ตอนที่ 19-15 ตัวเลือก

บีบียังคงจ้องมองทิศทางที่บุรุษชุดม่วงหนีไปอย่างไม่พอใจ  น่าเสียดายที่ความเร็วของบุรุษชุดม่วงปกติจะเหนือเขาตั้งแต่แรก  หลังจากใช้พลังมหาเทพเขายิ่งมีพลังเหนือบีบีมากขึ้นไปอีก บีบีทำอะไรไม่ได้นอกจากมองดูเขาหนีไป ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเขาช้ากว่าบีบีคงไม่ใช้ทักษะเทพธรรมชาติจากระยะสองสามร้อยเมตรเป็นแน่

“ถือว่าเจ้าโชคดีก็แล้วกัน!”

บีบีเหลือบมองพื้นที่โดยรอบจากนั้นจึงหันหลังพุ่งกลับไปหาลินลี่ย์เหมือนธนู

“พี่ใหญ่, ท่านปลอดภัยหรือเปล่า?”  บีบีถามด้วยความกังวล

ลินลี่ย์ลืมตาและเหลือบดูพื้นที่โดยรอบ “การต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นอาจจะดึงดูดความสนใจของคนอื่นได้  บีบี!  รีบไปก่อน ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง!” บรรดาผู้บัญชาการของสมรภูมิมหาพิภพลินลี่ย์นับได้ว่ายังเป็นผู้บัญชาการระดับต่ำ ขณะที่บีบีอย่างมากก็นับได้ว่าระดับกลาง ทั้งสองไม่มีพลังพอจะเผชิญพบเจอความท้าทายจากคนอื่นได้!

“ควั่บ!” ทั้งสองกลายเป็นร่างเลือนรางหายไปจากท้องฟ้า

ครู่ต่อมาหลังจากพวกเขาจากไปมีเงาร่างคนชุดดำปรากฏอยู่ในกลางอากาศทันทีเขาหยุดอยู่ที่นี่ครู่หนึ่งเหลือบมองไปรอบๆ และจากนั้นค่อยจากไป

ในสมรภูมิมหาพิภพมีแต่ผู้บัญชาการระดับสูงถึงจะกล้าบินในอากาศ เนื่องจากพวกเขามีความมั่นใจว่าสามารถสู้กับศัตรูคนใดก็ได้  ที่สำคัญคือเรื่องที่คนบนพื้นจะมองเห็นพวกเขาในกลางอากาศได้  ตัวอย่างเช่นลินลี่ย์และบีบีเพียงแต่เคลื่อนไหวอยู่ตามพื้นเท่านั้น

หลังจากซ่อนตัวอยู่ในถ้ำลึก  ลินลี่ย์และบีบีค่อยถอนหายใจโล่งอก

“บีบี!  เจ้าไม่สามารถตามเขาได้ทันหรือ?”  ลินลี่ย์พูดพลางหัวเราะ

“ไม่! เจ้านั่นซ่อนตัวอยู่ห่างไกลจริงๆ พี่ใหญ่ เมื่อท่านแผ่สนามพลังศิลาดำ เขาก็รีบหลบหนีออกไปทันที ข้าใช้ทักษะเทพธรรมชาติแล้ว แต่ข้าไม่สามารถไปถึงตัวเขาได้ทันเวลา”  บีบีพูดอย่างไม่พอใจ  “เจ้านั่นเลวร้ายจริงๆ  เขาซ่อนตัวอยู่ไกลเมื่อตอนที่เขาโจมตี  เขาไม่กล้าเฉียดเข้ามาใกล้!”

ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ “นี่คือสมรภูมิมหาพิภพ ไม่ใช่เวทีประลอง แผนการของทุกคนล้วนแตกต่างกันไป!  นอกจากนี้ ยังมียอดฝีมืออีกมากที่นี่ทั้งที่เป็นฝ่ายโลกธาตุมืดและโลกธาตุแสง แม้แต่ยอดฝีมือที่ร้ายกาจจากพิภพอื่นที่ตัดสินใจเข้าร่วมสนับสนุนฝ่ายหนึ่ง ดังนั้น...ยอดฝีมือที่นี่มีทั้งที่มากจากสี่พิภพชั้นสูงและเจ็ดโลกธาตุศักดิ์สิทธิ์  นี่คือสนามรบที่น่ากลัว  สมแล้วที่ทุกคนจะต้องระวังตัวไว้ให้มาก!”

