บทที่ 315: ดอกไม้ (ฟรี)

“รถไฟสายทรานส์ไซบีเรียนมีมากกว่าขบวนเดียวใช่ไหม?” ทอมจับความนัยในคำพูดของเจ้าหน้าที่ขายตั๋วได้ทันที

“ใช่เลย!” เจ้าหน้าที่ขายตั๋วที่เป็นหญิงวัยกลางคนผู้ใจดี อธิบายประวัติศาสตร์ของรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียนให้ทอมฟังอย่างอดทน การที่ข้าราชการมาอธิบายอะไรให้เข้าใจง่ายแบบนี้ถือว่าแรร์มากในรัสเซีย ส่วนใหญ่พวกเขาจะนิ่งเหมือนไม้ ไม่พูดอะไรที่เป็นประโยชน์เลย ที่วันนี้หญิงชราคนนี้เต็มใจให้ข้อมูลขนาดนี้ ก็เป็นเพราะอิทธิพลของแฟรงคลินและสมเด็จพระราชินี ที่ทำให้เธอเต็มใจเหนื่อยหน่อย

จากคำบอกของเจ้าหน้าที่ขายตั๋ว ทอมได้รู้ว่ารถไฟสายทรานส์ไซบีเรียนไม่ได้ถูกสร้างโดยสหภาพโซเวียต แต่ต้นคิดโครงการนี้คือพระเจ้าซาร์อเล็กซานเดอร์ที่ 3 แล้วลูกชายของเขาคือซาร์นิโคลัสที่ 2 เป็นคนสานต่อให้เสร็จ โดยแบ่งการก่อสร้างเป็น 7 ช่วงแล้วเริ่มพร้อมกันหมด เขาใช้แรงงานทางรถไฟถึง 70,000 คน และทหารอีก 20,000 นาย จนรถไฟเสร็จในปี 1916 — ปีถัดมาหลังจากรถไฟเสร็จ เขาก็ถูกบีบให้สละราชสมบัติ

จุดประสงค์ตอนแรกของรถไฟสายนี้ไม่ใช่เพื่อโดยสาร แต่เพื่อขนส่งแร่และควบคุมภูมิภาคตะวันออกไกล เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่แค่รถไฟโดยสาร แต่มีทั้งขบวนขนของด้วย ผลคือ รถไฟสายนี้มีมากกว่าหนึ่งขบวน

ทอมถึงกับสับสนขึ้นมาทันที: แล้วขบวนไหนกันล่ะที่เป็นเป้าหมายของเควสต์?

“...รถไฟโกลเด้นอีเกิลเป็นรถไฟหรูสำหรับนักท่องเที่ยว เพิ่งเริ่มให้บริการได้ไม่กี่เดือน และเพิ่งผ่านการซ่อมบำรุงมาเมื่อสองวันก่อน พอดีเลยที่พวกคุณมาถึงช่วงนี้”

“เพิ่งซ่อม?” ทอมจับประโยคมีพิรุธได้ทันที “รถไฟเพิ่งให้บริการแค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงต้องซ่อมแล้ว?”

สีหน้าของเจ้าหน้าที่ขายตั๋วแสดงความอึดอัดเล็กน้อย “ตอนให้บริการก่อนหน้านี้ มีผู้โดยสารหายไปหลายสิบคน... ตำรวจลงความเห็นว่าเป็นการลักลอบหนีไปเชชเนีย เพื่อความปลอดภัยจึงเรียกตัวรถไฟกลับมาตรวจสอบอีกครั้ง—แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วจริง ๆ ค่ะ ไม่ต้องห่วง”

ทอมเข้าใจทันที นี่ไม่ใช่การลักลอบหนีข้ามประเทศแน่นอน แต่มันคือเวทมนตร์ชัด ๆ! ดูเหมือนว่ารถไฟโกลเด้นอีเกิลนี่แหละคือเป้าหมายของภารกิจนี้

“สองที่นั่ง ห้องเดียวกันค่ะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดแทรกก่อนที่ทอมจะทันเอ่ยอะไร เธอหยิบบัตรธนาคารออกมาจ่ายเงินค่าตั๋ว ซื้อห้องเตียงคู่ 2 ใบของรถไฟโกลเด้นอีเกิลให้เรียบร้อย

