บทที่ 150 ชื่อเต็มของข้าคือต่งจื่อหว่าน

"ใคร!" คนของลัทธิภูเขาทมิฬต่างตกใจสุดขีด

ผู้มาเยือนลงมือเพียงง่ายๆ ก็ทำร้ายรองเจ้าลัทธิของพวกเขาได้ ความแข็งแกร่งระดับนี้ต้องถึงขอบเขตราชันอย่างแน่นอน!

ท่ามกลางความมืดมิด เห็นเพียงชายผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันแหลมคมดุดัน ราวกับกระบี่คมกริบที่พร้อมจะออกจากฝักได้ทุกเมื่อ ทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา!

ชายผู้นี้ไม่ตอบคำถามคนของลัทธิภูเขาทมิฬ แต่เบนสายตาไปที่ต่งจื่อซึ่งอยู่ข้างกายเซี่ยงเส้าหยุน แล้วโค้งตัวลงเล็กน้อยกล่าวว่า "ข้าน้อยมาช้า คุณหนูไม่เป็นอะไรนะขอรับ!"

ยอดฝีมือระดับนี้ กลับเป็นองครักษ์ผู้ติดตามของต่งจื่อ!

คนของลัทธิภูเขาทมิฬต่างพากันงุนงง!

เดิมคิดว่าเด็กหนุ่มสองคนตรงหน้าจะจับตัวได้ง่ายๆ ที่ไหนได้อีกฝ่ายกลับมีภูมิหลังไม่ธรรมดา

"ไม่เป็นไรๆ ท่านอาอู๋มาได้จังหวะพอดี!" ต่งจื่อรีบตอบ

เวลานั้น นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามือของตนถูกเซี่ยงเส้าหยุนจับอยู่ เซี่ยงเส้าหยุนเองก็รู้ตัว จึงรีบปล่อยมือทันที

ต่งจื่อเห็นเซี่ยงเส้าหยุนปล่อยมือ ในใจก็เกิดความรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้วขอรับ ไม่อย่างนั้นอู๋ไหลตายหมื่นครั้งก็ชดใช้ไม่พอ!" ชายร่างกำยำกล่าว หยุดครู่หนึ่งเขาก็เผยแววตาดุร้าย "คุณหนู จะให้ข้าจัดการพวกมันให้หมดเลยไหมขอรับ!"

"ท่านจะโอหังเกินไปแล้ว พวกเราเป็นคนของลัทธิภูเขาทมิฬ เจ้าลัทธิของเราก็เป็นราชันเช่นกัน แถมยังมีผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิอีกสามท่านที่เป็นราชัน ท่านจงตรึกตรองให้ดี!" ผู้อาวุโสของลัทธิภูเขาทมิฬก้าวออกมาตะคอก

"อย่างนั้นรึ? งั้นข้าจะตรึกตรองดู!" ชายผู้นั้นกล่าวจบ ก็หายวับไปดุจภูตผี

ชั่วพริบตา เขาก็มายืนอยู่หน้าผู้อาวุโสท่านนั้น มือหนึ่งคว้าลำคอผู้อาวุโสไว้ แล้วบิดข้อมือเบาๆ

กร๊อบ!

ผู้อาวุโสระดับปราณแกร่งคุ้มกายขั้นปลายผู้นี้ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกหักคอตายคาที่

คนที่อยู่ข้างเคียงต่างตกใจรีบถอยกรูด ส่วนรองเจ้าลัทธิที่ยังไม่ตายรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นกล่าว "ผะ... ผู้อาวุโส อย่าเพิ่งโกรธ อย่าเพิ่งโกรธ! พวกเราไม่ได้ทำอะไรคุณหนูของท่านเลยนะ"

รองเจ้าลัทธิผู้นี้รู้ดีว่า ตอนนี้หากไปยั่วโมโหราชันผู้นี้เข้า พวกเขาทั้งหมดอาจต้องตายอยู่ที่นี่

ทันใดนั้น มีเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ตะโกนว่า "ใครกล้าฆ่าคนของลัทธิภูเขาทมิฬ เบื่อชีวิตแล้วรึ!"

