Chapter 16 : พบเจอมอนสเตอร์

จุดแสงสีแดงนั้นปรากฏอยู่ไกลๆและไม่นานนักมันก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนทำให้พวกเขาได้เห็นลักษณะที่แท้จริงของเจ้าของจุดสีแดงที่ว่าภายใต้แสงสว่างจากปลายกระบอกไฟฉายของชายร่างกำยำ

พวกมันคือสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดหลายสิบตัวที่มีผิวสีเทาและมีลักษณะคล้ายกับลิง พวกมันไม่สูงมากนักและน่าจะมีส่วนสูงราว1.4เมตรเท่านั้น หน้าตาของพวกมันน่าเกลียดน่ากลัวราวกับผีร้ายและดวงตาเองก็เป็นสีแดงฉาน ริมฝีปากยื่นออกมาเผยให้เห็นคมเขี้ยวแหลมคม

เมื่อสัตว์ประหลาดลิงสีเทาพวกนี้เห็นกลุ่มคนทั้งห้าพวกมันก็แสยะยิ้มและส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างรุนแรง จากนั้นพวกมันก็พลันเพิ่มความเร็วกระโจนเข้าใส่พวกเขาในทันที

“มอนสเตอร์พวกนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก มาจัดการพวกมันทิ้งกันเถอะ”

ชายร่างกำยำหรือพี่หวังที่ยืนอยู่ด้านหน้าตะโกนออกมา จากนั้นเขาก็เหยียดมือส่งกระบอกไฟฉายให้กับสาวน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆถือเอาไว้ พริบตาต่อมามืออีกข้างที่ว่างเปล่าของเขาก็พลันมีโล่ทรงกลมปรากฏออกมา เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็กลายเป็นนักรบที่มีพร้อมทั้งดาบและโล่

“เสี่ยวหลี่ยืนอยู่ข้างหลังและคอยส่งแสงให้พวกเราไว้นะ”

“ดะ...ได้ค่ะ”

สาวน้อยที่มีชื่อว่าเสี่ยวหลี่มีท่าทีกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอรับไฟฉายมาถือเอาไว้แล้วถอยหลังผ่านโจวเฉินไป

ไม่ไกลจากโจวเฉินนักสาวร่างสูงเองก็ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับกระบี่ในมือเช่นเดียวกัน ส่วนชายร่างผอมสูงนั้นยังไม่ได้ลงมือทำอะไรราวกับว่ากำลังรับมือกับทุกการเคลื่อนไหวด้วยการไม่เคลื่อนไหว

โจวเฉินกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาค่อนข้างกระหายเลือดกว่ามากเพราะเขาอยากจะสังหารมอนสเตอร์พวกนี้และช่วงชิงสกิลติดตัวของพวกมันมาหรืออีกนัยนึงก็อยากลองเสี่ยงโชคดูเหมือนกันว่าจะได้ของดรอปติดไม้ติดมือมาบ้างไหม เขาเดินขึ้นไปข้างหน้าตรงจุดที่ชายร่างกำยำอยู่และเผชิญหน้ากับศัตรูโดยหันหลังชนกับชายร่างใหญ่

ไม่นานนักสาวร่างสูงก็ตามมาติดๆและมาหยุดยืนอยู่อีกด้านของชายร่างกำยำทำให้รูปแบบการยืนตำแหน่งของพวกเขาในตอนนี้กลายเป็นรูปแบบสามเหลี่ยมหลังชนหลัง

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แรงกดดันน้อยลงเยอะแต่เราก็ต้องระวังไม่ให้มอนสเตอร์ชนิดพิเศษถูกคนอื่นแย่งไปเหมือนกัน”

โจวเฉินที่ต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ผิวสีเทาจำนวนมากที่พุ่งเข้ามากลับไม่ได้รู้สึกกดดันแต่อย่างใดเพราะค่าสถานะของพวกมันนั้นถือว่าไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่นักและเมื่อบวกกับเพื่อนร่วมทีมเข้าไปอีกทำให้พวกมันยิ่งไม่ใช่ภัยคุกคามเลยแม้แต่น้อย

ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นเกิดขึ้นในเวลาสั้นๆเพียงสามถึงสี่วินาทีเท่านั้น หลังจากผ่านช่วงเวลาสามถึงสี่วินาทีนี้ไปชายร่างกำยำก็เป็นคนแรกที่เปิดฉากโจมตีพวกลิงสีเทา

เขาพุ่งเข้าใส่พวกมันด้วยโล่ในมือและกระแทกลิงสีเทาสองตัวกระเด็นออกไป จากนั้นดาบในมือขวาของเขาก็เหวี่ยงขนานกับพื้นกุดหัวของมอนสเตอร์ผิวสีเทาทิ้งไปได้ในพริบตา

