บทที่ 18: เขาไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

บทที่ 18: เขาไม่ยอมให้เธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

โจวรุ่ยเสวี่ยตั้งตัวไม่ทัน รีบจัดแจงคนให้พาโจวรุ่ยลี่ไปส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าวันนี้เหตุการณ์จะกลับตาลปัตรเป็นเช่นนี้!

หลังจากเกิดความโกลาหล งานเลี้ยงวันเกิดที่เดิมทีหรูหราอลังการ กลับกลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของชาวเมืองหลวงไปเสียแล้ว

จี้หมิงเผิง คุณชายสามแห่งตระกูลจี้ผู้สูงส่ง ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน มีภรรยาสาวสวย และครองรักกันอย่างดูดดื่ม

แต่สุดท้าย กลับกลายเป็นว่าเขาซุกซ่อนลูกนอกสมรสเอาไว้

เมื่อภรรยาน้อยมาก่อเรื่องอาละวาด เขากลับเมินเฉยต่อภรรยาหลวงที่เลือดไหลนอง แล้วหันไปสนใจภรรยาน้อยกับลูกนอกสมรสแทน

การกระทำที่แทบจะไร้มนุษยธรรมนี้ ทำให้เขากลายเป็นเป้าแห่งความดูแคลนของทุกคนในทันที

ตอนเริ่มงาน จี้หมิงเผิงหยิ่งผยองและภาคภูมิใจเพียงใด ตอนนี้เขาก็ตกต่ำและน่าสมเพชเพียงนั้น

เมื่องานเลี้ยงพังไม่เป็นท่า และตัวละครหลักต่างพากันเข้าโรงพยาบาล แขกเหรื่อจึงทยอยแยกย้ายกันกลับ

ห้องจัดเลี้ยงที่เคยครึกครื้นกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ถังถังที่ชมละครฉากเด็ดอยู่ในอ้อมกอดของจี้หานยวน เพิ่งจะประมวลผลได้และเอ่ยถามขึ้น

"พี่อาหยวนคะ หรือว่าจี้หมิงเผิงคือคนบงการที่ส่งชายชุดดำไปลอบสังหารพวกเราที่คฤหาสน์แสงจันทร์วันนั้น..."

จี้หานยวนยกยิ้มมุมปาก ลูบศีรษะถังถังผู้แสนหวานในอ้อมแขน "ทำไมหนูฉลาดอย่างนี้นะ หืม?"

หัวทุยๆ นี่บรรจุความฉลาดเอาไว้เต็มเปี่ยมเลยเชียว

ถังถังกระพริบตาปริบๆ ราวกับดวงตาเห็นธรรม

ที่แท้... นี่คือละครสนุกๆ ที่พี่ชายบอกว่าจะพามาดูสินะ

ละครเรื่องนี้สนุกจริงๆ ด้วย

การได้เห็นคนที่คิดร้ายกับพี่อาหยวนได้รับผลกรรมที่สาสม มันทำให้เธอมีความสุขชะมัด!

เธออยากจะเข้าไปเหยียบซ้ำอีกสักทีสองที เพื่อระบายความแค้นแทนพี่ชายด้วยซ้ำ!

ยิ่งไปกว่านั้น วายร้ายตัวเป้งอย่างจี้หมิงเผิง ไม่เพียงคิดลอบสังหารพี่อาหยวน แต่ยังนอกใจภรรยา! สมควรแล้วที่ถูกกระชากหน้ากาก! ให้ทุกคนได้รับรู้ถึงความน่ารังเกียจของเขา!

"แต่ว่า..." จู่ๆ จี้หานยวนก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมีความนัย "จี้หมิงเผิงเป็นเพียงคนบงการแค่ฉากหน้าเท่านั้น"

"หา?" ถังถังกระพริบตารูปจันทร์เสี้ยวด้วยความประหลาดใจ "อย่าบอกนะคะว่ายังมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังเขาอีก??"

