ตอนที่ 40 เผชิญโจวเผิงอีกครา

“ถังเทียน!  เธอต้องระวังให้ดี  คนจากองค์กรวิญญาณมืดอันตรายมาก” มารดาของหนานหนานกังวลห่วงใยเขาและกลับเข้าไปในบ้านหลังจากนั้นจึงกลับออกมาพร้อมกับกระปุกเล็กๆ ในมือเธอ “เธอช่วยเราไว้หลายครั้งแล้วและยังช่วยหนานหนานอีกด้วย ฉันไม่มีอะไรอย่างอื่นจะให้เธอ นี่คือขี้ผึ้งนางพญาผึ้งใบไผ่ เธอเก็บเอาไว้ให้ดี คงเพียงพอช่วยเธอได้สักระยะหนึ่ง”

“หนานหนาน, บอกลาพี่ใหญ่สิลูก  เราจะไปกันแล้ว”  มารดาหนานหนานยืนยันหนักแน่น

หนานหนานร้องเบาๆก่อนจะร้องไห้โฮ..

ถังเทียนรู้สึกปวดใจเขาได้แต่ใช้มือลูบศีรษะของหนานหนาน และรู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ แม้ว่าพวกเขาจะพบกันในช่วงเวลาสั้นสั้น แต่หนานหนานน่ารักและไร้เดียงสามากและถังเทียนก็เอ็นดูเธอมาก

มารดาของหนานหนานก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน แต่เธอแข็งใจอุ้มหนานหนานกล่าวลาถังเทียนและหมุนตัวหายลับไปในทะเลไผ่

ได้ยินเสียงร้องไห้ของหนานหนานห่างออกไปเรื่อยๆ  หัวใจถังเทียนหัวใจหงุดหงิดและรู้สึกสูญเสีย

เมื่อมองร่างบนพื้นหัวใจเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ว่าเจ้าสุนัขวิญญาณมืดจะเป็นตัวอะไร  เขาจะจดจำชื่อเอาไว้  ด้วยความโกรธ ถังเทียนแก้ผ้าบุรุษชุดดำตั้งแต่ศีรษะจนจรดเท้าไม่เหลืออะไร  ก่อนจะโยนศพลงไปในบึง

ถังเทียนมุ่งหน้ากลับไปสถาบันคาราเมลพร้อมกับสัมภาระหอบใหญ่บนหลังเขา

ผู้เฒ่าเว่ยกลับมาถึงสถาบันคาราเมลแล้วกำลังย่างเนื้ออย่างสบายใจ ขณะที่อาโมรี่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองดูเขา ถังเทียนหน้าดำคร่ำเครียดเดินมาอยู่ต่อหน้าทั้งสองและโยนห่อของลงบนพื้น

สิ่งของที่อยู่ในห่อกลิ้งออกมา

เมื่อผู้เฒ่าเว่ยมองเห็นป้ายทองแดงมือเขาชะงักค้าง เขาลุกขึ้นและเดินมาดูสิ่งของบนพื้น และนั่งยองๆ คุ้ยดูสิ่งของ

“ดูเหมือนว่าแกหาเรื่องยุ่งยากหนักเสียแล้วคราวนี้”

เสียงของผู้เฒ่าเว่ยไม่มีความรู้สึก ความสุขหรือความโกรธไม่เด่นชัดนักอยู่ในสายตาลึกซึ้งของเขา

“นี่, ปู่, ปู่รู้อะไรเกี่ยวกับวิญญาณมืดแน่  ใช่ไหม?” ถังเทียนจ้องดูผู้เฒ่าเว่ย

ผู้เฒ่าเว่ยมองเห็นความโกรธและความอำมหิตอยู่สายตายของถังเทียนแต่หัวเราะและพูด “ฉันรู้อยู่เพียงเล็กน้อย วิญญาณมืดคือองค์กรเก่าแก่โบราณมาก โอว,แกจะบอกก็ได้ว่าเป็นองค์เก่าแก่ที่สุด พวกมันเคร่งครัดมากด้วยสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงและซับซ้อนภายใน  ในประวัติศาสตร์ของสวรรค์วิถีทั้งหมดแกสามารถเห็นเงาได้ทุกที่ พวกมันเที่ยวและเดินอยู่ในความมืด จัดการเรื่องราวโดยไม่คำนึงถึงวิธีการแล้วถ้าแกตกเป็นเป้าหมายของพวกมัน แปดหรือเก้าในสิบแกมีโอกาสตายอย่างน่าสยดสยอง หนุ่มน้อยแกแส่หาปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว”

