Chapter 74 : อิทธิพล - ถกเถียง

โจวเฉินทำการแลกเปลี่ยนจนเสร็จสิ้นและได้รับเงินมาหนึ่งล้านเหรียญมังกร

หนนี้เขารู้สึกว่าเขาได้กำไรมามหาศาล หินปูนสกัดสีดำนั่นเห็นได้ชัดเลยว่าไม่ได้มีค่าขนาดนั้น เขาไม่รู้เหมือนกันว่าหญิงสาวผมยาวรวยจนไม่สนใจเรื่องนี้หรือแค่รีบใช้มันเพื่อนำไปฝึกฝน

“รู้สึกว่าตอนนี้การหาเงินเป็นเรื่องง่ายๆไปแล้วสิ ครึ่งเดือนก่อนยังเป็นพวกยาจกอยู่เลย ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็นเศรษฐีซะแล้ว”

หลังจากที่จู่ๆก็ได้เงินมามหาศาลโจวเฉินก็รู้สึกราวกับฝันไป

“ดูเหมือนการซื้อบ้านซื้อรถจะอยู่ไม่ไกลแล้วแต่ตอนนี้อยู่ที่นี่ไปก่อนแล้วกัน”

เขาอยากจะซื้อบ้านเป็นของตัวเองแต่ก็พึ่งจะเช่าห้องนี้มาและจ่ายค่ามัดจำไปแล้วด้วย ดังนั้นเรื่องนั้นเขาจึงคิดว่าค่อยคิดอีกทีในอนาคตคงจะดีกว่า

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานอนโจวเฉินจึงเปิดทีวีขึ้นมาเพื่อดูข่าว

“กระทรวงศึกษาธิการได้ออกกฏเกณฑ์อย่างเป็นทางการให้มีการสอนศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่ชั้นประถม มัธยมไปจนถึงมัธยมปลาย สมาคมศิลปะการต่อสู้เองก็จะใช้มาตราการต่างๆเพื่อปรับปรุงสภาพร่างกายของประชาชนด้วยเช่นกัน”

“ด้วยการยอมรับจากทางสภาพผู้อาวุโส อายุที่สามารถแต่งงานได้จึงถูกปรับเปลี่ยนเป็น18ปี...”

“นักวิทยาศาสตร์ของพวกเราได้มีการพัฒนาเทคโนโลยีแบตเตอรี่พลังงานสูงได้จนเกือบสำเร็จ รถยนต์ไฟฟ้าในอนาคตจะสามารถวิ่งได้นับพันกิโลเมตรในการชาร์ตเพียงครั้งเดียว...”

“บริษัทโฟล์คสวาเกนแห่งจักรวรรดิเหยี่ยวได้มีการประกาศในวันนี้ว่าพวกเขาจะเป็นบริษัทแรกที่ริเริ่มพัฒนายุคสมัยของรถยนตร์ไฟฟ้าลอยฟ้า”

“วิดีโอเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดของนักผจญภัยเบลล์ได้รับความนิยมอย่างล้นหลามเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้วงการผจญภัยตื่นตัวกันครั้งใหญ่”

...

“ดูเหมือนข่าวพวกนี้จะเป็นอิทธิจากระบบเอาชีวิตรอดไร้ขีดจำกัดทั้งนั้นเลย”

โจวเฉินคิดกับตัวเอง

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจเขาจึงหยิบมือถือขึ้นมาและเสิร์ชหาวิดีโอเอาชีวิตรอดของนักผจญภัยเบลล์เพื่อดูว่าพวกมันป๊อปปูล่าขนาดไหน

พอเขาเปิดเว็บมังกรซึ่งเป็นเว็บเกี่ยวกับวิดีโอที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิมังกรขึ้นมาโจวเฉินก็เห็นรูปของชายต่างชาติที่ยืนอยู่ในถิ่นทุรกันดารโชว์หลาอยู่ตั้งแต่หน้าแรก ชื่อของวิดีโอก็คือ ‘บทเรียนการเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดารโดยเบลล์สุดยอดนักผจญภัย’

โจวเฉินกดเข้าไปดูวิธีโอและเห็นว่าจำนวนผู้ชมค่อนข้างเยอะมาก ตอนนี้มีการดูไปแล้วกว่าร้อยล้านครั้งและจำนวนคนคอมเม้นต์เองก็มีนับหมื่น

โจวเฉินคิดว่าวิดีโอนี้ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ ก็แค่ความรู้ทั่วๆไปเกี่ยวกับการเอาตัวรอดในถิ่นทุรกันดารเท่านั้น เช่นการหาแหล่งน้ำ การจุดไฟ การสร้างเพิงที่พักและอื่นๆ และก็มีบางช่วงของวิดีโอที่เบลล์กินแมลงสดๆซึ่งก็อาจจะนับว่าแปลกใหม่

