บทที่ 29 - จักรพรรดิสวรรค์เล่นแทน คาถาเรียกคน

บทที่ 29 - จักรพรรดิสวรรค์เล่นแทน คาถาเรียกคน

◉◉◉◉◉

[ติ๊ง โฮสต์หลินเซียนมอบหมายภารกิจหลัก : สำรวจความลับของ มรรควิถีกำเนิดหนึ่ง ขอให้ระบบ 10086 รีบทำ]

[ติ๊ง โฮสต์หลินเซียนมอบหมายภารกิจย่อย : โปรดไขความลับสูงสุดของควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพล ขอให้ระบบ 10086 รีบทำ]

...

ข้างหูระบบ 10086 เหมือนมีเสียงภาพลวงตาดังขึ้น จู่ๆ ก็มีความรู้สึกว่าตัวเองเป็น ผู้กลับชาติมาเกิด อ้อ ไม่สิ เป็น โฮสต์

แต่มันรู้ว่านี่เป็นภาพลวงตา

เพียงแต่เริ่มจากวินาทีนี้ ระบบ 10086 มองโฮสต์ของตัวเองใหม่

[มรรควิถีกำเนิดหนึ่ง หนึ่งกำเนิดสอง สองกำเนิดสาม สามกำเนิดสรรพสิ่ง สรรพสิ่งแบกหยินกอดหยาง ผสมผสานลมปราณให้กลมกลืน]

ประโยคนี้แพร่หลายในจักรวาลนับหมื่น แทบทุกพหุจักรวาลจะมีประโยคนี้อยู่ เรียกได้ว่าเป็นรากฐานการตั้งนิกายของลัทธิเต๋า

ระบบ 10086 รู้จักประโยคนี้ดี เพียงแต่มันเก็บประโยคคลาสสิกนี้ ไว้ในชิปความจำ ฝังไว้ในฐานข้อมูลชั้นลึก

จนกระทั่งหลินเซียนยกประโยคนี้ขึ้นมาอีกครั้ง มันถึงเพิ่งจะเข้าใจความมหัศจรรย์บางอย่างของประโยคนี้ มีความเข้าใจใหม่

"บางที นี่อาจจะเป็นสาเหตุหนึ่งที่ระบบต้องผูกมัดกับโฮสต์"

ระบบ 10086 ครุ่นคิด ระบบที่ตายด้านผูกมัดกับโฮสต์ สังเกตโฮสต์ ดูดซับสติปัญญาและความเป็นมนุษย์ของโฮสต์ สุดท้ายก็เติมเต็มตัวเอง

ทันใดนั้น ระบบไม่รู้ทำไม นึกถึงประโยคหนึ่ง : คนเสียใจ กลายเป็นเครื่องจักรเย็นชา สัตว์เดรัจฉานถอดขน นั่งสูงเหนือโลก

การข้ามมาจักรวาลปิดฟ้า เป็นแค่อุบัติเหตุจริงๆ เหรอ

ระบบเงียบกริบ ฟังความเห็นของหลินเซียน

"รากฐานความอมตะของเซียนแท้กับเซียนแดงคือปราณก่อนกำเนิดหนึ่งเดียว สสารแห่งการมีชีวิตยืนยาว เพียงแต่อันหนึ่งพึ่งฟ้าดิน อันหนึ่งพึ่งตัวเอง อย่างหลังสูงส่งกว่า เป็นแดนเซียนในตัว"

"แต่ อมตะก็ส่วนอมตะ พลังรบก็ส่วนพลังรบ"

"พลังรบของเซียนแดงสูงกว่าเซียนแท้มาก นี่เป็นเพราะสสารแห่งการมีชีวิตยืนยาวเหรอ ไม่ใช่ ช่องว่างของพลังรบจริงๆ อยู่ที่การรู้แจ้งมรรค อยู่ได้นานไม่ได้แปลว่าเก่ง"

"ไม่งั้น จักรพรรดิอมตะที่เกิดปลายยุคตำนานคงตีจักรพรรดิสวรรค์เย่ที่เกิดหลังยุคบรรพกาลตายไปนานแล้ว"

หลินเซียนพูดฉอดๆ "มีเทพเจ้าห้าร้อยปีรู้แจ้งหมื่นมรรควิถี มีอัจฉริยะห้าหมื่นปีรู้แจ้งร้อยมรรควิถี ต่อให้ให้อัจฉริยะห้าแสนปี ก็รู้แจ้งแค่พันมรรควิถี สู้เทพเจ้าห้าร้อยปีรู้แจ้งหมื่นมรรคไม่ได้หรอก"

