ตอนที่ 26 อย่างนั้นก็สู้กัน!

วิชาปักหลักกลางหาวของถังเทียนก้าวหน้าไปเร็วมาก ในฐานะที่วิชาปักหลักกลางหาวเป็นวิทยายุทธระดับสองส่วนใหญ่ประกอบด้วยท่าเท้า และเป็นพื้นฐานหลักสำหรับใช้ปราณความยากในการฝึกไม่มากนัก พอๆ กับฝ่ามือลอยลม

ถังเทียนฝึกวิชาปักหลักกลางหาวอย่างขะมักเขม้นซึ่งฝีเท้าของเขานั้นเป็นจุดอ่อน ในการต่อสู้ ความสำคัญของฝีเท้าไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย

เขาใช้เวลาไม่มากนักในการฝึกฝ่ามือลอยลม ขณะที่เขาฝึกฝนฝ่ามือนี้ ก็สามารถฝึกฝนฝ่ามือสลายเงาระดับสามได้เลย

ถังเทียนใช้เวลาฝึกฝนหนักทั้งกับการฝึกหมัดพิฆาตน้อยขณะที่คำบอกเล่าเคล็ดท่าถล่มทลายที่สือโท่วบอกนั้นประทับใจเขายิ่งนัก

หมัดนั้น ทรงพลังมากอย่างแท้จริง

เป็นหมัดมีพลังแข็งแกร่งมากถึงขนาดที่ถังเทียนยังระลึกถึงเสมอ  เขาไม่สามารถหักห้ามใจได้

เป็นครั้งแรกที่ถังเทียนเห็นวิทยายุทธที่ทำให้เขาเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้า  นั่นคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงพลังที่ทรงอำนาจอย่างแท้จริง ถ้าเขาสามารถเรียนเคล็ดถล่มทลาย คงเป็นเรื่องเท่ห์ที่ทำให้ทุกคนงงงวยเป็นแน่

การฝึกฝนหนักในครั้งก่อนๆ ทั้งหมดที่ผ่านมา แม้ว่าจะมิได้ย่อหย่อนแต่เกือบทั้งหมดก็ต้องกัดฟันพยายาม แต่ในเวลานี้ ในตัวของเขามีไฟลุกกระพือโหม

เขาฝึกด้วยพลังเรี่ยวแรงของเขาทั้งหมด ใช้เวลาทั้งหมดกับการฝึกฝนวิชาหมัดพิฆาตน้อยอย่างหนัก

ระดับความยากในการฝึกหมัดพิฆาตน้อยนั้นสูง และเมื่อเทียบกับหมัดประกายไฟ  จำนวนออกหมัดสำเร็จก็ต้องสูงขึ้นไปด้วย  ออกหมัดพิฆาตน้อยซ้ำกัน 400,000 หมัดซึ่งเป็นสองเท่าของความต้องการในการฝึกหมัดประกายไฟ  และการได้รับเคล็ดถล่มทลาย ก็ต้องทำซ้ำๆกันเป็นล้านครั้ง

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นประจักษ์พลังของเคล็ดถล่มทลายกับตาตัวเอง ถังเทียนอาจละเลยไม่สนใจก็ได้  ฝึก 1,000,000 หมัด ต้องใช้เวลานานขนาดไหน?

แต่ตอนนี้, ถังเทียนรู้สึกแต่เพียงกระตือรือร้น

ไม่ใช่แค่ออกหมัดซ้ำๆ 1,000,000 หมัดหรือ? หมัดพิฆาตน้อย 1,000,000 ล้านหมัดเปลี่ยนเป็นพลังสังหารที่น่ากลัว  นี่คือกำไรเกินคุ้มแล้ว

การ์ดทองบนประตูดาวกางเขนเขาก็ได้พบเห็น  กำแพงหมอกที่สลายไปด้วยพลังสายฟ้าสังหารเขาก็ได้พบเห็นเช่นกันเพียงแต่สิ่งที่อยู่ในหัวของถังเทียนตอนนี้ก็คือ เคล็ดถล่มทลาย

