บทที่ 18 โถงประมูลเฟินเทียน, ความเย้ายวนของฉีซูเจี๋ย

เย่เสวียนมองไปตามเสียงที่ได้ยิน เห็นชายคนหนึ่งรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดสูทสีดำ ใบหน้าเหลี่ยม ดวงตาเป็นประกายแสดงความมั่นใจ บุคลิกสงบนิ่ง ท่าทางองอาจ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ฝึกฝนวิชายุทธ์

"เขาคือผู้จัดการหลี่แห่งโถงประมูลเฟินเทียนของเมืองเซี่ยหนิงหรือนี่? ดูท่าทางอย่างน้อยก็ต้องเป็นอาจารย์ยุทธ์ระดับต้น โถงประมูลเฟินเทียนนี่ร่ำรวยจริงๆ แม้แต่ผู้จัดการเล็กๆ ก็ยังมีระดับอาจารย์ยุทธ์!" เย่เสวียนคิดอย่างประหลาดใจ

"น้องเหอ นี่จะมาประมูลหินวิเศษหรือ? หินวิเศษระดับไหน? หินวิเศษที่จะเอามาประมูลต้องเป็นระดับ 3 คุณภาพสุดยอดขึ้นไปเท่านั้นถึงจะประมูลได้" ผู้จัดการหลี่มองพนักงานบริการแล้วถามด้วยท่าทางรำคาญ

"ผู้จัดการหลี่คะ คือว่าคุณชายท่านนี้ต่างหากที่ต้องการประมูลหินวิเศษ" น้องเหอชี้ไปที่เย่เสวียนและพูดอย่างนอบน้อม

เธอไม่รู้ว่าหินวิเศษที่เย่เสวียนต้องการประมูลเป็นระดับไหน จึงไม่ได้ตอบคำถาม ถ้าบอกว่าไม่รู้ ต้องโดนด่าแน่ๆ วิธีที่ดีที่สุดคือโยนคำถามให้เย่เสวียน

ผู้จัดการหลี่พิจารณาเย่เสวียนด้วยสายตา เห็นเขาสวมเสื้อผ้าราคาถูก และคิดว่าจะมีหินวิเศษดีๆ อะไรมาเสนอ?

"ไอ้หนู ที่นี่คือโถงประมูลเฟินเทียน ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาเพ้อเจ้อ รีบไปซะ ไม่อย่างนั้นจะได้รับความเจ็บปวด!" ผู้จัดการหลี่แค่นเสียงเย็นชา พูดอย่างไร้ความปรานี ในดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

"เสื้อผ้าตลาดนัดจะมีของมีค่าอะไรให้ดู? ถ้าเขาสามารถเอาหินวิเศษระดับ 3 คุณภาพสุดยอดมาได้ ฉันก็จะเอาหินวิเศษระดับ 6 มาให้ดู รีบพาเขาออกไป!" ผู้จัดการหลี่หันไปมองพนักงานบริการน้องเหอ พูดอย่างไม่พอใจ

"หินวิเศษระดับ 4!" เย่เสวียนพูดเรียบๆ พลางหยิบหินวิเศษออกมาจากแหวนเก็บของ

พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปล่อยออกมาทันที ราวกับว่าปกคลุมทั่วทั้งโถงประมูลในทันที

ทุกคนรู้สึกถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ พากันมองไปที่เย่เสวียน แม้แต่ผู้จัดการหลี่ก็ไม่ยกเว้น

ทุกคนเห็นชายหนุ่มถือหินวิเศษขนาดเท่ากำปั้นในมือ กลมกลิ้ง มีหมอกสีแดงเลือดพันรอบทั้งก้อน เห็นได้ชัดว่าเป็นของล้ำค่า

ผู้จัดการหลี่หันไปมองเย่เสวียน และเมื่อเห็นหินวิเศษในมือเขา ก็ถึงกับตกตะลึง

มันเป็นหินวิเศษคุณภาพสุดยอดจริงๆ เวลานี้ผู้จัดการหลี่ตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งไปล่วงเกินบุคคลสำคัญ จึงรีบเข้าไปประจบ ยิ้มประจบและถาม: "คุณชายท่านนี้ ผมขอโทษด้วย เมื่อกี้ผมตาถั่วมองไม่เห็นภูเขา หวังว่าท่านจะให้อภัย"

