(ฟรี)บทที่ 150 - ตัวข้าที่แท้จริงยุคปิดฟ้า ตัวข้าในอดีตยุคสมบูรณ์แบบ

(ฟรี)บทที่ 150 - ตัวข้าที่แท้จริงยุคปิดฟ้า ตัวข้าในอดีตยุคสมบูรณ์แบบ

◉◉◉◉◉

เซียนตี้ระดับสิ้นหนทาง แข็งแกร่งถึงขีดสุด แม้กายดับสลายเต๋าสูญสิ้น ขอเพียงในโลกนี้ยังมีคนจดจำเขาได้แม้เพียงคนเดียว สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ก็ยังสามารถฟื้นคืนชีพ ปรากฏตัวในโลกได้อีกครั้ง

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ระลึกถึงมิลืมเลือน ย่อมมีเสียงตอบรับ

สรรพชีวิตกับผู้แข็งแกร่ง ไม่ได้ดำรงอยู่อย่างเอกเทศ แต่มีความเกี่ยวพันกันอย่างลึกซึ้ง และสิ่งที่เชื่อมโยงสิ่งเหล่านี้ไว้ก็คือ พลังจิต พลังปณิธาน และพลังแห่งความศรัทธา

สัมผัสความลี้ลับมากมายของกาลเวลาและวัฏจักร

เมื่อพลังจิตผสานกับผู้แข็งแกร่ง ข้ามผ่านกาลเวลา ดำรงอยู่ทั้งในอดีตและอนาคตพร้อมกัน สองภพดำรงอยู่คู่กัน ไม่ใช่ภาพมายาอีกต่อไป แต่เป็นความจริงที่พิสูจน์ได้

"แก๊ง"

ในภวังค์อันเลือนราง ดูเหมือนในอดีตจะมีเสียงระฆังดังขึ้น ไร้จุดเริ่มต้นและไร้จุดสิ้นสุด ทำให้กาลเวลากลายเป็นวงกลม จักรพรรดินีซีหวงและกายาศักดิ์สิทธิ์ตงจวินภายในถ้ำสวรรค์ต่างเปล่งแสง ส่องประกายซึ่งกันและกัน ร่วมมือกันเปิดช่องทางหนึ่ง

การเปิดถ้ำสวรรค์ เข้าสู่ระดับพลังนี้ เท่ากับเป็นการช่วงชิงการสร้างสรรค์จากฟ้าดิน เชื่อมต่อกับความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต กลั่นกรองแก่นแท้จากจักรวาล มาเติมเต็มตนเอง

แต่โลกมนุษย์ไม่ได้มีเพียงจักรวาลเดียว จักรวาลปัจจุบัน จักรวาลในอดีต จักรวาลในอนาคต ทุกชั่วขณะล้วนมีจักรวาลดำรงอยู่

หากสามารถยืมพลังจากอดีต ยืมวิชาจากอนาคต ไร้เทียมทานในปัจจุบัน เรียกได้ว่าพลังเวทไม่ขาดสาย พลังกายต่อเนื่อง พลังเทพถูกกลั่นออกมาตลอดเวลา

เทคนิคนี้แม้จะดูเหลือเชื่อ แต่สำหรับระดับจักรพรรดิแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นศพเซียนตี้ข้ามแม่น้ำแห่งกาลเวลามาสังหารคู่ต่อสู้ตอนที่ยังอ่อนแอ หรือจักรพรรดิฮวงเทียนตี้ที่แปลงเป็นหมื่นกาลเวลา ล้วนเป็นการกระทำที่โกงอย่างไม่สมเหตุสมผลทั้งสิ้น

หรือจะพูดว่า เซียนตี้ทุกองค์ล้วนเป็นตัวเอกที่มีเพียงหนึ่งเดียว

อยากเป็นเซียนตี้ต้องโกง ไม่โกงจะเป็นจักรพรรดิได้ยังไง

"สูตรโกงจงมา"

ภายใต้เสียงระฆังที่ดังกังวาน ในช่วงเวลาหมื่นยุคสมัย เรือกระดาษทุกลำล้วนถูกความมืดมิดของบรรพบุรุษความมืดกัดกิน กลายเป็นสีดำทั้งหมด มีเพียงเรือกระดาษสีขาวลำนั้นที่เปล่งแสง เป็นสัญลักษณ์ของความหวังริบหรี่สุดท้ายท่ามกลางความสิ้นหวัง