“พวกมันกำลังตามหาฉัน”  ถังเทียนไม่ปิดบันอีกต่อไป  “พวกมันคงตามหาสมบัติของแม่ฉัน  ป้ายความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้”

ป้ายความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้ได้ผสานเข้าในตัวเขาไปแล้วและเขาไม่กังวลว่าใครจะมาเอาไปจากเขาได้

“หมู่ดาวกางเขนใต้?”ผู้เฒ่าเว่ยมองอย่างงุนงง “หมู่ดาวกางเขนใต้คือหมู่ดาวที่เล็กที่สุดมีอะไรที่พวกวิญญาณมืดต้องสนใจมันด้วย?”

พอเห็นถังเทียนสีหน้าว่างเปล่า  ผู้เฒ่าเว่ยจึงอธิบาย“หมู่ดาวที่ใหญ่กว่าและแข็งแกร่งกว่า มีโอกาสสูงที่จะผลิตสมบัติดวงดาวที่ทรงพลังออกมาได้  หมู่ดาวกางเขนใต้เป็นหมู่ดาวที่เล็กที่สุด  และสมบัติดวงดาวนี้ไม่น่าจะแข็งแกร่งมาก  องค์การวิญญาณมืดสนใจและมองหาสมบัติดวงดาวที่น่ากลัว  วิทยายุทธที่ทรงพลัง เว้นเสียแต่ป้ายความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้จะมีความลับบางอย่าง?”

ถังเทียนส่ายศีรษะ“ฉันไม่รู้, แต่ฉันพบตี๋หาน แม้ว่าเขาไม่ได้โผล่หน้าให้เห็นก็ตาม แต่ต้องเป็นเขาแน่ๆ”

“ตี๋หาน?” ผู้เฒ่าเว่ยมีสีหน้ากังวล “พวกวิญญาณมืดส่งคนเข้าร่วมงานชุมนุมวิทยายุทธด้วยหรือ? เอ...นี่ก็แปลก  พวกเขาสนใจป้ายแห่งความเพียรดาวกางเขนใต้และงานชุมนุมวิทยายุทธด้วยหรือนี่?”

อาโมรี่กำลังกอดเนื้อย่างขณะกินอย่างดุเดือดและไม่สนใจบทสนทนาของผู้เฒ่าเว่ยและถังเทียน

ถังเทียนรู้สึกหงุดหงิด  เขาทึ้งศีรษะตนเองด้วยใบหน้าหมองคล้ำ  การแยกจากหนานหนานทำให้เขารู้สึกเศร้า  เขาไม่กลัวพวกวิญญาณมืดตามพัวพันป้ายความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้  แต่ใครจะรู้ว่าผู้เฒ่าเว่ยกลับยกย่องพลังของพวกวิญญาณมืด

ยกตัวอย่างว่าป้ายแห่งความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้ ถ้าเป็นเหมือนที่ผู้เฒ่าเว่ยพูด และมีความลับซุกซ่อนอยู่ในนั้น  พวกวิญญาณมืดคงช่วยเขาค้นหาว่ามันคืออะไรกันแน่

สำหรับเรื่องอื่น  หมัดเท่านั้นจะใช้แก้ปัญหาเหล่านั้น

ตราบใดที่เราเพียรฝึกฝนอย่างหนัก  และทำให้เราแข็งแกร่งยิ่งขึ้น วิญญาณมืดก็จะช่วยให้ราค้นหาความลับของป้ายความเพียรแห่งดาวกางเขนใต้

พอคิดไปทำนองนี้แล้วอารมณ์ของถังเทียนค่อยสดชื่นมีความสุขขึ้น โดยไม่ต้องใช้สมองคิดอะไรกันมาก แค่ฝึกให้เหมือนกับว่าชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับการนี้  นี่คือสิ่งที่เขาทำได้ดีที่สุด

