บทที่ 245: ห้องสมบัติ (ฟรี)

ทีมสำรวจที่เคยมีสิบสามคน ตอนนี้เหลืออยู่เพียงห้าคนเท่านั้น

ดร.ฮันเตอร์ใกล้จะทรุดเต็มที แต่เขาก็ยังฝืนยืน หยิบเป้ของอาโยชาที่ถูกทิ้งไว้ขึ้นมา แล้วเดินต่อไปข้างหน้า

พวกเขาคาดว่าข้างหน้าจะต้องเป็นทางเดินแคบยาวอีกแน่นอน แต่กลับกลายเป็นว่า เส้นทางหลังจากลานสฟิงซ์นั้นกว้างมาก และไม่ยาวอย่างที่คิด

เดินไปไม่ถึงร้อยเมตร ทอมกับคนอื่นๆ ก็เห็นพื้นที่ทรายผืนหนึ่ง

ทรายละเอียดมาก เม็ดเล็กเรียบเสมอกัน สีทองอ่อนๆ สวยงาม เห็นได้ชัดว่าเป็นทรายทะเลคุณภาพดี

พื้นที่ทรายกินพื้นที่เต็มทางเดิน แม้จะกว้างแต่ก็ไม่ลึกนัก สั้นกว่าหลุมกระโดดไกลในสนามกีฬาด้วยซ้ำ

“ทำไมตรงนี้ถึงมีทรายล่ะ?” เฮอร์ไมโอนี่สงสัยเล็กน้อย

เธอยืนอยู่ริมๆ ทราย ระวังไม่ให้เหยียบลงไปทันที แล้วหันไปมองเพื่อนๆ หวังจะได้คำตอบ

“หรือจะเป็นบ่อทรายดูดแบบก่อนหน้านี้?” ซาร่าเดินมาใกล้ๆ แล้วเอาแท่งเรืองแสงจิ้มลงไป แต่ปรากฏว่าทรายตรงนี้ลึกแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

“น่าจะเป็นทรายที่ใช้ดูดความชื้นในอากาศภายในพีระมิด” ดร.ฮันเตอร์แสดงความคิดเห็นจากประสบการณ์ของเขา

“แน่นอน ถ้าไม่นับปัจจัยเวทมนตร์นะ”

เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองทอม หวังจะได้คำอธิบายจากเขา แต่ทอมเองก็ดูไม่แน่ใจเช่นกัน

เขาได้แค่ส่ายหน้า บอกว่าไม่รู้ แต่สัญชาตญาณเขากระซิบบอกว่าทรายตรงนี้ไม่น่าจะอันตราย

เขาจึงตัดสินใจเหยียบลงไป

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย—ทรายยังไม่ทันกลบพื้นรองเท้าด้วยซ้ำ

พวกเขาจึงเดินผ่านพื้นที่ทรายเล็กๆ นั้นมาได้อย่างปลอดภัย

หลังจากข้ามทรายมา เดินต่อไปอีกเล็กน้อย ทอมกับพวกก็เห็นประตูขนาดใหญ่สีทองเข้ม

สองข้างของทางเข้ามีรูปปั้นแมวดำตั้งอยู่

ขณะที่พวกเขายืนอยู่หน้าประตู ประตูก็เปิดเอง แยกจากตรงกลางออกเป็นสองบาน

ทั้งสองบานหมุนเข้าด้านในเป็นรูปเลข “8” แล้วหยุดลง เปิดให้เห็นความมืดสนิทด้านใน

ซาร่าขว้างแท่งเรืองแสงเข้าไปข้างใน จากนั้นลุงยูชาก็เป็นคนกล้าคนแรกที่เดินนำเข้าไป

พอแสงจากแท่งเรืองแสงส่องภายใน เขาก็ยืนนิ่งไปเลย

“พระเจ้า…” เขาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลง

ทอมสงสัยจึงตามเข้าไปดู

พอเขาเห็นสิ่งที่อยู่สองข้างของทางเดิน เขาก็รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกทันที

และเขาเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ที่ได้เห็นฉากนี้ ก็จะต้องนิ่งอึ้งเหมือนกัน

ทองคำ

ทองคำเต็มไปหมด

ภูเขาทองคำ

ทอมมีแค่คำนี้คำเดียวในหัวเพื่อบรรยายสิ่งที่เขาเห็น

พวกเขาอยู่ในห้องขนาดเท่าหอประชุม

ด้านหลังประตูรูปเลขแปดคือเส้นทางแคบๆ ที่ทอดลึกไปในความมืด และสองข้างทางก็คือภูเขาทองคำสูงกว่า 10 เมตร

ภูเขาทองคำกองด้วยเพชรนิลจินดานานาชนิด แผ่นทองคำขนาดใหญ่ ภาชนะทองเงินแกะสลัก และรูปปั้นสัตว์

“พระผู้เป็นเจ้าทรงเมตตา—” ดร.ฮันเตอร์แทบจะยืนไม่ไหว

สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นเต้น: ข้าวของแค่ไม่กี่ชิ้นในห้องนี้ ก็มากพอให้เขาวิจัยทั้งชีวิตแล้ว!

แค่สมบัติในห้องนี้ห้องเดียว ก็เพียงพอให้เขาสร้างพิพิธภัณฑ์ที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ พิพิธภัณฑ์ อังกฤษ!

ตอนนั้นเขาจะกลายเป็นนักโบราณคดีชื่อดังระดับโลก ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดด้านประวัติศาสตร์อียิปต์โบราณ!

ชื่อเสียงและโชคลาภของจริง

ซาร่าและยูชาก็ดีใจจนแทบคลั่งเหมือนกัน

ซาร่าเชื่อว่า ถ้าเธอได้สมบัติเพียงพอ เธอสามารถซื้อถนนช็องเซลีเซ่ทั้งเส้นได้!