มันกลายเป็นจุดยึดเหนี่ยว และแบกรับทุกสิ่งเอาไว้

จักรพรรดิอู๋สื่อมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด เป็นหนึ่งในสามเทียนตี้ที่ทะลวงสู่ระดับเซียนตี้สิ้นหนทางได้เร็วที่สุด จึงถูกฝ่ายความมืดจับตามองตั้งแต่เนิ่นๆ จำใจต้องซ่อนตัวอยู่ในหลุมฝังศพเทียนตี้ ปลอมตัวเป็นยักษ์ใหญ่ฝ่ายความมืด

หากให้เวลาอู๋สื่อมากพอ มหาจักรพรรดิท่านนี้ย่อมมีความหวังที่จะพุ่งทะยานสู่ระดับเซียนสังเวยอย่างแน่นอน

อนาคตไร้ซึ่งความหวัง สิบบรรพบุรุษความมืดและสิบเซียนตี้ความมืดปิดผนึกทุกอย่าง ตัดขาดแม่น้ำแห่งกาลเวลา ดังนั้นจึงแตกแขนงไปสู่อดีต ค้นหาโอกาสรอดเพียงหนึ่งเดียว

ใช้ผู้ฝึกตนระดับสี่ทิศ ใช้ผู้ข้ามมิติมาบดบังสายตา ดูเหมือนเป็นเพียงคลื่นดอกหนึ่งที่กระเซ็นขึ้นมาบนแม่น้ำแห่งกาลเวลา แต่แท้จริงแล้วคือวิชาลวงตา ใบไม้บังตา มองไม่เห็นขุนเขาไท่ซาน

ใบไม้ใบเดียวปิดฟ้า สิ่งที่ปิดบังคือมหาจักรพรรดิที่อยู่เบื้องหลังผู้ข้ามมิติ ดึงดูดการโจมตีทั้งหมดในที่แจ้ง ทำให้คนมองข้ามความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ในที่มืด

ในอนาคตมีเสียงระฆังดังก้องอีกครั้ง สั่นพ้องกับเสียงระฆังในอดีต ราวกับเทียนตี้ผู้เกรียงไกร ยืนตระหง่าน ณ ปลายทางของกาลเวลาแล้วถอนหายใจเบาๆ

"แปดล้านปีหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน วิถีสวรรค์ไร้จุดเริ่มและไร้จุดจบ"

การวนลูปครั้งแรกเริ่มขึ้น สิบหกล้านปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว กงล้อกาลเวลาหมุนอย่างช้าๆ หลินเซียนฉวยโอกาสนี้ โดยสารเรือตามลม ท่องเที่ยวสำเร็จไปอีกครั้ง

ระหว่างที่พลังจิตแผ่ซ่าน มีแสงสีขาวน้ำนมทะลวงผ่านสายเลือด จิตวิญญาณ บรรพชน กาลเวลา สืบเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

หลินเซียนในอดีตกับหลินเซียนตัวจริง มองเห็นกันแวบหนึ่งผ่านแม่น้ำกาลเวลาหมื่นยุคสมัย ได้รับผลตอบแทนมหาศาล

"ข้ารู้ความรู้ยุคล่วนกู่มากมาย..."

หลินเซียนพึมพำเสียงเบา คัดลอกและวางไม่หยุด ดวงตาค่อยๆ สว่างขึ้น นั่นคือความสุขของการลอกการบ้าน

ในขณะเดียวกัน ผู้เผยแผ่ศาสนาของวิหารหมื่นจักรพรรดิก็ส่งข่าวมาว่า พวกเขาพบเผ่าพันธุ์มนุษย์กลุ่มหนึ่งที่บูชาจักรพรรดิอู๋สื่อสืบทอดกันมาหลายชั่วคน ในอาณาจักรโบราณแห่งหนึ่งแถบดินแดนภาคเหนือ

นี่เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก มหาจักรพรรดิในอดีตมีอิทธิฤทธิ์ไร้เทียมทาน มักถูกปุถุชนมองว่าเป็นเทพเจ้า บันทึกไว้ในตำราโบราณเพื่อกราบไหว้ ผ่านไปนับพันนับหมื่นปี ก็ถูกจารึกไว้ในสายเลือดตั้งนานแล้ว กลายเป็นธรรมเนียมและประเพณีโดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่มนุษย์กลุ่มนี้ที่บูชาจักรพรรดิอู๋สื่อ ยังบูชาเทพองค์หนึ่งที่ชื่ออู๋จงด้วย

หลังจากหลินเซียนทราบข่าว ก็ไม่ลังเลใดๆ รีบเดินทางไปยังดินแดนแถบนั้นทันที เพื่อสืบหาที่มาของอาณาจักรโบราณแห่งนี้ แต่ทว่ามันเก่าแก่เกินไป แม้แต่บันทึกในตำราโบราณก็คลุมเครือมาก จนเบาะแสขาดหายไป