กำแพงหมอกแตกสลายเป็นเศษกำแพงร่วงอยู่บนพื้น

ฉะนั้นหมอกก็ถูกทำลายได้เหมือนกัน

ถังเทียนประหลาดใจอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาฝึกวิชาหมัดพิฆาตน้อยอย่างเอาจริงเอาจังบางทีอาจมีปริศนาอยู่หลายอย่าง แต่เวลานี้ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจถังเทียนมากไปกว่าฝึกเคล็ดถล่มทลายให้สำเร็จ

หลังจากผ่านไปยี่สิบวัน นอกจากฝึกหนักแล้ว ถังเทียนยังฝึกหมัดพิฆาตน้อยได้รวม 80,000 หมัด

※※※※※※※※※※※※※※※※※※

หานปิงหนิงมาถึงบึงหยกทะเลไผ่เหมือนอย่างเคยชุมนุมวิทยายุทธเมืองซิงฟงใกล้จะถึงเต็มที เธอต้องใช้เวลาฝึกฝนวิชาตัวเบาของเธอ เธอถนัดเชี่ยวชาญวิชากระบี่ และช่ำชองกระบี่ธาตุน้ำที่สง่างามนามว่าพิรุณโปรยปราย และเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะยอดฝีมือของสถาบันเป่ยเยี่ยน

ซือหม่าเซียงซานแห่งเทียนจิง, หานปิงหนิงแห่งเป่ยเยี่ยนและเหลียงชิวแห่งเหมิ่งโซ่วอยู่ในตำแหน่งสามสุดยอดจากบรรดาสถาบันเป็นร้อยในเมืองซิงฟง  เมื่อเชียนฮุ่ยจากไป พวกเขาจึงอยู่ในตำแหน่งของพวกเขาได้และไม่มีใครสามารถชิงตำแหน่งนั้นไปได้

ในสามสุดยอดนี้ เป่ยเยี่ยนเป็นสถาบันที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากที่สุด เนื่องจากเป็นสถาบันที่มีแต่สตรีล้วน  นักเรียนทุกคนในสถาบันนี้มีแต่สตรี

หานปิงหนิงมีชื่อเสียงเพราะความงามของเธอ เด็กหนุ่มผู้อ่อนโยนนับไม่ถ้วนต่างก็พยายามตามจีบและโอ้อวดบางอย่างกับเธอแต่ก็ถูกเธอปฏิเสธทั้งหมด  วิธีการของเธอจะคล้ายกับเชียนฮุ่ยมากดังนั้นจึงมีคนเรียกเธอว่า เชียนฮุ่ยน้อย นอกจากนี้หานปิงหนิงถือว่าเชียนฮุ่ยคือแบบอย่างของเธอ

หานปิงหนิงเที่ยวไปมาแบบมือเปล่า  เธอเหินผ่านทะเลไผ่อย่างคล่องแคล่วสง่างาม  ร่างของเธอดูภูมิฐานและทรงภูมิปัญญา

เธอมองดูข้างล่างอย่างสบายอารมณ์ ทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่เชี่ยวชาญในการจับผึ้ง  เธอไม่ชอบติดต่อข้องแวะกับคนอื่นดังนั้นเธอจึงหลีกเลี่ยงไปอย่างเงียบๆ อยู่เสมอ

เธอเพ่งสายตานิ่งในที่ไกลออกไป

พื้นที่ว่างด้านข้างบึงหยกทะเลไผ่ มีบุรุษคนหนึ่งกำลังฝึกวิชาตัวเบา หานปิงหนิงจำได้ทันทีว่าบุรุษคนนั้นกำลังฝึกวิชาตัวเบาระดับสองปักหลักกลางหาว  ฝีเท้าของเขาดูเหมือนยังงุ่มง่าม  ในสายตาของเธอ ท่ายืนของเขาดูแล้วน่าอึดอัด

เธอยังไม่จากไป เพราะเธอรู้จักบุรุษคนนี้

ถังเทียน!

