บทที่ 585: หีบสมบัติใบเบ้อเริ่ม (ฟรี)

น้ำเย็นจากสระสาดใส่หน้าของนอร์เบิร์ต ทำให้มังกรไฟสงบลง ความทรงจำในวัยเด็กก็ไหลย้อนกลับมา

ตอนนั้นเธอเคยโดนพ่อมดน้อยตรงหน้าดุอยู่บ่อย ๆ ถ้าซนหรือทำผิดก็จะโดนน้ำฉีดใส่ทันที ประสบการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเหมือนซ้ำรอยในอดีตเป๊ะ

เพราะถูกทอมฝึกแบบนี้บ่อย ๆ นอร์เบิร์ตเลยเกิดเป็นเงื่อนไขสะท้อน—แค่เห็นเขาก็เผลอเชื่องลงโดยอัตโนมัติ

แต่เธอไม่ใช่มังกรน้อยเมื่อก่อนแล้วนะ! นอร์เบิร์ตนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เธอโตขึ้นแล้ว มีความมั่นใจพอที่จะท้าทายเขาได้

เหมือนทอมจะจับความเปลี่ยนแปลงได้ เขาเคาะไม้เท้าลงกับพื้นเบา ๆ

“เห็นมั้ย ถ้าฉันฟาดด้วยไม้นี่ เธอตายได้นะ?”

นอร์เบิร์ต: ไม่มีทาง! ไม่มีทางเด็ดขาด!

แต่สุดท้ายก็หุบปีก ยอมเชื่องดี ๆ อยู่ดี

“มังกรที่ฉลาดต้องรู้จักถอยเมื่อยังไม่พร้อม ตอนนี้ฉันยังไม่แข็งแรงพอ แต่สักวันเถอะ…ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป!” เธอคิดในใจอย่างมุ่งมั่น

พอเห็นนอร์เบิร์ตยังสงบเหมือนเดิม ทอมก็ผ่อนคลาย เขาเก็บเกราะ ถอยลงจากหลังบัคบีค แล้วเสกกองไฟขึ้นข้างสระ

“รอสักครู่นะ เดี๋ยวฉันไปหาอะไรมากิน” เขาบอกบัคบีคอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเตรียมออกหาอาหาร

นอร์เบิร์ตราวกับเข้าใจความหมาย เธอกางปีกบินขึ้นฟ้า ไม่นานก็กลับมาพร้อมหมูป่าตัวอ้วนเต็มมือ

เธอฆ่ามันด้วยกรงเล็บเดียว แล้วดันไปวางตรงหน้าทอมอย่างระมัดระวัง มีแววออดอ้อนในสายตาด้วยซ้ำ

ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นอีก ตอนเล็ก ๆ ทอมเคยย่างปลา ย่างเนื้อให้เธอกินเป็นประจำ แต่พอโดนส่งไปเขตอนุรักษ์ เธอต้องใช้ชีวิตเร่ร่อน กินแบบแร้นแค้น อาหารไม่เคยอร่อยเหมือนสมัยอยู่กับแฮกริดเลย ยิ่งทำให้คิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นมากขึ้น

“ขอบใจนะ” ทอมลากซากหมูที่ยังดิ้นกระตุกเล็กน้อยไปที่ริมสระ “วิงการ์เดียม เลวีโอซ่า!”

ร่างหมูลอยขึ้นคว่ำหัวลงเหนือสระ จากนั้นทอมเสกคาถาตัด เลือดหมูก็พุ่งออกมาแดงฉาน

เลือดหมูน่ะมีประโยชน์หลายอย่าง แต่ทอมไม่ได้สนใจเก็บ เขาแค่ยืนรอจนเลือดไหลออกหมดเท่านั้น

เลือดหมดแล้วก็ถึงขั้นตอนถอนขน คาถาไฟสาดไปทั่ว หนังหมูดำเกรียมกลายเป็นซากหมูไร้ขน

นอร์เบิร์ต: เยี่ยมที่สุด!

ที่ผ่านมาเธอกินเนื้อดิบมาตลอด ดีหน่อยก็พ่นไฟเผาขนออก แต่เรื่องชำแหละ ล้างเลือดอะไรนี่แทบเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะมังกรตัวเล็กที่ยังจัดการอะไรเองไม่ได้ ทำให้รสชาติแย่เอามาก ๆ ต่างจากสมัยที่อยู่กับแฮกริดที่สบายสุด ๆ ตอนนี้เห็นทอมเตรียมหมูให้ละเอียดขนาดนี้ เธอแทบจะน้ำตาคลอเลยทีเดียว

อา…ความสุขในวันเก่ากลับมาอีกแล้ว!