ยังไงก็ตามการสังหารโหดของชายหนุ่มกลับไม่ได้ทำให้พวกมอนสเตอร์ลิงสีเทาหนีไปแต่อย่างใด กลับกันพวกมันยิ่งบ้าคลั่งมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ มอนสเตอร์ลิงสีเทาอีกกลุ่มหนึ่งตีวงอ้อมมาทางด้านหลังชายหนุ่มอย่างรวดเร็วและคิดจะกระโจรเข้าใส่เขาจากทางด้านหลัง

ในเวลาเดียวกันนี้เองโจวเฉินก็สังเกตเห็นพอดี เขาเหยียดท่อนเหล็กในมือออกไปเจาะทะลุคอหอยของมอนสเตอร์ผิวสีเทาที่คิดจะกระโจนเข้าใส่ด้านหลังของชายหนุ่มร่างกำยำจนทำให้มันเสียชีวิตคาที่

[พรสวรรค์ช่วงชิงสกิลติดตัวทำงาน : ท่านได้ทำการช่วงชิงสกิลติดตัวของลิงเนตรโลหิต – ‘มองในที่มืด(ระดับ1)’ ต้องการดูดซับทันทีเลยหรือไม่?]

“จัดมา!”

โจวเฉินอารมณ์ดียิ่งนักที่ได้สกิลติดตัวมาตั้งแต่ตัวแรกที่ฆ่า เขาเลือกดูดซับมันทันทีอย่างไม่ลังเล

แทบจะทันทีนั้นเขาพลันรู้สึกว่าดวงตาของเขาสว่างขึ้นมาก พื้นที่มืดสนิทด้านนอกระยะแสงไฟจากปากกระบอกไฟฉายในตอนนี้กลับมองดูแล้วชัดเจนยิ่งกว่าที่ผ่านมา แม้ว่าจะยังห่างไกลจากเวลากลางวันแต่ก็มากพอจะทำให้มองเห็นสิ่งต่างๆได้อย่างชัดเจน

ในสายตาที่แจ่มชัดยิ่งกว่าที่ผ่านมาของเขา โจวเฉินทำการดึงท่อนเหล็กออกจากคอหอยของลิงตัวแรกและเหวี่ยงไปด้านข้างในพริบตา ท่อนเหล็กของเขาฟาดเข้าใส่หัวของลิงอีกตัวจนแตกระเบิดและตายคาที่

ในเวลาเดียวกันลิงอีกตัวหนึ่งก็กระโจนเข้าใส่เข้าจากอีกด้าน โจวเฉินที่ไม่มีเวลาโจมตีจึงต้องใช้ความเร็วหลบหลีก

แต่ก่อนที่จะได้หลบฉากออกไปประกายดาบสายหนึ่งก็ส่องผ่านและดับชีวิตของมอนสเตอร์ตัวนั้นให้กับเขาเสียก่อน

“ขอบคุณ”

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มร่างกำยำจัดการสังหารมอนสเตอร์ลิงตัวสุดท้ายลงได้แล้วโจวเฉินก็หันมากล่าวขอบคุณหญิงสาวร่างสูง

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ฉันแค่อยากจะฆ่าพวกมันเผื่อว่าจะได้ไอเทมดรอปก็เท่านั้น”

หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างช้าๆ บนพื้นข้างๆตัวเธอมีศพของลิงสี่ตัวนอนจมกองเลือดอยู่

‘ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งไม่เลวเลย...’

โจวเฉินคิดภายในใจ การต่อสู้เมื่อครู่เกิดขึ้นและจบลงในเวลาสั้นๆเพียงสามวินาทีเท่านั้น ขนาดเขายังสังหารมอนสเตอร์ไปได้แค่2ตัวเองแต่หญิงสาวคนนี้กลับฆ่าไปถึงสี่ ประสิทธิภาพในการต่อสู้ของเธอโดดเด่นมากจริงๆ

“หึๆ มีใครได้รับบาดเจ็บกันไหม?”

