บทที่ 49 ข้าเอาเต้าหู้มาโขกหัวตายยังดีเสียกว่า
บทที่ 49 ข้าเอาเต้าหู้มาโขกหัวตายยังดีเสียกว่า
หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จื่อฉางเหอปรากฏตัวขึ้นในลานเรือน เห็นเซี่ยงเส้าหยุนกำลังนั่งสมาธิแทนที่จะฝึกทักษะยุทธ์ ก็คิดในใจ "หรือว่าเจ้าเด็กนี่จำกระบวนท่าข้าไม่ได้เลย? สมน้ำหน้าเจ้าที่หยิ่งยโส!"
"เส้าหยุน ทักษะระดับสองไม่ได้ฝึกง่ายอย่างที่คิดใช่ไหมล่ะ! เจ้ามีพรสวรรค์ก็จริง แต่น่าเสียดายที่หลงตัวเองเกินไป!" จื่อฉางเหอกล่าวเตือนสติด้วยความหวังดี
เขาหวังให้เซี่ยงเส้าหยุนรู้จักถ่อมตน ตั้งใจฟังคำสั่งสอนและพัฒนาฝีมืออย่างจริงจัง ไม่ใช่เอาแต่โอ้อวดหลงตัวเองอยู่แบบนี้!
เซี่ยงเส้าหยุนลืมตาขึ้น จ้องมองจื่อฉางเหอเขม็งแล้วตะโกน "ศิษย์พี่ รับมือ!"
สิ้นเสียง เซี่ยงเส้าหยุนพุ่งตัวออกไปดุจพยัคฆ์ กลิ่นอายดุดัน รวดเร็วปานสายฟ้า ทวนยาวดุจสายรุ้ง ประกายม่วงวูบวาบ พริบตาเดียวก็แทงตรงเข้าใส่หน้าอกจื่อฉางเหอ!
เคล็ดทวนสายฟ้าฟาด!
รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด รุนแรงปานอสนีบาต!
อานุภาพของทวนนี้เริ่มเข้าถึงแก่นแท้ของวิชาทวนบ้างแล้ว!
จื่อฉางเหอเลิกคิ้ว ตวาดลั่น "ใจกล้าดีนี่! ข้าจะดูซิว่าเจ้ามีดีอะไร บุกเข้ามาเลย!"
กล่าวจบ เขาเบี่ยงตัวหลบกระบวนท่านี้ของเซี่ยงเส้าหยุนได้อย่างง่ายดาย!
ทว่าเซี่ยงเส้าหยุนราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า เปลี่ยนกระบวนท่าทวนทันควัน ใช้ท้ายทวนแทนหัวทวนโจมตีต่อเนื่อง พลิกแพลงรวดเร็วจนยากจะป้องกัน!
จื่อฉางเหอเผยสีหน้าประหลาดใจ ฝ่ามือเปล่งแสงจาง ๆ ปัดป้องการโจมตีนี้ของเซี่ยงเส้าหยุนไว้ได้อีกครั้ง!
ย้าก!
เซี่ยงเส้าหยุนคำรามลั่น เร่งพลังถึงขีดสุด ทวนสายฟ้าในมือระดมแทงไม่ยั้ง ราวกับจะเอาชนะจื่อฉางเหอให้ได้!
ทวนแล้วทวนเล่าต่อเนื่องไม่ขาดสาย อานุภาพน่าตื่นตะลึง เริ่มปรากฏเค้าลางแห่งสายฟ้าฟาด!
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ปราณม่วงส่งเสียงระเบิดดังสนั่น แสดงให้เห็นถึงพลังโจมตีอันรุนแรง!
ทว่าไม่ว่าเซี่ยงเส้าหยุนจะทุ่มเทโจมตีเพียงใด ก็ไม่อาจทลายการป้องกันของจื่อฉางเหอได้ อีกฝ่ายใช้เพียงมือเดียวก็รับมือการโจมตีทั้งหมดได้สบาย ๆ
แต่เห็นจื่อฉางเหอดูสบาย ๆ แบบนี้ ในใจกลับตื่นตระหนกสุดขีด!