“ทำไมวิดีโอนี่ถึงได้ดังนักนะ? ถึงคุณภาพจะไม่เลวแต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ”

โจวเฉินรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นเขาจึงลองดูคอมเม้นต์ใต้วิดีโอ

“อ๊า! ปรมาจารย์เบลล์หล่อเหลือเกิน! ดวงตานั่นช่างเปล่งประกายเสียนี่กระไร”

“นี่อ่ะนะการเอาชีวิตรอดที่พวกนายพูดถึง? แม้ว่ามันจะดูยากลำบากอยู่บ้างแต่ก็ไม่น่าจะเกี่ยวกับคดีคนหายหรอกมั้ง? ไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

“ฮี่ๆไม่ใช่เรื่องพวกนั้นหรอก ถ้านายรู้แสดงว่านายเป็นคนวงในแต่ถ้าไม่ก็แสดงว่าไม่ใช่ บางครั้งการไม่รู้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี มีอะไรทำก็ไปทำซะ”

“คอมเม้นต์ก่อนหน้านี้จะทำตัวให้ดูลึกลับไปเพื่อส้นตีนอะไรวะ? อธิบายให้ชัดเจนไม่ได้รึไง?”

“ใช่แล้ว ฉันเห็นว่าหัวข้อเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดจู่ๆช่วงนี้ก็บูมขึ้นมาแต่ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดแบบนี้นะ...”

“ใครที่รู้ก็ช่วยเปิดโลกให้พวกเราทีเถอะ!”

“อย่าถามเลย เหตุผลที่ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ก็เพราะไอ้นั่นนั่นแหละเข้าใจไหม? ถ้าพูดมากพอเดี๋ยวจะถูกบล็อคเอา”

“ฉันจะบอกเกี่ยวกับองค์กรXXXแล้วกันพวกนายไปดูกันเอาเอง”

“พวกเอ็งจะแสแสร้งกันทำไม? ไม่ใช่ก็แค่ว่ามีXXXปรากฏขึ้นในโลกรึไง? เรื่องใหญ่ตรงไหน?”

“เชี่ย ไอ้พวกเม้นต์ข้างบนมันพูดอะไรกันวะ?”

“ฉันได้ยินว่าเกี่ยวกับภารกิจเซอร์ไววัลหรืออะไรนี่แหละ”

“ลองคิดถึงนโยบายที่พึ่งจะถูกประกาศอย่างเป็นทางการเมื่อไม่นานมานี้ดูสิ ถ้าฉลาดซักหน่อยก็จะเข้าใจทุกอย่างเองนั่นแหละ”

“ฉันจะบอกวิธีดีๆให้ ไปดูวิดีโอของพวกชาวต่างชาติซะ พวกนั้นส่วนใหญ่เปิดเผยให้โลกได้เห็นแล้ว”

“ตอบคอมเม้นต์ก่อนหน้า – ฉันไปดูวิดีโอพวกนั้นมาแล้วแต่รู้สึกว่ามันเป็นแค่การแสดงละครฉากใหญ่เท่านั้น เนื้อหาวิดีโอพวกนั้นมันไร้สาระสิ้นดี”

...

โจวเฉินไล่อ่านคอมเม้นต์อยู่ซักพักก่อนจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น กลับกลายเป็นว่าการมาถึงของระบบเอาชีวิตรอดไร้ขีดจำกัดทำให้หัวเรื่องเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดบูมขึ้นมา ยังไงก็ตามการถกเถียงที่เข้าประเด็นมากเกินไปจะถูกทางรัฐบาลเซ็นเซอร์โดยอัตโนมัติ ดังนั้นประชาชนส่วนใหญ่จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาคิดเพียงแค่ว่าการเอาชีวิตรอดที่ว่านั้นเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดารเช่นในวิดีโอ

“ดูเหมือนสัดส่วนของเซอร์ไวเวอร์จะมีกันไม่เยอะ คนส่วนใหญ่รู้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น ทางรัฐบาลเองก็ดูเหมือนจะมีมาตราการบางอย่างเพื่อไม่ให้ประชาชนเกิดความตระหนก”

โจวเฉินแสดงสีหน้าว่าเข้าใจ การมาถึงของระบบเอาชีวิตรอดมีทั้งข้อดีและข้อเสียสำหรับดาวขั้วฟ้าแห่งนี้ การที่ทางรัฐบาลของจักรวรรดิมังกรเลือกจะใช้วิธีการเช่นนี้นับว่าเข้าใจได้ไม่ยาก

