รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 640 เจ้านายดีจริง ๆ

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 640 เจ้านายดีจริง ๆ

เย่เฉินรู้สึกรังเกียจผู้หญิงประเภทแม่พระมาก นี่ไม่ใช่ความอคติ แต่เป็นความจริง

ลองคิดดูก็รู้ กลุ่มคนที่ทำตัวเป็นแม่พระ วัน ๆ ก็เอาแต่พูดว่านี่ไม่ควร นั่นไม่ควร แล้วพวกเธอเคยผ่านความทุกข์ยากของคนอื่นมาหรือเปล่า แน่นอนว่าไม่

ในเมื่อไม่เคยสัมผัส แล้วทำไมพวกเธอถึงต้องมาพูดนั่นพูดนี่ ชี้นิ้วสั่งสอนคนอื่นด้วย

คำตอบนั้นง่ายมาก ก็แค่อวดเก่ง หาตัวตน

แน่นอนว่า ก็มีคนประเภทแม่พระบางส่วน ที่เป็นแค่พวกสมองกลวงเท่านั้น

มาถึงเรื่องของเย่เฉิน ไอ้โง่นั่นถึงกับจะจุดไฟเผาเย่เฉิน แล้วเย่เฉินยังต้องใจกว้างปล่อยเขาไปอีกเหรอ อย่ามาพูดจาไร้สาระเลย ใครอยากจะทำแบบนั้นก็เชิญทำไปเถอะ แต่เย่เฉินไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ สิ่งสำคัญคือท่าทีของลู่เสวี่ยฉี ซึ่งเย่เฉินพอใจมาก

เธอไม่ได้เห็นใจไอ้โง่นั่น แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ไม่อย่างนั้น เย่เฉินรับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะปล่อยให้ลู่เสวี่ยฉีไปเล่นสนุกของเธอคนเดียว จะไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย

เฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ขับต่อไปข้างหน้า ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มาถึงโรงจอดรถใต้ดินของทังเฉินยี่ผิ่น หลังจากจอดรถเสร็จ เย่เฉินก็เปิดฝากระโปรงหน้า แล้วหยิบกล่องที่อยู่ข้างในออกมา

ในตอนนั้น ลู่เสวี่ยฉีก็มองมา แล้วถามว่า “สามีคะ เหนื่อยไหม ให้ฉันช่วยถือไหมคะ”

เย่เฉินได้ยินดังนั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วพูดว่า “ขนาดฉันยังรู้สึกเหนื่อยเลย เธอคิดว่าเธอจะถือไหวเหรอ”

“อะไรกันคะ ฉันก็แค่อยากจะช่วยคุณ ไม่คุยกับคุณแล้ว” ลู่เสวี่ยฉีชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ทำปากยื่นพูดขึ้น

เย่เฉินมองดูท่าทางที่กำลังโกรธของลู่เสวี่ยฉี ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ในตอนนั้นเอง พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงที่ตามมาถึงที่นี่ก็ลงจากรถ แล้วเดินเข้ามา

เย่เฉินเห็นดังนั้น ก็พูดขึ้นทันทีว่า “ไม่ต้องตามมาแล้ว จริงสิ วันนี้พวกเธอทำได้ดีมาก อย่าลืมไปหาจางเฉียงให้เขาขึ้นเงินเดือนให้พวกเธอนะ หัวหน้าเพิ่ม 5,000 หยวน คนที่เหลือเพิ่ม 3,000 หยวน นอกจากนี้ ทุกคนจะได้โบนัสคนละ 1,000,000 หยวน หัวหน้าได้รางวัลพิเศษเพิ่มอีก 100,000 หยวน”

การที่เย่เฉินเกือบจะถูกเด็กแว้นคนนั้นโจมตีสำเร็จ ก็ต้องขอบคุณพนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงเหล่านี้ที่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว

ลูกน้องแบบนี้ เย่เฉินย่อมไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเรื่องรางวัลอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าต่อให้ถูกลอบโจมตีสำเร็จจริง ๆ เย่เฉินก็จะไม่เป็นอะไร แต่มันก็เป็นอย่างนั้น

