Chapter 45 : ทะเลสาบ

พอดวงอาทิตย์ปรากฏอุณหภูมิในป่าก็เพิ่มขึ้น แม้ว่าจะยังหนาวอยู่แต่ก็รู้สึกดีกว่าตอนกลางคืน โจวเฉินและคนอื่นๆผละจากกองไฟเพื่อออกสำรวจหาน้ำและอาหารกันต่อ

พวกเขายังต้องเอาตัวรอดให้ได้อีก6วันในป่าแห่งนี้ เพื่อไม่ให้หิวน้ำตายพวกเขาจำเป็นต้องรีบหาแหล่งน้ำให้ได้เร็วที่สุด

ในช่วงเวลากลางวันป่าแห่งนี้ค่อนข้างสงบทีเดียว คนทั้งสามออกตามหาน้ำและอาหารอยู่หลายชั่วโมงจนกระทั่งชายหนุ่มกางเกงในทำชุดคลุมทั้งตัวจากใบไม้ได้จนแล้วเสร็จ นอกจากนี้เขายังพบผลไม้ลูกสีออกเขียวเข้มบนพุ่มหญ้าเตี้ยๆอีกด้วยอีกฝ่ายจึงชี้ให้โจวเฉินกับหญิงสาวผมหางม้าดู

“ผลไม้แบบนี้แหละ แม้ว่าจะลูกเล็กและมีรสชาติประหลาดไปหน่อยแต่ก็อิ่มน้ำไม่น้อย”

ขณะที่ชายกางเกงในกัดผลไม้ในมือไปเขาก็อธิบายออกมาด้วยในเวลาเดียวกัน โจวเฉินไม่ได้เด็ดออกมากินแต่เลือกจะถามชายหนุ่มกางเกงในแทน “สีของผลไม้พวกนี้ดูไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่ พวกมันน่าจะมีพิษรึเปล่า?”

ชายหนุ่มกางเกงในลังเลเล็กน้อย

“นี่ก็...ฉันเองก็ไม่มั่นใจ เพราะพรสวรรค์ของฉันฉันเลยไม่กลัวพิษเท่าไหร่ดังนั้นสิ่งเดียวที่ฉันพอจะบอกได้ก็คงมีแค่ถึงมันจะมีพิษก็คงมีพิษไม่สูงมาก ไม่อย่างนั้นฉันเองก็ต้องปฏิกริยาบ้างแล้ว”

“นายนี่ขี้ระแวงจังนะ”

หญิงสาวผมหางม้ารู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมา เธอเด็ดผลไม้ลูกหนึ่งจากพุ่มขึ้นมาสุ่มๆและยัดเข้าไปในปาก หลังจากลองเคี้ยวอยู่หลายคำสีหน้าของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวแต่ไม่นานเจ้าหล่อนก็ข่มเอาไว้ได้

“รสชาติน่าขยะแขยงจริงแต่ก็มีน้ำอยู่เยอะมาก”

หญิงสาวพยายามกลืนผลไม้รสชาติน่าสะอิดสะเอียนลงคออย่างสุดชีวิตขณะเดียวกันมือของเธอก็เด็ดมาเพิ่มอีกหลายลูก

โจวเฉินเองก็เหยียดมือออกไปเด็ดมาบ้างเช่นกันแต่เขาเพียงแค่ยัดมันใส่เอาไว้ในกระเป๋าเท่านั้นยังไม่ได้กินแต่อย่างใด

“ทำไมไม่กินล่ะ?”

หญิงสาวเลิกคิ้ว

“นายกลัวที่จะกินไอ้ผลไม้น่าสะอิดสะเอียนนี่ขนาดนั้นเลยหรอ?”

รอยยิ้มราวกับรู้ทันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของอีกฝ่าย

“ฉันไม่ได้หิวน้ำเดี๋ยวเอาไว้ค่อยกินทีหลัง”

โจวเฉินตอบกลับ

“ฮี่ๆ นายอยากจะดูอาการฉันก่อนใช่ไหมล่ะ? ระวังตัวจังน้า”

หญิงสาวที่อ่านความคิดของเขาออกก็เอ่ยแฉออกมา

“เฮอะๆ จะคิดยังไงก็เชิญเลย”

โจวเฉินไม่ใคร่ใส่ใจแต่นั่นก็เป็นเหตุผลที่เขายังไม่กินจริงๆนั่นแหละ

คนทั้งสามเด็ดผลไม้มาเก็บเอาไว้พอประมาณและออกสำรวจกันต่อ หลังจากผ่านไปอีกราวๆหนึ่งชั่วโมงพวกเขาก็ยังคงไม่พบแหล่งน้ำแต่กลับพบซากกองไฟบนพื้นแทน

