บทที่ 345: ช่วยเขาได้มั้ย? (ฟรี)

แฮกริดหยิบโถบดกาแฟขนาดเล็กออกมา เทเมล็ดกาแฟลงไป แล้วก็เริ่มหมุนคันโยกบนฝา กาแฟบดละเอียดสีดำเริ่มทยอยออกมาอย่างช้า ๆ หลังจากบดเสร็จ เขาเทกาแฟสดที่บดใหม่ลงในถ้วย แล้วรินน้ำร้อนเดือดลงไป กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นก็ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งห้องในทันที

“เมล็ดนี่คั่วเองนะ อาจจะยังไม่สุกดีเท่าไหร่ แต่ช่วยให้ตาสว่างแน่นอน” แฮกริดเลื่อนกาแฟสองถ้วยไปให้ทอมกับเฮอร์ไมโอนี่ แล้วนั่งลงตรงข้ามพวกเขาที่โต๊ะ ก่อนจะชงกาแฟของตัวเองอีกถ้วย

ทมหยิบถ้วยขึ้นจิบหนึ่งคำ รสชาติดีกว่าที่คิด ไม่เปรี้ยวหรือขมจัดอย่างที่เขาคิดไว้

“พวกเธอมาทำอะไรกันล่ะ?” แฮกริดเป่าฟองบนถ้วยแล้วกระดกกาแฟอึกใหญ่

“เราเห็นบัคบีคกำลังนอนอยู่ที่แปลงฟักทอง ก็เลยอยากมาดูว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”

“ฮ่า!” พอพูดถึงบัคบีค แฮกริดก็ออกอาการตื่นเต้น “เป็นสัตว์ที่งดงามใช่มั้ยล่ะ? แค่... เสียดายจัง...”

เฮอร์ไมโอนี่มองไปที่กองหนังสือด้านหลังเขา “แล้วเรื่องเตรียมการคดีล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?”

สีหน้าแฮกริดดูเหนื่อยล้า “ก็คืบหน้าอยู่นะ ฉันเพิ่งเจอคดีนึงที่ฮิปโปกริฟทำร้ายคนแต่สุดท้ายก็พ้นผิดได้ ยังมีหวังอยู่บ้าง”

พอเห็นกองหนังสือหนา ๆ กองนั้น ทอมก็เข้าใจว่าทำไมแฮกริดถึงต้องชงกาแฟไว้เยอะนัก แม้จะมีดัมเบิลดอร์ค้ำประกัน แฮกริดก็ไม่ได้ต้องรับผิดอะไรมาก แต่บัคบีคเองมีโอกาสสูงมากที่จะถูกประหาร ซึ่งเป็นเรื่องที่แฮกริดรับไม่ได้เลย

มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน  แฮกริดอาจจะเลือกปล่อยบัคบีคหนีไปเงียบ ๆ ก็ได้ แต่เขาไม่กล้า เพราะนั่นจะสร้างปัญหาหนักกว่าเดิม กระทรวงเวทมนตร์ไม่ได้โง่ ถ้าบัคบีคหนีไปตอนสำคัญแบบนี้ แฮกริดเองก็จะโดนไปด้วย และอาจลามถึงดัมเบิลดอร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่แฮกริดไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้น

เขาทำได้แค่หมกตัวอยู่กับกองหนังสือ พยายามหาความหวังเพียงเล็กน้อยจากเอกสารกฎหมายมากมายเพื่อช่วยบัคบีค แต่มันยากเหลือเกิน! โลกเวทมนตร์เองก็มีทัศนคติที่แปลก ๆ กับสัตว์วิเศษ — ถ้าใช้คำแบบมักเกิ้ลก็คือ “พ่อมดเป็นใหญ่” พอมีปัญหาระหว่างพ่อมดกับสัตว์วิเศษเมื่อไหร่ กระทรวงก็มักจะลงโทษสัตว์ก่อนเสมอ

ทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็รู้ข้อนี้ดี จึงเข้าใจว่าโอกาสที่แฮกริดจะชนะคดีนั้นต่ำมาก

พวกเขาเงียบกันไป ไม่มีใครพูดอะไรต่อ นอกจากจิบกาแฟเงียบ ๆ ในมือ

“แฮกริด งั้นเราไม่รบกวนแล้วนะ กาแฟอร่อยมากเลย” เฮอร์ไมโอนี่พูดพลางวางถ้วยกาแฟที่ดื่มหมดแล้วกลับลงบนโต๊ะ

“เราไปดูบัคบีคอีกได้มั้ย?” เธอถามขึ้น

“แน่นอนสิ ได้เลย สัตว์ที่แขวนไว้ตรงรั้วนั่นเป็นอาหารของเขา เอาไปให้กินได้ตามสบาย” แฮกริดดีใจมากที่มีคนอยากอยู่กับบัคบีคนาน ๆ

หลังจากกล่าวขอบคุณ แฮกริด เฮอร์ไมโอนี่ก็พาทอมออกจากกระท่อมกลับไปหาบัคบีค ส่วนแฮกริดเองก็หยิบหนังสือเล่มหนาจากเตียงขึ้นมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ หนังสือที่ดูหนาเตอะในมือเขากลับดูเหมือนหนังสือการ์ตูนขนาดจิ๋ว

เฮอร์ไมโอนี่พาทอมเดินกลับเข้าไปในแปลงฟักทอง ทอมยืนอยู่ตรงรั้วแล้วแกะสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ถูกแขวนไว้ตรงนั้นออกมา ทั้งกระต่ายและเฟอเร็ต เป็นสัตว์ที่ดูเหมือนจะมาจากป่าต้องห้าม

หลังจากโค้งให้กันอีกครั้ง ทั้งสองก็นั่งลงข้าง ๆ บัคบีค บัคบีคยื่นคอออกมาหาอาหารในมือทอม แล้วทอมก็ป้อนทีละตัวให้เขากิน

ขณะมองบัคบีคกินอย่างเอร็ดอร่อย เฮอร์ไมโอนี่ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปมองทอม “นายพอจะมีทางช่วยเขาได้มั้ย ทอม? ฉันไม่อยากให้เขาตายเลยจริง ๆ”

หลังจากได้ใช้เวลากับแฮกริด เฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกอ่อนไหวขึ้นมา และเธอก็อยากช่วยบัคบีคให้รอด

ทอมเงียบไปชั่วขณะ

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น เขาก็คิดขึ้นมาได้ว่า: “ฉันเป็นคนยังไงกันแน่?”