"งั้นจะรู้แจ้งมรรคนั้นยังไง" ระบบ 10086 อดถามไม่ได้ ของพวกนี้ระบบหลักไม่เคยสอน เพราะเมื่อก่อนมันเป็นแค่วัสดุสิ้นเปลืองระบบระดับต่ำ ไม่มีใครจะมาใส่ใจผลิตภัณฑ์มาตรฐานบนสายพานการผลิตมากเกินไป ขอแค่ฟังก์ชันพื้นฐานไม่เสีย ก็โยนไปจักรวาลนับหมื่นได้

"มรรควิถีกำเนิดหนึ่ง หนึ่งกำเนิดสอง สองกำเนิดสาม สามกำเนิดสรรพสิ่ง นี่เป็นกระบวนการสร้างสรรค์ สายตาเรามองไป ก็คือสรรพสิ่ง" หลินเซียนชี้ไปที่โลก วนรอบหนึ่ง แล้วพูดอย่างมีนัย "ถ้ากลับกระบวนการนี้ล่ะ"

ระบบ 10086 สั่นสะเทือน กลับกัน กลับกันยังไง

ทำลายสรรพสิ่งเห็นสาม ทำลายสามเห็นสอง ทำลายสองเห็นหนึ่ง ทำลายหนึ่งเห็นมรรค

นี่คือเส้นทางทำลายล้าง มหาประลัย

จะบอกว่าชั่วร้ายก็ได้ แต่บอกว่าไม่ถูกต้องไม่ได้

"โฮสต์ คุณดูเหมือนจะสุดโต่งไปหน่อยนะ" ระบบ 10086 เตือน มันเป็นระบบเช็คอิน ไม่ใช่ระบบทำลายล้าง ทำงานนี้ไม่ได้

"นายคิดอะไรอยู่ ฉันจะมีพลังทำลายล้างที่ไหน" หลินเซียนหัวเราะ ชี้ไปข้างนอก "มรรควิถีอยู่บนฟ้า"

"ยุคเซียนกู่ปราณก่อนกำเนิดและหลังกำเนิดสมบูรณ์ ไอเซียนนับไม่ถ้วนปกคลุมมรรควิถี มรรควิถีที่มองเห็นได้มีน้อย พลังรบเซียนแท้อ่อนสุด พอถึงยุคสิ้นไร้พลังเวทปราณก่อนกำเนิดขาดสะบั้น ปราณหลังกำเนิดเบาบาง มรรควิถีพังทลายแต่ก็เผยออกมาส่วนหนึ่ง ง่ายต่อการทำความเข้าใจ ดังนั้นพลังรบเซียนแดงถึงแข็งแกร่ง"

"ยุคไร้วิญญาณปราณก่อนกำเนิดและหลังกำเนิดสลายไป ไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรอีก มรรควิถีพังทลาย แต่ก็เผยออกมาทั้งหมด"

"เซียนแดงที่ฝึกในระดับนี้อาจจะไม่ใช่แกร่งที่สุด แต่ต้องเร็วที่สุดแน่ เพราะเขาเห็นมรรคทั้งหมด"

"และตรงหน้าเรา ไม่ใช่จักรวาลที่ใกล้เคียงไร้วิญญาณอย่างที่สุดเหรอ กฎฟิสิกส์มั่นคงถึงขีดสุด ใช้ได้แค่วิชาเล็กน้อย ต่อให้งัดโลกใบนี้ ผลกระทบที่สร้างก็น้อยนิด"

"จักรวาลแบบนี้ จะไม่ให้รักได้ยังไง"

"มรรควิถีเห็นได้ชัดเจน บางที นี่อาจจะเป็นรากฐานที่ทำให้เซียนในโลกนี้เป็นอมตะได้"

"ไม่ว่าเซียนแดง เซียนแท้ เซียนคนเดียว ขอแค่เป็นอมตะก็เป็นเซียนที่ดี"

ระบบ 10086 เงียบไป นานมากไม่พูด มันกำลังคิดเรื่องหนึ่ง กายาของโฮสต์อยู่กลุ่มหก พรสวรรค์ในการรู้แจ้งมรรคน่าจะไม่ใช่กลุ่มหก มีความคล้ายคนโหดเหี้ยมอยู่นิดหน่อย

