Chapter 20 : จากไป

โจวเฉินไม่รู้เลยว่ามอนสเตอร์ที่ตามหลังมามันจะกลัวน้ำไหมแต่เขาก็ต้องเสี่ยงแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกพวกมันแด๊กเอาแน่ๆ

ไม่นานนักก็พิสูจน์แล้วว่าเขาพนันถูกข้าง เมื่อตัวเขาตีแขนตีขาลอยคออยู่กลางน้ำพวกมอนสเตอร์ที่หน้าตาคล้ายกับมดแดงพวกนั้นกลับไม่ตามลงมาและรั้งอยู่บริเวณขอบบ่อไม่ได้เข้ามาโจมตีเขาแต่อย่างใด

ในตอนที่โจวเฉินรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาแล้วนั่นเองจู่ๆความเจ็บปวดสายหนึ่งก็แล่นมาจากบริเวณขาของเขา

“เชี่ยเอ๊ย! อะไรกัดวะเนี่ย!”

โจวเฉินเหวี่ยงขาออกไปเต็มแรง จากนั้นเขาก็รู้สึกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างร่วงลงจากขาไป

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลติดตัวของมดแดง ‘พลังช้างสาร(ระดับ1)’ ต้องการดูดซับหรือไม่?]

“ดูดซับเลย!”

โจวเฉินคิดว่าน่าจะเป็นมดแดงที่ติดขามาด้วยซึ่งถูกพิษซากศพเข้าในตอนที่กัดเขาจึงทำให้เขาสามารถแย่งสกิลติดตัวของมันมาได้

หลังจากการดูดซับสกิลเสร็จสิ้น โจวเฉินก็รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยและรู้สึกว่าว่ายน้ำง่ายขึ้นมากทีเดียว

“สกิลติดตัวนี้ค่อนข้างมีประโยชน์มากเลยแต่ทำไมพวกมันยังไม่ถอยกันไปอีกล่ะ? อย่าบอกนะว่าฉันต้องลอยคออยู่ในน้ำนี่ไปจนจบ?”

หลังจากที่ปรายตามองไปแล้วพบว่าภายในถ้ำนั้นเต็มไปด้วยมดแดงที่เกาะอยู่บริเวณขอบบ่อเต็มไปหมดเขาก็รู้สึกหมดคำจะพูดขึ้นมาเสียดื้อๆ

มอนสเตอร์พวกนี้เห็นได้ชัดเลยว่าไม่กล้าลงมาในน้ำ ซึ่งก็เท่ากับว่าไล่ล่าเขาต่อไม่ได้แล้วแต่พวกมันก็ยังไม่ถอยไป หรือพวกมันกำลังรอให้เขาว่ายเข้าไปหาและโยนตัวเองให้พวกมันแดกด้วยความสมัครใจงั้นหรอ?

“บางทีเราน่าจะเอาอย่างมอนสเตอร์ซาลาแมนเดอร์ตัวเมื่อกี้ ดำลงไปใต้น้ำเลยเผื่อว่าพอพวกมดไม่เห็นตัวพวกมันจะได้จากไปดีไหมนะ?”

โจวเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆหนหนึ่งและดำลงไปใต้บ่อน้ำ

น้ำในบ่อค่อนข้างใสสะอาดแต่ตัวเขาไม่มีแว่นตาว่ายน้ำดังนั้นจึงรู้สึกไม่ค่อยดีนักเมื่อต้องลืมตาใต้น้ำเช่นนี้

ยังไงก็ตามเขาก็ยังจำเป็นต้องเปิดตาเอาไว้อยู่ดี

เขารู้ดีว่าแม้จะอยู่ในน้ำและไม่ห่างจากฝั่งมากนักก็ตามแต่ก็ไม่มีอะไรการันตีได้ว่าเขาจะไม่ตกเป็นเป้าหมายของมอนสเตอร์ในน้ำตัวอื่นๆ

“เชี่ยเอ๊ยพอหนีจากไอ้มดพวกนั้นได้ก็กลายเป็นว่าว่ายลงมาในบ่อมอนสเตอร์อีก!”

