บทที่ 135 เสี่ยวไป๋ข้ามผ่านทัณฑ์อัสนี

เสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปแล้ว!

มันแข็งแกร่งขึ้น องอาจขึ้น ขาวโพลนขึ้น เหมือนกับพยัคฆ์ขาวซึ่งเป็นสัตว์อสูรชั้นยอดในตำนานไม่มีผิดเพี้ยน

ที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นอายของเสี่ยวไป๋น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมมาก

แม้แต่เซี่ยงเส้าหยุนที่บรรลุขอบเขตปราณแกร่งคุ้มกายระดับสอง ยามเผชิญหน้ากับเสี่ยวไป๋ในขณะนี้ เขายังรู้สึกถึงแรงกดดันลึกลับบางอย่าง จนทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง

เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเสี่ยวไป๋พุ่งทะยานเสียดฟ้า เหนือล้ำกว่าเขาไปไกลโขแล้ว

"หรือว่ากลายเป็นราชันอสูรไปทั้งอย่างนี้เลย?" เซี่ยงเส้าหยุนรำพึงในใจ

ทว่า เขาฉุกคิดได้ว่าเสี่ยวไป๋ยังไม่ชักนำทัณฑ์อัสนีลงมา น่าจะยังไม่นับเป็นราชันอสูรที่แท้จริงกระมัง

ปราณมารทองคำทั้งหมดหดกลับคืน เสี่ยวไป๋หันมามองเซี่ยงเส้าหยุน นัยน์ตาพยัคฆ์คู่นั้นดุจคมมีดสองเล่มที่พุ่งทะลวงอากาศเข้ามา กดดันผู้คนอย่างยิ่ง

เซี่ยงเส้าหยุนกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายดุร้ายจากนัยน์ตาพยัคฆ์ของเสี่ยวไป๋ เขาอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าวพลางกล่าว "เสี่ยวไป๋ เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?"

สิ้นเสียงของเซี่ยงเส้าหยุน แววตาของเสี่ยวไป๋หดลงเล็กน้อย กลิ่นอายดุร้ายเบาบางลงหลายส่วน มันเอ่ยปากบอกเซี่ยงเส้าหยุน "ลูกพี่ถอยไป ข้าจะรับทัณฑ์อัสนี!"

ได้ยินคำว่า "ทัณฑ์อัสนี" เซี่ยงเส้าหยุนรีบดีดตัวถอยหนีอย่างบ้าคลั่ง

เปรี้ยง!

ชั่วพริบตา อัสนีสวรรค์ก็ผ่าเปรี้ยงลงมาเหนือหุบเขาธารทอง

จระเข้งูทองภายในหุบเขาธารทองรวมถึงเผ่ามนุษย์ที่อยู่ภายนอกต่างพากันประหลาดใจ

"ทัณฑ์อัสนี นี่ไม่ใช่ทัณฑ์อัสนีธรรมดา เป็นทัณฑ์อัสนีสายพันธุ์พิเศษ รีบถอย!" ประมุขจระเข้งูทองร้องอุทาน

สิ้นเสียงของมัน จระเข้งูทองจำนวนมากต่างแตกฮือถอยหนีไปทางซ้ายขวาราวกับกระแสน้ำ

"นี่คือทัณฑ์อัสนีของเผ่าอสูร!" เซียวซิน ราชันอินทรีทมิฬ เหอลั่ว โมชาเกอ และคนอื่นๆ ที่เฝ้ามองอยู่ไกลๆ ต่างร้องอุทาน

ผู้ที่ตกใจที่สุดคือราชันอัสนีน้อย เขาหลุดปากออกมา "นี่... นี่ไม่ใช่อัสนีสวรรค์ธรรมดา แต่เป็นอัสนีเพลิงทองคำ เป็นสายพันธุ์อัสนีกลายพันธุ์ สัตว์อสูรทั่วไปไม่มีทางชักนำทัณฑ์อัสนีระดับนี้มาได้ หรือว่าประมุขจระเข้งูทองตัวนั้นทะลวงระดับ? เป็นไปไม่ได้!"

