รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 380 แผนการยึดครองที่ดิน

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 380 แผนการยึดครองที่ดิน

ถ้าหากว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันในตอนนี้ จางเฉียงก็คงจะโทรหาเย่เฉินเพื่อบอกเรื่องนี้ทันที แล้วค่อยนัดรวมตัวกันเพื่อจัดการเรื่องนี้

และตอนนี้ เรื่องการเข้าครอบครองที่ดินที่ยังไม่ถูกพัฒนาบนถนนผู่ตงหยิงชุน หลังจากที่รอกันมานาน ในที่สุดโอกาสก็มาถึงแล้ว

การรอคอยอันยาวนานก่อนหน้านี้ ก็เพื่อรอคอยช่วงเวลาสำคัญนี้

หากไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้ เย่เฉินจะยอมรอมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไร

พอได้ยินจางเฉียงพูดแบบนั้น เย่เฉินก็ก้มหน้าลงมองเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ยังคงดังไม่หยุดโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเขาเห็นชื่อที่บันทึกไว้ว่า ‘เหล่าหลิว’ อีกครั้ง บนใบหน้าก็พลันปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นมา

เดิมทีเขาที่คิดจะรับสายเหล่าหลิวตามมารยาท ตอนนี้กลับเปลี่ยนโทรศัพท์เป็นโหมดเงียบโดยตรง

“ถ้าแน่ใจอย่างเป็นทางการแล้ว งั้นพวกเราก็เริ่มกันเลยตอนนี้!” เย่เฉินพูดพลางโยนโทรศัพท์มือถือลงบนโซฟา แล้วเดินไปอยู่ข้าง ๆ จางเฉียง

แม้ว่าจางเฉียงที่ยืนอยู่ตรงนี้จะร้อนใจ แต่พอเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเย่เฉินยังคงสว่างวาบไม่หยุด เขาก็นึกว่าเย่เฉินมีเรื่องงานอะไร

ดังนั้น หลังจากที่เขามองโทรศัพท์ที่ถูกโยนไว้บนโซฟาแวบหนึ่ง ก็เอ่ยถามอย่างมีมารยาทว่า “คุณเย่ ไม่เป็นไรครับ ผมรอให้คุณรับสายนี้เสร็จก่อนแล้วค่อยเริ่มก็ได้”

เย่เฉินที่เดินมาอยู่ตรงหน้าเขาส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอก เป็นสายที่ไม่สำคัญ พวกเราเริ่มกันเลยดีกว่า”

พูดจบ พวกเขาทั้งสองคนก็เดินมาที่ข้างคอมพิวเตอร์ด้วยกัน

พอจางเฉียงเปิดคอมพิวเตอร์ เย่เฉินก็ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งอยู่ข้าง ๆ โดยตรง

อย่างไรเสีย การซื้อขายที่ดินที่จะถูกพัฒนาบนถนนผู่ตงหยิงชุนในตอนนี้ ต้องให้จางเฉียงเป็นผู้ดำเนินการทั้งหมด

บทบาทของเย่เฉินที่นี่ก็คือการเฝ้าดูเท่านั้น

ทันทีที่คอมพิวเตอร์เปิดเครื่องเสร็จ จางเฉียงก็หันหน้ามามองเย่เฉิน “คุณเย่ ผมจะเริ่มแล้วนะครับ”

“เริ่มเลย” เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูด

จางเฉียงจึงเปิดเว็บไซต์หนึ่งขึ้นมา แล้วเริ่มเขียนโค้ด

เย่เฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่เฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ

สาเหตุหลักคือสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ในตอนนี้ล้วนเป็นข้อมูลโค้ดบางอย่าง เย่เฉินดูไม่ค่อยเข้าใจ

ดังนั้น การอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ รอให้จางเฉียงจัดการก็พอแล้ว

เมื่อข้อมูลโค้ดระดับมืออาชีพบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏขึ้นเต็มจอ ทัศนวิสัยทั้งหมดของเย่เฉินก็ถูกโค้ดที่เรียงกันเป็นพรืดยึดครองไป