ยูชาเองก็เชื่อมั่นว่า สมบัติในห้องนี้สามารถทำให้ชาวอียิปต์หมดหิวได้หมด ใช้เงินพัฒนาโรงพยาบาล การศึกษาฟรี ขยายคลองสุเอซ และสร้างโครงการชลประทานเพิ่มอีกมากมาย…

คนอียิปต์ก็สามารถมีชีวิตหรูหราเหมือนชีคน้ำมันที่คาบสมุทรไซนายได้เหมือนกัน!

ทอมกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ถึงกับตะลึง พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต

“เราสามารถเอาทองพวกนี้ไปสร้างห้องสมุดได้ นายเป็นผู้อำนวยการ ฉันเป็นบรรณารักษ์…” เฮอร์ไมโอนี่จับแขนทอมแล้วเขย่าเบาๆ

“ตอนเราจบแล้ว…”

ทอมเหมือนถูกมนต์สะกด

ทองคำจุดประกายความปรารถนาที่ดิบเถื่อนที่สุดในใจของทั้งห้าคน

ดร.ฮันเตอร์ยืนพึมพำเบาๆ เหมือนฝัน “สมบัติของบรรดาผู้ปกครองอียิปต์บนและล่าง มหาเศรษฐีแห่งสองฝั่งแม่น้ำไนล์ และชายฝั่งเมดิเตอร์เรเนียนทั้งหมด น่าจะถูกรวบรวมไว้ที่นี่…”

แค่แบกเป้เต็มๆ ออกไปคนละใบ ก็อยู่กินสบายไปทั้งชีวิต

พอคิดถึงตรงนี้ ทุกคนก็เริ่มได้สติกลับมา: หนึ่ง พวกเขายังติดอยู่ในพีระมิดนี้

สอง ต่อให้แบกได้ จะหอบได้แค่ไหน?

เป้คนละใบก็คงสุดๆ แล้ว…

เดี๋ยวนะ เป้?

ทันใดนั้น สี่คู่ตา แปดแววตา หันไปจับจ้องที่เป้ของทอมเป็นจุดเดียว

เป้มักเกิ้ลจุของได้นิดเดียว แต่ เป้ของพ่อมดน่ะไม่เหมือนกัน!

มันสามารถใส่ทองเป็นตันได้ในรอบเดียว!

“ใจเย็นไว้! ใจเย็น!” ทอมโบกมือไปมา บอกให้ทุกคนตั้งสติ

ทองไม่ได้จะหนีไปไหน อย่ารีบร้อน

ทอมมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นกิ่งปะการังแดงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงริมทางเดิน

บนปะการังแขวนตะเกียงเล็กๆ อย่างประณีตจำนวนมาก

แต่ละตะเกียงมีรูปทรงเป็นแมวน้อย โดยใช้หางแมวเป็นไส้ตะเกียง

ทอมค่อยๆ จุดตะเกียงแมวทีละอัน

เขานับดู กิ่งปะการังนี้สูงเท่าคน มีตะเกียงแมวทั้งหมด 49 อัน แต่ละตัวอยู่ในท่าทางต่างกัน

แค่ตะเกียงแมวตัวเดียวก็เพียงพอจะเป็นสมบัติประจำชาติในพิพิธภัณฑ์แห่งใดแห่งหนึ่งในโลก

แต่ที่นี่… มีมากกว่านั้นอีกเยอะ

ดร.ฮันเตอร์กับคนอื่นๆ ก็ไปเจอตะเกียงคล้ายๆ กันในจุดอื่นของทางเดิน

พอพวกเขาจุดตะเกียงครบ ห้องทั้งห้องก็สว่างไสว

พวกเขาเห็นแผนผังของห้องชัดเจนขึ้น

ด้านข้างของห้องมีเสาใหญ่ตั้งเรียงกันข้างละเก้าเสา และถัดจากเสาก็คือภูเขาทองที่พวกเขาเห็นเมื่อครู่

ตรงกลางห้องมีสระน้ำเล็กๆ ซึ่งดูเหมือนจะมีปลาอยู่ข้างในจริงๆ

พอเห็นภูเขาทองคำทั้งหมด ดร.ฮันเตอร์ก็ลองคำนวณคร่าวๆ แล้วพบว่า ปริมาณทองคำในห้องนี้อย่างต่ำก็น่าจะประมาณ หนึ่งหมื่นตัน!

ในขณะที่ทองสำรองของอเมริกาทั้งประเทศยังมีแค่ 8,000 ตันเท่านั้น

แปลว่า ถ้าใครได้สมบัติในห้องนี้ไป ก็จะรวยระดับประเทศ!

แม้จะหารห้ากัน คนละส่วน ก็ยังติดหนึ่งในห้าของเจ้าของทองคำรายใหญ่ที่สุดในโลก

และนี่ยังไม่รวมมูลค่าทางวัฒนธรรม และมูลค่าของเพชรพลอยอีกด้วย!

เพชรขนาดเท่าไข่นกพิราบมีวางอยู่แทบทุกที่ในห้องนี้

เคยมีคนสรุปไว้ว่าความปรารถนาหลักของมนุษย์มีอยู่สามอย่าง: อาหาร การนอน และราคะ แต่ทอมคิดว่า… คนคนนั้นน่าจะได้มาเห็นห้องนี้สักครั้ง

ทอมมั่นใจว่า ความหลงใหลในทองคำคือสิ่งที่ฝังรากลึกที่สุดในดีเอ็นเอมนุษย์

มนุษย์เขียนความอยากนี้ไว้ในพันธุกรรมของตัวเอง มันกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….