“ขอบคุณค่ะประธานเย่” พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงที่เป็นหัวหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วดวงตาทั้งสองข้างก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที จากนั้นก็เอ่ยปากพูดขึ้น

“ขอบคุณค่ะประธานเย่” พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงที่อยู่ด้านหลัง รีบตะโกนตามทันที

เย่เฉินยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นก็ถือกล่อง พาตัวลู่เสวี่ยฉี เดินตรงไปยังลิฟต์

ไม่นานนัก ลิฟต์ก็มาถึงลานจอดรถ เย่เฉินกับลู่เสวี่ยฉีจึงเดินเข้าไป แล้วกดไปที่ชั้นบนสุด จนกระทั่งตอนนั้น พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงถึงได้พากันกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

“เจ้านายดีจริง ๆ ให้โบนัสเราเยอะขนาดนี้ในทีเดียว”

“ดีแน่นอนสิ เจ้านายถึงกับจัดการเรื่องครอบครัวให้พวกเราเรียบร้อย ไม่มีเจ้านายคนไหนดีไปกว่าเขาอีกแล้ว”

“นั่นสิ ไม่อย่างนั้น แม่ฉันก็คงไม่กำชับนักกำชับหนา ให้ฉันตั้งใจทำงานให้ดีหรอก”

“ถ้าไม่กำชับ เธอจะไม่ตั้งใจทำงานเหรอ”

“จะเป็นไปได้ยังไง ฉันก็แค่จะบอกว่า ความดีของเจ้านาย มันเลื่องลือไปทั่วแล้วต่างหาก”

“ฮ่า ๆ ๆ เธออย่าไปหลงรักเจ้านายเข้าล่ะ”

“ฉันก็อยากอยู่หรอกนะ น่าเสียดายที่ฉันหน้าตาไม่สวยพอ”

“เอาล่ะ รีบกลับกันเถอะ ยังต้องไปรายงานผู้บัญชาการใหญ่อีกนะ”

หลังจากที่พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงพูดคุยกันจอแจเสร็จ ก็ทยอยขึ้นรถบรรทุกอีกครั้ง แล้วขับรถออกจากที่นี่ไป

พนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงจากไปแล้ว รถเฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งที่จอดอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้า ประตูก็เปิดออกอย่างกะทันหัน จากนั้นก็เห็นหลี่ซินซินเดินลงมา

ที่จริงแล้วเธอไม่ได้ตั้งใจจะซ่อนตัว เพียงแต่ว่า ตอนที่เธอกำลังจะลงจากรถ ก็เห็นรถของเย่เฉินเข้า

ในชั่วพริบตานั้น ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เธอกลัวว่าแวบแรกที่เห็นเย่เฉิน จะเป็นสายตาที่เย็นชาของเขา และยิ่งกลัวว่าหลังจากเจอเย่เฉินแล้ว เขาจะบอกเธอว่าต่อไปไม่ต้องมาที่นี่อีก

ดังนั้น เธอจึงไม่ลงจากรถ ได้แต่เฝ้ามองอยู่แบบนั้น และยังได้ยินคำพูดที่เย่เฉินให้โบนัสกับพนักงานรักษาความปลอดภัยหญิงด้วย

เธอฟังไม่เข้าใจ แต่เธอรู้ว่าเมื่อกี้ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

ไม่อย่างนั้น เย่เฉินคงไม่โทรหาเธอกะทันหัน แล้วยังมาพูดอีกว่าต่อไปมีเรื่องอะไร อย่าเก็บซ่อนไว้

“ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมตอนที่สามีโทรมาเมื่อกี้ ถึงได้โกรธขนาดนั้น…”

“ไอ้หวังหมิงบ้าเอ๊ย จะแอบชอบใครก็ไม่ชอบ มาแอบชอบฉันทำไม…”

หลี่ซินซินนึกถึงตรงนี้ด้วยความโกรธเล็กน้อย มองดูลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนขึ้นไปไม่หยุด สองมือพนมเข้าหากัน แล้วพูดเสียงเบาว่า “พระโพธิสัตว์คุ้มครอง ขออย่าให้สามีไล่ฉันไปเลย ฉันไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อสามีจริง ๆ นะคะ…”