"นี่... วันเดียวทำความเข้าใจอานุภาพได้เกือบสามส่วน ไม่สิ รู้สึกเหมือนจะไม่ใช่เคล็ดทวนสายฟ้าฟาดเสียทีเดียว แต่... อานุภาพกลับรุนแรงกว่าเดิม!" จื่อฉางเหออุทานในใจ
สักพักใหญ่ เซี่ยงเส้าหยุนก็หยุดมือ ทำหน้าเซ็ง "พลังโจมตีกระจอกชะมัด!"
เขาอยู่แค่ขอบเขตพลังดาราระดับหนึ่ง สู้กับขอบเขตพลังคุ้มกาย มันต่างกันราวฟ้ากับเหว ย่อมต้องดูอ่อนแอเป็นธรรมดา!
จื่อฉางเหอเห็นท่าทางนั้นจึงปลอบใจ "เจ้ามีกายห้าดาราฉายฟ้าคราม จะไล่ตามข้าทันอย่างมากก็ใช้เวลาสิบปี พยายามเข้าเถอะ!"
"สิบปีถึงจะมีฝีมือแค่ระดับท่านเนี่ยนะ? ข้าเอาเต้าหู้มาโขกหัวตายยังดีเสียกว่า!" เซี่ยงเส้าหยุนทำหน้าเว่อร์วัง ราวกับเห็นว่าอีกสิบปีมีฝีมือเท่าจื่อฉางเหอเป็นเรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าที่สุด!
อารมณ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นของจื่อฉางเหอ ถูกเจ้าหมอนี่ทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดี!
"ในเมื่อเจ้ามั่นใจนัก ข้าให้เวลาอีกสองวัน ภายในสองวันข้าต้องเห็นเจ้าฝึกเคล็ดทวนสายฟ้าฟาดให้ได้เจ็ดส่วน ถ้าทำไม่ได้ เจอดีแน่!" จื่อฉางเหอหน้าดำคล้ำกล่าว
"สองวันเจ็ดส่วนไม่ใช่ปัญหา ประเด็นคือข้าไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยนี่สิ!" เซี่ยงเส้าหยุนต่อรอง
พูดจบ ในมือจื่อฉางเหอก็ปรากฏชุดเกราะอ่อนขึ้นมา "นี่รางวัลของเจ้า เกราะอ่อนป้องกันระดับสามขั้นต้น อาวุธระดับสามทั่วไปทำอะไรเจ้าไม่ได้!"
เซี่ยงเส้าหยุนรับมาพิจารณาดู แล้วถอนหายใจในใจ "ของห่วย ๆ แบบนี้มาอยู่ที่นี่กลายเป็นของล้ำค่าไปซะงั้น!"
เขาคิดในใจ แต่ปากก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจจื่อฉางเหอไปมากกว่านี้ จึงกล่าวว่า "ขอบคุณศิษย์พี่" หยุดครู่หนึ่งเขาก็เสริมว่า "ศิษย์พี่ ข้าเห็นท่านมีฉายาราชันอัสนีม่วง น่าจะฝึกพลังดาราสายฟ้าม่วงเป็นหลัก เอาอย่างนี้ ข้าจะถ่ายทอดทักษะระดับสี่ให้ท่านสักวิชา รับรองพลังต่อสู้ท่านจะแข็งแกร่งขึ้นแน่!"
พูดยังไม่ทันจบ จื่อฉางเหอก็ชูนิ้วกลางใส่ "ไม่โม้สักวันจะตายไหม!" จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ "ช่วงนี้ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าออกไปไหน พี่น้องตระกูลอูประกาศจะเล่นงานเจ้าแล้ว!"
กล่าวจบ เขาก็เดินจากไปทันที!
"ข้ากลัวพวกมันไม่มามากกว่า!" เซี่ยงเส้าหยุนตาเป็นประกาย
ตระกูลอูจะเล่นงานเขา ถ้าเขาไม่สั่งสอนกลับบ้าง ก็ไม่ใช่เขาแล้ว!