ทั่วทั้งเมืองซิงฟงบุรุษคนเดียวที่สามารถทำให้เชียนฮุ่ยยิ้มได้ก็คือหนุ่มคนนี้  เมื่อเชียนฮุ่ยอยู่ในเมืองซิงฟง  หานปิงหนิงเพิ่งสมัครเข้ามาในสถาบัน  ตอนนั้นเธอนับถือยกย่องเซียนฮุ่ยมาก

เชียนฮุ่ยสมบูรณ์แบบในหัวใจเธอ เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าทั้งการกระทำและบุคลิกหลายอย่างของเธอเป็นการเรียนรู้และเลียนแบบเชียนฮุ่ยโดยไม่ได้ตั้งใจ

มีอยู่เพียงสิ่งเดียวที่หานปิงหนิงไม่สามารถเข้าใจได้จนถึงวันนี้ก็คือถังเทียน

หานปิงหนิงไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมคนที่สมบูรณ์พร้อมอย่างเชียนฮุ่ยมองเห็นอะไรในตัวชายผู้ไร้ประโยชน์ผู้นี้

แม้แต่วิชาปักหลักกลางหาวระดับสองง่ายๆขนาดนั้น ชายคนนี้ยังฝึกอย่างลำบาก เขาอาศัยอะไรถึงทำให้เชียนฮุ่ยชอบเขาได้?

หานปิงหนิงยืนครุ่นคิดอยู่บนไผ่ต้นหนึ่ง

ทันใดนั้น กิ่งไม้ที่ใต้ขาของเธอสั่น  หานปิงหนิงกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกคราหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นตัว กิ่งไม้สั่นอย่างต่อเนื่อง เสียงสั่นสะเทือนได้ยินแว่วแต่ไกล

หานปิงหนิงมีประสบการณ์เต็มเปี่ยมและรู้ทันทีว่ามีสัตว์ขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆ

แต่เธอฉงนอยู่เล็กน้อยเป็นเรื่องยากที่สัตว์ขนาดใหญ่จะมาปรากฏอยู่ที่บึงหยกทะเลไผ่ เนื่องจากทั่วทุกที่เป็นบึง  สายตาหานปิงหนิงสงบลง  ท่ามกลางทะเลไผ่ที่หนาแน่น เธอเริ่มกวาดตามองหา

และแล้วม่านตาของเธอก็หดตัวอย่างคาดไม่ถึง

เงาร่างที่น่ารักอยู่ในอาการตื่นตระหนกวิ่งผ่านระหว่างต้นไผ่  เด็กหญิงอายุราว 7-8 ขวบผมของเธอถักเปียใบหน้ามีน้ำตาไหลอาบสองแก้ม  หน้าของเธอซีดขาวขณะที่เธอเม้มปากน้อยๆ ของเธอวิ่งสุดฝีเท้า

หานปิงหนิงจำเด็กหญิงคนนี้ได้ เธอต้องเป็นคนของครอบครัวที่จับผึ้ง  ในช่วงเวลาที่เธออยู่ในทะเลไผ่เพื่อฝึกฝนวิชาตัวเบาอยู่นี้หานปิงหนิงเคยเห็นเธออยู่สองสามครั้ง

ต้องมีสัตว์ร้ายบางชนิดไล่หลังเธอแน่!

หานปิงหนิงงอเอวเตรียมจะวิ่งไปให้ทันเวลา  แต่ตอนนี้ เงาร่างสัตว์ขนาดมหึมาก็วิ่งออกมาจากทะเลไผ่ทันที

ปัง

ไผ่ที่หานปิงหนิงยืนอยู่สั่นอย่างควบคุมไม่ได้  เธอเสียหลักแต่ทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว

แรดเหล็กเกราะหมึก!

สีหน้าของหานปิงหนิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทำไมสัตว์ร้ายระดับสูงถึงมาปรากฏตัวในบึงหยกทะเลไผ่แห่งนี้ได้

หานปิงหนิงมีพลังปราณเที่ยงแท้อยู่ระดับสี่กลางๆ  และอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด  แต่ก็ยังยากที่จะเอาชนะมันได้  ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือวันนี้เธอไม่ได้เอากระบี่มาด้วย

แย่จริงๆ

แรดเหล็กเกราะหมึกมีขนาดตัวเท่ากับภูเขาย่อมๆ ร่างของมันปกคลุมไปด้วยเกล็ดที่เป็นเหมือนเกราะสีเหมือนหมึกเขียว ซึ่งมีความแข็งทนทานกระบี่ก็ยากจะแทงมันได้  มันมีนิสัยดุร้าย  ร่างของแรดเหล็กเกราะหมึกมีขนาดมหึมาแต่มันไม่งุ่มง่ามแม้แต่น้อย เสียงตอนมันวิ่งน่ากลัวมาก มันไม่สนใจป่าไผ่ เอาแต่วิ่งตะบึงตรงและเหยียบย่ำป่าไผ่ไปตลอดทาง

