บทที่ 60 ข้าเกิดมาเพื่อเป็นราชัน

อานุภาพที่แข็งแกร่งหรืออ่อนแอ เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง และยังเป็นพลังทางจิตวิญญาณของมนุษย์!

หากความแข็งแกร่งไม่เพียงพอ แต่อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ทำให้ผู้คนเคารพยำเกรง ก็สามารถก่อกำเนิดอานุภาพได้ นั่นคืออานุภาพแห่งราชัน!

จุดนี้เหมือนกับเซี่ยงเส้าหยุนในอดีตยามอยู่ที่บ้าน ด้วยฐานะเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับรากหญ้า แต่กลับสามารถสั่งการกองทัพนับหมื่นได้ นั่นคืออานุภาพของผู้สูงศักดิ์!

เซี่ยงเส้าหยุนเข้าสู่สภาวะเข้าฌาน ภาพอดีตของตนเองไหลเวียนเข้ามาไม่หยุด รวมถึงภาพยอดฝีมือระดับสูงมากมายที่เคยได้พบเจอ ซึ่งเกือบทั้งหมดมีฝีมือเหนือกว่า แต่ยอดฝีมือเหล่านี้ล้วนต้องฟังคำสั่งเขา!

"สิ่งที่เรียกว่าอานุภาพ อาจเป็นอานุภาพที่ข่มขวัญ อาจเป็นอานุภาพแห่งราชัน หรืออาจเป็นอานุภาพของผู้ต่ำต้อย... อานุภาพไร้รูปร่างแต่ดำรงอยู่ มีอยู่ทุกหนแห่ง อยู่ที่จิตวิญญาณ ชักนำด้วยอานุภาพ..." เซี่ยงเส้าหยุนอาศัยพรสวรรค์การเข้าฌาน ค่อย ๆ สัมผัสถึงความรู้สึกของ "อานุภาพ"!

"อานุภาพของข้าเซี่ยงเส้าหยุน เป็นอานุภาพที่อ่อนแอ? แข็งกร้าว? หรือไร้ซึ่งอานุภาพ?... ไม่ ข้าเคยอยู่เหนือคนนับหมื่นนับแสน โบกมือสั่งการ อานุภาพยิ่งใหญ่ อยู่ในตำแหน่งสูงสุด ข้าเกิดมาเพื่อเป็นราชัน สนองลิขิตสวรรค์ อานุภาพแห่งราชันอันเกรียงไกร! ข้าคืออานุภาพแห่งราชัน ใครหน้าไหนจะมากดข่มข้าได้!" แววตาของเซี่ยงเส้าหยุนฉายแววราชันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กลิ่นอายสูงส่งค่อย ๆ แผ่ออกมา จิตวิญญาณทะลวงขีดจำกัด กลับคืนสู่แก่นแท้ ปราณม่วงพวยพุ่ง!

เมื่ออานุภาพเคลื่อนไหว เซี่ยงเส้าหยุนค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น ยืดกระดูกสันหลังตรง เมินเฉยต่ออานุภาพกดดันทั้งหมดของชายชรา!

"ข้าคือราชัน เจ้าจะมากดข่มข้าได้อย่างไร ไสหัวไป!" ดวงตาเซี่ยงเส้าหยุนเปล่งประกายลึกลับ ราวกับพลังที่จับต้องได้ พุ่งตรงเข้าสู่ดวงตาของชายชรา

ชายชราสัมผัสได้ถึงสายตาอันน่าเกรงขาม ร่างกายสะท้านวูบ อานุภาพที่กดทับเซี่ยงเส้าหยุนอยู่พลันสลายไป ลาง ๆ เขายังเห็นปราณม่วงลอยล่องอยู่เบื้องหลังเซี่ยงเส้าหยุน ดุจมังกรทะยานพยัคฆ์กระโจน!

"นะ... นี่มันเป็นไปได้ยังไง!" ชายชรานัยน์ตาสั่นระริก อุทานด้วยความตกใจ

เขาไม่เคยเจอผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังดาราที่สามารถต้านทานอานุภาพของเขาได้ อย่างมากก็แค่ทนได้ไม่ตาย แต่จะบีบให้เขาถอยอานุภาพกลับไปได้อย่างไร!