"เด็กโง่ อย่าไปคิดมากเลย" จี้หานยวนขยี้ผมถังถังด้วยความมันเขี้ยว "หัวน้อยๆ น่ารักๆ ของหนูไม่ได้มีไว้ให้คิดเรื่องคนเลวพรรค์นั้นหรอก"

ทันใดนั้น จี้หานยวนก็โน้มตัวลงมาใกล้ถังถัง ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนริมฝีปากนุ่มของเธอเบาๆ นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ เอ่ยเสียงทุ้มแหบพร่า

"คิดเรื่องของพี่ให้มากๆ ก็พอ"

ฉับพลันนั้น ถังถังรู้สึกร้อนวูบที่ปลายหูจนแดงระเรื่อ

พี่ชาย... เธอก็อยู่ข้างๆ เขาแล้วแท้ๆ ยังจะบอกให้คิดถึงเขาอีก... ทำไมเขาถึง... เอาแต่ใจและเผด็จการแบบนี้นะ?

แถมเขายังลูบริมฝีปากเธอ... สัมผัสนั้นเย็นและทำให้รู้สึกจั๊กจี้... เหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นผ่าน... ถังถังเผลอนึกไปถึงจูบแรกที่เกือบจะเกิดขึ้นในวันนั้น แก้มของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันที

"หนู... หนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ..."

ถังถังพลิ้วตัวออกจากอ้อมกอดของจี้หานยวนราวกับปลาไหลตัวน้อย แล้วกระโดดหนีไปเหมือนกระต่ายตื่นตูม

มองดูแผ่นหลังน่ารักของ 'ลูกกวาดนุ่มนิ่ม' ที่วิ่งหนีไป จี้หานยวนก็หัวเราะในลำคออย่างจนใจ

ใจจริงเขาอยากจะตามเข้าไปเฝ้าเจ้าลูกกวาดของเขาถึงในห้องน้ำด้วยซ้ำ

เพราะหากเป็นที่อื่นที่ไม่ใช่คฤหาสน์แสงจันทร์ แค่เธอคลาดสายตาไปวินาทีเดียว เขาก็รู้สึกไม่สบายใจและขาดความมั่นคง

ถ้าในที่ที่เขาไม่อยู่ด้วย จู่ๆ ถังถังของเขาเกิดความทรงจำกลับคืนมา จำเรื่องราวบางอย่างได้ แล้วไม่ต้องการเขาอีก หรือแม้แต่ทิ้งเขาไป... เขาจะทำอย่างไร...

ทว่า จ้าวกังก็เดินเข้ามารายงานเรื่องด่วนกับจี้หานยวนเสียก่อน

สีหน้าของจี้หานยวนเคร่งขรึมลงทันที

——

ถังถังกระโดดดึ๋งๆ มาหาห้องน้ำจนเจอแล้วเดินเข้าไปในห้องเล็ก

ในหัวของเธอเต็มไปด้วยเรื่องจูบแรกกับพี่อาหยวน จนไม่ทันสังเกตเลยว่ามีผู้หญิงสองคนเดินตามหลังเธอมา

เมื่อเห็นถังเจียวเจียวเดินเข้าห้องน้ำไป ถังอิงอิงก็กัดริมฝีปากแน่น แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้น

"แม่คะ! ทำไมนังถังเจียวเจียวถึงมาอยู่ที่งานวันเกิดของคุณชายสามได้? มันมีคุณสมบัติอะไร?!"

ขนาดพวกเธอยังได้มางานนี้เพราะอาศัยบารมีของเจียงมู่เจ๋อแท้ๆ

เพราะตระกูลถังของพวกเธอเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ และนับวันก็ยิ่งตกต่ำลง

ถังเย่าฮุย พ่อของเธอ แม้จะเคยรวยกะทันหันในอดีต แต่เห็นได้ชัดว่าขาดความสามารถที่จะนำพาตระกูลถังเข้าสู่แวดวงสังคมชั้นสูง ซ้ำร้ายธุรกิจก็ไม่มีอะไรดีขึ้น การลงทุนก็ล้มเหลวซ้ำซาก ทรัพย์สินของตระกูลร่อยหรอลงทุกวัน

ดังนั้น สองแม่ลูกจึงจำต้องวางแผนเพื่ออนาคตของตัวเอง

เพราะเคยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบคุณนายคุณหนูมาแล้ว พวกเธอรับไม่ได้หรอกหากต้องกลับไปเป็น "คนบ้านนอก" แบบที่พวกเธอเคยดูถูก

ในขณะนี้ จ้าวกังเฟินส่ายหน้า สีหน้าเคร่งเครียด "ใครใช้ให้พวกเราโชคร้ายกันล่ะ? ดันเกิดอุบัติเหตุรถชนระหว่างทางจนมาช้าไปครึ่งชั่วโมง พอมาถึงงานก็เลิกไปซะแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง"

