รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 105

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 105

เย่เฉินเพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมชุดถังจวงก็เดินเข้ามา

พนักงานร้านหยกดิบในห้องจัดแสดงต่างก็โค้งคำนับทีละคนแล้วร้องเรียก

“สวัสดีครับเถ้าแก่”

ชายวัยกลางคนพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม “คุณเย่คนที่ตัดเจอหยกแก้วนั่นล่ะ”

พนักงานคนหนึ่งชี้ไปที่เย่เฉินแล้วพูดว่า “เถ้าแก่ครับ คุณเย่อยู่ที่นี่”

ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็มองตรงไปยังเย่เฉิน แล้วเดินเข้ามา

นักพนันหินที่กำลังพูดคุยกันอยู่รอบ ๆ ต่างก็หยุดลงโดยไม่ได้นัดหมาย

“สวัสดีครับเถ้าแก่หนิว”

“เถ้าแก่หนิว ปกติไม่ค่อยปรากฏตัว พอปรากฏตัวทีไรก็ต้องมีเรื่องใหญ่ทุกที”

“เถ้าแก่หนิว คุณนี่มันไม่น่ารักเลยนะ ผมซื้อหยกดิบไปตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นคุณออกมาเลย พอหยกแก้วปรากฏขึ้นมา คุณก็รีบวิ่งมาเลย”

นักพนันหินต่างก็พูดกันคนละคำสองคำ บรรยากาศครึกครื้นอย่างยิ่ง ชายวัยกลางคนเดินไปพลางยิ้มตอบไปพลาง

ในตอนนี้ เย่เฉินก็มองสำรวจชายวัยกลางคนแวบหนึ่ง

ถึงแม้จะยิ้มแย้ม ดูใจดี แต่กลับมีบารมีที่แข็งแกร่งมาก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นสิ่งที่บ่มเพาะมานานหลายปี

“เถ้าแก่ของร้านหยกดิบแห่งนี้ ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลยนะ…”

เย่เฉินเพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ ชายวัยกลางคนก็มาถึงเบื้องหน้าเย่เฉิน หยุดลง แล้วยื่นมือออกมาพูดว่า “สวัสดี ผมคือเถ้าแก่ของร้านนี้ หนิวเต๋อกุ้ย คุณเรียกผมว่าเหล่าหนิวก็ได้”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย จับมือแล้วพูดว่า “สวัสดีครับ เย่เฉิน”

“ฉันอายุมากกว่าหน่อย เรียกนายว่าน้องเย่ ไม่ว่าอะไรใช่ไหม” หนิวเต๋อกุ้ยหัวเราะอย่างสดใส

“แน่นอนว่าไม่ว่าอะไรครับ” เย่เฉินหัวเราะ

หนิวเต๋อกุ้ยหัวเราะเหอะ ๆ พลางพยักหน้า “น้องเย่อายุยังน้อย แต่กลับมีโชคลาภมั่งคั่ง อนาคตจะต้องไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน”

“ก็แค่โชคดีหน่อย ส่วนอนาคตจะเป็นอย่างไร เรื่องนี้ใครก็พูดไม่ได้หรอกครับ” เย่เฉินยิ้มแล้วพูด

หนิวเต๋อกุ้ยมองเย่เฉินอย่างประหลาดใจแวบหนึ่งแล้วถาม “ในกล่องนี้คือหยกแก้วที่เพิ่งตัดออกมาเหรอ”

เย่เฉินพยักหน้า แล้วเปิดฝากล่องออก

หนิวเต๋อกุ้ยเห็นดังนั้นก็หัวเราะฮ่า ๆ “น้องเย่ ฉันขอดูหน่อยได้ไหม”

“แน่นอนว่าได้ครับ”

เย่เฉินพูดจบก็ทำท่าเชิญตามสบาย

ในตอนนี้หนิวเต๋อกุ้ยก็กวักมือเรียก พนักงานคนหนึ่งจึงรีบนำถุงมือสีขาวคู่หนึ่งมาให้

หลังจากหนิวเต๋อกุ้ยรับมาแล้ว ก็สวมลงบนมือ แล้วเดินไปข้างกล่องที่ใส่หยกดิบเนื้อแก้ว ค่อย ๆ ยกหยกดิบทั้งสองก้อนออกมาอย่างระมัดระวัง

“หยกแก้วจริง ๆ ด้วย แถมยังเป็นของชั้นเลิศ…”

พอคำพูดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทึ่งของหนิวเต๋อกุ้ยจบลง พนักงานคนหนึ่งก็นำไฟฉายแบบพิเศษกับแว่นขยายมาให้

