เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 160 พวกเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสมควรตาย

บทที่ 160 พวกเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสมควรตาย

บทที่ 160 พวกเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสมควรตาย


ค่ายโจรหมาป่าแดงไม่ได้ยกพลออกมาทั้งค่าย แต่ส่งกำลังพลออกมาหนึ่งในสาม รวมแล้วเกือบสองร้อยคน

พวกเขาขี่หมาป่าดูยิ่งใหญ่อลังการ น่าเกรงขาม ฝุ่นควันตลบอบอวล ราวกับจะมายกทัพถล่มตำบล

ผู้นำทัพมาในครั้งนี้คือ 'มั่วหลาง' รองหัวหน้าค่ายโจรหมาป่าแดง เขาขี่อยู่บนหลังหมาป่าแดงระดับอสูรยักษ์ ใบหน้าเย็นชาแผ่รังสีอำมหิตไร้รูป แขนทั้งสองข้างที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมาย สิ่งเหล่านี้คือ "เหรียญตราเกียรติยศ" ที่ได้จากการต่อสู้เสี่ยงตายมาหลายปี เขาคือยอดฝีมือระดับขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายขั้นเจ็ดระดับสูงสุด!

มั่วหลางขี่นำหน้า สะพายหอกเกราะทมิฬไว้ด้านหลัง กลิ่นอายโจรแผ่ซ่าน ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา

ผู้คนที่อยู่นอกตำบล พอเห็นพวกมันก็พากันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในป่ารกร้าง

บางคนที่หนีไม่ทัน ก็ถูกกองทัพหมาป่าเหล่านี้เหยียบย่ำจนกลายเป็นเศษเนื้อ ภาพที่เห็นช่างน่าสังเวชจนทนดูไม่ได้!

ไม่นาน พวกมันก็มาถึงปากทางเข้าตำบล และเริ่มทำการปล้นชิงชาวบ้านผู้ยากไร้

ทหารยามที่เฝ้าตำบล พอเห็นฝ่ายตรงข้ามยกโขยงกันมามากมายขนาดนี้ ก็ตกใจหนีหายไปไหนต่อไหนแล้ว

ตำบลชิงจู๋อ่อนแอถึงเพียงนี้ มิน่าเล่าถึงไม่มีชื่อเสียงใดๆ ในบรรดาร้อยตำบลเลย

"เอาภาพวาดคนที่พวกเราตามหาออกมา ถามพวกนี้ดูซิว่าเคยเห็นไหม!" มั่วหลางกล่าวอย่างเย็นชา

เห็นเพียงคนด้านหลังเขาหยิบภาพวาดใบหนึ่งออกมา ซึ่งหน้าตาในภาพนั้นคล้ายคลึงกับเซี่ยงเส้าหยุนอยู่หลายส่วน

หากเซี่ยงเส้าหยุนมาเห็นเข้า คงตะโกนด่าทันทีว่า "วาดคุณชายผู้นี้ซะน่าเกลียดขนาดนี้ รนหาที่ตายชัดๆ!"

เวลานี้ เซี่ยงเส้าหยุนรีบออกมาจากสำนักศึกษาชิงจู๋แล้ว

เขามาด้วยความเร็วสูง เพราะเขากระหายการต่อสู้!

เขารับประกาศจับค่ายโจรหมาป่าแดงมาหนึ่งเดือนแล้ว เพิ่งฆ่าไปได้ไม่กี่คน ดังนั้นในอีกสองเดือนที่เหลือเขาต้องกวาดล้างค่ายโจรหมาป่าแดงให้สิ้นซาก ตอนนี้อีกฝ่ายมาเสนอหน้าถึงที่ นับเป็นโอกาสดีที่สุดในการสังหารศัตรู

เซี่ยงเส้าหยุนมาถึงปากทางเข้าตำบล พบคนของค่ายโจรหมาป่าแดงกำลังฆ่าฟันเผาปล้น ไม่เว้นแม้แต่คนแก่ ผู้หญิง และเด็ก ดวงตาเขาลุกเป็นไฟทันที!

"พวกเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสมควรตาย!" เซี่ยงเส้าหยุนคำรามลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่โจรป่าสองคนหน้าสุดอย่างรวดเร็ว

ไม่ต้องถึงมือเซี่ยงเส้าหยุน หมาป่าแดง (พาหนะของเขา) ก็กระโจนเข้าใส่ ฉีกร่างพวกมันทั้งเป็นทันที

อ๊าก อ๊าก!

