บทที่ 18 น้ำยาผสม
บทที่ 18 น้ำยาผสม
สมุนไพรระดับหนึ่งถึงสามเรียกว่า "สมุนไพรแก่" ซึ่งต้องมีอายุการเจริญเติบโตอย่างน้อยหนึ่งถึงสามร้อยปี ส่วนสมุนไพรที่มีอายุสี่ถึงหกร้อยปีเรียกว่า "สมุนไพรวิญญาณ" และหากเกินหกร้อยปีขึ้นไปจะถูกขนานนามว่า "ราชาโอสถ"!
หญ้าผสานโลหิตคือสมุนไพรวิญญาณระดับหก หมายความว่ามันต้องเติบโตอย่างน้อยหกร้อยปีจึงจะโตเต็มที่ เป็นสมุนไพรวิญญาณชั้นดีในการรักษาบาดแผล มูลค่ามหาศาล คนธรรมดายากจะเสาะหาพบ เพราะมันมักเติบโตในป่าดงดิบอันตรายที่มีสัตว์อสูรระดับสูงคอยพิทักษ์!
ตำหนักอู่ถังเป็นเพียงสถานที่ฝึกยุทธ์ในตำบลเล็ก ๆ แม้จะมียอดฝีมือขอบเขตพลังคุ้มกาย แต่การจะหาสมุนไพรวิญญาณชั้นดีอย่างหญ้าผสานโลหิตมาครอบครองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!
"ท่านผู้ดูแล ข้าจะไปป่วนท่านเล่นทำไม ดูหน้าข้าสิ แตกยับเยินขนาดนี้! ถ้าไม่มีหญ้าผสานโลหิต แล้วมีสมุนไพรวิญญาณรักษาแผลตัวไหนดีที่สุด เอาออกมาให้ข้า ข้าจะใช้เดี๋ยวนี้!" เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวอย่างจนใจ
เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าสถานที่เล็ก ๆ อย่างตำหนักอู่ถัง การจะมีสมุนไพรวิญญาณระดับสูงไว้ในครอบครองนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
ต่อให้มี เหล่าผู้อาวุโสก็คงเก็บไว้ใช้เอง ไม่เอามาวางขายในหอโอสถเช่นนี้หรอก!
ผู้ดูแลมองรอยแผลบนใบหน้าเซี่ยงเส้าหยุนแล้วจึงเลิกถือสาหาความเรื่องเมื่อครู่ รีบตอบกลับว่า "ที่นี่ไม่มีสมุนไพรวิญญาณระดับสูง แต่สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำอย่างดอกฟื้นฟูพอจะมีอยู่บ้าง!"
"ดอกฟื้นฟู สมุนไพรวิญญาณอายุแค่สี่ร้อยปี สรรพคุณด้อยกว่าหญ้าผสานโลหิตตั้งเยอะ! แต่ก็เอาเถอะ พอถูไถได้!" เซี่ยงเส้าหยุนบ่นอย่างไม่พอใจ
"เจ้าหนู ปากกล้านัก ดอกฟื้นฟูอยู่ที่เคาน์เตอร์ทางโน้น ไปดูก่อนเถอะ!" ผู้ดูแลเริ่มเอือมระอากับวาจาโอหังของเซี่ยงเส้าหยุนเต็มที!
เซี่ยงเส้าหยุนรีบเดินไปดู เห็นดอกไม้สีเขียวเข้มในกล่องหยกโปร่งใสเปล่งประกายระยิบระยับ นี่คือดอกฟื้นฟูที่มีสรรพคุณรักษาบาดแผล!
ขณะที่เซี่ยงเส้าหยุนกำลังจะหยิบมันขึ้นมา สายตาก็เหลือบไปเห็นราคาที่ระบุไว้บนกล่องหยก ถึงกับต้องเดาะลิ้น "ห้าพันคะแนน หรือผลึกวิญญาณระดับต่ำห้าก้อน!"
ไม่กี่วันมานี้ เซี่ยงเส้าหยุนได้ศึกษารายละเอียดเกี่ยวกับตำหนักอู่ถังมาบ้างแล้ว คะแนนแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญทองในโลกภายนอกได้ กล่าวคือห้าพันคะแนนมีค่าเท่ากับห้าพันเหรียญทอง ส่วนผลึกวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อนแลกได้หนึ่งพันเหรียญทอง ผลึกวิญญาณระดับต่ำห้าก้อนจึงมีค่าเท่ากับห้าพันคะแนน!
มูลค่ามหาศาลขนาดนี้ แม้แต่ตระกูลทั่วไปยังยากจะจ่ายไหว!
เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าสมุนไพรวิญญาณระดับต่ำจะมีราคาสูงปานนี้!
ทว่าความตกใจก็ปรากฏเพียงวูบเดียว เมื่อก่อนเขาเคยใช้สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำแบบนี้เป็นอาหารให้สัตว์อสูรเสียด้วยซ้ำ!
"เจ้าหนู แม้เจ้าจะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสจื่อ แต่เจ้าคงไม่มีคะแนนถึงห้าพันแต้มหรอกกระมัง! ข้าว่าบาดแผลบนหน้าเจ้า กลับไปหาผู้อาวุโสจื่อเถอะ ท่านน่าจะมีสมุนไพรรักษาแผลอยู่บ้าง!" ผู้ดูแลจำเซี่ยงเส้าหยุนได้ จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
เซี่ยงเส้าหยุนโบกมือ ไม่ตอบรับคำของผู้ดูแล แต่กวาดสายตามองสมุนไพรมากมายที่เรียงรายอยู่ในหอโอสถอย่างรวดเร็ว!
"เถาวัลย์งูเหิน สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ เพิ่มความเร็ว สร้างภาพลวงตาท่างูเลื้อย"
"ดอกดาราจันทร์ สมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ รูปร่างดั่งจันทร์ สีสันดุจบึงน้ำ เพิ่มพูนพลังดาราได้อย่างมหาศาล"
"หญ้าสามลักษณ์ สมุนไพรวิญญาณระดับกลาง เสริมสร้างร่างกาย เพิ่มพลังต่อสู้สามเท่าชั่วคราว!"
……
......
เซี่ยงเส้าหยุนเพียงกวาดตามองชื่อสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ ก็รู้ถึงสรรพคุณและประโยชน์ของพวกมันได้ทันที!
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขายังไม่มีปัญญาซื้อหาสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ได้ เขาจึงตัดใจเดินไปยังโซนสมุนไพรแก่!
ที่นี่รวบรวมสมุนไพรแก่อายุหนึ่งถึงสามร้อยปี แม้สรรพคุณจะไม่เทียบเท่าสมุนไพรวิญญาณ แต่ยามนี้เขาทำได้เพียงเลือกของแก้ขัดไปก่อน รักษาแผลให้หายสำคัญที่สุด!
"สมุนไพรแก่สู้สมุนไพรวิญญาณไม่ได้ แต่หากนำสมุนไพรแก่หลายชนิดมาผสมกันแล้วหลอมเป็นโอสถเม็ด หรือปรุงเป็นน้ำยา สรรพคุณย่อมไม่ด้อยไปกว่าสมุนไพรวิญญาณ!" เซี่ยงเส้าหยุนคิดในใจ
ไม่นาน เขาก็เลือกสมุนไพรแก่ได้สามชนิด ได้แก่ เถาวัลย์ห้ามเลือดร้อยปี หญ้าสมานผิวสองร้อยปี และดอกไร้รอยแผลสามร้อยปี!
เพียงแค่สมุนไพรแก่สามต้น ก็ผลาญคะแนนเขาไปถึงแปดร้อยแต้ม นี่ขนาดยังลดราคาให้สองส่วนแล้วนะ!
เดิมคิดว่าคะแนนหนึ่งพันแต้มจะทำให้กินอิ่มนอนหลับได้ตลอดทั้งปี แต่ตอนนี้เหลืออยู่แค่ร้อยกว่าแต้ม หากจะแลกอาวุธธรรมดาสักชิ้น เกรงว่าคะแนนคงเกลี้ยงกระเป๋า!
ทว่าเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้ป้ายหยกจ่ายคะแนนซื้อสมุนไพรแก่ทั้งสามต้นทันที
"นี่ป้ายหยกจากหอขีดจำกัด ไม่เลว ไม่เลว ข้านึกว่าผู้อาวุโสจื่อมอบให้เจ้าเป็นการส่วนตัวเสียอีก ดูท่าเจ้าคงผ่านห้องขีดจำกัดห้องแรกมาได้จริง ๆ สินะ!" ผู้ดูแลหอโอสถมองป้ายหยกของเซี่ยงเส้าหยุนแล้วยิ้มอย่างเป็นกันเอง
อัจฉริยะที่ทะลวงขีดจำกัดได้ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์ไร้ขอบเขต!
"ท่านผู้ดูแลชมเกินไปแล้ว!" เซี่ยงเส้าหยุนถ่อมตัว แล้วกล่าวต่อว่า "รบกวนท่านผู้ดูแลขอยืมอุปกรณ์บดยาให้ข้าหน่อยเถิด!"