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาสัมผัสได้ถึงอานุภาพแห่งราชันในตัวเซี่ยงเส้าหยุน ซึ่งทำให้เขารู้สึกอยากจะกราบกรานยอมสยบ!

ราวกับได้พบผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่งมาอย่างยาวนาน แรงกดดันตามธรรมชาตินั้นทำให้เขาหวาดหวั่น ประดุจขุนนางพบกษัตริย์ จำต้องยำเกรง!

"เข้ามาสิ! ไอ้แก่ เจ้าคิดว่าข้ากลัวรึไง! ข้าเกิดมาเพื่อเป็นราชัน ลิขิตให้เหยียบย่ำเก้าสวรรค์ สั่นสะเทือนเก้าฟ้าสิบดิน ใครไม่ยอมสยบ ฆ่าทิ้งทันที!" เซี่ยงเส้าหยุนเผยอานุภาพราชัน แสดงความเป็นราชันโดยกำเนิด กลิ่นอายลึกลับโอบล้อมรอบตัวเขา ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกอยากกราบไหว้โดยไม่รู้ตัว!

"บังอาจ เจ้าด่าข้า!" ชายชราโกรธจัด!

"ด่าเจ้าแล้วจะทำไม ไอ้แก่! คนอย่างเจ้า เมื่อก่อนแม้แต่จะเป็นผู้ติดตามข้ายังไม่คู่ควร เจ้าว่าเจ้าทำอะไรได้? คุณชายมีพลังแค่ขอบเขตพลังดาราระดับสอง ก็ทำลายอานุภาพของเจ้าได้แล้ว เจ้ามีอะไรน่าอวดอีก? รรอให้คุณชายบรรลุขอบเขตพลังคุ้มกายเมื่อไหร่ ข้าใช้นิ้วเดียวบี้เจ้าให้ตายได้ เจ้าว่าเจ้ามีอะไรน่าภูมิใจต่อหน้าข้าที่เป็นรุ่นลูกรุ่นหลาน? ที่น่าสมเพชที่สุดคืออายุขนาดนี้แล้ว ยังก้าวไม่ถึงขอบเขตราชัน ติดแหง็กอยู่ตรงนั้น ไม่มีความกล้าที่จะก้าวข้ามไป ช่างน่าเวทนาสิ้นดี!" เซี่ยงเส้าหยุนก้าวไปข้างหน้า จ้องหน้าชายชราแล้วตะคอก

อานุภาพแห่งราชันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้เขาดูหยิ่งทะนงดุจบุตรแห่งเทพเจ้า อานุภาพไม่อาจต้านทาน!

ชายชราตกใจจนถอยหลัง ตัวสั่นเทาไม่หยุด!

"จะ... เจ้ารู้อะไร!" ชายชราตอบอย่างลนลาน

เขาไม่เข้าใจว่าความลนลานนี้มาจากไหน รู้เพียงแต่ว่าเซี่ยงเส้าหยุนเหมือนจะเปิดโปงความลับที่ซ่อนลึกที่สุดในใจเขาออกมา ทำให้เขารู้สึกละอายใจ แต่กลับโกรธไม่ลง!

"ราชันคือผู้ท่องเที่ยวไปในฟ้าดิน ทะยานสู่เก้าสวรรค์ มองดูสรรพสัตว์จากเบื้องบน ใจกว้างดั่งหุบเขา รับแม่น้ำร้อยสาย สัมผัสโลกแห่งฟ้าดิน จิตวิญญาณโลดแล่นอิสระ ขึ้นสู่เก้าฟ้าจุดไฟดวงดาวแห่งชีวิต รวมดารา รวมจิต รวมพลัง รวมทุกสิ่ง..." เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวกับชายชรา ถ้อยคำดุจไข่มุก วาจาดุจหยก สั่นสะเทือนจิตวิญญาณดั้งเดิมของชายชรา!