"พอเถอะ คุณไปได้แล้ว" เย่เสวียนเหลือบตาเห็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์กำลังเดินตรงมาที่เขา และเข้าใจทันทีว่ามีคนที่มีคุณสมบัติคุยกับเขาได้กำลังมา

หญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนนั้นสวมชุดกี่เพ้ารัดรูป ขาเรียวยาวตรง เอวบางราวกับเอื้อมมือเดียวโอบได้ สะโพกเต็มอิ่มกลมกลึง หน้าอกอวบอิ่ม ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายของความเย้ายวนอันเปี่ยมด้วยเสน่ห์

ทุกการเคลื่อนไหว ทุกรอยยิ้ม ล้วนแสดงออกถึงความมีเสน่ห์และเย้ายวน

เมื่อหญิงสาวผู้สูงศักดิ์คนนั้นปรากฏในสายตาของทุกคน ผู้ชายในที่นั้นเกือบทั้งหมดก็ตกหลุมรัก พากันจ้องมองความงามของเธออย่างเหม่อลอย

"ขอถามว่าท่านแซ่อะไรคะ?" หญิงสาวผู้สูงศักดิ์เดินมาหน้าเย่เสวียน ยิ้มบางๆ เสียงของเธอไพเราะน่าฟังราวกับเสียงนกขมิ้น

"ไม่ต้องเกรงใจ แซ่เย่" เย่เสวียนสูดลมหายใจลึกๆ ระงับจิตใจที่ตื่นเต้น พูดเรียบๆ

"คุณชายเย่ สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อฉีซูเจี๋ย ผู้ช่วยผู้บริหารโถงประมูลเฟินเทียนแห่งเมืองเซี่ยหนิง ท่านมาเพื่อประมูลของหรือคะ? เชิญตามดิฉันมาคุยกันด้านในเถอะค่ะ" ฉีซูเจี๋ยเอ่ยปากอ่อนหวาน

"ฉันว่าไม่ดีกว่า ผู้จัดการหลี่ของพวกคุณยังดูถูกฉัน ฉันคิดว่าคุณคงจะดูถูกหินวิเศษระดับ 4 นี่ยิ่งกว่า ฉันจะไปละ" ว่าแล้วเย่เสวียนก็หมุนตัวเดินจากไป

ใบหน้าของฉีซูเจี๋ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกคนปฏิเสธเช่นนี้

แต่เมื่อคิดว่าชายหนุ่มตรงหน้าอาจเป็นการทดสอบที่ตระกูลส่งมาเพื่อทดสอบเธอ เธอจึงรีบเดินไปข้างหน้าและพูด "คุณชายเย่ รอก่อนค่ะ!"

เย่เสวียนหยุดเดิน เขาไม่ได้ตั้งใจจะไปจริงๆ แค่แสร้งทำไปเท่านั้น ถ้าเดินไปจริงๆ แล้วจะขายหินวิเศษระดับ 4 นี้ให้ใคร?

"มานี่ จับไอ้ขยะนี่โยนออกไป" ฉีซูเจี๋ยชี้ไปที่ผู้จัดการหลี่ สั่งลูกน้องข้างๆ ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

ยามรักษาความปลอดภัยสองคนรีบพุ่งเข้ามา คนหนึ่งจับแขนซ้าย อีกคนจับแขนขวาของผู้จัดการหลี่ หมายจะลากเขาออกไป

ผู้จัดการหลี่สะบัดตัวหลุดจากยาม รีบอธิบาย: "ผู้ช่วยฉี โปรดให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะครับ! ผมรู้ตัวแล้วว่าผิด"

ฉีซูเจี๋ยไม่สนใจผู้จัดการหลี่เลย หันมายิ้มให้เย่เสวียนและถาม: "คุณชายเย่พอใจแล้วหรือยังคะ?"

ผู้จัดการหลี่เห็นว่าฉีซูเจี๋ยไม่มีท่าทีจะสนใจตนแม้แต่น้อย จึง "ผัวะ!" คุกเข่าลงกับพื้น

"ผู้ช่วยฉี......" ผู้จัดการหลี่พูดยังไม่ทันจบ

ฉีซูเจี๋ยตวาดใส่คนรอบข้าง: "พวกแกหูหนวกรึไง? รีบโยนมันออกไป อย่าให้ไอ้ขยะนี่มาทำลายสายตาของคุณชายเย่!"

