Chapter 115: Demon World Auction (2)
Chapter 115: Demon World Auction (2)
Chapter 115: Demon World Auction (2)
นี่เป็นสถานที่แสดงตัวอย่างในการประมูล.
ในปีแรกมีเพียงเอเรียล ส่วนปีที่สองก็มีบ้างเล็กน้อย แต่ปีนี้ดีม่อนกำลังตรวจสอบอย่างมาก.
ใบหน้าที่คุ้นเคย.
แกร์นดยุคโอคูลอสและดีม่อนของเขา แกร์นดยุคยูป้า..มีที่ว่างข้างๆเขาเล็กน้อย.
มีดีม่อน68ตนที่ผมนับ รวมผมแล้วก็เป็น69 จำนวนดีม่อนไม่เปลี่ยนแปลง ยกเว้นที่ผมฆ่า ไม่มีความประหลาดใจใดๆ.
แต่พวกเขาไม่ได้สนใจผม ได้ยินเสียงฝีเท้า แต่พวกเขาก็ไม่ได้หันหัวของเขาแม้เพียงครั้งเดียว กรงขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้าและกำลังดึงความสนใจของดีม่อนทั้งหมด.
“โฮววว.”
"ผมคิดว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ถูกกำจัดหมดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเขาหามันมาได้อย่างไร”
"เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตนี้..มีบางอย่างแปลกๆ.”
ผมสึกเหมือนกัน
มันเป็น 'ความชื่นชม' ผมขยับตัวผมและมองไปที่สิ่งมีชีวิตภายในกรง.
'เธอมาจากตระกูลเซเลสเตอร์. ออร์ มาโก.’
เป็นการผสมสายพันธุ์ระหว่างลมและพายุ นั่นคือมาโก ก่อนอื่นเลยที่มีรูปร่างเหมือนผู้หญิง แต่ไม่สวยเท่าไรนัก เธอมีความสูง5เมตรและผมยาวหลายสิบเมตร เธอมีตาข้างเดียวและทรวงอกหย่อนยาน แต่ความเร็วและพลังของเธอมีมาพอที่จะทำให้ฟ้าผ่าและแผ่นดินสะเทือน.
มาโกมีสายตาที่ลึกซึ้ง ในชีวิตก่อนหน้า โอคูลอสได้เรียกเธอว่าอัญมณีแห่งการทำลายล้าง สมุนของเขาค่อนข้างมีระดับต่ำดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับมือพวกเขา แต่..หนึ่งในพวกเขาสามารถทิ้งหายนะและศพนับพันไว้.
‘เป็นการดีที่ได้เห็นเธอ.’
มันเยี่ยมเป็นอย่างมาก.
ผมยิ้มและมองเข้าไปในตาข้างเดียวของมาโก หลังจากนั้นสักพักมาโกก็อาละวาด.
ฮึงงง...!
เคร้ง! เคร้ง!
พายุลูกใหญ่เคลื่อนที่รอบๆมาโก.
อย่าไรก็ตามกรงที่ทำจากอุปกรณ์ต่างๆไม่ได้เคลื่อนไหวสักนิ้ว.
“ฮ่า!”
"พลังเวทย์ยอดเยี่ยม!”
“เคี๊ยกก!”
มาโกกรีดร้อง จากนั้นเธอก็หลั่งน้ำตาสีแดงและหยุดลง
'สถานะนี้แสดงให้เห็นว่าสัญญายังไม่สมบูรณ์.’
นี่เป็นปีที่สามเท่านั้น.
สปิริตไม่ได้มีความสามารถในการรัลกับสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเท่าไรนัก.
มันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มาโก เหมือนกับหนูที่ติดจั่น.
‘คุณเป็นของฉัน.’
ดีม่อนทั้งหมดคิดแบบนั้น.
