บทที่ 14 - อยากเรียนวิชาสายฟ้าไหม ข้าสอนให้

บทที่ 14 - อยากเรียนวิชาสายฟ้าไหม ข้าสอนให้

◉◉◉◉◉

การจัดตั้งทีม

ดำเนินไปอย่างราบรื่น หลังจากการสนทนาสั้นๆ แม้ว่าจีจื่อเตี้ยนจะยังคงไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อสายธารพยากรณ์

แต่เพื่อ ‘ดึงศิษย์น้องหญิงเจียงหลิงเอ๋อร์ออกจากหลุมลึกของสายธารพยากรณ์’ ในที่สุดก็ตัดสินใจยอมลำบากตัวเอง จัดตั้งทีมกับหวังซิ่วและเจียงหลิงเอ๋อร์ เดินทางไปยังเมืองเฟิงด้วยกัน

เมืองเฟิงห่างจากสำนักเซียนสามบริสุทธิ์ ถึง 500 กว่าลี้

แม้จะใช้ความเร็วในการเหินบินด้วยกระบี่ของศิษย์ระดับสร้างรากฐาน ก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางกว่าครึ่งชั่วยาม

ส่วนเจียงหลิงเอ๋อร์

ระดับพลังยุทธ์รวบรวมปราณขั้นที่แปด อย่างน้อยก็ต้องบินครึ่งวัน

ร่าย~

ออกจากหอภารกิจ

หวังซิ่วร่ายศาสตราวุธชั้นเลิศกระจกเต่าดำออกมา เจียงหลิงเอ๋อร์ตาวาวขึ้นมาทันที คิดจะขึ้นไปนั่งบนกระจกกับศิษย์พี่

แต่ว่า

ในขณะนั้นเอง เสียงของจีจื่อเตี้ยนก็ดังขึ้น “ศิษย์น้องหลิงเอ๋อร์ ขึ้นกระบี่ของข้า ข้าเร็วกว่า!”

เจียงหลิงเอ๋อร์: ???

หวังซิ่วยิ้ม “หลิงเอ๋อร์ ยังไม่รีบขอบคุณศิษย์พี่หญิงจีอีก”

แม้ว่าจีจื่อเตี้ยนจะอายุเท่ากับหวังซิ่ว เพียง 15 ปี แต่ระดับพลังยุทธ์ของนางกลับบรรลุถึงระดับสร้างรากฐานขั้นที่หกแล้ว

แม้แต่ในบรรดาศิษย์สืบทอด พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของนางก็จัดอยู่ในอันดับต้นๆ อย่างแน่นอน

และ

วิชาลับเหินบินด้วยกระบี่ของสายธารอัสนีรวดเร็วดุจสายฟ้า เป็นที่ยอมรับกันว่าเร็ว แม้จะมองไปทั่วทั้ง 36 สายธาร ก็มีไม่กี่สายธารที่สามารถเทียบได้

แม้หวังซิ่วจะใช้พลังทั้งหมด แต่ในเรื่องการเหินบินด้วยกระบี่ ก็ยังไม่แน่ว่าจะชนะนางได้อย่างมั่นคง

“ขอบคุณศิษย์พี่หญิงจี”

เจียงหลิงเอ๋อร์เอ่ยขอบคุณ แต่ใบหน้ากลับไม่ปรากฏรอยยิ้ม

ฮือๆ~

เดิมทีสามารถกอดเอวศิษย์พี่ได้ตั้งครึ่งชั่วยาม แต่กลับถูกผู้หญิงคนนี้เข้ามาขัดจังหวะ ผู้หญิงสายธารอัสนีคนนี้น่ารำคาญจริงๆ

ชิ้ง~

แสงกระบี่สีม่วงและแสงกระจกสีเขียวพาดผ่านท้องฟ้าพร้อมกัน ทำให้ทิวทัศน์ของยอดเขาสามบริสุทธิ์แห่งนี้ปรากฏแก่สายตาอย่างเต็มที่

เมฆซ้อนกันเป็นชั้นๆ สวยงามจนไม่อาจบรรยายได้!