“ฉันรู้สึกว่าระดับของคนผู้นี้ไม่ค่อยทรงพลังเท่าไหร่”  ถังเทียนชี้ไปที่แผ่นทองแดงบนพื้น  การต่อสู้จริงที่เขาเผชิญหน้า ทำให้เขารู้สึกว่าหมัดสายฟ้าสังหารเหมาะกับวิชาลอบจู่โจมในบรรดาวิชาฝีมือของเขามากที่สุด  ถ้าหมัดสายฟ้าใช้ลอบจู่โจม  ก็จะประสบความสำเร็จได้ทุกครั้ง

“เขาเป็นระดับทหารเลวของกลุ่มวิญญาณมืด”  ผู้เฒ่าเว่ยชำเลืองมองดูของและพูดว่า“ในกลุ่มพวกวิญญาณมืด คนวงนอกจะไม่ได้รับพิจารณา พลังของวิญญาณมืดเป็นอะไรที่แกนึกภาพภายในไม่ออก  พวกเขามีวิทยายุทธและสมบัติที่แตกต่างหลากหลาย  สมาชิกวิญญาณมืดทุกคนต่อเมื่อทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับคะแนน พอสะสมคะแนนเพียงพอ พวกเขาสามารถแลกเปลี่ยนเป็นอะไรก็ได้ สาเหตุที่วิญญาณมืดหมกมุ่นอยู่กับสมบัติดวงดาวและวิชาต่อสู้ลึกลับ เป็นเพราะสิ่งเหล่านี้มีแรงดึงดูดพอให้เหล่านักสู้เสี่ยงชีวิตเพื่อได้มา  ไม่เพียงแต่เท่านั้น  ไม่ว่าแกต้องการอะไร ตราบที่แกสะสมคะแนนได้เพียงพอแกก็สามารถจัดหามาได้”

“แต่แกไม่ต้องกังวลมากเกินไป”ผู้เฒ่าเว่ยปลอบถังเทียน“ภายในองค์กรวิญญาณมืดประกอบด้วยหลายฝ่ายและมีความซับซ้อนมากกว่าองค์กรอื่นๆหลายครั้งที่การกระทำของพวกเขาไม่ได้มีความหมายที่ชัดแจ้งอะไรในฐานตัวแทนความทะเยอทะยานของวิญญาณมืด ถ้าพวกวิญญาณมืดสนใจป้ายความเพียรดาวกางเขนใต้ของแกจริงๆพวกมันคงไม่ส่งทหารเลวไม่กี่คนมาแน่”

ถังเทียนผิดหวังมาก“ไม่มีทาง, ป้ายความเพียรดาวกางเขนใต้ทรงพลังนัก แต่พวกมันสามารถกล่าวได้หรือ?”

อย่างไรก็ตาม, ในใจเขาเห็นด้วยกับที่ผู้เฒ่าเว่ยพูด  เจ้าคนที่ตายด้วยเงื้อมมือของเขาน่าจะมีพลังพอๆ กับตี๋หาน แต่เพราะเรื่องนั้น ความคิดที่ยอดเยี่ยมที่เขาเพิ่งคิดออก จะให้เขาโยนทิ้งไปได้ลงคอเชียวหรือ?

“โธ่เว้ย!เราคิดเรื่องของพวกวิญญาณมืดมากไปแล้ว” ถังเทียนพึมพำกับตนเอง

ผู้เฒ่าเว่ยถาม“อย่าบอกนะว่าแกไม่กลัว?”

“ทำไมฉันต้องกลัวด้วย?”  ถังเทียนมีท่าทีดูแคลนขณะมองดูผู้เฒ่าเว่ย  เขาเท้าสะเอวมองดูพลางพูดด้วยความหยิ่ง“ฉันคือหนุ่มน้อยชาวฟ้า  วิญญาณมืดก็เป็นเพียงหนึ่งในศัตรูที่ฉันจะเอาชนะตามรายทางเท่านั้นเอง”

ผู้เฒ่าเว่ยจ้องดูถังเทียนเป็นเวลานานก่อนเอามือตบหน้าผากตนเอง “คนหยิ่งยโสไม่มีอะไรต้องกลัว  ฉันคิดผิดมาตลอดเวลา  เจ้างั่งนี่ยังจะกลัวได้ยังไง...”