"ติ๊งต่อง"

เสียงใสๆ ดังขึ้น แถบความคืบหน้าลากไปถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ความลับสูงสุดของควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพล ในที่สุดก็ถูกไขออก

"ควบคุมเทพวิญญาณ บัญชาขุนพลในใจ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ"

"บรรดาวิชาเซียน ล้วนแสวงหาภายใน ควบคุมวิญญาณคนอื่นเพื่อได้พลัง แม้จะแข็งแกร่ง แต่สุดท้ายก็เป็นภายนอก เป็นวิถีรวบรวมมวลชน"

"แต่วิถีนักบุญภายใน ไม่อยู่ที่วิญญาณ ไม่อยู่ที่ขุนพล แต่อยู่ที่ ควบคุม และ บัญชา"

"ควบคุม คือเกี่ยว ตะขอวิญญาณ แปลงร่างเป็นยมทูต จากนี้สื่อสารได้ถึงนรก"

"บัญชา คือปล่อย ใจกับเทพรวมเป็นหนึ่ง ปล่อยวางจิตวิญญาณดั้งเดิม จากนี้แปลงเป็นเทพเจ้าได้"

"อนุญาตให้นายเรียกฟ้าฟ้าขาน เรียกดินดินรับ วิชานี้สื่อสารฟ้าดิน"

หลินเซียนนั่งขัดสมาธิกับพื้น ในตามีควันขาวไหลออกมา นั่นคือจิตวิญญาณชีวิตของเขา ภายใต้ผลของควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพล ออกจากร่างไม่สลาย จากนั้นเขาก็นึกภาพเทพเจ้าองค์หนึ่ง กดทับไว้ในใจตัวเอง ให้กายเนื้อเป็นอมตะ จิตวิญญาณไม่สลาย

"ฉันคือเทพน้ำ ฉันคือเทพน้ำ..."

จิตใจหลินเซียนรวมกับเทพที่นึกภาพ เรียกขุนพลในใจมาช่วย ชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นทันที โบกมือร่ายรำ ในความว่างเปล่าเกิดน้ำ มีแม่น้ำสายยาวล้อมรอบตัวเขาจริงๆ เหมือนมังกรยอมสยบแทบเท้า ฟังคำสั่งเขา

วินาทีนี้ เขาเหมือนเทพแม่น้ำเจ้าแห่งสายน้ำในตำนาน สามารถสั่งการน้ำทั่วหล้าได้ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับควบคุมพลังน้ำได้จริงๆ

"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ"

หลินเซียนหัวเราะลั่น ควบคุมวิชาสื่อสารฟ้าดินนี้ได้ แล้วเทพเจ้าก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ในใจท่องว่า "ฉันคือเทพไฟเหยียนตี้ ต้องสั่งการไฟทั่วหล้า"

"บัวเพลิงพิโรธ"

"แปดสุดยอดทลาย"

"สามพันสายฟ้าลวงตา"

"เคล็ดมังกรฟ้าแปลง"

"ดัชนีคุมขังมหาภพ"

...

ภายใต้เสียงตะโกน ในความว่างเปล่ามีแค่ประกายไฟเล็กน้อย นอกจากนั้น ไม่มีนิมิตอื่น

"สุดท้ายก็เป็นแค่ภาพลวงตาเหรอ"

หลินเซียนพูดเบาๆ แต่ไม่ได้ผิดหวัง เพราะเหยียนตี้ในนี้เป็นภาพลวงตา แต่จักรพรรดิสวรรค์ในอีกจักรวาลเป็นของจริงแท้แน่นอน

ตัดสินใจแล้วนายเอง ออกมาเถอะ เย่ฝาน

ขุนพลในใจเทพเจ้า เปลี่ยนอีกครั้ง กลายเป็นเทพเจ้าสูงสุด กายาศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล

"โฮสต์ นี่มันไม่ใช่ควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพลแล้ว" ระบบ 10086 อดทักไม่ได้ หยุดมือเถอะ นี่มันไม่ใช่แปดเคล็ดวิชาเลย

"ไม่ นี่แหละคือควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพล"

หลินเซียนยิ้มกว้าง ยกนิ้วโป้งให้ "นี่คือควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพลเวอร์ชันวิวัฒนาการสูงสุด·จักรพรรดิสวรรค์เล่นแทน เรียกฟ้าฟ้าขาน เรียกดินดินรับ ของจริง"

[จบแล้ว]