กล่าวได้แค่เพียงว่า จีจื่อเตี้ยนสมกับที่เป็นศิษย์สืบทอดหญิงที่โดดเด่นที่สุดของสายธารอัสนี แม้จะพาเจียงหลิงเอ๋อร์ไปด้วย ความเร็วในการเหินบินด้วยกระบี่ก็ยังคงรวดเร็วอย่างน่าทึ่ง

แม้หวังซิ่วจะเร่งความเร็วของกระจกเต่าดำจนถึงขีดสุด ก็ยังทำได้เพียงบินเคียงข้างกันไป

แน่นอน

นี่ก็เกี่ยวข้องกับระดับพลังยุทธ์ที่เขาแสดงออกมาภายนอก ซึ่งมีเพียงสร้างรากฐานขั้นที่หนึ่ง หากแสดงระดับพลังยุทธ์ที่แท้จริง ‘สร้างรากฐานขั้นที่ห้า’ ออกมา การแซงนางสักสองสามครั้งก็คงไม่ยาก

ท้ายที่สุดแล้ว

บนกระจกเต่าดำของหวังซิ่วมีเพียงคนเดียว แต่กระบี่ของจีจื่อเตี้ยน ต้องรับแรงกดดันจากเด็กสาวสองคนที่บินคู่กัน การใช้พลังงานย่อมมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

อีกด้านหนึ่ง

ความเร็วที่หวังซิ่วแสดงออกมา ก็ทำให้จีจื่อเตี้ยนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

เพียงแค่ระดับสร้างรากฐานขั้นที่หนึ่ง กลับสามารถใช้วิชาเหินบินด้วยกระบี่ที่รวดเร็วเช่นนี้ได้ ไม่สิ เขายังไม่มีแม้แต่กระบี่บินด้วยซ้ำ

ที่ขี่อยู่

คือกระดองเต่า!

ตามติดมาข้างหลัง ราวกับขี่เต่าไล่สายฟ้า ภาพนั้นช่างน่าประทับใจเสียจริง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จีจื่อเตี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: น่าเสียดายที่เลือกสำนักผิด หากเจ้าหนูนี่เข้าร่วมสายธารอัสนี ไม่แน่ว่าอาจจะกลายเป็นอัจฉริยะรุ่นหนึ่งได้

...

ครึ่งชั่วยามต่อมา

จีจื่อเตี้ยนกับหวังซิ่วลงจอดในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง บนถนนในเมืองนี้ปลูกต้นเมเปิ้ลไว้มากมาย

ใบเมเปิ้ลพลิ้วไหวไปตามลม สวยงามยิ่งนัก

ว่ากันว่า

ทุกฤดูใบไม้ร่วง บนภูเขาใกล้เคียงและบนถนน ใบเมเปิ้ลจะแดงราวกับไฟ งดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“เทียนซิน กลับเข้าฝัก!”

จีจื่อเตี้ยนร่ายคาถากระบี่ กระบี่เทียนซินระดับศาสตราวุธชั้นเลิศ ก็กลับเข้าฝักที่หลังทันที

“หวังซิ่ว”

จีจื่อเตี้ยนกล่าว “พวกเจ้าจะไปทำพิธีที่บ้านเศรษฐีเหอก่อน หรือจะตามข้าขึ้นเขาไปสังหารผีก่อน?”

“ทำพิธี!”

“สังหารผีร้าย!”

เสียงของเจียงหลิงเอ๋อร์กับหวังซิ่วดังขึ้นพร้อมกัน

เจียงหลิงเอ๋อร์: ~囧~

อิง~

แผนการใช้เวลาสองต่อสองกับศิษย์พี่ ต้องล่มอีกแล้ว

หวังซิ่วยิ้ม “แน่นอนว่าต้องตามศิษย์พี่หญิงจีไปสังหารผีร้าย พวกเราเดินทางเป็นกลุ่ม อย่างน้อยก็มีคนคอยดูแล”

“อีกอย่าง”

หวังซิ่วส่งสายตาให้จีจื่อเตี้ยน แล้วยิ้ม “วิชาสายฟ้าของสายธารอัสนีนั้นยิ่งใหญ่ไพศาล ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูของปีศาจ ศิษย์น้องของข้าก็อยากจะเห็นกับตาเช่นกัน!”

ศิษย์น้อง?