"ครับ!" ยามรักษาความปลอดภัยเข้ามาอีกครั้ง

ผู้จัดการหลี่ลุกขึ้นยืน สมองร้อนผ่าว โกรธจัดจึงตะโกน: "ฮึ! กูไม่ทำงานแล้วเป็นไง! กับความสามารถอาจารย์ยุทธ์สามดาวของกู กลุ่มไหนบ้างที่ไม่อยากได้กู?"

เย่เสวียนได้ยินเช่นนั้น ก็มองไปที่ฉีซูเจี๋ย

ฉีซูเจี๋ยเข้าใจความหมายของเย่เสวียนทันที สั่งลูกน้องข้างๆ: "ประกาศออกไป บอกกลุ่มอิทธิพลอื่นๆ ว่า ใครกล้ารับหลี่หงต้า คนนั้นก็เท่ากับเป็นศัตรูกับโถงประมูลเฟินเทียน"

เมื่อหลี่หงต้าได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ตกใจจนตัวสั่น หน้าซีด เกือบจะฉี่ราดกางเกง

เขาเสียใจแล้ว เสียใจที่ไปสร้างเรื่องกับยอดมนุษย์คนนี้ เสียใจที่พูดประโยคเมื่อครู่

"โยนออกไป!"

ยามรักษาความปลอดภัยจับหลี่หงต้าอีกครั้ง คราวนี้หลี่หงต้าไม่ได้ขัดขืน เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อแล้ว ได้แต่ยอมให้ยามลากออกไป

หลังจากหลี่หงต้าจากไป ฉีซูเจี๋ยเพิ่งหันกลับมา ยิ้มขออภัยเย่เสวียน "ขอโทษค่ะ ทำให้ท่านต้องรอ เรามาคุยกันในห้องดีกว่า ตกลงไหมคะ?"

เย่เสวียนพยักหน้า แสดงว่าเขาตกลง

ทุกคนในที่นั้นต่างงงงัน สาวเย็นชาฉีซูเจี๋ยที่แต่ก่อนหายไปไหน?

แล้วชายหนุ่มคนนี้คือใคร? ในมือมีหินวิเศษระดับ 4 คุณภาพสุดยอด มูลค่าอย่างน้อย 700 ล้าน ซึ่งไม่เข้ากับการแต่งตัวของเขาเลย

.......

ในห้องทำงานของฉีซูเจี๋ย

"คุณชายเย่ เชิญนั่งค่ะ!" ฉีซูเจี๋ยพาเย่เสวียนไปที่โซฟา ให้เขานั่ง แล้วชงชาให้เอง

เย่เสวียนมองไปรอบๆ เห็นห้องนี้หรูหราประณีต ตกแต่งอย่างฟุ่มเฟือย ในใจยิ่งสงสัยถึงความแข็งแกร่งของโถงประมูลเฟินเทียนยิ่งขึ้น

"คุณชายเย่ เชิญดื่มชาค่ะ!" ฉีซูเจี๋ยถือถ้วยชาหอมส่งให้เย่เสวียน ร่างบอบบางของเธอเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล นั่งลงตรงข้าม

เย่เสวียนรับถ้วยชา สูดกลิ่นหอมหวานของชา รู้สึกสดชื่น

"คุณชายเย่ งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีไหมคะ?" ฉีซูเจี๋ยยิ้มพลางกล่าว สายตาจับจ้องมองเย่เสวียน

"ได้!" เย่เสวียนพยักหน้าและตอบ

เขาส่งหินวิเศษให้ฉีซูเจี๋ย เธอสังเกตอย่างละเอียดแล้ววางไว้บนโต๊ะ

"หินวิเศษนี้เป็นของปีศาจระดับ 4 นามว่าเสือเลือดปีกบิน เสือเลือดปีกบินแม้จะเป็นปีศาจระดับ 4 ที่ค่อนข้างอ่อนแอ แต่สายพันธุ์หายาก ในสายเลือดมีเชื้อสายของสัตว์โบราณเล็กน้อย ไม่ว่าจะใช้ปรุงยาหรือเป็นส่วนประกอบของอุปกรณ์ ล้วนมีประโยชน์มหาศาล โดยทั่วไปหินวิเศษระดับ 4 จะขายได้ราว 500 ล้าน ก้อนนี้ฉันประเมินเบื้องต้นว่าขายได้ 800 ล้าน แต่ฉันอยากตั้งราคาที่ 600 ล้าน เป็นอย่างไรบ้างคะ?" ฉีซูเจี๋ยยิ้มมองเย่เสวียน พูดช้าๆ

[จบบทที่ 18]