ตอนนี้บีบีรู้สึกกดดันเช่นกัน

นอกจากสมรภูมิมหาพิภพแล้ว สถานที่อื่นที่จะดึงดูดสุดยอดฝีมือเหล่านี้ไปรวมตัวกันอยู่ในที่เดียวกัน  และคิดหาวิธีฆ่ากันและกันยังมีอีกหรือ?

“ข้าสงสัยว่าผู้บัญชาการที่นี่มีอยู่เท่าใดกันแน่”  บีบีพึมพำ

“เท่าที่ข้าเห็น โลกธาตุมืดและโลกธาตุแสงแต่ละฝ่ายมีผู้บัญชาการมากสุดยี่สิบถึงสามสิบ  พิภพอื่นทั้งหมดรวมกัน คงจะมีมากกว่า! ถ้าสิบคนมาจากพิภพชั้นสูงแต่ละแห่งก็น่าจะมีมากกว่าร้อยคน”  ลินลี่ย์ถอนหายใจ  “นอกจากนี้นั่นเป็นการประมาณอย่างระมัดระวัง  นอกจากผู้บัญชาการแล้ว  ยังมียอดฝีมืออื่นผู้แต่เดิมเป็นเจ้าครองแคว้นหรือเจ้าดินแดนผู้อาจเกษียณตัวเองไปนาน  แต่เป็นผู้ที่มีพลังเพิ่มขึ้น  พวกเขาอาจจะมาด้วยก็ได้!”

บีบีพยักหน้า

ความจริง...คนเหล่านั้นก็มาในฐานะทหารธรรมดา

ตัวอย่างเช่น ลินลี่ย์และบีบี  บีบีอยู่ที่นี่ในฐานะทหารธรรมดา  แต่ในแง่พลังอำนาจ บีบีอ่อนแอหรือ?  ก็ทำนองเดียวกัน  ในสมรภูมิมหาพิภพ  บางทีมีเพียงหนึ่งร้อยคนหรือราวๆนั้นผู้เป็นผู้บัญชากรที่แท้จริง แต่มีคนที่มีพลังระดับผู้บัญชาการก็มี

แน่นอนว่าผ่านเวลานานปีนับไม่ถ้วนสุดยอดฝีมือที่ยอมสละตำแหน่งของเขา เพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาอ่อนแอมากกว่าผู้ถ้าชิง สำหรับคนอื่นบางคนก็สู้ด้วยพลังเต็มที่และไม่เสียตำแหน่งและสถานะไป  ขณะที่คนอื่นก็เช่นกัน ไม่ใช่เรื่องดีกับการประมาททุกคน

“มีเพียงน้อยคนมากที่กล้าแสดงออกอย่างหยิ่งยโสในสงครามมหาพิภพ”  ลินลี่ย์ส่ายศีรษะและหัวเราะ  คนที่เป็นคนหยิ่งโดยที่ไม่มีพลังเพียงพอจะตายเร็ว มีแต่คนที่กล้าหยิ่งในตอนนี้ต้องมีพลังระดับดันนิงตัน“ดังนั้นคนผู้นั้นที่โจมตีข้าอาจนับได้ว่าใช้วิธีการที่ยอดเยี่ยม  ถ้าการโจมตีครั้งแรกไม่ประสบผลสำเร็จก็หนีทันที”

“อำมหิตเกินไป”  บีบีพึมพำ

“อำมหิตแต่ก็ปลอดภัย” ลินลี่ย์สูดหายใจลึก  “บีบี!  เท่าที่ข้าเห็นเราควรใช้วิธีการแบบเขาค้นหาเป้าหมาย! เราจะต้องลอบโจมตี..และถ้าเราล้มเหลวก็ต้องเผ่นหนีโดยไม่ลังเลทันที”

“หึหึ,  มันรู้สึกแย่ที่ถูกคนอื่นลอบทำร้าย  แต่มันยอดเยี่ยมที่ซุ่มโจมตีพวกเขา”  บีบีตาเป็นประกาย

ลินลี่ย์หัวเราะถอนหายใจ

ใครเล่าที่อยากถูกลอบทำร้าย?  แต่ไม่มีอะไรที่พวกเขาทำได้  ถ้าพวกเขาสู้โดยเปิดเผย พวกเขามีแต่จะตายเมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่ทรงพลังกว่า