พวกเขากลืนน้ำลายเมื่อพวกเขาคิดว่าได้ครอบครองมาโก เธอเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูงเลเวล2ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถได้เปรียบดีม่อนตนอื่นๆ ดีม่อนจะสามารถรักษาชีวิตของพวกเขาได้ พวกวเขาไม่สามารถปล่อยให้มนุษย์ฆ่าดีม่อนได้เพียงฝ่ายเดียว
‘ยูป้า... เขาดูใจร้อน.’
ผมหันไปมองยูป้า.
ตำแหน่งที่อยู่ถัดจากเขาควรจะเต็มแต่มันก็ว่างเปล่า ปราการถูกห้าม แต่ก็ควรจะมีอีกสองดีม่อน อย่าไรก็ตามไม่อาจจะเห็นเขาได้ เนื่องจากผมฆ่าไปแล้ว.
เขาไม่รู้จริงๆอ่ะ ขอบคุณการแสดงออกของแกร์นยูป้าที่สามารถอ่านท่าทางได้ง่ายขนาดนี้ การแสดงออกเห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถผ่อนคลายได้ เขาแสดงความไม่เป็นมิตรเมื่อเขามองไปยังทุกๆตน มีความโลภในสายตาของเขาเมื่อเขามองไปที่มาโก.
“ยูป้า ทำไมคุณดูโทรมๆ?”
คนที่มีเขาแพะขนาดใหญ่ ความสมบูรณ์ไม่มีในโลก แต่เธอเป็นดีม่อนที่ได้รับสายเลือดมาจากปีศาจ!
แกรนด์ดุ๊กเอเรียลหัวเราะอย่างเปิดเผย ความแตกต่างระหว่างฝ่ายของเธอและยูป้าใหญ่เกินไป.
การแสดงออกของยูป้าเริ่มบิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้น.
"หุบปาก เอเรียล ซ่อนความน่ารังเกียจของคุณไว้มั่ง.”
"ซ่อนความน่ารักเกียจ? ยูป้า. ฉันไม่ใช่คนที่ชอบวางแผนลับๆ”
"แน่นอน? มันก็ยังดีว่าเป็นคนที่ท้าทายไอ้ตัวประหลาดนั่น.”
การแสดงออกของเอเรียลเปลี่ยน.
"ยังไงมันก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการท้าทายเหล่านั้นได้ ดังนั้นฉันจึงบอกก่อนที่ฉันจะสู้ แม้ว่าคุณจะกวนประสาทเหมือนเด็กๆ แต่นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เราจะมาแตกหักกัน?”
"อย่าใจร้อน เอเรียล ดิอาโบล...”
ทั้งสองโกรธกันและแยกเขี้ยวใส่กัน เนื่องจากทั้งสองไม่มั่นใจว่าพวกเขาจะต่อสู้กันเองแล้วจะได้เปรียบไม๊ ดังนั้นพวกเขาจึงแค่เขม่นไปมา.
อย่างไรก็ตามถ้าหนึ่งในพวกเขาได้มาโก? เห็นได้ชัดว่าพวกจะต้องใช้มาโกทุ่มใส่กันและกัน.
เมื่อเทียบกับความต้องการของโอคูลอสและแพนเดอโมเนี่ยมที่หายไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งผมไม่เข้าในโอคูลอสที่กำลังคิดอยู่.
ชิ!
โอคูลอสทำการติดต่อทางสายตากับผมและยิ้ม เขาดูเหมือนจะพูด ‘ฉันรู้.’
โอคูลอสดูผ่อนคลาย แม้ว่าเขาจะได้ชิมพลังของผมไปเล็กน้อย...
‘ฉันต้องเตรียมตัว.’
ในเวลานั้นเขาได้พูดขึ้นมาว่าเขาได้ข้อมูลขนาดใหญ่เมื่อเขาเสียแขนของเขา
ผมต้องเตรียมตัวกับทิศทางที่เขาจะก้าวเดิน.
