Chapter 78 : ไวเวิร์น

ราวหนึ่งวินาทีให้หลังโจวเฉินเองก็ได้ยินเสียงประหลาดที่หญิงสาวร่างสูงเอ่ยถึงเช่นเดียวกัน เสียงนั้นค่อนข้างต่ำและฟังดูทรงพลัง มันดังมาจากท้องฟ้าด้านนอก ในคราแรกเสียงที่ว่ายังแผ่วเบาจนแทบจะไม่รู้สึกแต่ก็ค่อยๆดังขึ้น ชัดเจนขึ้นและสุดท้ายก็ดังถึงขั้นที่ว่าทำให้ห้องที่พวกเขาอยู่สั่นสะเทือนขึ้นมาเล็กน้อย

“ดูเหมือนจะมีอสูรขนาดใหญ่บินผ่านไปนะ...”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มท่าทางสุภาพเรือนหาย เขายืนขึ้นจากที่นั่งและเดินไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็วเพื่อทำการตรวจสอบ

โจวเฉินเองก็ยืนขึ้นเช่นเดียวกันแต่เนื่องจากตัวเขามีสกิลติดตัวอย่าง ‘กระหายเลือด’ ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องเดินไปที่หน้าต่างก็รู้แล้วว่าเป้าหมายเป็นตัวอะไร

“เป็นไวเวิร์น...ไวเวิร์นกำลังมา!”

ชายหนุ่มท่าทางสุภาพมองขึ้นไปบนท้องฟ้าผ่านทางหน้าต่างด้วยสีหน้าตกตะลึง

โจวเฉินเองก็เดินมาที่หน้าต่างเช่นกัน รอบๆตัวเขานั้นมีหญิงสาวร่างสูงและผู้อพยพคนอื่นๆที่เดินตามกันมาและมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าประหลาดใจ

บนท้องฟ้ามืดครึ้มที่มีเกล็ดหิมะโปรยปรายด้านนอกหน้าต่างนั้นปรากฏมอนสเตอร์หน้าตาคล้ายกิ้งก่ามีปีกที่ดูคล้ายกับมังกรทางฝั่งตะวันกตกกางปีกและโผบินเข้ามา

ขนาดตัวของมันนั้นไม่ได้ใหญ่มากนักแต่ก็ยังคงมีขนาดเท่าๆกับรถบรรทุกทั่วๆไปอยู่ดี บวกกับลักษณะอันดุร้ายของมันแล้วทำให้คนที่เห็นบังเกิดความรู้สึกคุกคามไม่น้อย

‘สงสัยจริงๆว่าถ้าฆ่าเจ้าตัวนี้ได้จะได้สกิลติดตัวอะไร...’

โจวเฉินคิดกับตัวเองขณะตรวจสอบไวเวิร์น

จู่ๆไวเวิร์นตนนั้นก็ก้มหน้าและพ่นลำแสงสีแดงร้อนจัดออกมาจากปากของมันเผาไหม้บ้านเรือนต่างๆในเมืองซีดาร์จนมอดไหม้

ตูม!

เสียงของเปลวเพลิงที่เผาไหม้และเสียงของสิ่งก่อสร้างพังทลายดังขึ้นมา โลกที่เต็มไปด้วยสีขาวแต่เดิมพลันถูกเติมแต่งด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานที่เริงระบำไปมา

“ทุกๆคนออกไปเร็ว! อยู่ข้างในนี้จะเป็นอันตราย!”

โจวเฉินเพียงแค่สังเกตไวเวิร์นที่พ่นเปลวเพลิงลงมาตนนั้นอยู่ครึ่งวินาทีเท่านั้นก่อนจะหมุนกายและวิ่งออกนอกประตูไป

เขาเดาว่าเจ้าไวเวิร์นที่โผล่มาก็พ่นไฟเลยตัวนี้น่าจะเข้าโจมตีพื้นที่นี้ไปเรื่อยๆเป็นแน่ หรือต่อให้ไม่เป็นเช่นนั้นพวกเขาก็มีโอกาสจะถูกเปลวเพลิงที่ลุกลามล้อมกรอบอยู่ดีถ้ายังหลบอยู่ด้านใน

ไม่นานนักคนกว่าสิบคนก็วิ่งออกไปบนถนนและเริ่มหลบหนีออกไปจากอาณาบริเวณที่ไวเวิร์นเข้าโจมตี

ขณะที่ออกวิ่งนั้นโจวเฉินก็มองไปที่ชายหนุ่มท่าทางสุภาพที่อยู่ข้างๆ

“นายเอาเจ้าตัวนั้นลงมาจากฟ้าได้ไหม?”

“ไม่ได้”

ชายหนุ่มท่าทางสุภาพตอบกลับทันที

“ต่อให้ไม่สนใจค่าความต้านที่มันอาจจะมีก็เถอะแต่แค่ความสูงกับความเร็วในการบินของมันก็มากพอจะทำให้ฉันมั่นใจแล้วว่าสกิลของฉันไปไม่ถึงตัวมันแน่ๆ”

โจวเฉินเงียบไปทันทีที่ได้ยิน เขาคิดว่าหรือเขาควรจะลองใช้สกิลย่างก้าวสายลมเพื่อสังหารไวเวิร์นตนนี้ดี

“ถ้าเราใช้พลังทั้งหมดก็อาจจะกวาดมันลงมาได้แต่ในระหว่างนั้นก็อาจจะดึงดูดความสนใจของมันจนนำไปสู่อันตรายได้เช่นกัน ไม่คิดว่าหน้าไม้จะใช้ได้ผลด้วยสิเพราะดูยังไงๆมันก็มีพลังไม่พอแน่ๆ”

หลังจากคิดอยู่ซักพักโจวเฉินก็ละทิ้งความคิดที่จะโจมตีมัน ความเสี่ยงนั้นสูงเกินไปและโอกาสที่จะสำเร็จก็ต่ำมาก

โฮก!

เสาเพลิงพวยพุ่งขึ้นมาบนสิ่งก่อสร้างที่อยู่ไม่ห่างจากกลุ่มของพวกเขานัก โจวเฉินและคนอื่นๆสัมผัสได้ถึงความร้อนลวกสายหนึ่ง พวกเขาต้องกระโดดไปหลบอยู่ด้านหลังกองหิมะและมองจ้องดูไวเวิร์นที่กำลังพ่นไฟอย่างบ้าคลั่งตนนั้นด้วยสายตาอับจนหนทาง

“ไม่คิดเลยว่าโลกนี้จะมีตัวอะไรแบบนี้ด้วย อันตรายมากจริงๆ”

ชายหนุ่มท่าทางสุภาพที่ย่อตัวหลบอยู่ด้านหลังกองหิมะขยับแว่นและเอ่ยขึ้นมา

“มันมาแล้ว! แยกกันไปเถอะ!”

จู่ๆเปลวเพลิงที่มอนสเตอร์ตนนั้นพ่นออกมาก็ถูกพ่นมาทางโจวเฉินและคนอื่นๆทำให้คนทั้งสามสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล หญิงสาวร่างสูงเอ่ยเสนอให้ทุกๆคนแยกย้ายกันหลบหนีเพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจจากการเดินทางเป็นกลุ่ม

“เมืองซีดาร์แห่งนี้นี่โชคไม่ดีจริงๆ แม้ว่าในแดนหิมะแบบนี้เปลวเพลิงจะยากลุกลามแต่ความเสียหายในปัจจุบันก็ถือว่าร้ายแรงมากอยู่ดี”

ขณะที่วิ่งไปยังปากทางเข้าเมืองนั้นโจวเฉินก็ถอนหายใจออกมาภายในใจ

“เจ้าอสูรนรก!”

ทันใดนั้นเองเสียงคำรามก็ดังขึ้นมาจากเบื้องหน้าของเขา ชายหนุ่มหูยาวยกธนูในมือขึ้นและยิงลูกธนูเข้าใส่ไวเวิร์นตนนั้น

ทักษะทางธนูของเขานั้นไม่เลวร้าย ลูกธนูดอกนั้นปะทะเข้ากับร่างของไวเวิร์นที่อยู่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตรได้อย่างแม่นยำหากแต่พลังทำลายนั้นเห็นได้ชัดเลยว่าไม่เพียงพอ ลูกธนูดอกนั้นเมื่อปะทะเข้ากับร่างของมันก็กระเด้งออกและตกลงไปบนพื้นแทบจะทันที

“ไม่ดีแล้ว...แค่นี้คงไม่ดึงดูดความสนใจของเจ้าตัวนั้นหรอกนะใช่ไหม?”

แม้ว่าลูกธนูของชายหนุ่มหูยาวจะทำลายการป้องกันของไวเวิร์นไม่ได้แต่โจวเฉินคิดว่ามันน่าจะดึงดูดความสนใจของเจ้าไวเวิร์นนั่นมาตรงนี้แน่ๆและตัวเขาเองก็จะซวยไปด้วย

เขารีบหมุนตัวและออกวิ่งข้ามถนนพุ่งไปยังซอยระหว่างบ้านสองหลังในทันที

เมื่อโจวเฉินมาถึงซอยเขาก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่พุ่งไล่หลังมา เขาหันไปมองและพบว่าไวเวิร์นตนนั้นถูกดึงดูดความสนใจมาทางนี้จริงๆ ลมหายใจเปลวเพลิงของพวกมันถูกพ่นเข้าใส่ชายหนุ่มหูยาวที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร

ชายหนุ่มหูยาวเองก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง เขาวิ่งไปยังทางเข้าเมืองด้วยขายาวๆของเขาโดยไม่ปล่อยให้เปลวเพลิงเข้าถึงตัวได้และล่อให้เจ้าไวเวิร์นตนนั้นออกไปจากเมือง

“ความเร็วระดับนี้...ไม่ได้ช้าไปกว่าเราเลยนะ”

โจวเฉินคิดขึ้นมาภายในใจ เขารู้สึกว่าความแข็งแกร่งของชนพื้นเมืองคนนี้ไม่ธรรมดา

ขณะที่มองตรวจสอบไปยังด้านนอกเมืองเขาก็เห็นเงาร่างอันคุ้มเคยกำลังวิ่งเข้ามาจากที่ไกลๆ เขาเห็นเดฟกำลังพุ่งเข้ามาพร้อมกับธนูคู่ใจ ขณะที่วิ่งอยู่นั้นเดฟก็ยกธนูขึ้นมาและยิ่งเข้าใส่ไวเวิร์น

“คนๆนี้...ไม่รู้จักวิธีการไคท์*รึไง?” (เว้นระยะแล้วยิงตอดไปเรื่อยๆ)

โจวเฉินส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อเห็นเช่นนี้ เขารู้สึกว่าสมองของชายหนุ่มผมทองร่างกำยำผู้นี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เจ้าหมอนี่กลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาไวเวิร์นเองเลยเสียด้วยซ้ำ

ยังไงก็ตามไม่นานต่อมาเขาก็ต้องพบว่าเดฟเองก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน ลูกธนูของเขาทั้งรวดเร็วและแม่นยำ นอกจากนี้แรงกระแทกที่ตามมาเองก็ทรงพลังเป็นอย่างมาก ลูกธนูทุกๆลูกของเขาเจาะทะลุร่างของไวเวิร์นไปได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้นการเคลื่อนไหวของเขายังคล่องแคล่วยิ่งนัก เปลวเพลิงของไวเวิร์นกวาดผ่านร่างของเขาไปหลายครั้งหากแต่มันก็ไม่อาจโดนร่างของเขาได้เลย เขาหลบเสาเพลิงไปพลางและโจมตีตอบโต้อีกฝ่ายไปพลาง

“เดฟคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เขาทรงพลังกว่าเจ้าคนหูยาวนั่นอีก”

โจวเฉินคิดไว้แต่แรกที่เห็นว่าเขาสวมใส่เพียงเสื้อผ้าสั้นๆในสภาพอากาศหนาวเย็นเช่นนี้แล้วว่าเดฟนั้นไม่ธรรมดา มาถึงตอนนี้เขาถึงพึ่งรู้ตัวว่าเขาประเมินอีกฝ่ายต่ำเกินไปด้วยซ้ำ

ขณะที่โจวเฉินอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจนั้นสถานการณ์การต่อสู้ก็พลันพลิกกลับอีกครั้ง

บางทีอาจจะเป็นเพราะไวเวิร์นตนนั้นโมโหจากการโดนเดฟยิงเข้าใส่หลายครั้งเพราะจู่ๆมันก็สะบัดปีกของมันพุ่งลงมากัดเดฟ

“เจ้าหมอนั่นเสร็จแน่...”

เมื่อเห็นเช่นนี้โจวเฉินก็รู้ทันทีว่าเดฟซวยแล้ว เพราะความแตกต่างระหว่างขนาดตัวของทั้งสองฝ่ายที่มากเกินไปต่อให้เดฟจะมีพรสวรรค์มากเท่าไหร่ก็ยากจะตอบโต้อยู่ดี

ยังไงก็ตามสถานการณ์นั้นกลับไม่ได้เลวร้ายเท่าที่โจวเฉินจินตนาการ เดฟไม่ได้โดนไวเวิร์นตัวนั้นกัดแต่กลับกระโดดขึ้นไปบนหัวของมันและเริ่มกระหน่ำทุบไปที่หัวของอีกฝ่ายด้วยหมัดขนาดเท่าหม้อปั้นดินเผาของเขาแทนจนทำให้ร่างของไวเวิร์นตนนั้นถูกอัดจนลงมากองอยู่บนพื้น

“เยี่ยมมา! ฉันจะช่วยด้วยแล้วกัน!”

หัวใจของโจวเฉินพลันเกิดประกายพลุ่งพล่านทันทีที่เห็นเช่นนี้...เขาเปิดใช้งาน ‘ย่างก้าวสายลม’ และพุ่งเข้าไปผสมโรงในทันที