“เมื่อลอบทำร้าย สองเราจะต้องผนึกกำลังกัน”  ลินลี่ย์วางแผนนี้ตอนกลับ  เขาพูดทันที “เมื่อเราพบเป้าหมาย, บีบี!  เจ้าใช้ทักษะเทพธรรมชาติ ‘หนูกินเทพ’ ข้าจะใช้พลังโจมตีวัตถุทันที!  มีน้อยคนมากที่สามารถป้องกันกระบี่เงาลวงของข้าได้”

ลินลี่ย์มั่นใจมาก

ทักษะไม้ตายหนูกินเทพของบีบีใช้กับวิญญาณคนและประกายเทพ  ขณะที่ลินลี่ย์ใช้พลังโจมตีวัตถุ

“บีบี!  กับคนแบบไหนที่ทักษะหนูกินเทพของเจ้าใช้แล้วล้มเหลว?”  ลินลี่ย์ถาม

เขาต้องรู้พลังหนูกินเทพของบีบีเพื่อวางแผนการ

“โอว, ปู่เคยพูดเรื่องสองสามอย่างมาก่อน พวกที่เป็นพารากอนน่าจะต้านทานทักษะเทพธรรมชาติของข้าได้”  บีบีกล่าว

ลินลี่ย์พยักหน้า “อย่างอื่นเล่า?”

“คนที่มีสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณก็ป้องกันได้เช่นกัน”  บีบีกล่าว จากนั้นก็เริ่มหัวเราะ  “แต่ไม่ต้องห่วงน้อยคนนักที่จะมีสมบัติมหาเทพ ส่วนใหญ่มีเพียงตำแหน่งผู้บัญชาการที่มีสมบัติมหาเทพ  ซึ่งแบ่งออกเป็นสามชนิด มีสมบัติมหาเทพปกป้องวิญญาณน้อยมากและมีคนน้อยมากที่ครอบครองสมบัติแบบนี้”

ลินลี่ย์ไม่แปลกใจมากนักกับคำตอบของบีบี

สมบัติมหาเทพชนิดปกป้องวิญญาณสร้างโดยมหาเทพเพื่อปกป้องวิญญาณของพวกเขาเอง! เป็นธรรมดาที่สมบัติมหาเทพที่มหาเทพเคยใช้ปกป้องวิญญาณของตนเองจะมีผลต่อต้านวิชาของบีบี

“บีบี,ถ้าศัตรูใช้พลังมหาเทพ เขาจะสามารถป้องกันได้ไหม?” ลินลี่ย์ถาม นี่เป็นคำถามจริงจังที่เขาต้องใส่ใจ

“หึหึ คนที่ใช้พลังมหาเทพ ไม่สามารถป้องกันข้าได้”  บีบีพูดอย่างมั่นใจ  “ทักษะเทพธรรมชาติ ‘หนูกินเทพ’ของข้าจะผ่านพื้นที่เปิดได้ทั้งหมดเว้นแต่สมบัติป้องกันวิญญาณที่ไม่มีตำหนิ ทันทีที่เผชิญกันโดยตรง มันจะซึมผ่านเข้าไปในวิญญาณและเข้าถึงประกายเทพได้!”

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

“ดูเหมือนว่ายากที่ข้าจะป้องกันวิชานี้เช่นกันสินะ”  ลินลี่ย์หัวเราะ

“หึหึ” บีบีพยักหน้า “เว้นแต่พี่ใหญ่จะซ่อมสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณได้!”

“ซ่อมแซมได้สมบูรณ์..ช่างเป็นงานยากเย็น!”  ลินลี่ย์หัวเราะตอบ

ในระหว่างการสนทนานี้ลินลี่ย์จึงได้เข้าใจว่าทักษะเทพธรรมชาติของบีบีนั้นน่ากลัวขนาดไหน  ผู้บัญชาการผู้ไม่ใช่พารากอนหรือที่ไม่มีสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณเมื่อเผชิญหน้ากับวิชานี้แล้วคงยากจะหลบหนี!  มีแต่ใช้วิธีที่บุรุษชุดม่วงทำคือหนีไปทันที