"พวกเราจะเข้าไปดูไหม?" มีคนเสนอถามขึ้น

"ทัณฑ์อัสนีจะพาลโดนผู้ที่เข้าไปรบกวน พวกเราทำได้เพียงรออยู่อย่างสงบ รอให้ทัณฑ์อัสนีจบลงค่อยว่ากัน" เซียวซินแสดงสีหน้าเคร่งเครียดกล่าว

หากเป็นประมุขจระเข้งูทองทะลวงระดับจริง พวกเขาคงเจอปัญหาใหญ่แล้ว

อัสนีเพลิงทองคำ สีม่วงเจือด้วยเปลวเพลิงสีทอง แตกต่างจากอัสนีสวรรค์ทั่วไป แต่พลังที่แฝงอยู่นั้นมิใช่อัสนีสวรรค์ทั่วไปจะเทียบติด

อัสนีสวรรค์นี้ผ่าทะลวงเข้าไปในปากถ้ำโดยตรง ปราณมารทองคำเหล่านั้นไม่อาจขัดขวางได้ ฟาดใส่ร่างของเสี่ยวไป๋เต็มๆ

โฮก โฮก!

เสี่ยวไป๋คำรามลั่น ปราณมารพยัคฆ์รวมตัวเป็นระลอกดุจพายุหมุน เข้าต้านทานอัสนีเพลิงทองคำอย่างไม่ลดละ

เซี่ยงเส้าหยุนที่ถอยไปไกลแล้วยังตกใจจนสะดุ้ง หูอื้ออึงเจ็บปวดอย่างยิ่ง แม้จะเอามือปิดไว้ก็ไม่ค่อยได้ผล ทำได้เพียงถอยหนีไม่หยุด จนเมื่ออยู่ห่างออกไปไกลจึงรู้สึกดีขึ้น

"ทัณฑ์อัสนีน่ากลัวชะมัด! เล่าลือกันว่ายิ่งสัตว์อสูรมีสายเลือดแข็งแกร่งเท่าไร ทัณฑ์อัสนีที่ต้องเผชิญก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวเท่านั้น ดูท่าเสี่ยวไป๋จะวิวัฒนาการอย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ

ในเวลานั้น กระดูกม่วงในกายเขากลับมีความเคลื่อนไหว มังกรม่วงที่ซ่อนเร้นอยู่ทำท่าจะพุ่งทะยานออกมาจากร่างกาย

ความปรารถนาอันรุนแรงนั้น ทำให้เซี่ยงเส้าหยุนตกใจ

ทัณฑ์อัสนีที่น่ากลัวขนาดนี้ หากสัมผัสโดน คิดจะรอดตายคงยาก เขาไม่เชื่อว่ากระดูกม่วงจะดูดซับมันได้หมด

ยิ่งมีบทเรียนจากครั้งก่อน ที่กระดูกม่วงดันหยุดทำงานกลางคันจนเกือบทำเขาตาย เขาจะไม่ยอมวู่วามอีกเป็นอันขาด

"อยู่นิ่งๆ นะเว้ย!" เซี่ยงเส้าหยุนตวาด

เขากดข่มความพลุ่งพล่านของกระดูกม่วงไว้อย่างตายเป็นตาย ทำให้กระดูกม่วงหมดหนทาง

ทัณฑ์อัสนีระดมผ่าลงมาระลอกแล้วระลอกเล่า อานุภาพอันยิ่งใหญ่นั้นน่ากลัวเหลือเกิน

เซี่ยงเส้าหยุนมองเห็นเสี่ยวไป๋ดิ้นรนต่อสู้ท่ามกลางทัณฑ์อัสนีอย่างยากลำบาก เห็นสภาพเลือดเนื้อเละเทะของมัน ก็อดปวดใจแทนไม่ได้

"ต้องทนให้ได้นะ!" เซี่ยงเส้าหยุนภาวนาในใจ

จระเข้งูทองและคนของหอหวินหยาที่อยู่ภายนอกต่างตื่นตระหนก!

พวกเขาเห็นชัดๆ ว่าทัณฑ์อัสนีระลอกหนึ่งจบลงแล้ว แต่กลับมีระลอกถัดไปผ่าลงมาอีก แถมยังน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาอกสั่นขวัญแขวน!

"ไป! รีบไปเดี๋ยวนี้ กลับไปเชิญท่านเจ้าหออาวุโสออกจากฌาน!" เซียวซินตะโกนสั่งการอย่างเด็ดขาด

เขามั่นใจว่าผู้ที่ทะลวงระดับอยู่ที่นี่ไม่ใช่ประมุขจระเข้งูทอง แต่มีจักรพรรดิอสูรถือกำเนิดขึ้นต่างหาก มิเช่นนั้นทัณฑ์อัสนีจะน่ากลัวปานนี้ได้อย่างไร