น้ำตาของเด็กหญิงไหลเร็วขึ้น แต่เธอก็ทำอย่างเหมาะสมที่สุด เธอไม่ได้ร้องออกมาและวิ่งเพียงอย่างเดียวเหมือนกับว่าชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับมัน

อย่างไรก็ตาม ระยะห่างระหว่างทั้งสองร่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

หานปิงหนิงกัดฟันแล้ววิ่งลงไป

※※※※※※※※※※※※※※※※※

ถังเทียนกำลังฝึกวิชาตัวเบาปักหลักกลางหาว ฝึกหมัดพิฆาตน้อยอย่างหนัก และฝึกวิชาตัวเบามาทั้งวัน  การใช้ชีวิตแบบนี้ นับว่าถูกใจมาก

ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากใต้เท้าของเขา

เอ๋?

ถังเทียนหยุดด้วยความสงสัย และช่วงขณะนั้นเอง เขาเห็นร่างน้อยๆ ที่น่ารักวิ่งออกมาจากทะเลไผ่

เป็นเด็กหญิงที่มีหน้าตาตื่นตระหนก และเมื่อเธอวิ่งออกมาได้  เธอก็พบเห็นถังเทียน

“พี่ชาย!  หนีเร็ว!”

น้ำเสียงที่อ่อนเยาว์และกังวลได้ยินถึงหูของถังเทียน

ในเวลาเดียวกัน  เงาดำขนาดมหึมาวิ่งโครมครามออกมาจากทะเลไผ่ ต้นไผ่ที่ปะทะผ่านไหล่ของเงาดำยักษ์ก็หักโค่นลงเป็นชิ้นกระจุยกระจายเหมือนกับกระดาษที่บอบบาง

เป็นสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่ถังเทียนไม่เคยเห็นมาก่อน  มันดุร้ายมาก

ไม่ดีแล้ว!

ม่านตาของถังเทียนหดเล็กลง เด็กหญิงพยายามหลอกล่อสัตว์ป่าไปทางอื่น แต่เพราะการกระทำนั้นเองทำให้เธอชักช้าวูบหนึ่ง เจ้าสัตว์ร้ายก็เข้าไปใกล้เธอทันที

เป็นเด็กหญิงที่ใจดีอะไรอย่างนั้น...

แรดเหล็กเกราะหมึกกระทืบเท้าของมัน วิ่งไล่กวดเข้าใส่เด็กหญิงทันที

ขณะเดียวกัน ถังเทียนกระโดดออกมาโดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย

เขากระโจนเข้าไปเหมือนกับเสือชีตาร์ล่าเหยื่อระเบิดพลังที่กลัวออกมาพร้อมกับท่าเคลื่อนไหวที่สวยงาม   ขณะที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นกระชั้นนับว่าถังเทียนมีปฏิกิริยาที่รวดเร็วมาก เขาเข้าไปอยู่ใกล้แรดเหล็กเกราะหมึกได้ในพริบตา

เงาร่างของถังเทียนหายวับทันที

รังสีหมัดสีเงินคล้ายกลับแนวฟ้าผ่า แหวกกรีดอากาศแยกจากกัน

หมัดสายฟ้าสังหาร

สายฟ้าสีเงินโจมตีถูกร่างของแรดเหล็กเกราะหมึกเต็มที่

ร่างขนาดมหึมาของแรดเหล็กเกราะหมึกกระเด็นออกไปด้านข้างทันที

ถังเทียนที่ยังอยู่ในอากาศฉวยโอกาสพุ่งหลาวลงมาคว้าตัวเด็กหญิงไว้แล้วหลบออกมา

หวุดหวิดมาก

แฮก แฮก แฮก ถังเทียนหอบหายใจหนักหน่วง ใช้เรี่ยวแรงยืดตัวตรงแล้วก้มหน้าดูเด็กหญิงในอ้อมกอดของเขา  เธอหลับตาปี๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

“เฮ้, ปลอดภัยดีไหม?”

