รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 095

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 095

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เฉินก็มองไปที่จี้จิ้งจิ้งอีกครั้ง

ใช่แล้ว ยังคงเป็นเหมือนที่เห็นเมื่อครู่ บนใบหน้าของจี้จิ้งจิ้งยังคงมีสีแดงระเรื่อผิดปกติ

“หรือว่าเมื่อก่อนจี้จิ้งจิ้งอยากจะนั่งรถแบบนี้มากเป็นพิเศษ”

“สิบส่วนก็คงใช่แปดเก้าส่วน…”

“เพียงแต่ปฏิกิริยานี้มันออกจะเกินจริงไปหน่อย…”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เฉินก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังศูนย์บริการเบนท์ลีย์ 4S

ตลอดทางที่ขับไป รอบ ๆ รถบูกัตติ เวย์รอนก็ยังคงรักษาสภาพ ‘สุญญากาศ’ ไว้เสมอ

รถหรูระดับสิบล้านหยวนวิ่งอยู่บนถนน คนที่บ้านไม่ได้รวยล้นฟ้า ถ้าไม่หลบก็คงจะโง่แล้ว

ต้องรู้ไว้ว่ารถแบบนี้ แค่เฉี่ยวชนนิดเดียวค่าซ่อมก็เป็นแสนเป็นล้านแล้ว ครอบครัวธรรมดาที่ไหนจะรับไหว

ห้านาทีต่อมา จี้จิ้งจิ้งที่อยู่ในอาการตื่นเต้นมาตลอดก็ค่อย ๆ สงบลง

แม้จะยังคงตื่นเต้นอยู่ แต่ก็ไม่รุนแรงเท่าตอนแรกแล้ว

ยี่สิบนาทีต่อมา เย่เฉินก็มาถึงศูนย์บริการเบนท์ลีย์ 4S

พอลงจากรถ พนักงานขายหญิงคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่กระตือรือร้น “สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ยินดีต้อนรับสู่ศูนย์บริการเบนท์ลีย์ 4S ค่ะ”

หากเป็นคนอื่น พนักงานขายหญิงก็จะกระตือรือร้นเช่นกัน แต่ไม่มีทางจะกระตือรือร้นจนถึงขั้นประจบประแจงเช่นนี้แน่นอน

จะโทษก็ต้องโทษที่บูกัตติ เวย์รอนราคา 35 ล้านหยวนคันนั้นมันสะดุดตาเกินไป

เย่เฉินมองพนักงานขายหญิงที่กระตือรือร้นจนเกินงามแวบหนึ่ง พยักหน้าแล้วพูดว่า “พาฉันไปดูรถหน่อย”

พนักงานขายหญิงรีบเบี่ยงตัว ผายแขนออกไปแล้วพูดว่า “ได้ค่ะคุณผู้ชาย เชิญทางนี้ค่ะ”

เย่เฉินเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปในร้านทันที จี้จิ้งจิ้งรีบเดินตามไป

ศูนย์บริการเบนท์ลีย์ 4S ร้านไม่เล็ก รถตัวอย่างก็มีไม่น้อย

หลังจากเย่เฉินกวาดตามองคร่าว ๆ ก็หันไปมองพนักงานขายหญิงแล้วถามว่า “แบบสี่ที่นั่งมีรุ่นไหนบ้าง”

เย่เฉินมาซื้อรถที่นี่เพื่อใช้เป็นรถของบริษัท การจะซื้อรถสองที่นั่งอีกคันจึงไม่ค่อยเหมาะสมนัก

มิฉะนั้นแล้ว เย่เฉินก็คงจะไม่เอ่ยปากถามถึงรถเบนท์ลีย์สี่ที่นั่งตั้งแต่แรก

พอเย่เฉินพูดจบ พนักงานขายหญิงก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดว่า “คุณผู้ชายคะ ที่นี่มีเบนท์ลีย์สองประตูสี่ที่นั่งอยู่รุ่นหนึ่งค่ะ ให้ดิฉันพาคุณไปดูไหมคะ”

เย่เฉินพูดว่า “ได้”

พนักงานขายหญิงเห็นดังนั้นก็ยิ้มทันที “คุณผู้ชาย เชิญทางนี้ค่ะ”

เย่เฉินพยักหน้า แล้วเดินตามพนักงานขายหญิงไปยังรถเบนท์ลีย์สองประตูสี่ที่นั่ง

หลังจากมาถึงข้างรถเบนท์ลีย์สองประตูสี่ที่นั่งที่พนักงานขายหญิงพูดถึง เธอก็เริ่มอธิบายคุณสมบัติและสมรรถนะของรถอย่างไม่หยุดปาก

เพียงแต่เพิ่งจะพูดไปได้สามประโยค ก็ถูกเย่เฉินขัดจังหวะขึ้นมา

“มีรถพร้อมส่งมอบเลยไหม”

พนักงานขายหญิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบพยักหน้ารับคำ “คุณผู้ชายคะ เบนท์ลีย์รุ่นนี้มีรถพร้อมส่งมอบค่ะ สามารถรับรถได้ตลอดเวลา”

เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “เอารุ่นนี้แหละ รุ่นท็อปสุด ราคาเท่าไหร่”

พนักงานขายหญิงถึงกับอึ้งไป เธอไม่คิดเลยว่าเย่เฉินจะตรงไปตรงมาขนาดนี้

หลังจากได้สติกลับมา พนักงานขายหญิงก็พูดอย่างไม่ค่อยจะสงบสติอารมณ์ได้นัก “คุณผู้ชายคะ รถรุ่นนี้รุ่นท็อปสุดราคา… ราคา 4,600,000 หยวนค่ะ…”

“ตกลง ฉันเอาคันนี้ จัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อย ป้ายทะเบียนพวกคุณจัดการให้เลย ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้” เย่เฉินพูด

“ได้… ได้ค่ะคุณผู้ชาย…” พนักงานขายหญิงอึ้งไปอีกครั้ง แล้วพูดออกมาด้วยความดีใจอย่างสุดขีด

คนมาซื้อรถ เธอเคยเห็นมาเยอะแล้ว เศรษฐีมาซื้อรถ ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น

แต่คนที่เหมือนเย่เฉิน พูดไม่กี่คำก็ซื้อเลยแบบนี้ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ

จี้จิ้งจิ้งที่คอยเดินตามอยู่ข้าง ๆ ในตอนนี้ก็อึ้งไปเช่นกัน

“นี่ประธานเย่มาซื้อรถเหรอ ทำไมรู้สึกว่ามันง่ายกว่าซื้อของในตลาดอีก ถามราคาเสร็จก็ควักเงินซื้อเลย…”

เย่เฉินตั้งแต่เดินเข้ามาจนถึงตัดสินใจ ใช้เวลาไปไม่ถึงสองนาที!

ไปตลาดซื้อกับข้าวยังไม่เร็วขนาดนี้เลย แต่เย่เฉินนี่สิ พูดไม่กี่คำก็จบแล้ว

จี้จิ้งจิ้งที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด จะไม่งงเป็นไก่ตาแตกได้อย่างไร

หลังจากเย่เฉินได้ยินคำพูดของพนักงานขายหญิงก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ไปเถอะ ไปจ่ายเงินก่อน”

“ได้… ได้ค่ะคุณผู้ชาย เชิญตามดิฉันมาค่ะ”

พนักงานขายหญิงพยายามสงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้นดีใจของตนเองแล้วพูดขึ้น

เย่เฉินพยักหน้า แล้วเดินตามพนักงานขายหญิงไปจ่ายเงิน 4,600,000 หยวน จ่ายครบถ้วนในครั้งเดียว

ความใจป้ำของเย่เฉินดึงดูดผู้จัดการฝ่ายขาย และพนักงานขายหญิงอีกกลุ่มใหญ่เข้ามา

ลูกค้าคือพระเจ้า ลูกค้าที่รวยและใช้เงินอย่างใจป้ำ ยิ่งเป็นพระเจ้าในหมู่พระเจ้า

หากไม่ดูแลเย่เฉินให้ดี เกิดครั้งหน้าจะซื้อรถแล้วไม่มาที่นี่อีก นั่นก็จะขาดทุนแย่

แน่นอนว่า ในจำนวนนี้ก็มีพนักงานขายหญิงบางคนที่อยากจะฉวยโอกาสทำความรู้จักกับเย่เฉินอยู่บ้าง

แต่เย่เฉินไม่ได้ให้ช่องทางการติดต่อ

ถึงแม้จะหน้าตาดี แต่คะแนนไม่ถึง 90 เย่เฉินก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่

เวลาผ่านไปทีละน้อย เย่เฉินดื่มกาแฟ ฟังคำเยินยอต่าง ๆ นานา อารมณ์ก็ถือว่าไม่เลว

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เอกสารและใบรับรองต่าง ๆ ก็จัดการเสร็จเรียบร้อย ป้ายทะเบียนชั่วคราวก็ถูกนำไปติดบนรถเบนท์ลีย์แล้ว

เย่เฉินเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินออกไปข้างนอก

ผู้จัดการฝ่ายขายของศูนย์บริการเบนท์ลีย์ 4S กับพนักงานขายหญิงกลุ่มใหญ่รีบเดินมาส่งเย่เฉินที่ประตู

เมื่อมาถึงนอกประตู ผู้จัดการฝ่ายขายก็พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพ “คุณเย่ครับ หากคุณมีความต้องการอะไรเพิ่มเติม สามารถโทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ”

เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “จัดการเรื่องป้ายทะเบียนให้เร็วที่สุด เสร็จแล้วก็โทรหาฉัน”

“คุณเย่วางใจได้เลยครับ เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเอง รับรองว่าจะทำให้คุณเย่พอใจแน่นอน”