ไม่นานนักกลางดึกก็มาถึง โจวเฉินกินข้าวและล้างถ้วยล้างชามจนเสร็จก่อนจะเข้านอนอย่างสบายอุรา

เก้าโมงเช้าวันถัดมาเขาลุกขึ้นจากเตียง สวมใส่เสื้อผ้าและออกวิ่ง นอกจากนี้เขายังผ่านไปดูที่โรงฝึกเว่ยเหลียงด้วย

ไม่เพียงแต่ประตูถูกล็อคเอาไว้เท่านั้นแต่ยังมีประกาศติดเอาไว้ด้วยว่าโรงฝึกถูกปิดอย่างไม่มีกำหนด ประตูบ้านของเถ้าแก่หลิวเองก็ล็อคอยู่เช่นกันซึ่งก็เป็นข้อบ่งชี้ว่าเถ้าแก่หลิวน่าจะไปที่ต่างประเทศตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

เขาเปิดแอพธนาคารและลองตรวจสอบดูก่อนจะพบว่ามีเงินอยู่ภายในนั้น40,000เหรียญมังกร เช่นนี้โจวเฉินจึงรู้ชัดแล้วว่าเขาเสียงานไปแล้วจริงๆ

“วันนี้ไปกินบุฟเฟต์ดีกว่า”

เมื่อรู้สึกหิวเล็กน้อยโจวเฉินจึงเริ่มเสิร์ชหาร้านบุฟเฟ่ต์ใกล้ๆ

ความอยากอาหารของเขายิ่งผ่านไปก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆและถ้าไม่อยากจะอาบแดดนานๆเพื่อสังเคราะห์พลังงานจากสกิลสังเคราะห์พลังงานแสงแล้วล่ะก็ การกินบุฟเฟ่ต์จึงนับว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ไม่นานนักเขาก็เลือกร้านบุฟเฟต์แห่งหนึ่งที่มีราคา288เหรียญต่อสองชั่วโมง ร้านนี้แพงกว่าร้านก่อนหน้านี้มากพอสมควรแต่คุณภาพและประเภทของอาหารเองก็มีเกรดสูงกว่าเช่นกัน

เขานั่งรถบัสไปยังร้านอาหารดังกล่าวและเลือกที่นั่งบริเวณมุมเพื่อทานอาหาร

หลังจากกินไปได้ซักพัก ชายหนุ่มสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษามหาลัยก็เดินมานั่งที่โต๊ะข้างๆ ชายหนุ่มทั้งสองหลังจากได้ที่นั่งก็เดินตักอาหารมากินกันอย่างรวดเร็วและเริ่มพูดคุยไปด้วยขณะที่กิน

“นายรู้ไหม?”

นักศึกษาสวมแว่นตากล่าวเสียงเบา

“มีคนจากคลาสเรียนเพื่อนบ้านเราหายตัวไปอีกแล้ว ฉันได้ยินมาว่าไม่ใช่แค่คนเดียวด้วยนะ คนจากคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์เองก็หายไปถึงสองคน ข่าวนี้ถูกทางมหาลัยปิดเอาไว้จนคนนอกไม่รู้เลยแหละ”

“ใครบ้างล่ะที่ไม่รู้? คงมีนายคนเดียวล่ะมั้งที่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่”

นักศึกษาร่างกำยำที่อยู่ตรงข้ามนักศึกษาสวมใส่เบ้ปากกล่าว

“ฉันลองตรวจสอบเรื่องนี้ดูแล้วและพบว่ามีการหายตัวไปแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง เรื่องนี้ไม่ได้เกิดแค่ในมหาลัยของเรานะ...ฉันลองเข้าไปดูในเว็บต่างประเทศถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

เขากล่าวกับนักศึกษาสวมแว่นด้วยท่าทีลึกลับ

“เกิดอะไรขึ้น? บอกมาเร็วๆ!”

ชายหนุ่มสวมแว่นดูจะสงสัยยิ่งนัก

“ฮี่ๆ เข้ามาใกล้ๆสิ”

นักศึกษาร่างกำยำก้มหัวลงไปกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่าย

“กล่าวกันว่ามีขุมพลังลึกลับที่เรียกว่าระบบเอาชีวิตไร้ขีดจำกัดปรากฏขึ้นบนโลก เจ้าสิ่งนั้นลักพาตัวคนมากมายและส่งพวกเขาไปทำภารกิจเอาชีวิตรอด คนที่หายไปพวกนั้นก็คือคนที่ตายในภารกิจไงล่ะ”

“หา?”

นักศึกษาสวมใส่แสดงสีหน้าไม่เชื่อ

“เชี่ยไรเนี่ย! แกคิดว่าฉันเป็นเด็กอนุบาลรึไง?”