนี้ถูกสังหารลงแล้ว..."

เจียงเหออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

ภาพข่าวตัดไปอีกฉาก

ในจอทีวีปรากฏภาพท้องทะเลกว้างใหญ่

ท่ามกลางมหาสมุทรนั้น มีสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายงูขนาดยักษ์มหึมา มันมีหัวถึงแปดหัว ด้านหลังของมันเต็มไปด้วยสัตว์ทะเลนับไม่ถ้วน... ซึ่งทุกตัวล้วนมีขนาดใหญ่โตผิดปกติ!

"ข่าวต่างประเทศล่าสุด"

"วันที่ 16 สิงหาคม ปี 2024 จักรพรรดิอสรพิษแปดเศียร สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิแห่งมหาสมุทรแปซิฟิก นำทัพสัตว์อสูรทะเลบุกโจมตีประเทศฟูซางอีกครั้ง หลิวเซิงอีดา ผู้แข็งแกร่งที่สุดของฟูซาง จบชีวิตลงในปากของจักรพรรดิอสรพิษแปดเศียร ฐานที่มั่นแห่งสุดท้ายของฟูซางแตกพ่าย..."

"ทำได้สวย!"

เจียงเหอเผลอหลุดปากร้องชมออกมา แต่ไม่นานเขาก็ได้สติ...

"เดี๋ยวสิ!"

"สัตว์อสูร... หรือว่าเราทะลุมิติมาแล้ว?"

เขาพึมพำกับตัวเอง

"ทะลุมิติบ้าบออะไรล่ะ!"

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เจียงเหอหันขวับไปมอง ก็เจอกับนางพยาบาลรูปร่าง "อวบอัด" สูงราวร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แต่ขยายออกข้างจนน้ำหนักน่าจะไม่ต่ำกว่าร้อยยี่สิบกิโล เธอกำลังจ้องถมึงทึงใส่เจียงเหอด้วยใบหน้าดุดัน "อย่าเพ้อเจ้อ อาการกำเริบอีกแล้วใช่ไหม? รีบกลับเข้าห้องไปกินยาเดี๋ยวนี้!"

เหล่าคนไข้ที่กำลังเล่นสนุกอยู่ตรงระเบียงทางเดิน พอเห็นนางพยาบาลคนนี้ก็เหมือนหนูเจอแมว พากันวิ่งจู๊ดกลับเข้าห้องใครห้องมันทันที

เจียงเหอเริ่มลนลาน ร้องบอก "ผมไม่ได้ป่วย... พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว..."

บ้าเอ๊ย!

ทะลุมิติมาทั้งทีทำไมมันซวยแบบนี้วะ!

รู้งี้โดนรถบรรทุกชนตายไปเลยยังดีกว่า!

มีที่ไหนทะลุมิติมาเป็นคนบ้าเนี่ย?

เขาหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่นางพยาบาลคนนั้นกลับคว้าตัวเขาไว้ได้

เจียงเหอดิ้นรนสุดชีวิต

แต่นางพยาบาลคนนั้นแรงเยอะมหาศาล ลากเจียงเหอกลับไปที่ห้องพักได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับเทศนาด้วยความหวังดี "เจียงเหอ เธออย่าดิ้นรนไปเลย แรงแขนฉันมีมากถึง 1,100 กิโลกรัมนะ ท่านผอ.จ้างฉันมาเพื่อป้อนยาคนไข้ดื้อๆ อย่างพวกเธอโดยเฉพาะ"

แรงแขน 1,100 กิโลกรัม???

เจียงเหอถึงกับสตั๊นไปเลย เขาตาเป็นประกายวูบหนึ่ง คิดจะใช้ปัญญาเอาตัวรอด "พี่สาวคนสวย ผมไม่ได้ป่วยจริงๆ นะ... ผมหายดีแล้ว ไม่เชื่อลองถามคำถามทดสอบผมดูก็ได้"

"ได้!"

พยาบาลก้มหน้าจัดยาให้เจียงเหอ พลางถามว่า "เฉินจิ่งโจว ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของฐานที่มั่นซีเซี่ยของเรา ถนัดใช้อาวุธอะไร? แล้วเขามีฉายาว่าอะไร?"

เจียงเหอ "???"

"เอ่อ..."

จังหวะที่เขาอ้าปากจะตอบนั่นเอง

นางพยาบาลก็พลิกมืออย่างรวดเร็ว ยัดยากำมือหนึ่งใส่ปากเจียงเหออย่างแม่นยำ

"อื้อๆๆ!"

เจียงเหอดิ้นพราด พยายามจะคายยาออกมา

แต่นางพยาบาลมืออาชีพเกินไป มือที่ใหญ่กว่าหน้าเจียงเหอตบเสยคางเขาเบาๆ

อึก!

ยาไหลลงคอไปหมดเกลี้ยง

"เด็กดี... เอ้า ดื่มน้ำ!"

นางพยาบาลยิ้มตาหยี ยื่นแก้วน้ำให้

เจียงเหอรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ถูกย่ำยี เขาเอานิ้วล้วงคอพยายามจะอ้วกยาออกมา แต่โอ๊กอ้ากอยู่ตั้งนานก็ไม่ออก กลับมีเสียง "ติ๊ง" ใสๆ ดังขึ้นในหัวแทน

"ติ๊ง!"

"ใช้ยาอย่างสมเหตุสมผล พละกำลัง +10 kg"

จากนั้น

เบื้องหน้าของเขาก็มีหน้าจอโปร่งใสที่มองเห็นได้แค่คนเดียวปรากฏขึ้น

[ชื่อ: เจียงเหอ]

[อายุ: 20 ปี]

[อาชีพ: ผู้ป่วยจิตเวช]

[พละกำลัง: 180 kg]

เจียงเหอ "..."

เขาถึงกับตะลึงงันไปเลย

ฝ่ายนางพยาบาล พอเห็นเจียงเหอเลิกล้วงคอแล้ว ก็วางแก้วน้ำไว้ที่หัวเตียงพลางบ่น "เอาล่ะ เลิกวุ่นวายได้แล้ว... ฉันอ่านประวัติเธอมาแล้ว แค่สอบเอ็นทรานซ์ไม่ติดแถมอกหัก เรื่องแค่นี้ถึงกับสติแตกเลยเหรอ?"

"กินยาให้ตรงเวลา จะได้ออกจากโรงพยาบาลไวๆ!"

พูดจบ

พยาบาลก็เข็นรถเข็นยา เตรียมจะไปห้องต่อไป

"พี่สาวครับ..."

ตอนนั้นเอง เจียงเหอก็ได้สติจากอาการ "เหม่อลอย" รีบคว้าชายเสื้อนางพยาบาลไว้ แล้วพูดว่า "พี่สาว ยาเมื่อกี้นี้... ขอผมอีกสักกำได้ไหมครับ?"

พยาบาลทำหน้างง

เจียงเหอเลียริมฝีปาก ก่อนจะแถออกไปว่า "คือว่า... เมื่อกี้ผมกินเร็วไปหน่อย ยังไม่รู้รสเลยครับ!"

[จบแล้ว]