หลังจากพึมพำอย่างงมงายจบ หลี่ซินซินก็เดินไปที่หน้าลิฟต์ด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น แล้วกดเรียกลิฟต์

หนึ่งนาทีต่อมา ลิฟต์ก็มาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน หลี่ซินซินจึงเดินเข้าไป แล้วกดไปที่ชั้นบนสุดด้วยความประหม่าเล็กน้อย

ประตูลิฟต์จึงปิดลง แล้วเคลื่อนขึ้นไปตลอดทาง

ไม่นานนัก ลิฟต์ก็มาถึงชั้นบนสุด

มองดูประตูใหญ่ที่โอ่อ่าหรูหราตรงหน้า หลี่ซินซินหยิบกุญแจออกมาเปิดประตูด้วยสีหน้าที่ว้าวุ่น

ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะคิกคักก็ดังแว่วมา

“สามีคะ กำไลอันนี้สวยจังเลย”

คนที่พูดคือหลี่เข่อซิน พอมองไป ก็เห็นหลี่เข่อซินกำลังจ้องมองกำไลบนข้อมือของตัวเองไม่วางตา

“สามีจะไม่ทิ้งฉันไปแน่ ๆ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่…”

หลังจากให้กำลังใจตัวเองแล้ว หลี่ซินซินก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ แล้วเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น

ในตอนนี้ เย่เฉินมองมา แล้วก็ชะงักไป

ที่แท้หัวใจแห่งความจริงของเย่เฉินยังไม่ได้ปิดลง จึงได้ยินเสียงในใจของหลี่ซินซินในทันที

“เด็กคนนี้ ดูท่าจะตกใจไม่เบาเลยนะ…”

“ก็ดีเหมือนกัน ถือซะว่าเป็นการเตือนสติเธอ ในบรรดาคนเหล่านี้ ก็มีแต่เธอที่อายุน้อยที่สุด…”

“แต่ว่า ก็ปล่อยให้เธอหวาดกลัวแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ คาดว่าสภาพจิตใจของเธอต้องพังทลายแน่”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็พูดว่า “มานี่สิ มาเลือกกำไลสักอัน”

“หา ดี… ได้…” หลี่ซินซินชะงักไปก่อน จากนั้นก็เดินเข้ามาอย่างเลื่อนลอย

จากนั้นเธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่

ที่แท้เธอก็เห็นกำไลหยก สร้อยข้อมือหยก ต่างหูหยก และสร้อยคอหยกเต็มไปหมด เธอไม่รู้ว่ามันคือหยกชนิดไหน แต่ดูแล้วสวยมาก ในตอนนั้นเย่เฉินเหลือบมองหลี่ซินซินที่ดูใจลอยเล็กน้อย ดึงเธอมานั่งข้าง ๆ แล้วลูบหัวเธอเบา ๆ พูดว่า “อย่าคิดมากเลย ก่อนหน้านี้ก็แค่โมโหชั่ววูบ ถึงได้โทรหาเธอ”

หลี่ซินซินได้ยินดังนั้น ความคิดก็กลับมาทันที จากนั้นก็มองไปที่เย่เฉิน แล้วพูดว่า “สามีคะ ฉันสาบานเลยว่าไม่เคยทำเรื่องอะไรที่ผิดต่อคุณจริง ๆ …”

สิ้นเสียงพูด น้ำตาก็คลอหน่วยในดวงตาของหลี่ซินซินทันที

เย่เฉินมองหลี่ซินซินอย่างจนใจ แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางกลับมาให้ฟังอย่างง่าย ๆ

หลังจากหลี่ซินซินฟังจบ ก็รีบมองไปที่เย่เฉิน แล้วถามว่า “สามีคะ คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม”

พูดจบ หลี่ซินซินก็อยากจะตรวจดูเย่เฉินว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่

เย่เฉินห้ามไม่ให้หลี่ซินซินตรวจดู แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร ถ้าเป็นอะไรไป ตอนนี้ฉันก็คงไม่อยู่ที่นี่แล้ว”