สุดท้าย เขาได้สร้างวิหารเทพขึ้นในอาณาจักรโบราณ เพื่อบูชาจักรพรรดิอู๋สื่อ จักรพรรดินีซีหวง และกายาศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์โดยเฉพาะ ให้ศิษย์สำนักเทียนเสวียนคนหนึ่งเฝ้าดินแดนแถบนั้น ดำรงความศรัทธาต่อไป

ทว่าเจ้าสุนัขดำพอรู้ข่าว ก็รีบวิ่งแจ้นมา ถามเซ้าซี้ว่า "โฮ่งๆๆ มีข่าวของมหาจักรพรรดิแล้วใช่ไหม"

"ไม่มี" หลินเซียนกล่าวเรียบเฉย "การวางหมากของระดับจักรพรรดิ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะคาดเดาได้ รีบทำให้กายาครรภ์มารดาเต๋ากำเนิดเกิดขึ้นมาให้ได้ก่อนเถอะ"

"แผนนักเรียนแลกเปลี่ยนของฝั่งเหยาฉือ พระแม่ตะวันตกจัดการเสร็จหรือยัง"

"ยังเจรจาอยู่ เรื่องแบบนี้จะให้ดูจงใจเกินไปไม่ได้" เจ้าสุนัขดำกระตือรือร้นเรื่องนี้มาก พูดโผงผางว่า "พระแม่ตะวันตกไม่ได้ยื่นขอแลกเปลี่ยนกับแดนศักดิ์สิทธิ์จื่อฟู่แค่ที่เดียว แต่ยังส่งคำเชิญไปที่แดนศักดิ์สิทธิ์เหยากวง ตระกูลบรรพกาล ราชวงศ์จงโจว วัดใหญ่ในซีมั่ว และเผ่าปีศาจหนานหลิ่งด้วย"

"ถ้าส่งคำขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้ไปให้แค่ธิดาศักดิ์สิทธิ์จื่อฟู่คนเดียว มันจะดูจงใจเกินไป จะไม่เป็นผลดี"

"สมกับเป็นพระแม่ตะวันตกผู้เจนจัด เขี้ยวลากดินจริงๆ" หลินเซียนตบมือหัวเราะ เอ่ยชมเชย จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามว่า "บุตรศักดิ์สิทธิ์เย่ของเราตอนนี้อยู่ที่ไหน"

"พันธมิตรเซียนภาคเหนือกับพันธมิตรเซียนภาคใต้เกิดการเจรจากัน เขาพาพวกทายาทสิบสามมหาโจรไปกร่างอยู่ที่นั่น" เจ้าสุนัขดำมุมปากยกยิ้มชั่วร้าย พูดสมน้ำหน้าว่า "การตรัสรู้ธรรมของนักบุญตระกูลจีถูกขัดจังหวะ ตอนนี้ออกจากฌานแล้ว"

"ตอนนี้กายาศักดิ์สิทธิ์กำลังลงไปดิ้นพราดๆ อยู่ที่ตระกูลจี เรียกร้องค่าเสียหาย ผู้ดูแลของไม่กี่สายนั้นหน้าเขียวไปหมดแล้ว"

ในขณะเดียวกัน ก็มีการขุดคุ้ยเรื่องราวเมื่อหกพันปีก่อน ตามคำบอกเล่าของราชาพญานกยูงเผ่าปีศาจ หกพันปีก่อนตอนที่ผู้เฒ่าวิปลาสยังเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียน ก็มีชื่อเสียงโด่งดัง พลังฝึกตนสะเทือนฟ้าดิน ข่มขวัญไปทั่วดินแดน เคยลงมือสังหารราชันเทพตงฮวงที่ฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ด้วยมือตัวเอง

บนผืนแผ่นดินตงฮวง มีเพียงสองตระกูล ที่ให้กำเนิดกายาราชันเทพได้อย่างต่อเนื่อง สายเลือดไม่ขาดสาย

หนึ่งคือตระกูลเจียง อีกหนึ่งคือตระกูลจี

ราชันเทพตงฮวงที่ถูกผู้เฒ่าวิปลาสสังหาร ก็คือบรรพบุรุษของยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่และผู้อาวุโสไท่ซ่างตระกูลจีในปัจจุบัน ซึ่งสังกัดตระกูลจีสายที่แปดเหมือนกัน