“จางเฉียงคนนี้ใช้ได้เลยนะ ขนาดการเขียนโปรแกรมยังเชี่ยวชาญขนาดนี้…”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

ตอนนี้ จางเฉียงยังคงจดจ่ออยู่กับการจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

ในขณะเดียวกัน มือทั้งสองข้างของเขาก็ยังคงรัวแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็วไม่หยุด

เมื่อเสียงแป้นพิมพ์ดังต็อก ๆ ๆ ออกมา สภาพจิตใจทั้งหมดของจางเฉียงก็ดูเหมือนจะยิ่งตึงเครียดมากขึ้นไปอีก

อย่างไรเสีย ปฏิบัติการที่จางเฉียงกำลังทำอยู่นี้ เป็นโครงการที่มีมูลค่ากว่า 20,000 ล้าน

หากในระหว่างกระบวนการนี้ พิมพ์โค้ดผิดหรือใส่ข้อมูลอื่น ๆ ผิดพลาด ความพยายามทั้งหมดที่พวกเขาทำมาก่อนหน้านี้ก็จะได้รับผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามกับผลลัพธ์อันสวยงามที่คาดการณ์ไว้

ผลลัพธ์ที่ดีขึ้นมาหน่อยในสถานการณ์ที่เลวร้าย ก็คือจะต้องจ่ายเงินมากกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายร้อยล้าน หรือกระทั่งหลายพันล้าน

ส่วนผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด ก็คือแพ้ราบคาบ ต้องยอมยกที่ดินที่กำลังจะได้มาให้คนอื่นไป

เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องที่หนักหนาสาหัสเช่นนี้ จางเฉียงจะยอมให้ตัวเองเกิดความผิดพลาดแม้แต่น้อยได้อย่างไร

และแล้ว ในขณะที่จางเฉียงกำลังพิมพ์โค้ดระดับมืออาชีพด้วยความตึงเครียดอย่างสูง ประตูห้องทำงานก็พลันถูกใครบางคนผลักเปิดออก

ตอนนี้ จางเฉียงไม่มีเวลาจะไปสนใจสถานการณ์อื่น ๆ ในห้องทำงานเลย แต่เย่เฉินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับไม่เหมือนกัน

ในชั่วพริบตาที่สายตาของเขาเพิ่งจะหันไปตรงกับประตูห้องทำงาน ประตูห้องทำงานก็พอดีถูกใครบางคนผลักเปิดออก

เมื่อเห็นภาพนี้ เย่เฉินก็ใช้หางตามองจางเฉียงที่ยังคงทำงานอย่างตั้งใจอยู่แวบหนึ่ง

จากนั้น ในวินาทีต่อมา เขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ข้าง ๆ

ในขณะที่เขากำลังเดินไปยังทิศทางของประตูห้องทำงาน คนที่ผลักประตูจากข้างนอกเมื่อครู่ก็เดินเข้ามาแล้ว

ก๊อกแก๊ก ก๊อกแก๊ก…

แม้ตอนนี้จะยังไม่เห็นคนที่ผลักประตูเข้ามา แต่เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอก็ดังเข้ามาในหูของเย่เฉินโดยตรง

“มาถึงห้องทำงานประธานแล้วยังไม่เคาะประตูอีก หลันหลันเหรอ”

ในขณะที่เย่เฉินกำลังพึมพำในใจเบา ๆ คนที่เข้ามาในห้องทำงานก็ปรากฏตัวขึ้นในที่สุด

“เป็นหลันหลันจริง ๆ ด้วย…”

ที่แท้ คนที่ปรากฏตัวในห้องทำงานของเย่เฉินในตอนนี้ก็คือจางหลันหลัน

ในชั่วพริบตาที่เขาเห็นจางหลันหลัน เธอก็สบตากับเย่เฉินแล้วเช่นกัน