รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 375 ไม่ให้ยืม

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 375 ไม่ให้ยืม

แต่ทว่า พอมีรถสปอร์ตหรูสองคันขับขนาบอยู่ด้านหน้าและด้านหลังรถหรูคันนี้ ความรู้สึกก็พลันเปลี่ยนไปในทันที

ในชั่วพริบตา ระดับของมันก็ดูสูงขึ้นเป็นร้อยเท่า

แม้ว่าเจ้าของรถคันอื่น ๆ ที่ขับผ่านไปมาจะไม่รู้ว่านี่เป็นสถานการณ์อะไร แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีกสองสามครั้งด้วยความอยากรู้

และแล้ว ภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจนี้ก็ดำเนินต่อไปตั้งแต่โรงพยาบาลจนถึงบ้านตระกูลซ่ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังมาตลอดทางจึงค่อยเงียบลงในที่สุด

“คุณปู่ครับ คุณปู่พักผ่อนให้ดี ๆ ในห้องนะครับ ถ้าต้องการอะไรก็โทรหาผมได้เลย”

หลังจากส่งคุณปู่ซ่งกลับเข้าไปในห้องแล้ว เย่เฉินก็จงใจกำชับประโยคนี้

“ได้!”

จากนั้น ในตอนที่พ่อและแม่ของซ่งเชี่ยนเข้ามาดูอาการของคุณปู่ซ่ง ซ่งเชี่ยนก็ควงแขนเย่เฉินเดินออกมาจากห้องนั้น

“สามีคะ คุณเหนื่อยไหม ฉันนวดไหล่ให้คุณผ่อนคลายหน่อยดีไหม” ซ่งเชี่ยนเงยหน้ามองเย่เฉินอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยและรักใคร่

เย่เฉินยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มที่เข้าใจ “ไม่เหนื่อยเลยสักนิด ฉันว่าคุณต่างหากที่ดูเหนื่อย ๆ พักผ่อนให้ดี ๆ ที่บ้านสักหน่อยเถอะ อย่าป่วยอีกนะ”

ขณะที่พูด เย่เฉินก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประคองแก้มของเธอ

หลังจากที่เขาพูดจบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ซ่งเชี่ยนก็พยักหน้าให้เขา

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันอย่างหวานซึ้ง ซ่งฉวนก็เดินเข้ามาอยู่ข้าง ๆ พวกเขาทั้งสองอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ

“พี่เขยครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย” ซ่งฉวนเพิ่งจะเดินเข้ามา ก็พูดประโยคนี้ขึ้นมาทันที

ทันทีที่เย่เฉินได้ยินประโยคนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนอย่างรวดเร็ว

จากนั้น ในวินาทีต่อมา เขาก็ปฏิเสธทันทีโดยไม่แม้แต่จะมองซ่งฉวน “ไม่ให้ยืม!”

ตอนนี้ ซ่งฉวนยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดเรื่องที่เขาต้องการจะพูดเลยด้วยซ้ำ แต่เย่เฉินก็ดับฝัน ‘เรื่อง’ ของเขาตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม

หลังจากที่เย่เฉินปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาด เขาก็เดินไปยังอีกฝั่งของห้องโถง

ซ่งฉวนเห็นดังนั้น ก็รีบเดินตามไป

“พี่เขยครับ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะคุยเรื่องอะไรกับพี่ ทำไมพี่ถึงปฏิเสธผมทันทีเลยล่ะ”

เย่เฉินเบ้ปาก แล้วตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิด “ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงว่าในใจเจ้าเด็กอย่างนายกำลังคิดอะไรอยู่”

“คิดอะไรเหรอครับ” ตอนนี้ ซ่งฉวนกลับเป็นฝ่ายถามเขา

“ถ้าไม่ใช่เรื่องขอยืมเรือยอชต์ ก็ต้องเป็นเรื่องขอยืมรถ ฉันพูดถูกไหม” เย่เฉินพูดพลางสบตากับเขาโดยตรง

ในขณะเดียวกัน ซ่งเชี่ยนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ก็เดินเข้ามาหาสองคนนั้น

“พี่เขยรู้ได้ยังไงครับ” หลังจากเย่เฉินพูดคำตอบที่อยู่ในใจของเขาออกมา ซ่งฉวนก็แสดงสีหน้าตกตะลึง

“พี่เขยของนายจะไม่รู้ได้ยังไงว่าในหัวของเจ้าเด็กเจ้าเล่ห์อย่างนายกำลังคิดอะไรอยู่” ซ่งเชี่ยนที่เพิ่งเดินเข้ามา อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาลอย ๆ

ซ่งฉวนทำปากยื่น มองไปทางเธอด้วยท่าทางที่น้อยใจอย่างยิ่ง “พี่ครับ ทำไมพี่ก็พูดกับผมแบบนี้ด้วยล่ะ”

“สรุปว่า ตอนนี้นายอยากจะยืมเรือยอชต์จากพี่เขย หรือว่ายืมรถกันแน่” ซ่งเชี่ยนกอดอก แล้วถามเขาอย่างจริงจัง

ซ่งฉวนกะพริบตาปริบ ๆ แล้วตอบอย่างรวดเร็ว “รถครับ!”