จีจื่อเตี้ยนตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็กลับมามีสติ

เกือบลืมไป

ครั้งนี้ร่วมทีมกับหวังซิ่วและเจียงหลิงเอ๋อร์ ก็เพื่อแสดงฝีมือ ดึงเจ้าหนูเจียงหลิงเอ๋อร์คนนี้มาให้ได้

เดิมที

จีจื่อเตี้ยนเตรียมจะพูดคุยกับเจียงหลิงเอ๋อร์ระหว่างเหินบินด้วยกระบี่ เพื่อให้นางรู้ว่าสายธารอัสนีแข็งแกร่งเพียงใด

แต่ว่า

เมื่อเห็นหวังซิ่วเหยียบกระดองเต่าอยู่ใต้ฝ่าเท้า กลับสามารถตามหลังตนเองได้อย่างมั่นคง จีจื่อเตี้ยนก็เกิดความอยากเอาชนะขึ้นมา

ลืมเรื่องสำคัญไปเลย ขี่กระบี่แข่งกันตลอดทาง

แค่กๆ

ในเมื่อรับปากหวังซิ่วว่าจะช่วยเป็นแม่สื่อแล้ว เรื่องที่ควรทำก็ต้องทำ

จีจื่อเตี้ยนกระแอมเบาๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างภาคภูมิใจ “ไม่ใช่ข้าคุยโวกับพวกเจ้านะ วิชาของสายธารอัสนีนั้นไร้เทียมทานในปฐพี”

“อย่าว่าแต่สำนักเซียนสามบริสุทธิ์เลย แม้จะมองไปทั่วทั้งพันธมิตรเซียน ก็ไม่มีสำนักไหนเทียบได้!”

[ติ๊ง!]

[ตรวจพบคนคุยโวอย่างบ้าคลั่ง กระตุ้นการระเบิดพลังการคุยโว ถึงขีดสุดของระบบ ยินดีด้วย ท่านได้รับพลังเวท +27, คุณภาพพลังเวท +27]

[ยินดีด้วย ท่านได้รับการ์ดประสบการณ์สมบูรณ์แบบ: เคล็ดวิชาควบคุมสายฟ้าไท่อี่!]

เจียงโหย่วหรง: ???

ตอนนี้ศิษย์สายธารอัสนี ปากกล้าขนาดนี้แล้วหรือ?

ในยุคที่นางยังเด็ก สายธารอัสนีของสำนักเซียนสามบริสุทธิ์นั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทานจริงๆ ได้ชื่อว่าเป็นศัตรูของปีศาจ

แต่แม้แต่ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด

สายธารอัสนีก็ไม่กล้าพูดจาโอ้อวดว่าตนเอง ‘ไร้เทียมทานในปฐพี’ ‘มองไปทั่วทั้งพันธมิตรเซียน ไม่มีสำนักไหนเทียบได้!’

หากพูดเช่นนั้นจริงๆ

เพียงแค่ใน 360 สายธารของสำนักเซียนสามบริสุทธิ์ ก็จะมีปรมาจารย์เฒ่ากระโดดออกมาไม่น้อย ไปท้าทายที่สายธารอัสนี!

ยิ่งไปกว่านั้น

หลังจากที่ผนึกเกาะปีศาจแห่งทะเลตะวันออกเสียหาย กองทัพปีศาจแสนนายก็บุกโจมตีสำนักเซียนสามบริสุทธิ์ สายธารอัสนีในฐานะ ‘ศัตรูของปีศาจ’ ก็ถูกจับตามองเป็นพิเศษ

ประตูสำนักถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง เสียหายอย่างหนัก เคล็ดวิชาสืบทอดก็สูญหายไปมากมาย เรียกได้ว่าสูญเสียพลังไปมาก

ปัจจุบัน

เด็กสาวคนนี้ยังกล้าคุยโวว่า ‘สายธารอัสนีไร้เทียมทานในปฐพี’ ไม่รู้จะว่านางมั่นใจ หรือว่าหยิ่งยโสดี

แม้ว่า

เจียงโหย่วหรงจะบ่นไม่หยุด เจียงหลิงเอ๋อร์ก็เบะปาก มองจีจื่อเตี้ยนอย่างไม่พอใจ

แต่หวังซิ่วกลับดีใจจนแทบคลั่ง

สมกับที่เป็นเจ้าหญิงแห่งสายธารอัสนี ไม่คุยโวก็แล้วไป พอคุยโวก็สะเทือนฟ้าดิน เปิดปากก็ระเบิดพลัง!