ถังเทียนเปลี่ยนความสนใจไปที่สินสงคราม  และถามทันที “เฮ้, ผู้เฒ่า!  ช่วยข้าดูหน่อยสิ ของเหล่านี้อะไรที่ใช้การได้บ้าง?”

“โอว, เก็บป้ายสำริดนี้ไว้  วิญญาณมืดจดจำป้ายไม่จำคน  ถ้าแกฆ่าใครบางคนและเก็บป้ายของพวกมันไว้  วิญญาณมืดจะไม่สนใจ  แต่ข้าคาดว่าเจ้านี่คงจะยากจน และมีคะแนนสะสมที่ไม่มาก  แต่จากตรงนี้ แกจะได้รู้  วิญญาณมืดมีสิ่งทุ่นแรงมากมายเช่นกัน  อย่างเช่นข้อมูล พลังรวบรวมข้อมูลของวิญญาณมืดนั้นไร้เทียมทาน  ดาบคู่นี้นับว่าไม่เลวน่าจะระดับเดียวกับถุงมือเหล็กดำของแก โอ.. อันนี้ของดี ธนูในแขนเสื้อเล็กของหมู่ดาวซาจิทาเรียสเป็นสมบัติชั้นเหล็กดำ แกต้องฝึกใช้อาวุธลับให้ได้ก่อน จึงจะใช้ธนูนี้ได้  มีหินดวงดาวอยู่ 2-3 ก้อนระดับไม่สูงนักเอ่อ..แกเก็บไว้ใช้แลกซื้อสิ่งของก็ได้” ผู้เฒ่าเว่ยเป็นเหมือนนักธุรกิจเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง

ถังเทียนหยิบธนูแขนเสื้อน้อยและผูกกับข้อมือและลองถ่ายพลังปราณเที่ยงแท้ลงไป

ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์เขาเชื่อมปราณเข้ากับธนูลับแขนเสื้อ เพียงแค่คิดเท่านั้น ธนูเล็กถูกยิงออกมาอย่างรวดเร็วเหมือนกับลำแสงสีดำ

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ ไอ้หนุ่ม  นี่มันของเล่นอันตรายนะ” ผู้เฒ่าเว่ยเตือนทันที

ถังเทียนตามไปที่ตำแหน่งเงาดำและเมื่อเขาเห็นรูเล็กๆที่ต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างไปสิบเมตร เขาถึงกับอ้าปากครั้ง ธนูแขนเสื้อสามารถทะลุต้นไม้หนาสองฟุตได้

“ของดีนี่หว่า!”  ถังเทียนรีบเดินออกไปค้นหาธนูที่เขายิงออกไปทันที

ขณะที่รอถังเทียนค้นหาลูกธนู  อาโมรี่ก็เรอออกมาดังราวกับสัตว์ป่าคำรามเรียกความรู้สึกของถังเทียนกลับมา  สายตาของเขามองดูกระดูกขาเนื้อย่างที่อาโมรี่ถืออยู่ถึงกับตะลึง

กระดูกต้นขาชิ้นมหึมาของสัตว์ป่าไม่ทราบชนิดไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อติดอยู่มันถูกกวาดเรียบ

อาโมรี่มีท่าทีพึงพอใจ

“เจ้าวัวแมงวัน! บัดซบเอ๊ย! แกกินเนื้อย่างคนเดียวได้ไงฟระ”

เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธราวฟ้าผ่าของถังเทียนดังกึกก้องไปทั้งป่า

※※※※※※※※※※※※※※※※

“โหว การแข่งขันรอบจริงจะเริ่มวันนี้แล้ว มีคนตั้งมากมายแน่ะ”  อาโมรี่มองดูไปรอบๆ

“ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น”  หน้าถังเทียนบิดเบี้ยวแม้ว่าเขาจะมีนิสัยห้าวหาญ แต่แรงกดดันจากฝูงชนโดยรอบทั้งที่เป็นพวกญาติๆ พี่น้อง  เสื้อผ้าของเขายับย่นและรองเท้าก็เต็มไปด้วยรอยเท้าของคนอื่นเหยียบใส่

ทันใดนั้นเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังมาจากหลังหูของถังเทียน “เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ยนี่มันจอมเกเรถังของโรงเรียนเราไม่ใช่เหรอ? ทำไมแกยังดูเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยากนักเล่า?”