เขาดูสุภาพ ใจเย็นกับทุกคน แต่เมื่อพูดถึงสิ่งที่เกิดรอบตัวเขา มันกลับเหมือนว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลย เขาแทบไม่สนใจสิ่งไหนถ้ามันไม่เกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่ อย่างตอนที่เกิดเรื่องกับเพจ เขาก็พอจะจับสังเกตได้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ แต่ก็ไม่ได้ลงมือทำอะไร—พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาไม่แคร์

“ไม่แคร์” ดูจะเป็นคำที่เหมาะที่สุดกับเขา เหมือนกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ทำให้เขาสนใจได้จริง ๆ โวลเดอมอร์ ฮอร์ครักซ์ เด็กผู้หญิงที่สภาพจิตไม่ปกติ... ถ้ามันไม่เกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่ เขาก็จะไม่แคร์

พูดตรง ๆ เขาเคยคิดด้วยซ้ำว่า ถ้าเขากับเฮอร์ไมโอนี่ไม่ใช่เป้าหมายของโวลเดอมอร์ เขาก็คงไม่คิดจะต่อต้านอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ!

รวมถึงเรื่องบัคบีคตอนนี้ เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอยากช่วยอะไรเป็นพิเศษ

คิดไปคิดมา แบบนี้มันก็ไม่ใช่พวก “ไม่เสนอตัว ไม่ปฏิเสธ ไม่รับผิดชอบ” หรอกเหรอ? ไม่เสนอหน้าหาปัญหา ไม่ปฏิเสธเมื่อปัญหาเข้ามา และไม่รับผิดชอบกับผลที่ตามมา

ฮึ่ย! ทอมสะอึกกับความคิดนั้น เขาเริ่มย้อนนึกว่าเขาเคยทำอะไรแบบลงมือก่อนเองบ้างมั้ย เขายังสงสัยอยู่เลยว่าการไปแทนล็อกฮาร์ตหนึ่งปีนั่นมันนับรึเปล่า?

“ทอม?” อาจเป็นเพราะเขานิ่งไปนานเกิน เฮอร์ไมโอนี่เลยเรียกชื่อเขาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง “ฉันก็แค่รู้สึกว่านายน่าจะมีไอเดียบ้าง...”

ทอมยิ้มแห้ง ๆ “เปล่าหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองเหมือนลูกข่างที่หมุนได้ก็ต่อเมื่อมีคนหมุน ถ้าไม่มีใครหมุนก็ไม่ขยับเลย”

“งั้นฉันจะหมุนให้นายเองไงล่ะ?” เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมา

“ฉันไม่เข้าใจเธอเลย—เธอรู้ได้ไงว่าฉันจะมีทาง?”

“ก็เพราะว่านายมีทุกครั้งน่ะสิ จริงมั้ย?”

ทอมเอากระต่ายสีเทาวางไว้ใกล้ ๆ ปากของบัคบีค “แล้วเธอว่าเราควรทำยังไงดีล่ะ?”

“ฉันทำได้แค่ใช้วิธีบ้าน ๆ อย่างช่วยแฮกริดหาเอกสารกับร่างคำแถลง แต่ฉันรู้สึกว่านายคงมีวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมากว่านั้น...” เธอมองเขาด้วยแววตาแห่งความหวัง

“จริง ๆ ก็มีวิธีอยู่...” ทอมกระพริบตา

“ก็แค่... ปล่อยเขาไปเลยไง”

เฮอร์ไมโอนี่: ?!

เธอทำหน้าตกใจสุด ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อว่าความคิดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากทอม

“นายน่าจะรู้นี่ว่าแบบนั้นมันหมายถึงอะไรสำหรับแฮกริดกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์!”

ทอมโบกมือไปมา ในมุมมองของเขา การปล่อยฮิปโปกริฟตัวนึงมันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ความสัมพันธ์ระหว่างดัมเบิลดอร์กับกระทรวงเวทมนตร์ยังไงก็จะแตกหักอยู่ดี จะไปใช้ล่วงหน้าซะตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน แน่นอนว่า... มันก็ยังมีวิธีที่เหมาะสมกว่านี้อยู่หรอก

“อย่าบอกนะ ว่านายหมายถึงปล่อยเขาต่อหน้ากระทรวงเวทมนตร์?” เฮอร์ไมโอนี่ตกใจมากกับไอเดียสุดโต่งนี้ “มันเสี่ยงเกินไปแล้ว! ไม่มีวิธีที่ปลอดภัยกว่านี้หน่อยเหรอ?”

จริง ๆ วิธีที่ง่ายที่สุดในการช่วยบัคบีคก็คือ ปล่อยเขาหลังจากที่กระทรวงตรวจสอบเสร็จแล้ว แต่วิธีนี้ก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน—เช่น ถ้ามีใครในทีมประหารแอบมองออกหน้าต่างตอนพาเขาออกไป หรือถ้าดัมเบิลดอร์ถ่วงเวลาไม่สำเร็จ อะไรแบบนั้น...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….