รถไฟโกลเด้นอีเกิลมีสามระดับชั้น: ซิลเวอร์, โกลด์ และอิมพีเรียล แต่ละขบวนบรรจุผู้โดยสารได้ 120 คน มีเชฟและหมอประจำรถครบครัน เฮอร์ไมโอนี่ครุ่นคิดสักพักก่อนจะเลือกห้องอิมพีเรียล

แต่ละระดับของรถไฟหรูก็หรูไม่เท่ากัน ห้องซิลเวอร์มีพื้นที่แค่ 5.5 ตารางเมตร คล้ายตู้นอนชั้นดีในรถไฟทั่วไป แค่ตกแต่งหรูขึ้น ส่วนห้องโกลด์กว้าง 7 ตารางเมตร ให้อารมณ์เหมือนหอพักนักศึกษาหรือโรงแรมเล็ก ๆ แต่ห้องอิมพีเรียลนั้นกว้างถึง 11 ตารางเมตร — นึกไม่ออกเลยว่าบนรถไฟจะมีห้องใหญ่ขนาดนี้! แถมตกแต่งแบบโรงแรมห้าดาว มีแสงสว่างเยอะ ไม่แออัดเลย ถือว่าเพิ่มประสบการณ์การเดินทางได้มาก

ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว เพิ่มเงินอีกนิดจะเป็นไรไป? จะลำบากตัวเองเพื่อเซฟเงินทำไม? เฮอร์ไมโอนี่คิดว่า: แค่เพิ่มเงินนิดเดียวก็เพิ่มความสุขได้มากขนาดนี้ ไม่ลงทุนได้ไง?

ผลลัพธ์ของความสบายนี้ก็คือ… ทอมอ้าปากค้างตอนเห็นใบเสร็จที่เจ้าหน้าที่ส่งมา เฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนข้าง ๆ ยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องห่วง ฉันออกให้เอง”

“โอ้ พี่สาวผู้ยิ่งใหญ่ ความเมตตาของคุณ โยเดลจะไม่มีวันลืม ฉันจะตอบแทนคุณด้วยการเป็นวัวเป็นม้าให้ในอนาคต…”

เฮอร์ไมโอนี่:....

“ฉันไม่ต้องการวัวหรือม้าหรอก ต้องให้อาหารหญ้าด้วยเปลือง! ฉันตัดสินใจแล้ว นายจะเป็นผู้ช่วยของฉัน เหมือนโฮล์มส์กับวัตสัน—”

“คุณหนูโฮล์มส์กับผู้ช่วยของเธอ ฟังดูเข้าท่า…” ทอมก็แอบตัดสินใจเหมือนกัน ในเมื่อเฮอร์ไมโอนี่ออกค่าตั๋วให้ เขาจะเป็นฝ่ายออกค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ในการเดินทางนี้แทน—หวังว่าบนรถไฟจะรับทองนะ

ระหว่างที่พูดคุยกัน เจ้าหน้าที่ก็รูดบัตรออกตั๋วเรียบร้อย ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มกว้าง — เพราะการขายตั๋วรถไฟโกลเด้นอีเกิลมีค่าคอมมิชชัน และนี่คือแรงจูงใจหลักของเธอ

ตามหลักแล้ว วิธีที่ทำเงินได้มากที่สุดของเจ้าหน้าที่ขายตั๋วคือสมรู้ร่วมคิดกับพวกนายหน้า กว้านซื้อตั๋วราคาปกติไปหมดแล้วปล่อยราคาสูงเพื่อเก็งกำไร แต่รัฐบาลใหม่ของรัสเซียกำลังใช้วิธี "ช็อกบำบัด" เศรษฐกิจเลยซบเซา จะเอาผู้โดยสารมาจากไหนกัน? คอมมิชชันตรง ๆ แบบนี้เลยดูน่าสนใจกว่า

พูดถึงโครงการรถไฟโกลเด้นอีเกิล มันคือความเฟลระดับชาติของรัฐบาลเลย เศรษฐกิจแย่แต่ดันคิดจะพัฒนาการท่องเที่ยวตะวันออกไกล โดยใช้รถไฟหรู แต่ผู้โดยสารกลับน้อยมาก รายได้แทบไม่พอค่าใช้จ่าย จะได้กำไรจริง ๆ คงต้องรอให้การเมืองนิ่ง เศรษฐกิจฟื้น นักท่องเที่ยวเพิ่ม — ซึ่งน่าจะรอถึงศตวรรษใหม่เลยทีเดียว