ถังเทียนหันหัวไปดู  และเมื่อเขาเห็นโจวเผิง  เขาก็หัวเราะ “ดีจริงๆ ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าแกจะส่งตัวเองมาขึ้นเขียงให้ฉันเอง”

เมื่อจบประโยคเขาเดินตรงไปหาโจวเผิง

โจวเผิงแค่นเสียงใส่เขาเหมือนกับว่าฟังเรื่องตลกเกี่ยวกับถังเทียน

มั่บ

ปรากฏมือใหญ่ข้างหนึ่งขวางหน้าถังเทียนไม่ให้ถังเทียนเข้าถึงโจวเผิงได้

ถังเทียนผลักมือนั้นออกไปทันที  แต่มันหายไปต่อหน้าเขาทันที

วืดดดด

คลื่นอากาศกระแทกออกมาจากฝ่ามือนั้นสีหน้าถังเทียนเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น  ไวมาก

ด้วยท่าร่างปักหลักกลางหาวถังเทียนย่อตัวลง และคลื่นจากฝ่ามือพุ่งผ่านเหนือศีรษะเขาไป คลื่นจากฝ่ามือนี้ทำให้ถังเทียนถึงกับผมตั้งชัน  แต่เขาไม่รู้สึกอะไร และการย่อตัวของเขาทำให้ระเบิดพลังออกไปได้เหมือนกับสปริง

ความเร็วของถังเทียนเพิ่มขึ้นฉับพลันและร่างของเขาในอากาศกลายเป็นเง่าร่างเลือนรางเหลือเพียงแต่ตาคู่หนึ่งขณะพุ่งผ่านอากาศที่เยือกเย็น

โจวเผิงรู้สึกว่าเขาตกเป็นเป้าหมายของสัตว์ป่า

อารมณ์ดุร้ายอำมหิตอบอวลอยู่ในอากาศพุ่งตรงเข้าหาเขา

โจวเผิงเบะปากแค่นเสียงเยาะเย้ยอีกครั้ง  เขายกฝ่ามือและเล็งไปที่ภาพของถังเทียน

แสงสีเขียวเรืองขึ้นที่ฝ่ามือของโจวเผิง

ปัง!

ฝ่ามือและหมัดปะทะกัน ร่างของถังเทียนสั่นและไม่สามารถควบคุมขาขณะที่ถอยกลับไปได้

หลังจากถอยไปได้แปดก้าวเขาจึงยืนหยัดได้มั่นคง

แววตกใจปรากฏอยู่ทั่วใบหน้าของถังเทียน  พลังของเจ้าเด็กนี่เพิ่มขึ้นมาก

“เป็นไงล่ะ จอมเกเรถัง  ฉันก้าวหน้าขึ้นบ้างไหม? ฮึ ฮึ สบายใจได้  ฉันยังไม่โหดเหมือนแก ฉันจะค่อยๆ ทรมานแก  กระบี่ใจไม้ของตระกูลโจวแกจะได้ลิ้มลองเป็นคนแรก แกไม่ภูมิใจหรือ?” โจวเผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความไร้น้ำใจและเย็นชา

จู่ๆถังเทียนก็หัวเราะขึ้น และทำหน้าล้อเลียนโจวเผิง

โจวเผิงตะลึง  ทันใดนั้นเขารู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่ามือ

เขาหงายฝ่ามือดูไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ หรืออย่างไร ดูเหมือนเขาถูกมีดบาดลึกถึงกระดูก

เลือดยังคงพุ่งออกจากบาดแผล  กระทั่งแดงฉานไปทั้งมือ

โจวเผิงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นทันที