ผู้มาเยือนมาถึงอย่างรวดเร็ว นี่คือราชันขอบเขตเหินเวหา เหาะลอยมากลางอากาศ สายตาจับจ้องไปที่ชายร่างกำยำนามว่าอู๋ไหล

"ผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิมาแล้ว คราวนี้ดีล่ะ พวกเรารอดแล้ว!"

"เรียนเชิญผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิลงมือ จัดการเจ้าวายร้ายนี่ มันฆ่าผู้อาวุโสหกตายแล้ว!"

"ใช่แล้ว มันรังแกคนของลัทธิภูเขาทมิฬ ต้องสั่งสอนมันให้เข็ดหลาบ ให้มันรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของลัทธิภูเขาทมิฬ!"

......

คนของลัทธิภูเขาทมิฬต่างเผยสีหน้ายินดี ร้องเรียกผู้มาเยือนด้วยความตื่นเต้น

แม้แต่รองเจ้าลัทธิภูเขาทมิฬยังดีใจอย่างยิ่ง รู้สึกว่าผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนี้มาได้ทันเวลาพอดี

"ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร คุกเข่ารับผิดซะ ไม่อย่างนั้น..." ผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนี้วางท่าใหญ่โต

เขาเป็นราชันหน้าใหม่ กำลังห้าวหาญเต็มที่ ในใจย่อมมีความหยิ่งผยองไม่เห็นหัวใคร

"ข้าเกลียดคนยืนพูดค้ำหัวข้า ลงมาเดี๋ยวนี้!" อู๋ไหลเงยหน้ามองผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนี้แล้วตวาด

พร้อมกันนั้น เขาชี้ดัชนีขึ้นไป ดัชนีกระบี่กลายเป็นแสงกระบี่ฟาดฟันใส่ผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนั้นด้วยความโกรธ

ผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิรู้สึกเพียงตาลาย เจ็บแปลบที่หน้าอก เกราะศึกที่อกแตกกระจาย เลือดสาดกระเซ็นดั่งสายฝน ร่างกายเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ร้องโหยหวนคำหนึ่ง แล้วร่วงลงกระแทกพื้นอย่างแรง

คราวนี้คนของลัทธิภูเขาทมิฬต่างตกตะลึงตาค้าง!

พวกเขายังหวังจะพึ่งผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนี้มาช่วยแก้สถานการณ์

ไหงเพิ่งโผล่มา ก็ม่องเท่งไปซะแล้ว?

นี่คือยอดฝีมือระดับราชันจริงๆ หรือ?

ผู้อาวุโสพิทักษ์ลัทธิท่านนี้เป็นยอดฝีมือระดับราชันไม่ผิดแน่ แต่ยอดฝีมือระดับราชันก็แบ่งระดับชั้น ราชันหน้าใหม่เช่นนี้ จะเอาอะไรไปเทียบกับราชันระดับสูงตรงหน้านี้ได้เล่า

เหล่าสาวกของลัทธิภูเขาทมิฬ ต่างตัวสั่นงันงก ไม่กล้าขยับเขยื้อน

"คุณหนู จะให้จัดการพวกมันให้หมด..." อู๋ไหลหันไปถามต่งจื่อ

คนของลัทธิภูเขาทมิฬได้ยินดังนั้น แทบจะแข้งขาอ่อนกองกับพื้น หลายคนถึงกับร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตทันที

"ช่างเถอะ ไหนๆ ข้าก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ปล่อยพวกเขาไปเถอะ!" ต่งจื่อกล่าวอย่างมีเมตตา

"ไสหัวไปให้หมด!" อู๋ไหลแค่นเสียงเย็นชาใส่คนของลัทธิภูเขาทมิฬ

คนของลัทธิภูเขาทมิฬราวกับได้รับอภัยโทษ รีบแตกฮือหนีไปดั่งนกแตกรัง ไม่มีใครกล้าอยู่ต่อแม้แต่คนเดียว

ส่วนความลับในถ้ำเหมือง และสิ่งที่เซี่ยงเส้าหยุนกับต่งจื่อได้มา พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงมันอีก

เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง

"คุณหนู ข้าจะไปส่งท่านกลับ!" อู๋ไหลกล่าวกับต่งจื่อ

"ข้ายังไม่อยากกลับ!" ต่งจื่อเหลือบมองเซี่ยงเส้าหยุน เผยแววตาอาลัยอาวรณ์

"ถ้าคุณหนูไม่กลับ สาวใช้ที่ช่วยให้ท่านหนีออกมาคงต้องโดนลงโทษอย่างหนักแน่!" อู๋ไหลเตือนสติ

คราวนี้ ต่งจื่อแสดงสีหน้าลังเลใจอย่างยิ่ง ดูลำบากใจมาก

เวลานั้น เซี่ยงเส้าหยุนรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกิน จึงยิ้มจางๆ กล่าวว่า "พวกท่านคุยกันไปเถอะ ข้าขอตัวลาล่ะ!"

ว่าแล้ว เขาก็หันหลังเตรียมจะจากไป

"อย่าเพิ่งไป!" ต่งจื่อเผลอคว้าแขนเซี่ยงเส้าหยุนไว้

"เอ่อ... มีธุระอะไรอีกรึ?" เซี่ยงเส้าหยุนชะงักถาม

"ข้า... ข้าไม่มีอะไร!" ต่งจื่อรู้สึกเหมือนคำพูดติดอยู่ที่คอ พูดไม่ออก

"ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว เราจากกันตรงนี้เถอะ!" เซี่ยงเส้าหยุนสะบัดมือต่งจื่อออกเบาๆ กล่าวลาอย่างปลอดโปร่ง

เซี่ยงเส้าหยุนบทจะไปก็ไปเลย ไม่มีอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย

ตลกแล้ว เขารู้นะว่ายัยหนูต่งจื่อนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นจะตาย ขืนรอนางอารมณ์ดีแล้วนึกขึ้นได้ว่าเขาไปล่วงเกินนาง ไม่ตายก็คงคางเหลืองแน่!

"เซี่ยงป้าหวัง (จอมทรราชเซี่ยง) เดี๋ยวสิ!" ต่งจื่อตะโกนเรียกอีกครั้ง

เซี่ยงเส้าหยุนหันกลับมาถาม "มีอะไรก็พูดมา อย่าอึกๆ อักๆ ข้ารีบ!"

"ไอ้หนูไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!" อู๋ไหลเห็นเซี่ยงเส้าหยุนพูดจาเช่นนี้กับคุณหนูของตน ก็ถลึงตาใส่ตะคอกทันที พลางปล่อยกลิ่นอายราชันกดดันใส่เซี่ยงเส้าหยุน

ต่งจื่อโบกมือห้ามอู๋ไหล แล้วหันไปพูดกับเซี่ยงเส้าหยุนอย่างจริงจัง "ข้า... ชื่อเต็มของข้าคือต่งจื่อหว่าน!"

"แค่นี้?" เซี่ยงเส้าหยุนถาม

"มะ... ไม่มีแล้ว!" ต่งจื่อหว่านเห็นท่าทางไม่แยแสของเซี่ยงเส้าหยุน ในใจยิ่งรู้สึกแย่

"งั้นหรือ ต่งจื่อหว่าน ค่อยเหมือนชื่อผู้หญิงหน่อย เอาล่ะ ขุนเขาไม่เปลี่ยน สายน้ำไหลริน วันหน้าคงได้พบกัน ลาก่อน!" เซี่ยงเส้าหยุนโบกมือให้ต่งจื่อหว่าน แล้วหันหลังโกยแน่บอย่างรวดเร็ว

ต่งจื่อหว่านเห็นเซี่ยงเส้าหยุนวิ่งหนีเร็วปานนั้น ก็อดตัดพ้อในใจไม่ได้ "ข้าน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรือ?"

"คุณหนู เราควรไปกันได้แล้วขอรับ!" อู๋ไหลกระซิบข้างกายต่งจื่อหว่าน

"อืม ไปเถอะ!" ต่งจื่อหว่านตอบรับอย่างคนใจลอย