เมื่อไม้ตายนี้โจมตีภายในระยะหวังผล ผู้ถูกโจมตีเสร็จทุกคน

“ในบรรดาผู้บัญชาการมีเพียงส่วนหนึ่งที่ครอบครองสมบัติมหาเทพ แม้ว่าน้อยคนจะมีสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณน้อยกว่าก็ตาม”  ลินลี่ย์เต็มไปด้วยความมั่นใจ  “บีบี, แค่อาศัยไม้ตายนี้ ก็น่าจะใช้จัดการกับผู้บัญชาการส่วนใหญ่ได้  มิน่าเล่าเบรุตถึงบอกว่าอาศัยไม้ตายนี้พลังโจมตีของบีบีก็แทบจะใกล้เคียงกับเบรุตเอง”

ลินลี่ย์มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเกี่ยวกับสมรภูมิมหาพิภพ

ที่สำคัญ....ไม่ใช่แค่บีบีที่มีสุดยอดไม้ตายเท่านั้น สนามพลังศิลาดำของลินลี่ย์และทักษะเทพธรรมชาติมังกรคำรามเมื่อผสานใช้รวมกันกับอาวุธประกายเทพของเขา กระบี่เงาลวง...นี่จะเป็นสิ่งน่ากลัวเพิ่มพูนถึงสามเท่า

ในพริบตาเดียวผ่านไปอีกสองเดือน

ภายในถ้ำ

“พี่ใหญ่, นี่ก็ผ่านไปอีกสองเดือนแล้ว  เราเพียงแค่เจอคนเดียวและเป็นคนฝ่ายเราเสียด้วย นี่ถือเป็นอัตราระดับต่ำ”  บีบีค่อนข้างจะเหลืออด

พวกเขาต้องการล่าผู้บัญชาการของศัตรู  แต่พวกเขาไม่พบเป้าหมายแต่อย่างใด  พวกเขามีพลังพอแต่ไม่มีที่ให้ใช้พลัง

ลินลี่ย์พยักหน้า “บีบี, ควรจะมีศัตรูอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำดวงดาวเช่นกัน  แต่แม้ว่าพวกเขาจะมาก็ตาม  แต่ทั้งหมดล้วนระมัดระวังตัวแจ  จะหาพวกเขาก็ยิ่งยาก  เท่าที่ข้าเห็น... คงต้องบุกไปที่พื้นที่พวกเขา!”

“พี่ใหญ่!   ท่านกำลังจะบอกว่า..?”  บีบีตาเป็นประกาย

“ข้ามแม่น้ำดวงดาวและไปยังอีกฝั่งหนึ่ง!”

สมรภูมิมหาพิภพไม่มีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาว  เมื่อเงยหน้าขึ้นมองพวกนักสู้จะเป็นแต่เพียงกลุ่มพื้นที่มิติปั่นป่วนหลากสีสันอยู่ในท้องฟ้า  แม้ว่าจะดูงดงาม แต่ก็ยังคงอันตรายมาก เหตุผลเดียวที่สมรภูมิยังมีแสงไม่ถึงกับมืดมิดโดยสิ้นเชิงเป็นเพราะมิติปั่นป่วนที่อยู่ด้านบน

แม่น้ำดวงดาว!

แบ่งสนามรบออกเป็นสองฝั่งและเป็นหนึ่งในพื้นที่อันตรายของสมรภูมิมหาพิภพ

“พี่ใหญ่, อย่างนั้นนี่ก็คือแม่น้ำดวงดาว? มันเรียกว่าแม่น้ำได้ยังไงกันนี่?” บีบีและลินลี่ย์ตอนนี้ยืนอยู่ในท่ามกลางดงหญ้าจ้องมองแม่น้ำดวงดาวที่อยู่ไกลๆข้างหน้า

แม่น้ำดวงดาวเป็นสายยาวมาก ตามคำอธิบายในแผนที่ แม่น้ำได้แบ่งสนามรบออกเป็นสอง ดังนั้นจึงมีความยาวล้านกิโลเมตรไปโดยปริยาย  ไม่มีทางที่ใครจะมองเห็นปลายที่สุดด้วยตาเปล่า  และความกว้างของแม่น้ำ...