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากดูดซับปราณม่วง เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกว่าเข้าใกล้ขอบเขตพลังดาราระดับสองมากแล้ว อีกนิดเดียวก็จะก้าวข้ามไปได้ แต่เขาก็ยังฝืนกดมันลงไปอีกครั้ง แล้วส่งพลังส่วนเกินเข้าไปในทะเลดาราจักรวาล!
เขาต้องการขยายทะเลดาราจักรวาลให้กว้างขึ้น เพื่อความสะดวกในการพกพาข้าวของ!
หลังจากฝึกเสร็จ เซี่ยงเส้าหยุนก็ลุกขึ้น เดินออกจากเรือนพักของจื่อฉางเหอ เขาจะกลับไปเก็บของที่เรือนพักตัวเอง แล้วไปหาแม่นางน้อยลู่เสี่ยวชิง เจ้าหนูเซี่ยหลิวฮุย และศิษย์ฝ่ายในหวังเจิ้นชวน สิ่งที่เขารับปากไว้ก็ควรทำให้สำเร็จ!
ที่พักของจื่อฉางเหออยู่ในเขตเรือนพักส่วนตัวของผู้อาวุโส บรรยากาศเงียบสงบ มีป่าไม้ ศาลาพักผ่อน สะพานเล็ก ๆ ลำธาร สัตว์อสูร... ทิวทัศน์งดงามทุกย่างก้าว!
ทว่าในสายตาคุณชายตระกูลใหญ่อย่างเซี่ยงเส้าหยุน กลับมองว่าธรรมดาสามัญ!
"เรือนพักผู้อาวุโสก็โทรมแค่นี้แหละ!" เซี่ยงเส้าหยุนยืนอยู่ริมสระน้ำ ส่ายหน้าถอนหายใจ
เมื่อคนเรามีวิสัยทัศน์กว้างไกล ความรู้สึกต่อสิ่งที่เห็นย่อมแตกต่างออกไป!
"ใครบังอาจมาปากดีแถวนี้!" เสียงตวาดด้วยความไม่พอใจดังขึ้น
เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ "ปลาหมอตายเพราะปากหรือนี่ ซวยจริง ๆ!"
เขาหันไปมองเจ้าของเสียง แววตาพลันเย็นชาลง "เป็นเจ้านังตัวแสบนี่เอง!"
"บังอาจ! เจ้าเป็นตัวอะไร กล้าเรียกคุณหนูอย่างข้าแบบนี้ รนหาที่ตาย!" หญิงสาวนางนั้นด่ากราด สะบัดแส้ยาวดุจงูฉกเข้าใส่เซี่ยงเส้าหยุน
นางลงมืออย่างโหดเหี้ยม แส้นี้แฝงพลังดารา หากโดนหน้าเข้าไป หน้าคงแหกยับเยิน!
โชคดีที่เซี่ยงเส้าหยุนไม่ใช่คนเดิมเมื่อวันวาน เนตรสังเกตการณ์ทำงานทันที มองเห็นทิศทางของแส้ชัดเจน คว้าหมับจับปลายแส้ไว้ได้
"ปล่อยมือ!" เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนก้อง ออกแรงกระชากแส้กลับมา
นางคาดไม่ถึงว่าเซี่ยงเส้าหยุนจะตอบโต้เร็วปานนี้ ตั้งตัวไม่ทัน แส้หลุดมือ ร่างถลาไปข้างหน้า ร่วงลงสู่สระน้ำข้าง ๆ
ตูม!
นางเสียหลัก ตกลงไปในน้ำเต็ม ๆ
"ฮ่าฮ่า นังตัวแสบ กรรมตามสนองแล้วสินะ!" เซี่ยงเส้าหยุนหัวเราะร่าอย่างสะใจ
หญิงสาวที่ตกน้ำป๋อมแป๋มอยู่ตรงหน้า คือลี่หงเอ๋อร์ที่เคยฟาดแส้ใส่หน้าเขาจนเป็นแผลนั่นเอง!
ด้วยเหตุนี้ พอเห็นนางซวย เซี่ยงเส้าหยุนจึงอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา!