รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 031

รวยขั้นเทพ ช้อนบิตคอย์นตั้งแต่เริ่ม ตอนที่ 031

ตอนที่ 31 คุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นอย่างรอบด้าน

เย่เฉินมีระบบความมั่งคั่ง เงินเข้าบัญชีทุกวินาที แต่แค่การพึ่งพาสิ่งนี้เพื่อเพิ่มระดับความมั่งคั่งอย่างรวดเร็วนั้น โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นแค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ

ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ เย่เฉินมีเงินสด 1,382,550,000 หยวน และค่าความมั่งคั่ง 310,000,000

และการเลื่อนระดับความมั่งคั่งจากระดับ 10 เป็นระดับ 11 ต้องใช้ค่าความมั่งคั่งถึง 7,000 ล้าน

หากเย่เฉินไม่ทำอะไรเลย และพึ่งพาเพียงความมั่งคั่งที่ระบบสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาแปดปีครึ่งถึงจะเลื่อนขึ้นสู่ระดับ 11 ได้

นี่เป็นเพียงเวลาที่ใช้จากระดับ 10 ไปยังระดับ 11 แล้วถ้าจะไปถึงระดับ 20 ล่ะ

จะต้องใช้เวลากี่ปี

ดังนั้น หากต้องการเพิ่มระดับความมั่งคั่งอย่างรวดเร็วและปลดล็อกฟังก์ชันของระบบความมั่งคั่ง เย่เฉินก็จำเป็นต้องหาเงินด้วยตัวเอง

และสูตรเสริมความงามสองสูตรที่ได้จากแพ็กของขวัญใหญ่ รวมถึงโครงการที่พักอาศัยที่เย่เฉินซื้อมา ก็คือช่องทางหาเงินในปัจจุบันของเขา

แน่นอนว่าธุรกิจอื่น ๆ ก็ทำได้ แต่เมื่อเทียบกันแล้ว ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะทำกำไรได้แน่นอนโดยไม่ขาดทุน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เฉินก็ใช้ความคิดเพียงนิดเดียว ขวดคริสตัลขนาดเท่าลูกวอลนัทสองขวดก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที

เขามองดูน้ำยาในขวดคริสตัลทั้งสองขวดแวบหนึ่ง แล้วก็ดึงจุกขวดออกดื่มทันที

รสชาติแตกต่างจากยาเสริมสมรรถภาพที่เคยดื่มไปก่อนหน้านี้มาก

ขวดหนึ่งมีรสชาติของพืชพรรณ ส่วนอีกขวดหนึ่งเริ่มจากรสขมฝาดแล้วตามด้วยรสเผ็ดร้อน สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นรสหวานชุ่มคอ

เช่นเดียวกับครั้งก่อน หลังจากเย่เฉินดื่มเสร็จยังไม่ทันได้ลิ้มรสอย่างละเอียด ขวดคริสตัลรวมถึงฝาขวดก็สลายกลายเป็นผุยผงหายไปในอากาศ

“ให้ตายสิ ขวดหายไปอีกแล้ว ไม่เหลือช่องโหว่ให้ฉวยโอกาสเลยสักนิด…”

เย่เฉินเพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ กระแสความอบอุ่นสองสายก็พลันผุดขึ้นมาจากกระเพาะอาหาร แล้วไหลบ่าไปยังทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตานั้น รูขุมขนนับล้านทั่วร่างของเย่เฉินก็พลันเปิดออก

ความรู้สึกสบายไปทั้งตัวก็ตามมาติด ๆ

วินาทีต่อมา จิตวิญญาณของเย่เฉินก็พลันสั่นสะท้าน

ในขณะเดียวกัน เย่เฉินก็พลันรู้สึกราวกับว่าดวงจิตวิญญาณของเขากำลังล่องลอยอยู่ในห้วงดารา

ความรู้สึกนั้นช่างสบายอย่างหาที่เปรียบมิได้ ผ่อนคลายอย่างยิ่ง ราวกับว่าทั้งร่างได้รับการยกระดับขึ้น

หนึ่งนาทีต่อมา ความรู้สึกทั้งหมดก็หายไป เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตามมา

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพ อายุขัย +30”

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพ ความต้านทานโรค +80”

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนของระบบสิ้นสุดลง ดวงตาทั้งสองข้างของเย่เฉินก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

“เชี่ย”

โชคดีชะมัดเลย ประสิทธิภาพของยาไม่เสียเปล่าเลยสักนิด…

ระบบความมั่งคั่ง: เจ้าภาพ เย่เฉิน

ระดับความมั่งคั่ง: LV10 (เงินเข้าบัญชีวินาทีละ 20 หยวน) (ต้องการค่าความมั่งคั่ง 7,000 ล้านเพื่อเลื่อนระดับ)

ความมั่งคั่ง: 1,382,550,000 หยวน (วินาทีละ 20 หยวน กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง)

ค่าความมั่งคั่ง: 310,000,000

คุณสมบัติปัจจุบันของเจ้าภาพ:

อายุขัย: 23/116

พละกำลัง: 15

กายภาพ: 20

จิตวิญญาณ: 16

ความสามารถในการต้านทานโรค: 93

ทักษะ: ดวงตาแห่งความจริง (ทองแดง) ความเชี่ยวชาญการร้องเพลง (เงิน) ความเชี่ยวชาญเปียโน (เงิน) ความเชี่ยวชาญการขับรถยนต์ (เงิน) ความเชี่ยวชาญการขับขี่มอเตอร์ไซค์ (เงิน)

สิ่งของ: มาสก์หน้าขาวกระจ่างใส (เงิน) x1 ครีมฟื้นฟูความงาม (ทองคำ) x1

เมื่อมองดูคุณสมบัติบนหน้าต่างคุณสมบัติ คิ้วของเย่เฉินก็เลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในใจรู้สึกเบิกบานอย่างบอกไม่ถูก

“อายุขัยเพิ่มขึ้นเป็น 116 ปีแล้ว พูดอีกอย่างก็คือ ตราบใดที่ไม่มีอุบัติเหตุ ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึง 116 ปี”

“พละกำลัง กายภาพ จิตวิญญาณ ก็เพิ่มขึ้นมาบ้าง น้ำยาระดับทองคำนี่มันสุดยอดจริง ๆ…”

“ความสามารถในการต้านทานโรคนี้ เพิ่มขึ้น 80 คะแนน กลายเป็น 93 คะแนน ตัวเลขสูงดี แต่ให้ตายสิ ดูไม่ค่อยเข้าใจเลย…”

“ติ๊ง ค่าเฉลี่ยความสามารถต้านทานโรคของมนุษย์คือ 10 คะแนน ความสามารถต้านทานโรค 93 คะแนน สามารถสร้างภูมิคุ้มกันต่อโรคภัยไข้เจ็บร้อยละเก้าสิบสามของโลกปัจจุบันได้”

“ไร้เทียมทานโดยตรงเลยไม่ได้เหรอ”

สร้างภูมิคุ้มกันได้ทั้งหมดเลยน่ะ

“ติ๊ง หากเจ้าภาพต้องการสร้างภูมิคุ้มกันต่อโรคภัยไข้เจ็บทั้งหมดในโลกปัจจุบัน ความสามารถในการต้านทานโรคยังคงต้องเพิ่มขึ้นต่อไป”

“เชี่ย พูดก็เหมือนไม่ได้พูด…”

“แต่ก็ดีเหมือนกัน สามารถต้านทานได้ร้อยละเก้าสิบสามก็ถือว่าโกงพอแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องไข้หวัดอะไรพวกนั้นเลย…”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เฉินก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ ในตอนนั้นเอง ประตูห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทก็เปิดออกพร้อมกับเสียง “แกร๊ก”

เย่เฉินหันไปมอง ก็เห็นตู้เสี่ยวหย่ากับหลี่เข่อซินหิ้วถุงใหญ่ถุงน้อยกลับมา

เมื่อเห็นดังนั้น เย่เฉินก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “ไปชอปปิงมาเหรอ”

ตู้เสี่ยวหย่ากำลังก้มหน้าเปลี่ยนรองเท้า พอได้ยินเสียงของเย่เฉินก็มองไปยังห้องนั่งเล่น แล้วก็ดีใจขึ้นมาทันที

“อืม ที่รัก ฉันกับซินซินออกไปเดินเล่นมาสักพัก ไปซื้อเสื้อผ้า แล้วก็ผ่อนคลายอารมณ์หน่อยค่ะ”

เย่เฉินหัวเราะเบา ๆ พยักหน้า

สมัยนี้ ผู้หญิงขอแค่มีเงินในมือ ก็จะเอาแต่ซื้อ ซื้อ ซื้อ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้

ด้านหลังของตู้เสี่ยวหย่า หลี่เข่อซินที่เดิมทีรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างกะทันหันเพราะคำพูดของเย่เฉิน ในตอนนี้ก็ชักเท้าที่เพิ่งจะยกขึ้นกลับไป “เย่เฉิน เสี่ยวหย่า ดึกมากแล้ว ฉันควรจะกลับบ้านแล้วล่ะ”

หลี่เข่อซินในตอนนี้ ถึงแม้จะถูกซุปไก่พิษสำหรับจิตวิญญาณของตู้เสี่ยวหย่ากรอกหูมาพักใหญ่ ในใจก็เริ่มหวั่นไหว

แต่พูดถึงที่สุดแล้ว นั่นก็เป็นเพียงความหวั่นไหว ไม่ใช่การตัดสินใจเลือก

จะบอกว่ารังเกียจการเป็นเสี่ยวอู่ แต่คู่กรณีกลับเป็นเย่เฉิน

จะบอกว่าไม่รังเกียจ ในใจก็ยังคงมีความรู้สึกต่อต้านอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

อีกทั้งเย่เฉินกับตู้เสี่ยวหย่าก็เป็นแฟนกัน การที่คนโสดอย่างเธอจะมาอยู่ที่นี่ตอนดึก ๆ ดื่น ๆ ก็ดูจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

ด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งเช่นนี้ จึงทำให้เธอเกิดความคิดที่จะถอย แล้วก็นึกถึงการกลับบ้านขึ้นมา

ตู้เสี่ยวหย่าที่เพิ่งจะวางของในมือลงบนตู้หน้าประตู พอได้ยินดังนั้นก็หันกลับไปดึงมือของหลี่เข่อซินไว้

“ซินซิน พวกเราไม่ได้เจอกันมาตั้งครึ่งปีแล้วนะ เธอจะใจร้ายปล่อยให้ฉันนั่งรำลึกความหลังคนเดียวดึก ๆ ดื่น ๆ ได้ลงคอเหรอ”

“เมื่อวานเพิ่งจะเจอกันไม่ใช่เหรอ”

หลี่เข่อซินถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

ตู้เสี่ยวหย่าทั้งขำทั้งจนใจ จิ้มหน้าผากของหลี่เข่อซินไปทีหนึ่ง “เธอโง่หรือเปล่า ที่รักก็อยู่นั่น มีตั้งหลายเรื่องที่พูดไม่ได้รู้ไหม”

เย่เฉินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย

“คำว่าที่รักคำนี้ ทำไมฟังแล้วเหมือนกับว่ารวมหลี่เข่อซินเข้าไปด้วยเลยล่ะ”

“คิดไปเองเหรอ”

เย่เฉินเพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ หลี่เข่อซินก็พูดอย่างลังเลเล็กน้อย “แต่ว่า ฉันอยู่ที่นี่คงจะไม่เหมาะมั้ง”

ตู้เสี่ยวหย่ายิ้มร่าแล้วพูดว่า “มีอะไรไม่เหมาะกันล่ะ ยังไงตอนนี้เธอก็เป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปขึ้นรถเมล์ทำงาน วันนี้ก็พักที่นี่แหละ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีห้องสักหน่อย”