“นี่ต้องกว้างพันกิโลเมตรเห็นจะได้”  ลินลี่ย์มองดูข้างหน้า

แม่น้ำดวงดาวกว้างพันกิโลเมตร  ขณะมองดู..แม่น้ำดูเหมือนสุกใสสวยงาม  แต่เมื่อเข้าไปมองใกล้ๆ พวกเขาจะพบว่าความสว่างสุกใสนั้นไม่ได้มาจากสายน้ำ  แต่มาจากกระแสมิติปั่นป่วนนับไม่ถ้วน  แม่น้ำดวงดาวเต็มไปด้วยมิติที่ฉีกขาดซึ่งสามารถพบเห็นได้ทุกที่

มิติฉีกขาดก่อตัวจนหนามากขึ้นและกว้างขึ้นจนเป็นแม่น้ำ  แม่น้ำที่เกิดจากมิติปั่นป่วนที่ฉีกขาด

“เราจะผ่านไอ้ที่บ้าๆ นี่ไปได้ยังไง?”  บีบีพูดพลางขมวดคิ้ว

ลินลี่ย์มองดูอย่างระมัดระวังเช่นกัน จำนวนมิติที่ฉีกขาดปรากฏแล้วก็หายไปนับไม่ถ้วน  แต่แน่นอนเนื่องจากมีความกว้างถึงพันกิโลเมตรจึงมีพื้นที่ปลอดภัยบางส่วนเช่นกัน มีดาวตก ภูเขา และเนินเขาที่ลอยอยู่ในแม่น้ำดวงดาวนี่เช่นกัน   พวกมันลอยนิ่งอยู่กับที่  เห็นได้ชัดว่าพื้นที่ๆ เขาอยู่ไม่มีรอยฉีกมิติ

อย่างไรก็ตาม พวกมันอยู่ในใจกลางแม่น้ำนี้  ลินลี่ย์ไม่สามารถเทเลพอร์ตไปที่นั่นได้

“แม่น้ำดวงดาวมีทางเดินกว้างสองทาง!”  ลินลี่ย์กล่าว  “เพียงสองทางเดินนี้ก็มีทหารประจำการที่ปลายแต่ละด้านคอยคุ้มกันดูแล  ฝ่ายเราก็คงไม่เท่าไหร่   ทหารของเราคงไม่โจมตีเรา แต่ถ้าเราผ่านไปตามทางเดินกว้างไปจนถึงสุดอีกทางหนึ่ง เราคงพบกับการโจมตีของศัตรูเป็นแน่”

สมรภูมิมหาพิภพทั้งสองฝ่ายเชื่อมโยงกันเพียงทางเดียวโดยผ่านสองทางเดินนี้

“พี่ใหญ่!  เราจะไปจริงๆ หรือ?”  บีบีเลิกคิ้ว

“ใช่แล้ว!ทั้งหมดที่เราสามารถทำได้คือหาทางเดินที่ปลอดภัยผ่านพื้นที่มิติปั่นป่วนและมิติฉีกขาด”  ลินลี่ย์มองหาขณะที่พูดอย่างระมัดระวัง  “บีบี! มีบางที่ซึ่งไม่มีรอยฉีกขาดของมิติ  ลองค่อยๆ มองหาดู”

“ไม่มีทางเลือกอื่น”  บีบีบ่น

ลินลี่ย์และบีบีเพ่งมองดูแม่น้ำดวงดาวอย่างระมัดระวัง

ลินลี่ย์พบว่าภายในแม่น้ำดวงดาวมีบางที่ซึ่งไม่มีรอยฉีกมิติหรือมิติปั่นป่วนแต่อย่างใด โดยการเชื่อมโยงพื้นที่ปลอดภัยนี้..ทำให้สามารถเดินผ่านไปได้ สิ่งที่ลินลี่ย์ต้องทำก็คือค้นหาทางเดินเล็กๆที่ทำให้เขาไปถึงอีกฝั่งหนึ่งได้

“พี่ใหญ่!  ดูตรงนั้น ดูเหมือนที่นั่นจะเป็นทางผ่านได้” บีบีชี้และกล่าว  “อย่างไรก็ตามข้าสามารถเห็นได้ไกลเพียงสองสามร้อยกิโลเมตร หลังจากนั้นก็เลือนราง  มิติฉีกขาดเล็กๆมองเห็นไม่ชัดเมื่อผ่านระยะไกลไปแล้ว”