ชายหนุ่มร่างกำยำที่สะพายดาบและโล่หันมาถามและเดินเข้ามาหาพวกเขา พี่หวังมองมายังคนที่เหลือโดยไม่มีทีท่าเหนื่อยหอบแม้แต่น้อยราวกับว่าเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ใช้แรงไปมากมายอะไรนัก

“ไม่ค่ะพี่หวัง ส่วนพี่ชายพี่สาวอีกสองคนเองก็กล้าหาญมากเลย มอนสเตอร์พวกนั้นผ่านพวกเขามาไม่ได้เลย”

สาวน้อยเสี่ยวหลี่ที่ถือกระบอกไฟฉายเอาไว้กระโดดโลดเต้นเข้ามาหา

“ขอโทษด้วยนะพอดีผมสายตาสั้นเลยมองไม่ค่อยเห็น ดังนั้นเลยไม่ได้ก้าวออกไปลุยด้วยเมื่อกี้”

ชายร่างสูงผอมเก็บมีดแล้วกล่าวขอโทษขอโพย

“ไม่เป็นไร มอนสเตอร์ระดับนี้ไม่จำเป็นต้องให้ทุกๆคนลงมือหรอก”

พี่หวังคล้ายจะไม่ใส่ใจคำแก้ตัวของอีกฝ่ายนัก เขายิ้มแล้วมองไปที่สาวน้อยร่างเล็กแทน

“พวกเราต้องไปต่อนะเสี่ยวหลี่ เธอช่วยส่องทางให้พวกเราด้วยไฟฉายนี้หน่อยได้ไหม มีพวกเราอยู่ด้วยไม่ต้องกังวลว่าจะมีอันตรายหรอก”

“ได้เลยค่ะ!”

สาวน้อยเสี่ยวหลี่ตบปากรับคำของพี่หวังและเดินขึ้นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับไฟฉายในมือ

โจวเฉินกับคนอื่นๆก็เดินตามเธอไปติดๆ

“มีอะไรดรอปบ้างไหม? ฉันฆ่ามอนสเตอร์ไปเยอะที่สุดแต่กลับไม่มีอะไรดรอปมาเลย”

ในระหว่างที่เดินกันอยู่นั้นี่หวังก็มองมาที่โจวเฉินกับหญิงสาวร่างสูงและถามว่าพวกเขาได้ของอะไรกันมาบ้างไหม

“ฉันไม่ได้อะไรนะ”

โจวเฉินกล่าวตามตรง

“เหมือนกัน”

สาวร่างสูงเองก็ส่ายหัวเช่นกัน

“ฮ่าๆ ดูเหมือนระบบนี่จะขี้งกเหมือนเดิมเลยจริงๆ หวังว่าถ้าเจอพวกมอนสเตอร์อีกระบบจะใจกว้างกว่านี้นะ”

คนทั้งห้าเดินไปคุยไปด้านในถ้ำอย่างไม่เร่งรีบ หลังจากผ่านทางยากมาหลายครั้งสาวน้อยที่นำอยู่ด้านหน้าก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปากเตือน

“พี่หวังข้างหน้านั่นดูเหมือนจะมีอะไรไม่รู้ตัวเล็กๆบินอยู่เต็มไปหมดเลย!”

พวกเขามองไปเนหน้าและพบว่าภายในส่วนลึกของถ้ำนั้นมีแสงสีเทาจำนวนมากมายลอยอยู่จริงๆ เรียกได้ว่าถ้าไม่ระวังก็อาจจะมองไม่เห็นได้ง่ายๆเลยทีเดียว

“มีพวกนายคนไหนจัดการได้ไหม?”

สีหน้าของพี่หวังเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา มอนสเตอร์บินได้จำนวนมากขนาดนี้ยากจะรับมือที่สุด เขาเองก็ไม่อยากจะเผชิญหน้ากับศัตรูประเภทนี้เหมือนกัน

“ไม่ รีบหนีเถอะ”

สาวร่างสูงเอ่ยปากเป็นคนแรก จากนั้นเจ้าหล่อนก็หันกายและออกวิ่งทันที

คนอื่นๆก็วิ่งตามไปติดๆเพราะพวกเขาสังเกตุเห็นว่าเจ้าพวกนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว จำนวนของพวกมันมีค่อนข้างเยอะและยังมุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วมหาศาลอีกด้วย ถ้าพวกมันไล่ทันสิ่งที่ตามมาคงเลวร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกเขาวิ่งกลับมาตามทางที่เคยผ่านมาจนมาถึงทางแยก

“ทุกๆคนแยกกันไป! เสี่ยวหลี่กับฉันจะล่อพวกมันไปด้วยแสงไฟจากไฟฉายเอง!”

เมื่อพี่หวังเห็นทางแยกเขาก็แนะนำให้แยกกันไปเพราะว่าเจ้าสิ่งที่กำลังตามมานั้นไล่มาติดๆแล้ว ถ้าพวกเขาไม่รีบสลัดพวกมันทุกๆคนคงตกอยู่ในอันตรายแน่นอน

“ตามนั้น”

โจวเฉินเห็นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย เอาจริงๆตอนนี้เขาก็กำลังมองหาโอกาสแยกตัวไปคนเดียวอยู่แล้ว เรียกได้ว่าถูกที่ถูกเวลาพอดี