หลังจากดำลงมาได้ลึกระดับนึงแล้วโจวเฉินก็รักษาระยะห่างจากก้นบ่อเอาไว้ประมาณหนึ่งเพื่อลดการบริโภคอ๊อกซิเจนและทำให้เขาอยู่ได้นานขึ้นก่อนที่จะลอยตัวขึ้นไป

ช่วงเวลาที่เขาต้องกลั้นหายใจยิ่งนานก็ยิ่งทรมาน หลังจากผ่านไปหลายวินาทีเมื่อตอนที่โจวเฉินคิดว่าจะว่ายกลับขึ้นไปดูสถานการณ์ซักหน่อย เขากลับพบว่ามีเงายาวๆสองเงากำลังว่ายตรงมาทางเขา

“ผีเจาะปากมาพูดชัดๆ อะไรที่กังวลก็มาจริงๆแถมยังมาตั้งสองตัวด้วย”

เมื่อเห็นมอนสเตอร์โจวเฉินก็รีบว่ายขึ้นไปยังผิวน้ำในทันที อ๊อกซิเจนภายในปอดของเขามีไม่มากพอจะสู้กับมอนสเตอร์ใต้น้ำแน่ๆ

เมื่อเขาว่ายขึ้นมาจนถึงส่วนตื้นของบ่อและทำการสูดลมหายใจเพื่อเติมอ๊อกซิเจนเข้าปอดไปลึกๆหนหนึ่งแล้ว มอนสเตอร์สองตัวที่อยู่ใต้น้ำก็ตามมาทันพอดี

โจวเฉินไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขารีบหยิบท่อนเหล็กออกมาจากช่องเก็บของและเหวี่ยงลงไปในน้ำเพื่อข่มขู่พวกมันในทันที

มอนสเตอร์ซาลาแมนเดอร์ในน้ำเมื่อเห็นว่าโจวเฉินหยิบอาวุธออกมาเหวี่ยงมันก็ลังเลไปชั่วครู่แต่ไม่นานนักก็พุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง

ท่อนเหล็กในมือของโจวเฉินก็ถูกเหวี่ยงใส่มันในเวลาไล่เลี่ยกัน

ตูม! ท่อนเหล็กปะทะเข้ากับความว่างเปล่า มอนสเตอร์ใต้น้ำตัวนั้นกลับเล่นเหลี่ยม พอมันว่ายเข้ามาได้ระยะหนึ่งกลับถอยฉากออกไป

ในตอนที่มันถอยออกไปมอนสเตอร์อีกตัวที่ว่ายอ้อมมาด้านหลังของโจวเฉินก็พลันอ้าปากและเล็งกัดมาที่หลังคอของเขา

“เฮอะๆ ใช้ลูกไม้ตื้นๆแบบนี้กับฉันเนี่ยนะ?”

โจวเฉินหมุนตัวและแทงสวนไป เขาใช้ท่อนเหล็กในมือแทงกลับหลัง ยัดท่อนเหล็กแท่งโตๆเข้าไปในปากของมอนสเตอร์ซาลาแมนเดอร์ที่กำลังพุ่งเข้ามา ทักษะนี้แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในทักษะที่รวมอยู่กับศาสตร์การใช้หอกนั่นเอง

หลังจากแทงทะลุปากของมอนสเตอร์ตัวนั้นด้วยท่อนเหล็กแล้ว มันก็ดิ้นรนอย่างรุนแรงแต่ไม่นานนักร่างกายของมันก็เริ่มแข็งค้างและเปลี่ยนเป็นสีดำด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

โจวเฉินดึงท่อนเหล็กออกมาอย่างรวดเร็วและจุ่มมันลงไปในน้ำ

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลติดตัวของซาลาแมนเดอร์ถ้ำ ‘หายใจใต้น้ำ (ระดับ1)’ ต้องการทำการดูดซับหรือไม่?]

“จัดไปเลย!”

โจวเฉินตอบไปโดยไม่ต้องคิด ขณะเดียวกันซาลาแมนเดอร์ตัวที่สองก็โจมตีเข้ามาอีกครั้ง โจวเฉินดึงท่อนเหล็กที่จุ่มอยู่ในน้ำขึ้นมาแต่ก็เช่นเดียวกับครั้งที่แล้ว อีกฝ่ายเลือกที่จะเล่นเหลี่ยมอีกครั้งและไม่ได้เข้ามาให้เข้าฝาดง่ายๆ หลังจากมันว่ายวนรอบตัวเขาครั้งหนึ่งมันก็รีบหนีและว่ายลงไปในส่วนลึกของบ่อน้ำ

“สติปัญญาของเจ้าหมอนี่สูงกว่ามอนสเตอร์ตัวอื่นๆเยอะเลย มันน่าจะไปเรียกพวกแน่ๆ”

โจวเฉินรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีแล้ว

เขาหันไปมองทางขอบบ่อและพบว่ามดแดงยังคงอยู่เต็มไปหมด

“พวกแกจะแดกให้ได้เลยใช่ไหม ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไม่มีอะไรกินกันรึไง?”

โจวเฉินรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาหน่อยๆ เขาก็อยากจะว่ายกลับเข้าฝั่งเหมือนกันแต่ติดอยู่ที่ว่าฝั่งนั้นดูเหมือนจะเลวร้ายกว่าในน้ำเยอะ

คิดไปคิดมาเขาก็เก็บท่อนเหล็กกลับไปในช่องเก็บของและดำกลับลงไปใต้น้ำอีกครั้ง

ครั้งนี้เมื่อเขาดำลงมาใต้น้ำเขากลับรู้สึกแตกต่างไปจากครั้งที่แล้ว เขาพบว่าปัญหาเรื่องอ๊อกซิเจนนั้นหายไปซะเป็นส่วนมากราวกับว่าเขาสามารถเติมอ๊อกซิเจนได้เรื่อยๆแม้จะอยู่ใต้น้ำก็ตาม

“น่าจะเป็นผลมาจากสกิลหายใจใต้น้ำ ถึงแม้จะหายใจไม่ได้อิสระเหมือนบนบกแต่ก็น่าจะอยู่ใต้น้ำได้ยาวพอตัวเลย”

ความสามารถของสกิลติดตัวอย่าง – หายใจใต้น้ำนั้นแสดงผลให้เห็นในทันที ครั้งนี้เขาแทบจะไม่ลำบากเลยเวลาดำลงมาใต้น้ำ เมื่อดำลงมาเรื่อยๆเขาก็สังเกตุเห็นศพของซาลาแมนเดอร์ที่จมลงมาอยู่ก้นบ่อ เขาหยิบแส้ออกมาจากช่องเก็บของและมัดมันเอาไว้กับร่างของซาลาแมนเดอร์ตัวนั้นจากนั้นก็ว่ายน้ำลากมันกลับไปที่ฝั่ง

โจวเฉินไม่กล้าตรงไปที่ฝั่งโดยตรงเพราะบนฝั่งนั้นยังเต็มไปด้วยมดแดงเหมือนอย่างเคย เขายืนอยู่ในน้ำตื้นๆและโยนซากของซาลาแมนเดอร์ไปที่ฝั่งแทน

การโยนศพมอนสเตอร์ที่ค่อนข้างหนักไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาผู้ที่มีค่าสถานะร่างกายค่อนข้างสูงและยังได้สกิลติดตัวอย่างพลังช้างสารมาอีกแม้แต่นิดเดียว

มดแดงที่ออกันอยู่บริเวณชายฝั่งรีบกรูกันเข้ามาทันทีหลังจากที่ศพของซาลาแมนเดอร์ถูกโยนออกไป

ไม่นานนักโจวเฉินก็ได้ยินเสียงกัดแทะเบาๆดังขึ้นมา เหล่ามดแดงปีนป่ายปกคลุมทั่วร่างของมอนสเตอร์ซาลาแมนเดอร์และกัดผ่านผิวหนังของมันอย่างไม่ปรานีปราศัย

ยิ่งมดแดงเข้ามาตอมศพของซาลาแมนเดอร์มากเท่าไหร่พื้นที่บริเวณนั้นก็ยิ่งคล้ายกับลูกบอลสีแดงมากเท่านั้นแต่ในเวลาเดียวกันก็มีมดแดงบางตัวถอยออกไป ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น

โจวเฉินสังเกตุดูสถานการณ์ของเหล่ามดแดงขณะเดียวกันก็มองไปที่ส่วนลึกของบ่ออยู่ตลอดเวลาเพื่อคอยเฝ้าระวังศัตรูที่อาจจะปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ

หลังจากตรวจสอบอยู่ซักพักเขาก็พบว่ามดแดงที่อยู่บนฝั่งมีท่าทีผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของพวกมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำและความเร็วในการเคลื่อนไหวก็เชื่องช้าลง บางตัวถึงขั้นกลิ้งหงายท้องอยู่บนพื้นอย่างหมดแรงเลยด้วยซ้ำ

“พิษซากศพที่ใส่เอาไว้ในซากของซาลาแมนเดอร์ทำงานได้ไม่เลว แม้ว่าจะฆ่ามดแดงพวกนี้ไม่ได้ทั้งหมดแต่ก็ทำให้พวกมันอ่อนแอลงไปเยอะ”

โจวเฉินยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น สถานการณ์นี้เป็นใจให้เขาหลบหนียิ่งนัก

เขามองไปที่ส่วนลึกของบ่ออีกครั้งและพบว่ามีเงาบางอย่างหลายเงากำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ โจวเฉินไม่ลังเลและพุ่งออกจากบ่อน้ำหนีเข้าไปยังส่วนลึกของถ้ำในทันที

หนนี้มีมดแดงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ไล่ตามมา ถึงกระนั้นสภาพของพวกมันก็ไม่ได้ดีนัก เรียกได้ว่าไม่ใช่ฝูงมอนสเตอร์ที่น่าหวาดกลัวอย่างเช่นที่ผ่านมาอีกต่อไป