“โอคูลอส. คุณไปขายแขนของคุณที่ไหน?”
“......”
รอยยิ้มของโอคูลอสหายเมื่อเขาหันกลับไป.
"จิ๊ จิ๊, คุณนี่ไม่มีความเป็นมิตรเลยจริงๆ”
พวกแกร์นดยุคต่อปากต่อคำกันเอง เขาเป็นแพนเดอโมเนี่ยม เขาค่อนข้างกังวลเมื่อเขาไม่ได้รับคำตอบ.(ใครอยากตอบบอก!)
อย่างไรก็ตาม แพนเดอโมเนี่ยมไม่ได้หยุดอยู่ที่นั้น.
"คุณคิดว่าไง? รัลดาล บิกิเซล?”
“ผมไม่รู้.”
ผมพยายามที่จะทำให้หัวใจของผมสงบ ผมเคยสัมผัสกับแพนเดอโมเนี่ยมเพียงเล็กน้อยในชีวิตก่อนหน้านี้ของผม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับผม แสดงว่าเขายอมรับผมอยู่ในระดับนึง.
ผมเคยได้ยินเรื่องราวของแพนเดอโมเนี่ยมเท่านั้น กลุ่มดีม่อนอื่นๆได้ให้คำนิยามกับเขาว่า แปลกประหลาดและน่ารำคาญ.
'เขาจะเป็นคนที่แทงมีดอย่างเงียบๆ.’
ผมรู้สึกประทับกับแพนเดอโมเนี่ยม ผมเลยเปิดมัทอาย.
| ชื่อ: แพนเดอโมเนี่ยม [Pandemonium] | |||
| อาชีพ | Demon Grand Duke (Dungeon Master) | ฉายา | * ยกเลิกเวทมนต์ (Epic, Magic Power+10) |
| สถานะ | |||
| Strength | 80 | Intelligence | 82 (+10) |
| Agility | 91 | Stamina | 78 |
| Magic Power | 85 (+18) | ||
| ศักยภาพ: (416+28/500) | |||
| [การเปรียบเทียบ] |
สถานะทั้งหมดโดยรวมแล้วผมยังสูงกว่า
หลังจากที่ผมได้รับเกราะไม่มีหมด สถานะของผมก็เติบโตช้า แต่มันก็เติบโตเรื่อยๆ มันเพิ่มความแข็งแกร่งและความคล่องตัว 1 แต้มและความฉลาดและพลังเวทย์2แต้ม
แต่..แกร์นดยุคคืออะไร? ความสามารถเพียวๆนั้นสูงมาก
ในเวลานั้นแพนเดอโมเนี่ยมก็มีสายตาที่หรี่ลง
"นี่ไอสารเลว แกเห็นอะไร.”
ผมตอบอย่างใจเย็น
"คุณจะหลอกอะไรผม?”
"ผมไม่ได้มองผิด นั่นเป็นเพราะว่าผมมีความรู้ด้านเวทย์มนต์.”
"งั้นแสดงว่าสิ่งที่คุณเห็นว่าผมทำนั้นถูกต้อง.”
ไม่จำเป็นต้องทะเลาะกัน
โดยเฉพาะอย่ายิ่งฝ่ายตรงข้ามเป็นแพนเดอโมเนี่ยม ผมจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆจากการทะเลาะกัน มันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะรู้เรื่องมากขนาดไหน.
"นี่ไอ้คนลึกลับ บอกฉันมาตามตรง คุณเป็นคนที่แตะต้องกลุ่มยูป้าใช่หรือไม่?”
ดูเหมือนเขาจะต้องการถามเรื่องนี้.
ในเวลาเดียวกันพลังวิเศษในพื้นที่ก็เปลี่ยนไป. เขากำลังใช้สกิลไม้เท้า1เดียว (Epic).มันดูเหมือนกับว่าเขาต้องการป้องกันไม่ให้ความลับนี้รั่วไหลออกไป.