หนิวเต๋อกุ้ยจึงเริ่มส่องดูหยกดิบเนื้อแก้วอย่างละเอียดทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา หนิวเต๋อกุ้ยก็ส่งเครื่องมือให้พนักงาน แล้วถอดถุงมือสีขาวออก มองไปยังเย่เฉินแล้วพูดว่า “น้องเย่ ฉันไม่หลอกนายหรอกนะ หยกแก้วชิ้นนี้เป็นของชั้นเลิศอย่างไม่ต้องสงสัย ฉันตั้งใจจะซื้อมันในราคา 400,000,000 หยวน นายว่าอย่างไร”

เย่เฉินได้ยินดังนั้นก็มองหนิวเต๋อกุ้ยอย่างประหลาดใจเล็กน้อย

พ่อค้าย่อมเห็นแก่กำไร เย่เฉินรู้ดี แต่สิ่งที่เย่เฉินคาดไม่ถึงก็คือ ราคาที่หนิวเต๋อกุ้ยเสนอมานั้น เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

ราคาที่ดวงตาแห่งความจริงแสดงออกมาคือ 380,000,000 หยวน

แต่หนิวเต๋อกุ้ยกลับเสนอราคาถึง 400,000,000 หยวน เย่เฉินจะไม่ประหลาดใจได้อย่างไร

“หรือว่าข้อมูลที่ดวงตาแห่งความจริงแสดงออกมา คือราคาต่ำสุด”

“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้นี้ ราคาของหยกไม่ได้คงที่ แต่ผันผวนไปตามตลาดอยู่ตลอดเวลา…”

“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน…”

“โอกาสที่จะเจอหยกแก้วชั้นเลิศนั้นมีไม่มาก ถ้าเดาไม่ผิด ที่เขาให้ราคานี้ ก็ยังมีความคิดที่จะใช้สิ่งนี้เป็นสมบัติประจำร้าน เพื่อประชาสัมพันธ์สู่ภายนอกด้วย…”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ คิ้วของเย่เฉินก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วพูดว่า “ตกลง ก็ 400,000,000 หยวน”

พอคำพูดของเย่เฉินจบลง เหล่านักพนันหินต่างก็เผยแววตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาออกมาโดยไม่รู้ตัว

จะไม่อิจฉาได้อย่างไร หยกดิบที่ซื้อมาในราคา 38,000 หยวน ผ่าลงไปมีดเดียว ราคาก็พุ่งพรวด ขายต่อก็ได้ถึง 400,000,000 หยวน

นี่มันอะไรกัน ลาภลอยจากสวรรค์ชัด ๆ

ในตอนนั้นเอง ซุนไห่เสียงที่เพิ่งจะฟื้นสติและถูกองครักษ์สองคนพยุงมาถึงห้องจัดแสดง ดวงตาก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที แล้วก็ “พรวด” กระอักเลือดออกมาคำใหญ่อีกครั้ง

“400,000,000 หยวน 400,000,000 หยวน นั่นมันควรจะเป็นของฉัน ของฉัน…”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซุนไห่เสียงก็ตาเหลือก แล้วก็สลบไปอีกครั้ง

เย่เฉินเห็นดังนั้น คิ้วก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“จุ๊ จุ๊ อารมณ์ร้อนจริง ๆ…”

“ถ้ากระอักเลือดออกมาอีกสักคำ ก็คงจะดีกว่านี้…”

ซุนไห่เสียงถูกเย่เฉินนิยามว่าเป็นศัตรูไปแล้ว และเย่เฉินก็ยังยืนยันความคิดที่จะแก้แค้นของเขาได้อีกด้วย

ดังนั้น เย่เฉินจึงไม่มีทางที่จะมีความคิดสงสารแม้แต่น้อย

สำหรับเย่เฉินแล้ว ยิ่งซุนไห่เสียงน่าสังเวชมากเท่าไหร่ เย่เฉินก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

หนิวเต๋อกุ้ยมองซุนไห่เสียงที่สลบไปอีกครั้ง คิ้วก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปทำความสะอาดรอยเลือดที่ซุนไห่เสียงกระอักออกมา ส่วนอีกสองคนก็ให้องครักษ์ของซุนไห่เสียงรีบพาเขาออกไปทันที

องครักษ์สองคนย่อมไม่กล้าทำกร่าง รีบพยุงซุนไห่เสียงออกจากที่นี่ไป

ในตอนนี้หนิวเต๋อกุ้ยก็มองไปยังเย่เฉิน ยื่นมือออกมาแล้วพูดว่า “น้องเย่ ใจกว้างจริง ๆ”