เมื่อมองดูเด็กสาวผมสีม่วงที่หน้าตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ หวังซิ่วก็ชื่นชมจากใจจริง “เป็นตัวแทนสวรรค์ลงทัณฑ์ ปราบปีศาจ!”

“บารมีของสายธารอัสนี ช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก!”

“เสียดายที่ข้าเติบโตในสายธารพยากรณ์ตั้งแต่เด็ก หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายธารพยากรณ์ไปแล้ว”

“มิฉะนั้น”

“ขอเพียงให้ข้าได้เข้าร่วมสายธารอัสนีเพื่อศึกษาค้นคว้าวิชาสายฟ้า แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็ยินดี!”

หึๆ~

เมื่อมองดูหวังซิ่วที่ ‘หน้าตาคลั่งไคล้’ และยกย่องสายธารอัสนีอย่างยิ่ง จีจื่อเตี้ยนก็ย่นจมูกน้อยๆ อย่างภาคภูมิใจ

ถือว่าเจ้ามีสายตา!

รู้ถึงความแข็งแกร่งของสายธารอัสนีข้า!

ในขณะนี้

จีจื่อเตี้ยนก็นึกถึงคำพูดของศิษย์พี่เซียวชิงอวี่ขึ้นมา

เจ้าหนูนี่ นอกจากฐานะของสายธารพยากรณ์ที่น่ารังเกียจแล้ว ที่อื่นก็ยังน่ารักอยู่ไม่น้อย

เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้

จีจื่อเตี้ยนก็หันหน้าไปทางอื่น “หากเจ้าอยากจะฝึกฝนวิชาสายฟ้าจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมสายธารอัสนีเสมอไป”

“เพื่อป้องกันโศกนาฏกรรมที่เคล็ดวิชาสืบทอดขาดตอนเมื่อแปดร้อยปีก่อน เกิดขึ้นอีกครั้ง”

“ประมุขสำนักเรียกร้อง: สอนโดยไม่แบ่งแยก!”

“เคล็ดวิชาสืบทอดของสามสิบหกสายธารในสำนักเรา ล้วนมีสำเนาเก็บไว้ที่หอคัมภีร์ยอดเขามังกร ศิษย์สืบทอดขอเพียงจ่ายหินวิญญาณและคะแนนสมทบสำนัก ก็สามารถยืมเคล็ดวิชาของยอดเขาต่างๆ มาอ่านได้”

“เคล็ดวิชาของสายธารอัสนีข้า ก็มีบันทึกไว้ในหอคัมภีร์เช่นกัน เจ้าสามารถไปยืมมาอ่านและฝึกฝนได้”

หวังซิ่วตะลึงไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้าถอนหายใจ “พูดง่าย!”

“แม้ว่าเคล็ดวิชาสืบทอดของแต่ละยอดเขา จะมีสำเนาบันทึกไว้ในหอคัมภีร์ แต่เคล็ดวิชาลับของสายธารอัสนีนั้นลึกซึ้งอย่างยิ่ง การฝึกฝนก็อันตรายอย่างยิ่ง หากไม่ระวังก็จะถูกสายฟ้าเผาไหม้”

“หากไม่มีปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญในวิชานี้คอยชี้แนะ การเรียนวิชาสายฟ้าด้วยตัวเองจะง่ายได้อย่างไร?”

...

ก็จริง

จีจื่อเตี้ยนย่นจมูกน้อยๆ พูดออกมาโดยไม่คิด “นี่มีอะไรยาก? อยากเรียนวิชาสายฟ้า ข้าสอนให้!”

เงียบ~

บรรยากาศ

ในขณะนี้ กลับดูแปลกไปเล็กน้อย

หลังจากกลับมามีสติ จีจื่อเตี้ยนก็มุมปากกระตุกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะอยากจะกุมขมับ

ข้าพูดอะไรออกไป!

◉◉◉◉◉