หากเป็นจักรพรรดิอสูรจริง พวกเขาที่อยู่ตรงนี้คงมีแต่ทางตายสถานเดียว

ส่วนที่นี่จะมีความลับอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

คนของหอหวินหยาแม้จะไม่ยินยอมพร้อมใจ แต่จำต้องถอยหนีไปพร้อมกับเซียวซินทันที

หลังจากพวกเขาถอยไป ทัณฑ์อัสนีก็หยุดลงอย่างเงียบเชียบ

เสี่ยวไป๋ถูกผ่าจนสภาพดูไม่ได้ แต่มันยังมีลมหายใจ ไม่ตายตกไป นั่นหมายความว่ามันต้านทานทัณฑ์อัสนีสามระลอกได้สำเร็จ ก้าวสู่ขอบเขตราชันอสูรระดับสามในรวดเดียว

พลังมหาศาลหลั่งไหลเข้าหาตำแหน่งที่เสี่ยวไป๋อยู่ แม้แต่พลังมารทองคำบนท้องนภาก็ไม่เว้น

บาดแผลของเสี่ยวไป๋ฟื้นฟูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นอายอสูรพุ่งทะยานขึ้นไม่หยุด

ณ บัดนี้ เซี่ยงเส้าหยุนไม่กดข่มกระดูกม่วงอีกต่อไป ปลดปล่อยปราณมังกรม่วงออกมา

พลังของอัสนีสวรรค์เพลิงทองคำที่ยังไม่สลายไปในฟ้าดิน ถูกมังกรม่วงแย่งชิงกลืนกินจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่เสี่ยวไป๋ดูดซับเพียงพลังธาตุทอง ไม่สนใจพลังธาตุอัสนี ทำให้พลังเหล่านี้ตกเป็นลาภลอยของเซี่ยงเส้าหยุน

เซี่ยงเส้าหยุนที่ได้รับพลังเหล่านี้ ความแข็งแกร่งไม่ได้เพิ่มขึ้น เพียงแต่ทำให้กระดูกม่วงเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเท่านั้น

พลังอัสนีม่วงกำเนิดฟ้าที่แผ่ออกมา เริ่มมีกลิ่นอายเพลิงทองคำเจือปนจางๆ

เซี่ยงเส้าหยุนสัมผัสได้ว่ากระดูกม่วงยังไม่อิ่มเลยสักนิด ความรู้สึกหิวโหยนั้นทำให้เขารู้สึกหน้ามืด

"ไอ้กระดูกเวรนี่อยากกินสายฟ้าหรือไง!" เซี่ยงเส้าหยุนสบถในใจ

เขาดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมคราวก่อนกระดูกม่วงถึงอิ่มตัว คงเป็นเพราะอัสนีสวรรค์ธรรมดาแบบนั้นถูกมันย่อยสลายจนชินชาแล้ว ต้องเป็นสายฟ้าที่ระดับสูงกว่านี้ถึงจะดึงดูดความสนใจของมันได้

ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

ปราณมารทองคำแผ่ปกคลุมปิดผนึกทางออกอีกครั้ง

ร่างกายของเสี่ยวไป๋ขยายใหญ่ขึ้นอีกมาก อานุภาพแห่งราชันเผยออกมาอย่างชัดเจน ในที่สุดท่วงท่าแห่งเจ้าป่าก็ปรากฏออกมาให้เห็น

โฮก!

เสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะคำรามออกมา คลื่นเสียงกระจายออกไปเป็นวงกว้าง แฝงด้วยพลังทำลายล้างที่น่ากลัว

นี่คือเสียงคำรามพยัคฆ์ที่แท้จริง มีความคล้ายคลึงกับราชสีห์คำรามของเผ่าสิงโตอสูรอย่างน่าอัศจรรย์!

ชั่วครู่ถัดมา ร่างของเสี่ยวไป๋กระโจนมาข้างกายเซี่ยงเส้าหยุน ยามนี้มันสูงเท่าเซี่ยงเส้าหยุนแล้ว และขนาดตัวใหญ่กว่าเซี่ยงเส้าหยุนไม่น้อย

"เสี่ยวไป๋ ยินดีด้วยที่ทะลวงสู่ขอบเขตราชันอสูร! ต่อไปเจ้าต้องคุ้มครองลูกพี่นะ! ฮ่าฮ่า!" เซี่ยงเส้าหยุนลูบคอเสี่ยวไป๋เบาๆ พลางหัวเราะอย่างมีความสุข

ทว่า เสี่ยวไป๋ไม่ตอบ กลับอ้าปากยื่นหน้าเข้ามาหาเซี่ยงเส้าหยุน

คราวนี้ทำเอาเซี่ยงเส้าหยุนตกใจแทบสิ้นสติ

"ซวยแล้ว จบเห่แล้ว เสี่ยวไป๋จะเนรคุณเหรอเนี่ย?" เซี่ยงเส้าหยุนร้องโวยวายในใจ