ลินลี่ย์มองดู จากนั้นส่ายศีรษะ  “ใช้ไม่ได้ ทางที่ข้าพบก็เหมือนกัน ไม่มีทางใดที่แน่ใจว่าเส้นทางครึ่งหลังจะผ่านไปได้หรือไม่  เอาอย่างนี้บีบี,ลองไปที่หินศิลาลอยฟ้าในตอนกลางดู เมื่อเราไปถึงที่นั่น เราจะหาทางไปให้ถึงฝั่งตรงข้าม”

“ก็ได้” บีบีไม่มีทางเลือกเช่นกัน

“อย่างนั้นก็ไปตามทางนั้น  มันเกิดขึ้นเพื่อนำไปยังก้อนหินที่เหมือนโม่ที่อยู่ตรงนั้น  ในตรงกลาง” ลินลี่ย์ตัดสินใจทันที

ลินลี่ย์และบีบีขณะให้ความสนใจพื้นที่รอบตัวเขาก็เปลี่ยนเป็นรังสีแสงสองสายพุ่งไปข้างฝั่งแม่น้ำดวงดาวทันที  แต่เมื่อไปถึงด้านข้างแม่น้ำดวงดาว ลินลี่ย์และบีบีรู้สึกกดดันจากสิ่งที่พวกเขากำลังจะทำ ทางแม่น้ำที่พวกเขาเลือกเต็มไปได้รอยฉีกของมิตินับไม่ถ้วนและด้านล่างก็เป็นพื้นที่มิติปั่นป่วน

“ไปกันเถอะ”  ลินลี่ย์บอก

ลินลี่ย์และบีบีผ่านไปตามแม่น้ำดวงดาว  ทั้งสองเคลื่อนไหวตามวิธีการของตนเองอย่างคล่องแคล่วว่องไวขึ้นบ้าง ลงบ้างเลี้ยวซ้ายขวาด้วยความเร็วสูงหลบพื้นที่อันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า

ขณะนี้เองเหมือนกับว่าลินลี่ย์และบีบีเต้นระบำอยู่บนปลายคมหอกคมดาบ  สถานการณ์อันตรายสุดขีด

แต่ระดับของพวกเขา การควบคุมตนเองของพวกเขาอยู่ในระดับที่สูงเช่นกัน พวกเขาไม่ได้ก่อความผิดพลาดในการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด  บางครั้งพวกเขาก็ผ่านก็มิติฉีกขาด  ขณะที่พวกเขาผ่านมิติเหล่านั้นไป แต่พวกเขายังต้องคอยหลบหลีกอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า

“ข้างหน้า” ลินลี่ย์พูดดีใจ

ข้างหน้ามีหินลอยฟ้าขนาดใหญ่กว้างไม่กี่สิบเมตร  มันลอยนิ่งกับที่  และแม้ว่าจะอยู่ตรงนั้นมาเป็นเวลานานแล้ว  แต่ก็ไม่มีรอยแตกแต่อย่างใด  เห็นได้ชัดว่าพื้นที่นี้ไม่มีอันตรายเท่าใดนัก

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”

ลินลี่ย์กับบีบีมุ่งหน้าต่อไปคนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งตามหลัง พวกเขาลงมายืนอยู่บนพื้นผิวของหินซึ่งเหมือนโม่ก้อนหนึ่ง

“เฮ้อ”  ตอนนี้ลินลี่ย์ค่อยระบายลมหายใจโล่งอก

เขามองดูรอบตัว พื้นที่รอบตัวเต็มไปด้วยมิติฉีกขาดและพื้นที่มิติปั่นป่วนลินลี่ย์อดพูดกลั้วเสียงหัวเราะไม่ได้ “บีบี! นี่..ทำให้ข้ารู้สึกเหมือนกลับไปอยู่ที่ทวีปยูลาน  ในห้องลับใต้ปราสาทเลือดมังกร  อย่างไรก็ตาม ห้องลับนั้นยังมีเยื่อพลังป้องกันมิติฉีกขาดและมิติปั่นป่วนเอาไว้  แต่ตอนนี้เราไม่มีอะไรป้องกันเลย”

“พี่ใหญ่..”  จู่ๆ บีบีก็พูดขึ้น “ท่านคิดว่าจะมีผู้บัญชาการที่ซ่อนตัวอยู่ในกลางก้อนหินของทะเลดวงดาวบ้างไหม?”