“น่าจะเป็นของเซอร์ไวเวอร์คนอื่น พวกนั้นน่าจะจากไปได้ซักพักแล้ว”

ชายหนุ่มกางเกงในลองสำรวจเถ้าถ่านบนพื้นแล้วเอ่ยขึ้นมา

“จากร่องรอยแล้วน่าจะมีสองคน ดูเหมือนว่าจะมุ่งหน้ากันไปทางทิศทางนั้น”

โจวเฉินย่อตัวลงสำรวจกองไฟอยู่ซักพักก่อนจะเอ่ยสิ่งที่เขาวินิจฉัยออกมา

“ไปรวมตัวกับพวกนั้นกันเถอะ สามัคคีคือพลังนะ”

หญิงสาวผมหางม้าแนะนำออกมาทันที

“อืม...ในภารกิจเซอร์ไววัลหนนี้เคลื่อนไหวด้วยกันดีกว่าจริงๆนั่นแหละ”

โจวเฉินพยักหน้ารับ ดันเจี้ยนนี้มีระยะเวลาค่อนข้างนานและเขาก็ไม่อยากจะลุยคนเดียวด้วย

คนทั้งสามเดินไปในทิศทางตามที่พวกเขาตกลงกัน หลังจากเดินมาได้อีกสองชั่วโมงพวกเขาก็พบกับบางสิ่งบางอย่างน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง

เบื้องหน้าของพวกเขาคือทะเลสาบทรงกลมขนาดเล็ก ขณะเดียวกันด้านข้างทะเลสาบก็มีชายหนุ่มชุดโค้ทสีชาวกับชายหนุ่มชุดทหารสีเขียวยืนอยู่

เมื่อโจวเฉินและคนอื่นๆมาถึงพวกเขาก็พบว่าชายหนุ่มโค้ทขาวตอนนี้เปียกโชกและมีร่องรอยของน้ำอยู่ทั่วร่างกาย อีกฝ่ายกำลังถูกิ่งไม้ไปบนท่อนไม้ราวกับกำลังพยายามปั่นไม้เพื่อจุดกองไฟ

“เกิดอะไรขึ้น? บังเอิญตกลงไปในทะเลสาบรึไง?”

โจวเฉินรู้สึกว่าแปลกที่ชายหนุ่มเปียกโชกขนาดนี้ ท่าทีของอีกฝ่ายเองก็ดูไม่ใช่คนไม่ระมัดระวังด้วยสิ

“น้ำล่ะ!”

ความสนใจเดียวของหญิงสาวผมหางม้าอยู่ที่ทะเลสาบทั้งหมด เจ้าหล่อนตะโกนลั่นและวิ่งตรงไปยังทะเลสาบโดยไม่รีรอ

“อย่าไปนะ!”

ชายหนุ่มโค้ทขาวที่เปียกโชกและกำลังตัวสั่นเพราะความหนาวตะโกนบอกกับหญิงสาว

“อะไรเล่า? หยุดฉันทำไมเนี่ย?”

หญิงสาวชะงักไปเพราะความสับสน

“ในทะเลสาบนั่นมีมอนสเตอร์ที่จะถึงคนลงไปในน้ำอยู่น่ะสิ”

ชายหนุ่มชุดโค้ทขาวมองมาที่หญิงสาวและด้วยสายตาจริงจังและเอ่ยตอบ

“ขอบคุณที่เตือนแล้วกัน”

หญิงสาวพยักหน้ารับแต่กลับเดินตรงไปยังทะเลสาบต่อ เจ้าหล่อนไม่ได้หยุดเพียงแค่ลดความเร็วลงเท่านั้น

โจวเฉินหยิบไฟแช็กออกมาเพื่อช่วยชายหนุ่มจุดกองไฟจากนั้นเขาก็เดินตรงไปยังทะเลสาบเช่นเดียวกัน

หญิงสาวผมหางม้าคือคนที่อยู่ใกล้กับทะเลสาบที่สุดและรองลงมาก็เป็นชายหนุ่มกางเกงใน

“มีมอนสเตอร์จริงๆหรอ? ทะเลสาบดูใสมากเลยนะแถมยังมองไม่เห็นอะไรด้านล่างเลยด้วย”

หลังจากได้รับคำเตือนจากชายหนุ่มหญิงสาวก็ตรวจสอบทะเลสาบไปพลางเดินขณะที่เท้าก็ค่อยๆเดินตรงเข้าไปอย่างระมัดระวัง