เนื่องจากผู้โดยสารน้อยมาก ขบวนรถไฟเลยลดจำนวนเที่ยวลง คนที่มาซื้อตั๋วตรงหน้าสถานีแบบทอมกับเฮอร์ไมโอนี่จึงมีน้อยมาก ส่วนใหญ่จะจองล่วงหน้าทั้งนั้น

วันนี้ถือว่าโชคดี เพราะบังเอิญเป็นวันที่รถไฟโกลเด้นอีเกิลออกพอดี ถ้าพวกเขามาช้ากว่านี้ไม่กี่ชั่วโมง คงพลาดไปแล้ว

หลังจากได้ตั๋ว ทอมกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ถูกพนักงานพิเศษพาไปยังชานชาลาที่รถไฟจอดอยู่ พนักงานต้อนรับของโกลเด้นอีเกิลล้วนเป็นสาวสลาฟผมทองตาฟ้า อารมณ์ดี แต่งเครื่องแบบสีฟ้าอ่อนคล้ายฟ้าเย็น มีลวดลายชาติพันธุ์นำสมัย นำพาทั้งสองไปยังรถไฟไอน้ำสีฟ้าท้องฟ้าที่จอดอยู่ตรงหน้า

“สีฟ้าสวยขนาดนี้ เข้าธีมเรเวนคลอสุด ๆ เลย” เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเต้นทันที

ทั้งสองจึงเดินตามพนักงานขึ้นรถไฟ

แต่ทันทีที่ใกล้ถึงขบวนรถ ทอมก็ได้ยินเสียงกระดิ่งเงินใสดังกรุ๊งกริ๊ง ทำให้เขาชะงักทันที เฮอร์ไมโอนี่ก็หยุดเดินด้วย ตอนแรกเธอยังไม่รู้ตัว แต่ต่อมาถึงนึกได้ว่าเสียงนั้นมาจากกำไลข้อเท้าของเธอเอง

สีหน้าทอมเปลี่ยนไปทันที เขาเคยคิดว่าภารกิจนี้เป็นแค่พิธี แต่ดูเหมือนว่า "บอสใหญ่" ถูกมือปราบมารระดับสูงจัดการไปแล้ว ทว่า… แค่ถึงชานชาลาก็เจอกับคนที่คิดร้ายกับเฮอร์ไมโอนี่เลยเหรอ!?

ใครกัน? แล้วทำไมต้องปองร้ายเฮอร์ไมโอนี่ด้วย? ทอมเริ่มสับสน ถ้าเป็นพวกหลงเหลือจากกลุ่มพิวริไฟเออร์ พอรู้ว่าทั้งคู่เป็นพ่อมดแม่มด ก็คงจะหันมาเป็นศัตรูแน่นอน—แต่เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นพ่อมดแม่มด!?

หรือเพราะเฮอร์ไมโอนี่พูดคำว่า "เรเวนคลอ" ออกมา? นั่นทำให้พวกเขาถูกจับตา? ถ้าใช่ งั้นพนักงานสองคนนี้ก็น่าสงสัยสุด ๆ เพราะเป็นคนเดียวที่อยู่ใกล้พอจะได้ยิน

“คุณสองคนจะอยู่กับเราตลอดการเดินทางเลยเหรอครับ?” ทอมถามอย่างเป็นกันเองตอนขึ้นรถไฟ

“แน่นอนค่ะ ท่านผู้โดยสาร เราเป็นลูกเรือ จะดูแลพวกคุณตลอดทริปนี้” ทั้งคู่ตอบเสียงเรียบ ๆ อย่างเป็นทางการ

ทอมพยักหน้าเงียบ ๆ เขาตัดสินใจจะจับตาดูพนักงานสองคนนี้อย่างใกล้ชิดตลอดการเดินทาง

พนักงานพาทั้งคู่ไปยังห้องพักส่วนตัว

“กว้างมาก!” คือปฏิกิริยาแรกของเฮอร์ไมโอนี่ตอนเห็นห้องตัวเองกับทอม ห้องนี้ใหญ่แค่ไหนน่ะเหรอ? บอกได้ง่าย ๆ เลยว่า มันมีหน้าต่างถึงสองบาน แต่ละบานใหญ่ขนาดโต๊ะน้ำชา ทำให้ห้องสว่างมาก