หากไม่ใช่เพราะราชันเทพตระกูลจีเมื่อหกพันปีก่อนตกตาย ตระกูลจีสายที่แปดที่ควรจะรุ่งโรจน์ไปอีกหลายพันปีคงไม่จบเห่กลางคัน ประมุขตระกูลจีในปัจจุบันก็น่าจะเป็นคนของสายพวกเขา

"เป็นอย่างนี้นี่เอง" หลินเซียนเข้าใจแจ่มแจ้ง นึกถึงเรื่องในอดีต แม้เผ่าปีศาจและตระกูลจีจะไม่ยอมรับเขาที่เป็นประมุขพันธมิตร แต่เผ่าปีศาจยังเกรงใจสถานะเขยจักรพรรดิของเขา จึงใช้วิธีบีบคั้นทางลับ ค่อยๆ กัดกิน

แต่ท่าทีของตระกูลจีกลับแสดงออกมาโต้งๆ กดดันซึ่งหน้า ให้ความรู้สึกเหมือนฉีกหน้ากัน แม้แต่นักบุญตระกูลจียังเอาไม่อยู่

ตอนนั้นก็รู้สึกทะแม่งๆ เพียงแต่รีบหนีเลยไม่ได้คิดมาก ที่แท้ก็มีความแค้นเก่าเก็บแบบนี้นี่เอง

จากนั้นหลินเซียนได้สติ อดถามอย่างสงสัยไม่ได้ "เรื่องรีดไถแบบนี้ เจ้าไม่ตามไปได้ยังไง"

ด้วยนิสัยของเจ้าสุนัขดำ ถ้าไม่ไปช่วยราดน้ำมันเข้ากองไฟ เรียกราคาขูดเลือดขูดเนื้อ มันก็ไม่ใช่เฮยหวง

พอพูดถึงเรื่องนี้ เฮยหวงก็ด่าเปิง บอกว่าตัวเองไปเจอไอ้นักพรตสารเลวที่เลวบริสุทธิ์ในพันธมิตรภาคใต้ ลามกจกเปรต ต่ำช้าไร้ยางอาย ทำแต่เรื่องชั่วๆ ไอ้เจ้าอ้วนสมควรตาย!

เข้าใจแล้ว เฮยหวงไม่ใช่ไม่อยากทำเรื่องชั่ว แต่ไปเจอต้วนเต๋อเข้า เลยทำไม่สำเร็จ แถมยังโดนต้วนเต๋อเล่นงานกลับ สมกับเป็นงูเห็นนมไก่ไก่เห็นตีนงูจริงๆ

"เป็นคนอย่าให้เหมือนต้วนเต๋อเกินไป ทำการใหญ่ก็อย่าให้เหมือนเฮยหวงเกินไปนะ" หลินเซียนเปรยขึ้นมา

เฮยหวงสีหน้ามืดครึ้ม "ที่แท้ไอ้อ้วนสมควรตายนั่นชื่อต้วนเต๋อ มันคู่ควรเอามาเปรียบเทียบกับข้าหรือ เปิ่นหวงคือเทพเจ้าโดยกำเนิด ราชันสวรรค์กลับชาติมาเกิด"

"ถ้าเจ้าเป็นเทพเจ้ากลับชาติมาเกิด เจ้านั่นก็คือเทียนจุนมาเกิดใหม่" หลินเซียนหัวเราะฮ่าๆ ตบมือกล่าวว่า "นักพรตอ้วนคนนี้รวยจนน้ำมันเยิ้ม ไม่รู้ขุดสุสานโบราณไปเท่าไหร่ วันหลังไปปล้นคนรวยช่วยคนจนสักรอบดีกว่า"

"ไม่ต้องวันหลัง วันนี้เลย" เจ้าสุนัขดำกลอกตา แผนการผุดขึ้นมาในใจ มุมปากยกยิ้มชั่วร้าย "เย่ฝานขนร่างกายาศักดิ์สิทธิ์ในคลังสมบัติราชาพญามังกรเขียวไปปิดประตูตระกูลจีแล้ว"

"รอเรื่องตระกูลจีจบเมื่อไหร่ พวกเราไปจับนักพรตอ้วนคนนั้นกัน"

"มีร่างกายาศักดิ์สิทธิ์ระดับนักบุญอยู่ในมือ ต่อให้ไอ้ต้วนเต๋อนั่นมีวิชาเทียมฟ้า ก็ต้องดื่มน้ำล้างเท้าเปิ่นหวง!"

หลินเซียนไม่คัดค้าน เฮยหวงปะทะต้วนเต๋อ ไม่ว่าใครแพ้ใครชนะ เขาก็ต้องไปช่วยผสมโรงด้วยอยู่แล้ว

[จบแล้ว]