โจวเฉินเองก็เดินเข้ามาจนถึงบริเวณขอบๆทะเลสาบเพื่อสังเกตเช่นกัน เขามองลงไปในน้ำและพบว่าน้ำค่อนข้างใสจนสามารถมองเห็นไปถึงก้นทะเลสาบได้เลย ดูๆไปแล้วนอกจากหินก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรอยู่ด้านล่าง

สุดท้ายหญิงสาวก็เดินมาจนห่างจากทะเลสาบเพียงหนึ่งเมตร เธอกระชับง้าวเอาไว้ในมือแน่นและย่อตัวลงเพื่อสำรวจภายในทะเลสาบ พร้อมกันนั้นขวดน้ำดื่มเปล่าๆก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเธอ

หญิงสาวจุ่มขวดน้ำลงไปในทะเลสาบอย่างช้าๆเพื่อเติมน้ำ

ยังไงก็ตามในตอนที่หญิงสาวและโจวเฉินคิดว่าทุกๆอย่างจะเป็นไปได้อย่างราบลื่นนั้นกงเล็บล่องหนที่ก่อตัวขึ้นจากมวลน้ำก็พลันพุ่งขึ้นมาจากทะเลสาบ กงเล็บนี้คว้าแขนข้างที่ถือขวดเอาไว้ของหญิงสาวและดึงเจ้าหล่อนลงไปด้านล่าง!

ปฏิกิริยาตอบสนองของหญิงสาวรวดเร็วมาก ง้าวในมือของเธอสับลงไปยังกงเล็บล่องหนเพื่อทำลายมันทิ้งในทันที ยังไงก็ตามนี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น กงเล็บล่องหนอีกห้าจุดปรากฏขึ้นมาเหนือผิวน้ำเบื้องหน้าของหญิงสาวและคว้าไปที่ร่างกายของเธอ

ครั้งนี้หญิงสาวไม่อาจรับมือได้ เธอมีเวลาพอจะใช้ง้าวในมือทำลายกงเล็บไปได้แค่2จุดเท่านั้นก่อนที่จะถูกกงเล็บอีกสามจุดกระชากลงไปในทะเลสาบ

โชคดีที่โจวเฉินและชายหนุ่มกางเกงในยืนอยู่ด้านหลังเธอ เมื่อพวกเขาเห็นเช่นนี้พวกเขาก็ก้าวเข้ามาและใช้แรงทั้งหมดลากหญิงสาวออกมาจากกงเล็บล่องหนได้สำเร็จ แม้จะไม่ง่ายแต่ก็ไม่ได้ยากจนเกินไปนัก

แม้จะถูกช่วยออกมาได้แต่หญิงสาวก็เปียกมะล่อกมะแล่กและสั่นเทาเพราะความหนาวแต่เจ้าหล่อนก็ไม่ยอมเสียไปโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลย ขวดน้ำในมือของเธอตอนนี้มีน้ำอยู่ราวๆหนึ่งในสี่ขวดเห็นจะได้

“น้ำนี่มันดื่มได้ไหม?”

หญิงสาวมองไปที่ชายหนุ่มชุดโค้ทขาว

“ฉันเองก็ไม่มั่นใจแต่หลังจากลองจิบไปก็ไม่ได้รู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัวอะไรนะ”

ชายหนุ่มชุดโค้ทขาวพยักหน้า

“พวกนายมีขวดไหม? หรือจะแบ่งกันกับฉันไหม?”

เธอมองไปที่คนอื่นๆแล้วถามออกมา

“ไม่ต้องหรอกน้ำนี่มีน้อยเกินไป เธอดื่มเถอะ”

ชายหนุ่มกางเกงในส่ายหัว เขาหันไปมองโจวเฉินและชายหนุ่มชุดทหาร

“พวกเรามาช่วยกันตักน้ำไหม?”

“ได้สิ”

โจวเฉินตอบรับทันทีและหยิบขวดโค้กออกมาจากช่องเก็บของของเขา

“ใช้ขวดของฉันแล้วกัน น่าจะใหญ่มากพอ”

“ตกลง”

ชายหนุ่มกางเกงในรับขวดโค้กไปและเดินตรงไปยังทะเลสาบพร้อมกับโจวเฉินและชายหนุ่มชุดทหาร

“ฉันจะคลานเข้าไปเติมน้ำ พอได้จังหวะพวกนายก็ช่วยดึงขาฉันกลับขึ้นมาบนฝั่งแล้วกัน”

ตัวเขาที่ไม่มีเสื้อผ้าอยู่แล้วจึงเหมาะที่สุดที่จะเป็นคนตักน้ำ ขณะที่โจวเฉินและชายหนุ่มชุดทหารนั้นรับหน้าที่ดึงเขากลับขึ้นฝั่ง