“หรูเกินไปแล้ว” นี่คือปฏิกิริยาที่สอง พื้นฐานของห้องคือโทนสีฟ้า มีเฟอร์นิเจอร์ไม้แท้ทั้งห้อง: โซฟาเบดนุ่ม ๆ โต๊ะสองตัว — โต๊ะเครื่องแป้งกับโต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีดอกไม้สด ผลไม้ และแชมเปญแช่เย็นจัด

เก้าอี้ โซฟา ห้องน้ำ ห้องอาบน้ำ อ่างอาบน้ำ… ทุกอย่างที่ไม่น่าจะมีในรถไฟ กลับมีอยู่ในห้องนี้ครบหมด!

ทั้งคู่เก็บกระเป๋าไว้ใต้โต๊ะ ก่อนจะได้ยินเสียง "แกร๊ก ๆ" มาจากหน้าต่าง ทอมเงยหน้ามองแล้วก็แทบหลุดคำว่า "เหี้ย" ออกมา: นกสีแดงสดตัวเบ้อเริ่มยืนอยู่ข้างนอกหน้าต่างรถไฟ จ้องเขม็งรอให้เขาเปิดให้เข้า

หลังจากพาฟ็อกส์เข้ามาเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินไปยังห้องอาหารสุดหรูของรถไฟ พร้อมเสียงกระดิ่งเบา ๆ ระหว่างทาง ทั้งคู่สังเกตว่าแม้พนักงานจะไม่อยู่แล้ว แต่กำไลข้อเท้าของเฮอร์ไมโอนี่ก็ยังส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งอยู่

“หรือมันพัง?” เฮอร์ไมโอนี่คิดแบบนั้นขึ้นมา แม้จะพูดแบบนี้แล้วดูเหมือนดูถูกทอม แต่ความสามารถด้านเล่นแร่แปรธาตุของเขาก็ไม่ได้น่าไว้ใจนัก

“ก็ไม่ผิดหรอก…” ทอมเองยังไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองเลย อุปกรณ์จับพลังมืดแบบนี้พังง่ายจะตาย เฮอร์ไมโอนี่ใส่แล้วมันดังทุกที่แบบนี้ มันดูแปลกจริง ๆ

“เดี๋ยวฉันซ่อมให้ทีหลัง ไปกินก่อนเถอะ”

ทั้งคู่ยังไม่ได้กินอะไรเลย พอเข้าห้องอาหารมาก็พบว่ามีผู้โดยสารหลายคนอยู่ก่อนแล้ว

มีคนรู้จักด้วย! ชายแว่นกันแดดที่เคยเจอกลางถนนก็นั่งอยู่กับผู้หญิงข้างเขาที่โต๊ะติดหน้าต่างกลางห้องอาหาร

พอเห็นทอมกับเฮอร์ไมโอนี่เดินเข้ามา สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที รีบเบือนหน้าหนีเหมือนไม่เห็นอะไรเลย

ทอมไม่สนใจเขา เลือกโต๊ะมุมห้องนั่งกับเฮอร์ไมโอนี่ รอพนักงานเสิร์ฟเงียบ ๆ

โต๊ะข้าง ๆ พวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาชราที่หน้าตาเป็นคนเอเชีย แต่งตัวธรรมดาด้วยเสื้อผ้าสีเทาเรียบ ๆ แต่การที่พวกเขาอยู่บนรถไฟหรูแบบนี้แสดงว่าฐานะทางการเงินไม่ธรรมดาแน่ ๆ ด้านหน้าของทั้งสองมีชายหนุ่มผอม ผมหยิก ตาเล็ก จมูกโด่ง แก้มตอบ ดูมีเชื้อสายเอเชียเช่นกัน

นอกจากนั้นก็มีนักท่องเที่ยวอีกหกเจ็ดคนกระจัดกระจายไปตามโต๊ะต่าง ๆ เป็นเวลามื้อเย็นแท้ ๆ แต่กลับมีผู้โดยสารในห้องอาหารแค่สิบคน แปลว่า...อาจจะมีแค่นี้ทั้งขบวนก็ได้

“อยากทานอะไรคะ?” พนักงานสาวในยูนิฟอร์มคล้ายแอร์โฮสเตสเดินเข้ามาข้างเฮอร์ไมโอนี่ แล้วยื่นเมนูให้