"ท่องเที่ยวไปในฟ้าดิน ทะยานสู่เก้าสวรรค์ มองดูสรรพสัตว์จากเบื้องบน ใจกว้างดั่งหุบเขา รับแม่น้ำร้อยสาย..." ชายชรามองเซี่ยงเส้าหยุน พึมพำคำพูดเหล่านั้น ราวกับเมฆหมอกจางหาย เห็นแสงจันทร์กระจ่างแจ้ง ความรู้แจ้งบังเกิดในใจ!

"ราชันต้องมีวิถีแห่งราชัน อานุภาพแห่งราชัน เจ้ายังไม่รีบสงบจิต รวมสมาธิ สัมผัสฟ้าดิน ทะลวงสู่ขอบเขตราชัน จะรอถึงเมื่อไหร่!" เซี่ยงเส้าหยุนก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เสียงดังสนั่น อานุภาพพุ่งถึงขีดสุด กระแทกเข้าไปในใจกลางความรู้สึกของชายชรา!

ตูม!

อุปสรรคสุดท้าย ความลังเลสุดท้ายของชายชรา ถูกคำพูดของเซี่ยงเส้าหยุนทำลายจนสิ้น!

ทันใดนั้น ชายชราราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง พลังจิตไร้รูปร่างพุ่งออกจากห้องขีดจำกัด ทะยานขึ้นสู่เก้าสวรรค์ ดวงดาวของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ดูดซับพลังปราณจากทั่วสารทิศ ก่อเกิดเป็นพายุพลังงาน พุ่งขึ้นไปตอบรับกับดวงดาวบนฟากฟ้า หมายจะฉีกกระชากท้องนภา ประสานกับดวงดาวที่ซ่อนเร้น!

นี่คือการที่จิตวิญญาณโลดแล่น พุ่งสู่เก้าฟ้า จุดไฟดวงดาว เพื่อทะลวงสู่ขอบเขตราชัน!

นอกห้องขีดจำกัด หยางเกาชวนสัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้เป็นคนแรก ตัวสั่นเทา "นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น พลังปราณฟ้าดินจากทั่วทิศกำลังหลั่งไหลมาที่นี่ มหาศาล บริสุทธิ์ยิ่งนัก... หรือว่า... หรือจะเป็นผู้เฒ่าเผิง ท่านจะทะลวงระดับได้จริง ๆ หรือ?"

ผู้ดูแลที่อยู่ข้างกายหยางเกาชวนก็ตัวสั่นตาม เผยสีหน้าตกตะลึง "ท่านเจ้าตำหนัก ท่าน... ท่านหมายความว่าผู้เฒ่าเผิงจะก้าวข้ามขั้นนั้นแล้วหรือ?"

หยางเกาชวนไม่ตอบ แต่รีบพุ่งออกจากบริเวณหอขีดจำกัด พร้อมสั่งผู้ดูแล "ตามข้ามา ห้ามให้ใครมารบกวนท่านปู่เผิงเด็ดขาด!"

ขณะเดียวกัน ผู้คนในหลายมุมของตำหนักอู่ถังก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกตินี้!

เหล่าผู้อาวุโสและผู้ดูแลต่างมุ่งหน้ามายังหอขีดจำกัดจากทิศทางต่าง ๆ

คนแรกที่มาถึงคือรองเจ้าตำหนักชิงซิ่วเหอ เห็นหยางเกาชวนเฝ้าอยู่ จึงรีบถาม "ท่านเจ้าตำหนัก นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เรื่องราวเป็นยังไงข้าก็ยังไม่แน่ใจ ตอนนี้ถ่ายทอดคำสั่งข้า ห้ามใครเข้าใกล้หอขีดจำกัดเด็ดขาด ผู้ฝ่าฝืนประหารทันที!" หยางเกาชวนตะโกนสั่ง

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนในตำหนักอู่ถังได้ยินชัดเจน ผู้ที่กำลังรีบมาต่างหยุดชะงักทันที!

"ทุกคนรอคำสั่งอยู่ที่เดิม!" ชิงซิ่วเหอรีบเสริมคำสั่งของหยางเกาชวน

เจ้าตำหนักและรองเจ้าตำหนักเอ่ยปากพร้อมกัน ทำให้เหล่าผู้อาวุโสและผู้ดูแลต่างเข้าใจตรงกันว่า ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่หอขีดจำกัดแน่!