เสียงร้องโหยหวนของทั้งสองคน ดึงดูดความสนใจของมั่วหลางและพรรคพวก

"หัวหน้าสาม เมื่อเดือนก่อนดูเหมือนจะเป็นไอ้เด็กนี่แหละที่มาท้าทายหน้าค่าย มันอยู่ที่นี่จริงๆ!" คนข้างกายมั่วหลางชี้ไปที่เซี่ยงเส้าหยุนแล้วกล่าว

"อืม พี่น้องลุย รุมฟันมันให้ตาย!" มั่วหลางแววตาฉายแสงอำมหิตตะคอกสั่ง

ภายใต้คำสั่งของมั่วหลาง คนนับสิบก็กรูเข้ามารุมสังหารเซี่ยงเส้าหยุนทันที

คนพวกนี้ล้วนเป็นพวกเดนตาย ต่างรุมโจมตีเซี่ยงเส้าหยุนแบบไม่กลัวตาย แสงกระบี่ ประกายดาบ เงาหอก... ถาโถมเข้าใส่เซี่ยงเส้าหยุนในชั่วพริบตา

เซี่ยงเส้าหยุนขี่หมาป่าแดงพุ่งชนเข้าไปตรงๆ ดาบทรราชท้าสวรรค์ตวัดฟันออกไปข้างหน้าหนึ่งดาบ

แสงดาบแลบแลาบดุจสายฟ้า ทะลวงผ่านคลื่นการโจมตีมากมาย ปาดเข้าที่ลำคอของคนเหล่านั้น

ฉึก ฉึก!

คนเหล่านี้ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงลำคอเย็นวาบ แล้วก็สูญเสียความรู้สึกไปตลอดกาล!

ดาบเดียวตัดหัวคนนับสิบ ทำเอาคนของค่ายโจรหมาป่าแดงขวัญผวาทันที

"ไอ้สารเลว เอาชีวิตพี่น้องข้าคืนมา!" ยอดฝีมือขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายข้างกายมั่วหลางพุ่งออกมาตะโกนลั่น

ไม่ใช่แค่ยอดฝีมือขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายคนเดียวที่ลงมือ แต่มีถึงสามคนออกโจมตีพร้อมกัน พวกเขาร่วมมือกันตั้งแต่เริ่ม ไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยงเส้าหยุนเลย

ส่วนมั่วหลางขี่หมาป่าขยับเข้ามาใกล้ช้าๆ ในมือกำหอกเกราะทมิฬแน่น เตรียมพร้อมจะมอบการโจมตีถึงตายให้เซี่ยงเส้าหยุนทุกเมื่อ!

เซี่ยงเส้าหยุนดีดตัวลอยขึ้นจากหลังหมาป่าแดง ตะโกนว่า "พวกเจ้ามันไร้มนุษยธรรม วันนี้ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ให้หมด!"

แม้เซี่ยงเส้าหยุนจะไม่ใช่คนดีเลิศเลออะไร แต่เขามีหัวใจแห่งจอมยุทธ์ที่แท้จริง จะไม่ลงมือกับชาวบ้านตาดำๆ ที่ไร้ทางสู้ แต่คนพวกนี้ไม่สนอะไรทั้งนั้น ฆ่าไม่เลือกหน้า ซึ่งมันล้ำเส้นความเป็นคนของเขา!

ผ่าอัสนีคลั่ง!

ยามเซี่ยงเส้าหยุนแปรเปลี่ยนเป็นเทพสายฟ้า ปราณม่วงปกคลุมทั่วร่าง ฟันดาบกลางอากาศออกไปอย่างเกรี้ยวกราด

หนึ่งดาบแบ่งเป็นสามดาบ ปราณม่วงดั่งมังกรพยัคฆ์ อานุภาพช่างน่าสะพรึงกลัว กดดันกลิ่นอายของยอดฝีมือขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายทั้งสามจนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามเกิดอาการชะงักงัน ไม่อาจทำอันตรายเซี่ยงเส้าหยุนได้ในทันที

และในชั่วเวลาแห่งช่องโหว่เพียงเล็กน้อยนี้ แสงดาบของเซี่ยงเส้าหยุนก็ฟาดฟันลงบนร่างของพวกเขาแล้ว

"ไปตายซะ!" มั่วหลางสัมผัสได้ถึงแรงกดดันแห่งราชัน ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหวต้องลงมือ

ขืนเขาไม่ลงมือ สมุนทั้งสามคงแย่แน่!