“ขอชาดำกับชีสเค้กชิ้นนึงก่อนค่ะ” เฮอร์ไมโอนี่อยากกินของหวานเลยสั่งของเบา ๆ เป็นออร์เดิร์ฟ ส่วนทอมสั่งหอยทากอบชีสแบบฝรั่งเศส — เนื้อหอยถูกแงะออกมาหั่นคลุกครีม สมุนไพร และเครื่องเทศ แล้วใส่กลับเข้าไปในเปลือก หยอดชีสแล้วอบอีกที เสิร์ฟพร้อมขนมปังฝรั่งเศสบาง ๆ เป็นเมนูที่เป๊ะมากสำหรับเรียกน้ำย่อย

“ช่วยนำไก่ที่เราสั่งไว้มาก่อนหน้านี้มาด้วยครับ” คู่สามีภรรยาไม่ได้สั่งจากเมนู แต่ขออาหารที่จองไว้ล่วงหน้า

หลังรับออร์เดอร์ครบ พนักงานก็นำรถเข็นที่เต็มไปด้วยอาหารออกมา เขาเริ่มจากเสิร์ฟให้เฮอร์ไมโอนี่ก่อน วางจานเล็กที่มีลวดลายแบบรัสเซีย พร้อมช้อนเงินหรู จากนั้นวางชีสเค้กเนื้อเนียนหรูลงไปอย่างประณีต ต่อมาเขาเสิร์ฟหอยทากของทอมในจานทรงเปลือกหอย 6 ช่อง พร้อมตะกร้าขนมปังฝรั่งเศส

จากนั้นก็ถึงคิวของสามีภรรยาชรา — ปรากฏว่าเป็นไก่ย่างสองตัว! ห่อด้วยกระดาษไขแน่นหนา ใส่ในโถปิดสนิท พอพนักงานเปิดโถ ฉีกกระดาษแล้วจัดใส่จาน กลิ่นหอมเค็ม ๆ ก็ลอยอบอวลไปทั่ว

ทอมถึงกับกลืนน้ำลาย: ไก่กับรถไฟนี่มันของคู่กันจริง ๆ!

อาจจะเกรงใจอยู่หน่อย คู่สามีภรรยาก็ฉีกน่องไก่กับเนื้อชิ้นใหญ่มาหนึ่งชิ้น แล้วยื่นให้ทอม

“ลองดูสิ ของขึ้นชื่อจากบ้านเราเลย” คุณลุงพูดด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงบริติชเป๊ะ ๆ ไก่ตุ๋นบนจานของเขาห่อด้วยกระดาษไขถึงเจ็ดแปดชั้น แต่ไขมันจากเนื้อไก่ยังซึมออกมา พอเปิดห่อปุ๊บ กลิ่นก็หอมฉุย

“ไก่ตุ๋นเต๋อโจวแท้ ๆ ใช้ไก่อ้วนเลี้ยงมา 3 ปี เคี่ยวเครื่องเต็มที่จนเข้าเนื้อหมด” ไม่ใช่แค่ให้ไก่ แต่ลุงยังแนะนำประวัติไก่บนจานอย่างภาคภูมิใจ ทำให้เขากับเฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสนิทขึ้นในทันที

ลุงเล่าประวัติสี่ไก่ในตำนานไปเรื่อย ๆ “...ในสายตาฉัน ไก่ตุ๋นเต๋อโจวนี่แหละที่สุด — เนื้อแน่น ไม่มัน กินเย็นก็อร่อย ส่วนถ้าเป็นไก่รมควันต้องยกให้โก่วป่างจื่อ…”

ระหว่างที่กำลังคุยเพลิน พนักงานก็ยังคงเสิร์ฟอาหารต่อไป พอจานสุดท้ายเสิร์ฟเสร็จ เขาก็ดึงช่อดอกไม้สดช่อหนึ่งออกมาจากรถเข็นแล้วนำไปวางประดับที่มุมห้องอาหาร

ทอมแอบมองช่อดอกไม้แล้วก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ — มันช่างสีสันฉูดฉาด แถมเขาไม่รู้จักมันเลย

“นั่นดอกอะไรน่ะ?” เขาสะกิดถามเฮอร์ไมโอนี่ แต่เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

ในกลิ่นหอมของดอกไม้ ทั้งคู่ก็นั่งทานอาหารสุดหรูไปอย่างเอร็ดอร่อย

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….