คำขอเล็กน้อยเพียงนี้ ผู้ดูแลย่อมยินดีจัดหาให้เซี่ยงเส้าหยุน
เมื่อได้อุปกรณ์บดยามาแล้ว เซี่ยงเส้าหยุนก็โยนสมุนไพรแก่ทั้งสามต้นลงไปบดผสมทันที
ผู้ดูแลมองการกระทำของเซี่ยงเส้าหยุนด้วยความประหลาดใจ คิดในใจว่า "หรือเจ้าเด็กนี่จะรู้วิธีปรุงโอสถหรือผสมน้ำยา?"
เซี่ยงเส้าหยุนไม่ได้รู้วิชาหลอมโอสถ แต่เรื่องการผสมน้ำยานั้นเขาถนัดนัก เพราะเขาถูกบิดาจับแช่น้ำยามาตั้งแต่เด็ก ซึมซับความรู้มาไม่น้อย!
สมุนไพรแก่สามต้นถูกบดละเอียดจนเข้ากัน จากนั้นเขาใช้ผ้าขาวบางห่อเศษสมุนไพรไว้ กลายเป็นลูกประคบยาขนาดย่อม!
เสร็จแล้ว เซี่ยงเส้าหยุนก็นำลูกประคบยานั้นมาทาบลงบนใบหน้า ออกแรงบีบจนน้ำยาค่อย ๆ ซึมออกมา
ซี๊ด!
ยามที่เซี่ยงเส้าหยุนบีบลูกประคบลงบนหน้า ความเจ็บปวดทำให้เขาต้องสูดปากด้วยความซีดเสียว!
"ลี่หงเอ๋อร์ หนี้แค้นหนึ่งแส้นี้ คุณชายไม่มีวันลืม!" เซี่ยงเส้าหยุนคำรามในใจ
น้ำยาสมุนไพรไหลซึมลงสู่บาดแผล ความรู้สึกเย็นสดชื่นเข้ามาแทนที่ ความเจ็บปวดมลายหายไปกว่าครึ่ง รู้สึกสบายขึ้นมากโข!
เซี่ยงเส้าหยุนถือโอกาสนั่งพักในหอโอสถ รอให้น้ำยาซึมเข้าสู่บาดแผลจนหมดเสียก่อน!
ครึ่งชั่วยามผ่านไป เซี่ยงเส้าหยุนรู้สึกคันยุบยิบที่ใบหน้า จึงนำลูกประคบออก
ผู้ดูแลที่คอยสังเกตการณ์เซี่ยงเส้าหยุนมาตลอดอุทานขึ้นเบา ๆ "แผลตกสะเก็ดเร็วปานนี้เชียวรึ?"
ได้ยินดังนั้น เซี่ยงเส้าหยุนก็ลองลูบแผลดูเบา ๆ สัมผัสได้ว่าแผลสมานตัวตกสะเก็ดแล้ว อารมณ์ดีขึ้นทันตา "ดูท่าสมุนไพรผสมสูตรนี้จะได้ผลดีไม่เลว!"
กล่าวจบ เขาประสานมือคารวะผู้ดูแล แล้วเดินออกจากหอโอสถไป!
แผลของเขาคงไม่หายดีในทันที แต่มั่นใจว่าไม่เกินสองสามวันจะกลับมาหล่อเหลาเหมือนเดิมแน่นอน
จากนั้น เขาจึงมุ่งหน้าไปยังหอศาสตรา
หอศาสตราสมกับเป็นคลังแสงอาวุธ ที่นี่เต็มไปด้วยอาวุธนานาชนิด ทั้งดาบ กระบี่ ทวน สามง่าม พลอง... รูปแบบหลากหลาย ระดับชั้นแตกต่างกันไป ทำเอาลายตาไปหมด!
"กระบี่ปลาคราม อาวุธกระบี่ระดับสองขั้นต้น มูลค่าห้าร้อยแปดสิบคะแนน"
"ทวนลายเพลิง อาวุธทวนระดับสองขั้นกลาง มูลค่าเจ็ดร้อยห้าสิบคะแนน"
"ดาบรอยเขี้ยว อาวุธดาบระดับสามขั้นต้น มูลค่าหนึ่งพันแปดร้อยคะแนน!"
……
......
อาวุธไม่เหมือนสมุนไพร อาวุธแต่ละชิ้นต้องใช้วัสดุและแรงงานมหาศาล ดังนั้นอาวุธในระดับเดียวกันจึงมีมูลค่าสูงกว่าสมุนไพรมากนัก!