มั่วหลางสมกับเป็นยอดฝีมือขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายขั้นเจ็ดระดับสูงสุด ปราณแกร่งรอบกายพลุ่งพล่าน หอกเกราะทมิฬพุ่งแสงหอกอันรุนแรงออกมา แทงสวนใส่เซี่ยงเส้าหยุนอย่างดุเดือด

มั่วหลางลงมือเร็วมาก แต่เซี่ยงเส้าหยุนที่เข้าถึงเจตจำนงแห่งดาบนั้นเร็วกว่า สามดาบฟันออกไปจนจบกระบวนท่า!

ฉึก ฉึก!

ยอดฝีมือขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายทั้งสามถูกเซี่ยงเส้าหยุนฟันร่างกายขาดเป็นชิ้นๆ เลือดสดๆ ระเบิดเป็นหมอกโลหิตคาที่ ช่างน่าสยดสยองและขยะแขยงยิ่งนัก!

เวลานั้น หอกเกราะทมิฬของมั่วหลางพุ่งมาถึงเบื้องหน้าเซี่ยงเส้าหยุนแล้ว ทำให้เซี่ยงเส้าหยุนหลบไม่พ้น

ทันใดนั้น เซี่ยงเส้าหยุนกลับทำสิ่งที่น่าตกใจ เขาใช้ร่างกายพุ่งเข้าหาหอกนี้ตรงๆ

คราวนี้แม้แต่มั่วหลางยังตกตะลึง!

หอกเกราะทมิฬแทงเข้าที่ร่างของเซี่ยงเส้าหยุน แต่กลับไม่ได้เจาะทะลุร่างกายเขา กลับส่งเสียงดัง "เคร้ง" ใสกังวาน

เซี่ยงเส้าหยุนสวมเกราะราชันอยู่!

มั่วหลางรู้ตัวว่าหลงกล รีบชักหอกถอยหลัง แต่เซี่ยงเส้าหยุนฉวยโอกาสจับหอกเกราะทมิฬของเขาไว้ แล้วฟันดาบทรราชท้าสวรรค์ใส่หัวมั่วหลาง

ดาบนี้รวดเร็วจนน่าตกใจเช่นกัน หากเป็นขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายทั่วไปคงมีแต่หัวหลุดจากบ่า

แต่มั่วหลางนั้นเก่งกาจยิ่งนัก ร่างกายของเขาเอนหงายหลังราบไปกับหลังหมาป่า หลบดาบของเซี่ยงเส้าหยุนไปได้อย่างหวุดหวิด

เส้นผมที่ร่วงหล่นลงมาไม่กี่เส้น ทำเอาเขาเหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความหวาดเสียว!

ขณะที่เซี่ยงเส้าหยุนจะตามไปซ้ำ หมาป่าแดงที่มั่วหลางขี่อยู่ก็ชิงโจมตีก่อน

โฮก!

หมาป่าแดงตัวนี้อย่างน้อยก็เป็นอสูรยักษ์ระดับห้า มันพ่นลำแสงออกจากปากโจมตีใส่เซี่ยงเส้าหยุน บีบให้เซี่ยงเส้าหยุนต้องละทิ้งการโจมตีแล้วกระโดดหลบฉากออกไป

เรียกได้ว่าหมาป่าแดงตัวนี้ช่วยชีวิตมั่วหลางไว้!

มั่วหลางยืดตัวขึ้น ระดมแทงหอกเกราะทมิฬใส่เซี่ยงเส้าหยุนอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือการโจมตีด้วยเงาหอกที่รวดเร็วจนน่าเดาะลิ้น ก่อตัวเป็นกรงขังที่แน่นหนาจนลมไม่อาจผ่าน ไม่เปิดโอกาสให้เซี่ยงเส้าหยุนได้หายใจหายคอแม้แต่น้อย

เซี่ยงเส้าหยุนใช้ดาบทรราชท้าสวรรค์ต้านรับไม่หยุด พลังต่อสู้ของเขาก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ พลังจากเก้าดาราถูกเขากระตุ้นออกมาจนถึงขีดสุด!

"บรรพกาลไร้ขอบเขต!" มั่วหลางตั้งใจจะเผด็จศึกเซี่ยงเส้าหยุนในรวดเดียว ถึงกับใช้วิชาไม้ตายก้นหีบออกมา

เห็นเพียงเงาหอกของเขารวมตัวกันเป็นลำแสงสีดำที่ปั่นป่วนวุ่นวายถาโถมใส่เซี่ยงเส้าหยุน พลังนั้นพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด เงาหมาป่าดุร้ายปรากฏรางๆ หมายจะกลืนกินเลือดเนื้อผู้คน!

จบบทที่ บทที่ 160 พวกเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสมควรตาย

คัดลอกลิงก์แล้ว