“พี่หนิว จริงใจมากครับ” เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ พลางจับมือแล้วพูด

หนิวเต๋อกุ้ยได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วมองไปยังเย่เฉินแล้วพูดว่า “น้องเย่ ฉันมองไม่ผิดจริง ๆ นายเป็นคนทำการใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง มาทำความรู้จักเป็นเพื่อนกันหน่อยไหม”

“ตอนนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ” เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ แล้วพูด

หนิวเต๋อกุ้ยชะงักไปอีกครั้ง แล้วหัวเราะ “ใช่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ไปเถอะน้องเย่ พวกเราไปธนาคารกันก่อน ไปทำธุรกรรมให้เสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ พลางพยักหน้า “ได้ครับ”

จี้จิ้งจิ้งได้ยินดังนั้น ก็รีบเข้าไปนำหยกดิบเนื้อแก้วทั้งสองก้อนใส่กลับเข้าไปในกล่องอย่างระมัดระวัง แล้วอุ้มขึ้นมา

หนิวเต๋อกุ้ยเห็นดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วมองไปยังเย่เฉินแล้วพูดว่า “น้องเย่ ท่านนี้คือ”

“เลขานุการครับ”

เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ แล้วพูด

หนิวเต๋อกุ้ยมองเย่เฉินอย่างประหลาดใจแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “น้องเย่โชคดีจริง ๆ หาเลขาดี ๆ ได้คนหนึ่ง”

เย่เฉินมองจี้จิ้งจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่งแล้วหัวเราะ “ผู้หญิงก็แบบนี้แหละครับ ละเอียดรอบคอบ พี่หนิวอย่าชมเธอจนเสียคนเลยครับ”

“ฮ่า ๆ ๆ ไปกันเถอะ พวกเราไปธนาคารกัน” หนิวเต๋อกุ้ยหัวเราะฮ่า ๆ แล้วพูด

เย่เฉินพยักหน้า แล้วพาจี้จิ้งจิ้งเดินออกไปข้างนอก

เมื่อมาถึงข้างนอก จี้จิ้งจิ้งก็ขึ้นรถเบนท์ลีย์ ส่วนเย่เฉินก็ขึ้นรถบูกัตติ เวย์รอน

หนิวเต๋อกุ้ยที่นั่งรถมายบัคมา เมื่อเห็นดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังธนาคาร

บูกัตติ เวย์รอนกับเบนท์ลีย์ขับตามไปติด ๆ ออกจากที่นี่ไป

สิบนาทีต่อมา เย่เฉินกับหนิวเต๋อกุ้ยก็ทำธุรกรรมเสร็จสิ้น ได้รับเงินโอนจากหนิวเต๋อกุ้ย 400,000,000 หยวน

เย่เฉินที่ยืนยันยอดเงินเข้าบัญชีแล้ว ก็มองจี้จิ้งจิ้งแวบหนึ่ง

จี้จิ้งจิ้งเห็นดังนั้น ก็รีบส่งกล่องที่อุ้มอยู่ให้หนิวเต๋อกุ้ยทันที

หลังจากหนิวเต๋อกุ้ยรับมาแล้ว ก็เปิดดูแวบหนึ่ง แล้วส่งหยกดิบเนื้อแก้วให้ลูกน้องที่ตามมา

“น้องเย่ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ” เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ พลางจับมือแล้วพูด

หนิวเต๋อกุ้ยได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างสดใสว่า “น้องเย่ วันนี้ช่างไม่เหมาะจริง ๆ หินก้อนนี้ต้องรีบส่งไปโดยเร็วที่สุด ไว้วันหลัง วันหลังเหล่าหนิวจะเลี้ยงเหล้าน้องเย่เอง”

“ถึงตอนนั้น น้องเย่อย่าปฏิเสธล่ะ”

เย่เฉินหัวเราะเหอะ ๆ พลางพยักหน้า “ขอแค่ว่าง จะไปแน่นอนครับ”

“ดี ตกลงตามนี้”

หนิวเต๋อกุ้ยกล่าว

“ตกลงตามนี้” เย่เฉินพูดจบ ก็เดินออกจากธนาคารไปพร้อมกับหนิวเต๋อกุ้ย

จนกระทั่งหนิวเต๋อกุ้ยขึ้นรถจากไป เย่เฉินถึงได้หันไปมองจี้จิ้งจิ้งแล้วพูดว่า “กลับไปแล้ว จองตั๋วเครื่องบินไปเมืองเสิ่นสองใบ คืนพรุ่งนี้สี่ทุ่ม”