ถังเทียนเขย่าตัวเด็กผู้หญิงในอ้อมแขนเขา ขณะที่เด็กหญิงเม้มปากแน่นมาตลอดไม่สามารถทนได้อีกต่อไป  เธอร้องไห้จ้า

ถังเทียนโบกมือทำอะไรไม่ถูก “เฮ้, หนู, อย่าร้อง, อย่าร้องเลยนะ,เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

ครืน

ทันใดนั้น พื้นสั่นสะเทือน และดังมาจากด้านหลังของเขา

ถังเทียนสะดุ้ง ทำให้เด็กหญิงหยุดร้องไห้ชั่วขณะ

ถังเทียนหันศีรษะไปดู และเห็นแรดเหล็กเกราะหมึกพยายามรวบรวมกำลังกลับมาอีกครั้งถังเทียนปากอ้าค้างท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ และรู้สึกชาไปทั้งตัว

หมัดสายฟ้าสังหาร!

นั่นคือเคล็ดสังหารของหมัดประกายไฟ – สายฟ้าสังหาร

สายฟ้าสังหารสามารถระเบิดกระทั่งกำแพงหมอกที่หลังประตูดาวกางเขนได้ สัตว์ร้ายตัวนี้โดนพลังโจมตีของเราไปเต็มที่แต่ก็ยังปลอดภัยดีอยู่อีกหรือนี่?

ถังเทียนวางเด็กหญิงไว้หลังตัวเขาลนลานพึมพำว่า “หนีไปซะ”

“พี่ชาย, เราหนีไปด้วยกันเถอะ!”  เด็กหญิงน้อยกระตุกเสื้อของถังเทียน

พี่ก็อยากหนีเหมือนกัน....

ถังเทียนรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ เขานึกถึงวิชาตัวเบาที่ย่ำแย่ของเขาและรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถหนีได้เร็วกว่าเดรัจฉานตัวนี้

ถังเทียนสังเกตว่าเด็กหญิงกำลังมองมาที่เขาอย่างไม่สบายใจ เฮ้อ...ถ้าเขาอธิบายให้เธอฟังแบบนั้น เขาคงต้องขายหน้าอย่างมาก

ไม่ต้องวุ่นวายอีกต่อไป ถังเทียนจับตัวเด็กหญิงไว้ สูดลมหายใจลึก สายตาจ้องไปที่พื้นที่โล่ง  เขาเกร็งกล้ามเนื้อแขนจนโป่งพร้อมผ่อนลมหายใจ  เขาเกร็งแรงทั้งหมดเหวี่ยงเด็กหญิงออกไปเหมือนกับเป็นกระสอบทราย

“พี่ชาย....”

เด็กหญิงลอยขึ้นไปในอากาศขณะที่เธอขยับแขนขา พร้อมกับเสียงสะอื้นแรงๆ

ทันใดนั้นเงาร่างที่สง่างามเหินลงมาจากท้องฟ้าคว้าตัวเด็กหญิงไว้  เธอพลิกตัวและกลับไปยืนอยู่บนกิ่งไผ่อีกครั้ง

ถังเทียนพอเห็นว่าเป็นสุภาพสตรีที่เขาไม่รู้จัก  แต่เขารู้สึกได้ดีว่าเธออยู่ตรงนั้น  เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับแรดเหล็กเกราะหมึก  สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและห้าวหาญ  เขาฉีกเสื้อผ้าของเขาออกแสดงให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดของเขา

“เมื่อฉันหนีไม่ได้ อย่างนั้นเรามาสู้กัน!”

เฮ้อ... เขาลากขาขวาถอยข้างหลังเหมือนกับเป็นคันไถเหล็กตรึงลึกอยู่กับพื้นดัดเอวตรงอยู่ในท่านั่งม้า  แยกแขนทั้งสองกางนิ้วทั้งสิบ จากนั้นเพ่งไปที่แรดเหล็กเกราะหมึก ไม่มีความกลัวอยู่บนใบหน้าของเขา

“เข้ามาเลย ไอ้วัวโง่!”เสียงคำรามของถังเทียนก้องไปทั้งป่าไผ่