“ผมรู้ว่าพี่เขยไม่อยากให้ยืมเรือยอชต์ งั้นครั้งนี้ให้ยืมรถสปอร์ตก็คงได้ใช่ไหมครับ”

เมื่อครู่นี้ เย่เฉินก็ได้แสดงเจตนาของตัวเองให้เขาเห็นอย่างชัดเจนแล้ว

ดังนั้น เมื่อซ่งฉวนแสดงความต้องการของตัวเองออกมาอีกครั้ง เย่เฉินก็เตรียมจะพูดคำที่เพิ่งพูดไปซ้ำอีกรอบ

“ไม่ให้ยืม!”

“พี่เขยครับ…”

ในขณะที่ซ่งฉวนกำลังจะพูดอะไรต่อ ซ่งเชี่ยนก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

“ซ่งฉวน พี่เขยของนายยังต้องขับรถไปทำธุระอีกนะ ถ้านายอยากจะใช้รถสปอร์ตจริง ๆ ก็เอารถของฉันไปขับก็ได้ไม่ใช่เหรอ ยังไงตอนบ่ายฉันก็จะพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว”

ขณะที่พูดประโยคนี้ เธอก็ส่งกุญแจรถสปอร์ตบูกัตติ เวย์รอนให้ซ่งฉวนทันที

ทว่า ในใจของซ่งฉวนกลับไม่ได้ต้องการ

เขายังคงอยากจะยืมเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ที่เย่เฉินขับอยู่ดี

“พี่ครับ ผม…”

ในวินาทีที่ซ่งฉวนเพิ่งจะเอ่ยปาก เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาทันที

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาจึงทำได้เพียงกลืนคำพูดที่อยากจะพูดกลับลงท้องไปจนหมด

จากนั้น เขาก็เดินไปรับโทรศัพท์ที่ด้านข้าง

ในตอนนี้ ระหว่างเย่เฉินกับซ่งเชี่ยน ในที่สุดก็เงียบสงบลงเล็กน้อย

“สามีคะ คุณอย่าไปใส่ใจเลย ซ่งฉวนเจ้าเด็กคนนั้นก็เป็นแบบนี้แหละ”

“ฉันรู้ ไม่เป็นไรหรอก”

“สามีคะ สองวันนี้ฉันมัวแต่ยุ่งเรื่องของคุณปู่ ก็เลยลืมโทรไปถามว่าเรื่องบริษัทใหม่ของหลันหลันเป็นอย่างไรบ้าง ต้องการให้ฉันไปช่วยอะไรไหม”

เย่เฉินส่ายหน้าให้เธอ “ไม่ต้องหรอก ทางนั้นหลันหลันจัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนเดิม ตอนนี้คุณพักผ่อนให้ดี ๆ ที่บ้านก็พอแล้ว”

“ถ้างั้นก็ได้ค่ะ! สามี ถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ก็บอกได้เลยนะคะ”

“อืม! ฉันรู้!”

พอทั้งสองคนคุยกันมาถึงตรงนี้ เย่เฉินก็ส่งซ่งเชี่ยนกลับไปพักผ่อนที่ห้องของเธอ

จากนั้น เขาก็ออกจากบ้านตระกูลซ่งทันที

และในตอนที่เขาเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ซ่งฉวนที่อยู่อีกด้านหนึ่งก็เพิ่งจะคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี

“เอ๊ะ สองคนนั้นไปไหนกันแล้ว ทำไมตอนไปถึงไม่บอกผมสักคำเลย พี่รอง…”

“พี่เขยรอง…” ขณะที่ซ่งฉวนกำลังตะโกนเรียกพวกเขาสองคนอยู่ในห้องโถง เย่เฉินก็เหยียบคันเร่ง ขับรถออกจากที่นี่ไปอย่างรวดเร็ว

และในตอนที่เขาเพิ่งจะขับรถออกไปได้ไม่ถึงห้ากิโลเมตร เขาก็ได้รับข้อความหนึ่งในอีเมลโทรศัพท์มือถือ

ในตอนแรก เย่เฉินไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากอีเมลในโทรศัพท์

และในขณะที่เขายังคงขับรถต่อไป ข้อความในโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ครั้งนี้ เย่เฉินได้ยินเสียงข้อความที่ส่งเข้ามาจริง ๆ

ดังนั้น หลังจากที่เขาใช้หางตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่กะพริบอยู่แวบหนึ่ง เขาก็จอดรถเฟอร์รารี่ ลาเฟอร์รารี่ของตัวเองเข้าข้างทางอย่างรวดเร็ว

การจอดรถอย่างกะทันหันนี้ ทำให้พุ่มไม้ข้างทางสั่นไหวในทันที