โอกาสทองที่จะได้ผูกสัมพันธ์กับเหล่าชนชั้นสูงต้องพังทลายลงเพราะอุบัติเหตุบ้าๆ

แม้จะเป็นแค่การเฉี่ยวชนเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายกัดไม่ปล่อยเรื่องค่าเสียหาย ทำให้พวกเธอเสียเวลาไปถึงครึ่งชั่วโมงเต็มๆ

ยิ่งถังอิงอิงคิดก็ยิ่งหงุดหงิด

ยิ่งตอนนี้มาเห็นถังเจียวเจียวที่หน้าตาระรื่นมีความสุขอยู่ในห้องจัดเลี้ยงที่ว่างเปล่า เธอจะไม่โมโหได้ยังไง?

เกิดนังแพศยานี่ฉวยโอกาสตอนที่พวกเธอไม่อยู่ในงาน ไปเกาะแกะตระกูลจี้ได้สำเร็จขึ้นมา จะทำยังไง?!

"ฉันจะไปลากตัวมันมาเดี๋ยวนี้!" ถังอิงอิงพุ่งตัวจะไปที่ห้องน้ำด้วยความเดือดดาล

แต่จ้าวกังเฟินคว้าตัวลูกสาวไว้ก่อน

"อย่าเพิ่งใจร้อน อิงอิง"

แววตาเจ้าเล่ห์วาบผ่านดวงตาของจ้าวกังเฟิน เธอแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูถังอิงอิง

ถังอิงอิงเข้าใจความหมายทันที ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา

แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

วินาทีถัดมา เธอเปลี่ยนสีหน้าอย่างชำนาญ กลับกลายเป็นคุณหนูไฮโซผู้เรียบร้อยอ่อนหวานและจิตใจดีคนเดิมในพริบตา

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านใน เธอจึงก้าวเข้าไปประจันหน้ากับถังถัง แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

"เจียวเจียว มาทำอะไรที่นี่จ๊ะ? บังเอิญจังเลย"

ทันทีที่เห็นหน้าถังอิงอิง ถังถังก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวไปทั้งร่าง

เธอทำเมินใส่อีกฝ่าย ล้างมือเสร็จก็เตรียมจะเดินหนีออกไป

ทว่า จ้าวกังเฟินกลับยืนขวางประตูไว้

เธอส่งยิ้มอ่อนโยน มองถังถังด้วยสายตาเปี่ยมรักใคร่แบบแม่ผู้ใจดี น้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่สุด

"เจียวเจียว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะลูก พี่อิงอิงกับแม่พยายามหาโอกาสจะอธิบายให้ลูกฟังมาตลอด แต่โทรศัพท์ลูกปิดเครื่อง เราเลยติดต่อไม่ได้ หาตัวลูกไม่เจอเลย"

"วันนี้สวรรค์คงลิขิตให้เรามาเจอกันที่นี่ เพื่อมอบโอกาสให้พวกเราได้ปรับความเข้าใจกัน เจียวเจียว ให้เวลาแม่อธิบายสักสองสามนาทีเถอะนะ ดีไหมลูก?"

น้ำเสียงของเธอช่างอ่อนโยนและเมตตา สมบทบาทแม่ผู้เปี่ยมรัก

หากไม่ใช่เพราะสัญชาตญาณความขยะแขยงที่ผุดขึ้นในใจ ด้วยท่าทีเสแสร้งแสนดีของจ้าวกังเฟินกับถังอิงอิง บวกกับอาการความจำเสื่อม ถังถังคงถูกหลอกได้ง่ายๆ ในไม่กี่นาที

แต่เธอแค่ความจำเสื่อม ไม่ได้ปัญญาอ่อนนะ!

ถังถังรู้ดีอยู่แก่ใจว่าใครดีกับเธอ และใครที่ไม่ใช่

วินาทีถัดมา ถังถังส่ายหน้าอย่างหนักแน่น เอ่ยเสียงเย็นชา "ขอโทษค่ะ หนูมีธุระ ต้องขอตัวก่อน"

"เจียวเจียว!"

ทว่า จ้าวกังเฟินยังคงยืนขวางประตูอย่างดื้อดึง ไม่ยอมเปิดทางให้ถังถังออกไป