ผู้จัดการฝ่ายขายตบหน้าอก พูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เย่เฉินหัวเราะเบา ๆ พยักหน้า แล้วหันไปมองจี้จิ้งจิ้งพลางพูดว่า “รถคันนี้เธอเอาไปขับก่อน ถ้าฉันต้องการใช้เมื่อไหร่ จะโทรเรียกเธอเอง”

“ประธานเย่ นี่… นี่จะให้ฉันขับรถคันนี้เลยเหรอคะ”

จี้จิ้งจิ้งถามอย่างไม่ค่อยจะสงบสติอารมณ์ได้นัก

เบนท์ลีย์ราคา 4,600,000 หยวน ไม่ใช่รถบีเอ็มดับเบิลยูราคาไม่กี่แสนหยวน มิฉะนั้นแล้ว จี้จิ้งจิ้งจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ได้อย่างไร

ผู้จัดการฝ่ายขายที่เดินมาส่งเย่เฉินที่ประตู ในตอนนี้ก็มองจี้จิ้งจิ้งแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ

“ผู้หญิงที่หน้าตาสวยนี่มันได้เปรียบจริง ๆ ดูสิ รถหรูที่เพิ่งซื้อ หันหลังก็ยกให้เลย…”

ในสายตาของผู้จัดการฝ่ายขาย อะไรที่ว่าเอาไปขับก่อน ที่จริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับการยกให้เลย

พนักงานขายหญิงที่เดินตามออกมาด้วยกัน ในตอนนี้แต่ละคนต่างก็เผยแววตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาออกมา

จะไม่อิจฉาได้อย่างไร นี่คือเบนท์ลีย์ราคา 4,600,000 หยวนนะ ถ้ามีคนบอกให้พวกเธอเอาไปขับ พวกเธอยอมเรียกเขาว่าพ่อเลยด้วยซ้ำ

ขณะที่ผู้จัดการฝ่ายขายกำลังทอดถอนใจไม่หยุด พนักงานขายหญิงก็อิจฉาจนตาลุกเป็นไฟ เย่เฉินกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าเธอไม่อยากขับ ก็ขับไปจอดไว้ที่ลานจอดรถชั้นล่างของบริษัทก็ได้”

“หา”

จี้จิ้งจิ้งอึ้งไป แล้วในใจก็พลันเกิดความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งขึ้นมา

“ใครจะไม่อยากขับกันล่ะ เพียงแต่… เพียงแต่ไม่กล้าจะเชื่อเท่านั้นเอง…”

“ถ้ารู้แบบนี้ ไม่พูดแบบนั้นก็คงดี…”

เมื่อคิดได้ดังนั้น จี้จิ้งจิ้งก็พูดออกมาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก “ได้ค่ะประธานเย่ เดี๋ยวฉันจะขับรถไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

ในตอนนี้เย่เฉินมองจี้จิ้งจิ้งแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “ตามใจเธอ แต่ตอนที่ฉันโทรหาเธอ ทางที่ดีที่สุดคือต้องรีบมาหาฉันทันที”

จี้จิ้งจิ้งชะงักไปเล็กน้อย แล้วมองเย่เฉินอย่างระมัดระวังแวบหนึ่งพลางพูดว่า “ประธานเย่ งั้น… งั้นฉันขอขับก่อนแล้วกันนะคะ…”

เย่เฉินยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ทั้งนั้น แล้วแต่เธอเลย”

ในใจของจี้จิ้งจิ้งคิดอะไรอยู่ เย่เฉินย่อมมองออกอยู่แล้ว

แต่เรื่องนี้ เย่เฉินไม่จำเป็นต้องพูดออกมา ไม่มีความจำเป็นเลย

พอเย่เฉินพูดจบ ในใจของจี้จิ้งจิ้งก็พลันดีใจขึ้นมาทันที แล้วใบหน้าก็แดงระเรื่อ

รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเล็กน้อย หรือจะพูดว่า เขินอายนิดหน่อยก็ได้

เมื่อกี้ยังบอกว่าจะเอาไปจอดที่ลานจอดรถอยู่เลย พริบตาเดียวก็บอกว่าให้ขับก่อน ความแตกต่างนี้มันมากเกินไปแล้ว

แต่โชคดีที่เย่เฉินให้ทางลงที่ดี ไม่ถึงกับทำให้เธอต้องเสียหน้า

“ประธานเย่คงจะมองออกแล้วว่าฉันคิดอะไรอยู่…”

“ให้ตายสิ น่าอายจะตายอยู่แล้ว…”

เมื่อคิดได้ดังนั้น จี้จิ้งจิ้งก็พยายามสงบสติอารมณ์ที่ทำอะไรไม่ถูกของตนเอง แล้วหันไปมองเย่เฉินพลางถาม

“ประธานเย่ ตอนนี้จะไปไหนต่อคะ”