หลังถอนขนเสร็จ ทอมก็ผ่าท้อง ควักเครื่องในโยนลงสระเล็ก ๆ ข้าง ๆ—ถึงจะไม่ใหญ่ แต่มีน้ำไหลเวียน มีปลาว่ายอยู่บ้าง เครื่องในก็กลายเป็นอาหารชั้นดีสำหรับปลา

แต่ไม่ใช่ว่าทอมโยนทิ้งหมด เขาเก็บหัวใจหมูไว้แล้วโยนให้บัคบีคกิน

จากนั้นทอมก็ชำแหละเนื้อหมูตามส่วน หั่นเป็นชิ้น ๆ เอาไปย่างบนกองไฟ ขณะที่นอร์เบิร์ตนั่งจ้องตาแป๋วด้วยความอยาก

ทอมเหลือบมองนอร์เบิร์ตก็ปิ๊งไอเดียขึ้น เขาพูดคุยอยู่พักหนึ่งจึงรู้ว่าผู้จัดงานทิ้งหีบสมบัติเล็ก ๆ ไว้กับนอร์เบิร์ตด้วย

แค่ใช้ขาหมูย่างสองชิ้น ทอมก็ตีสนิทจนมังกรสาวยอมส่งหีบให้เปิดดู ข้างในมีของไม่กี่ชิ้น—เศษแหวนทองคำหนึ่งชิ้น ของกระจุกกระจิกไร้สาระบางอย่าง แล้วก็แผ่นกระดาษแผ่นหนึ่ง

ทอมเก็บเศษแหวนใส่กระเป๋าทันที ของอื่น ๆ ดูก็รู้ว่าเป็นแนวสินค้าแกล้งคนสไตล์เฟร็ดกับจอร์จ พวกทำควัน ทำกลิ่นอะไรแบบนั้น เลยไม่ได้สนใจมากนัก แต่พอหยิบกระดาษมาเปิดดู เขาก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น

มันคือเศษแผนที่! ระบุเส้นทางรอบ ๆ ต้นวิลโลว์ จอมหวด รวมถึงจุดที่มี NPC อยู่ และยังบอกใบ้ตำแหน่งของเศษแผนที่อีกชิ้นด้วย

“โห ของดีนี่นา” ทอมยิ้มมุมปาก เก็บแผนที่ใส่กระเป๋าทันที ก่อนจะคว้าเบคอนย่างร้อน ๆ มากัดหนึ่งคำแล้วเตรียมเดินทางต่อ แต่ก่อนจะปิดหีบ เขากลับเห็นอะไรบางอย่างที่มุมหีบ

มันคือ “แม่กุญแจ” ที่มีฝาครอบปิดอยู่

ทอมขมวดคิ้ว สิ่งที่ต้องใช้ฝาปิดป้องกันมักเป็นพวก…กุญแจนำทาง? ถ้าใช่จริง ๆ—

ความคิดซน ๆ ก็แล่นเข้ามาทันที

…

“นี่คือหีบที่ห้าแล้วที่เฟลอร์เปิด! ตั้งแต่เธออัญเชิญหมาป่าเงินออกมา ความเร็วในการค้นหาก็เพิ่มขึ้นเยอะ แต่โชคร้ายที่ยังไม่ได้เจอเศษแหวนเลย” ผู้บรรยายจากโบซ์บาตงรายงานเสียงตื่นเต้น

ตอนนี้ทั้งสามแชมเปี้ยนยังไม่เจออุปสรรคหนัก ๆ กันสักคน

ฝั่งครัม หลังจากถูกซัดกลับมา เขาก็วนเวียนในป่า เจออาสาสมัครฮอกวอตส์คนหนึ่ง เล่นงานจนได้เศษแผนที่ซึ่งชี้ตำแหน่งของเศษแหวน ตอนนี้กำลังเร่งไปยังจุดหมาย

ฝั่งเซดริก หลังจากสู้กับโทรลเสร็จ ก็ดันซวยเจอสฟิงซ์เข้า—สัตว์เวทมนตร์จากอียิปต์ที่ชอบเล่นปริศนา ตอนนี้เขาติดแหง็กอยู่กับมัน ทำให้ความก้าวหน้าช้าสุดในสามคน

เฟลอร์ถือว่าดีที่สุด ได้สมบัติมาเพิ่มพลังเพียบ เจอใครก็ใช้ของเล่นเล่นงานได้สบาย ๆ

แต่ความราบรื่นของเธอก็ทำให้ทั้งฮอกวอตส์กับเดิร์มสแตรงก์รู้สึกเสียว ๆ หลายคนแอบหวังให้เธอเจอเรื่องซวยบ้าง

และโอกาสนั้นก็มาถึงแล้ว

เฟลอร์เดินอ้อมไปเรื่อย ๆ แล้วก็มาถึงพื้นที่รอบต้นวิลโลว์ จอมหวด

“ว้าว! แชมเปี้ยนเดอลากูร์กำลังจะเจออุปสรรคแรกตั้งแต่เริ่มแข่งหรือเปล่านี่?”

“นี่อาจลบล้างความได้เปรียบทั้งหมดที่เธอสะสมมาเลยนะ!”

“เฟลอร์ ออกไปจากตรงนั้น!” ผู้บรรยายโบซ์บาตงร้องเสียงหลง ขณะที่ลี จอร์แดนกับฝั่งเดิร์มสแตรงก์ยิ้มรอเคราะห์

แต่เสียงหัวเราะนั้นก็หายวับ เพราะ…อัศวินทองคำใต้ต้นไม้มันหายไปแล้ว!

สัตว์ประหลาดนี่มันเคลื่อนได้ด้วยเหรอ?!

โชคเฟลอร์ดีเกินไปแล้วหรือไง?!

แต่ลี จอร์แดนกลับตาไวกว่า เขาเพ่งมองใต้ต้นไม้ ก่อนจะขยี้ตาแล้วตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความเหลือเชื่อ—

“มีหีบสมบัติยักษ์อยู่ใต้ต้นไม้!!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….