‘เขาไม่ต้องการให้ดีม่อนตนอื่นได้ยิน.’
ข้อมูลเป็นอำนาจแพนเดอโมเนี่ยมรู้เรื่องนี้ดี ผมไม่รู้เหตุผล แต่ดูเหมือนกับว่าเขาจะมีการสังเกตุที่น่าทึ่งจริงๆ.
อย่างไรก็ตามผมรู้สึกไม่ดีที่ต้องการตอบคำถามของเขา.
“แพนเดอโมเนี่ยม ผมคิดว่านั่นมันเป็นงานของคุณ.”
ผมไม่ได้จริงใจ และผมก็ไม่ได้ยุ่งกับเขา แต่แพนเดอโมเนี่ยมตอบอย่างแน่วแน่.
"ยูป้า ปกติเป็นคนที่ขี้เกียจมาก แต่ตอนนี้เขากำลังทำงานอย่างจริงจัง ไม่ชัดเจนหรือว่าเขารู้สึกรำคาญมาก?”
แน่นอน...
ผมค่อนข้างคุ้นเคยกับยูป้า ยูป้าตระหนักได้ว่าดีม่อนฝ่านเขาตายไปแล้ว3คน นอกจากปารการและดีม่อนตนอื่นๆอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น.
แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว ปราการเป็นดยุค เขารู้สึกเป็นห่วงดังนั้นเขาจะต้องค้นหาความจริง
ผมตอบด้วยรอยยิ้ม.
"ทำไมคุณถึงมีความสำคัญ?”
"หุหุ.ที่จริงคุณมีสิทธิ์ แต่นั่นก็ยังไม่ตอบคำถามของฉัน แกรนด์ดุ๊กอื่นอาจไม่สนใจคุณ แต่นอกเหนือจากแอเรียลผมคิดว่าคุณเป็นคนเดียวที่จะแตะต้องยูป้า.”
"พวกเขาทำลายตัวเองโดยการต่อสู้กันแลัวทำไมถึงเป็นผมที่จะต้องเคลื่อนไหว? ผมไม่สามารถอยู่คนเดียวได้เลย?”
"เหตุผลไม่สำคัญ และ..คุณก็ไม่ได้เลื่อนการสนทนาไปทีละน้อยๆหล่ะ? ฉันได้ตรวจสอบพฤติกรรมของคุณในการประมูลราคาของโลกดีม่อน ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เป้าหมายของคุณที่จะได้รับความสนใจของเราคือความสำเร็จ ขอบคุณ ... นี่เป็นเรื่องสนุก แต่ฉันต้องไปเดี๋ยวนี้.”
ไม้เท้า1เดียวถูกยดเลิกแล้ว.
ไม่มีใครสนใจ แพนเดอโมเนี่ยมเดินออกไป.
'เขากำลังจ้องมองฉันอยู่ไหม?’
แพนเดอโมเนี่ยม ดูเหมือนจะเชื่อว่าผมเป็นผู้กระทำผิด
แน่นอนเขาจะไม่ส่งข้อมูลนั้นไปยังยูป้า มันจะเป็นข่าวดีสำหรับเขาถ้า ยูป้า ยังคงได้รับความเสียหาย ดูเหมือนเขาจะปลุกระดมผม.
ผมทำพลาด.
บางอาจจะเป็นเพราะว่าผมภูมิใจในตนเองมากเกินไป เพราะว่าความทรงจำของผมในชีวิตก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าเป็นหุ่นเชิดให้พวกเขา.
ไม่มีที่ไหนเลยมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้น.
‘มันไม่ได้ง่าย.’
การประมูลโลกปีศาจ.
ผมยังมั่นใจว่าผมพึ่งจะก้าวเดินเท่านั้น.
* * * * * *
เอาจริงๆก็แมร่งโม้แล้วก็เกทับกันไปมา เวรมั๊ยหล่ะ