ตอนที่ 18-32 หัวใจยมโลก

หัวใจของลินลี่ย์สั่นสะท้าน

พระยายมราช?

ลินลี่ย์รู้ว่าแต่ละกฎธาตุหรือวิถีมีมหาเทพผู้ทรงอำนาจเจ็ดคนมีมหาเทพชั้นสูงหนึ่งคน มหาเทพชั้นกลางสอง และมหาเทพน้อยอีกสี่!  เจ็ดกฎธาตุและสี่วิถีใหญ่  รวมทั้งหมดมีมหาเทพชั้นสูงเพียงสิบเอ็ด และมหาเทพชั้นสูงเหล่านี้ยังคงเป็นหัวหน้ามหาเทพ! พวกเขาเป็นสุดยอดราชาของกฎธาตุหรือวิถีเหล่านั้นเป็นเหมือนผู้นำ!

พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรองจากระดับจอมเทพ

สำหรับจอมเทพพวกเขาเป็นคนของวิถีต่างๆพวกเขาไม่มีอารมณ์แบบมนุษย์ทั้งไม่แทรกแซงการต่อสู้และการรบ  พวกเขาไม่นับว่าเป็นคน  ดังนั้นสิบเอ็ดหัวหน้าเทพอาจนับได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงสุดในจักรวาล

และจากสิ่งที่เจนนาเวย์พูด ดูเหมือนว่าหัวหน้าสี่มหาเทพของสี่พิภพชั้นสูงทรงพลังที่สุดในบรรดาหัวหน้ามหาเทพทั้งสิบเอ็ด  ใครๆ ก็สามารถนึกได้ว่าสถานะของพระยายมราชผู้นั่งอยู่บนบัลลังก์นี้มากมายขนาดไหน!  จึงเป็นเรื่องน่าขันที่เอามหาเทพบลัดริจมาอ้างต่อหน้านาง!

“ท่านมหาเทพ”  บีบีที่อยู่ใกล้พูดอย่างแตกตื่นเช่นกัน“พี่ใหญ่ข้า, เขา..”

“หุบปากเจ้าซะ” พระยายมนั่งอยู่บนบัลลังก์ของนางและกล่าวอย่างเยือกเย็น บีบีรู้สึกถึงแรงกดดันกดลงบนตัวเขาจนเขาไม่อาจพูดได้  “การตัดสินที่ข้าทำไปแล้วถือเป็นเด็ดขาดรางวัลและการลงทัณฑ์หักกลบล้างกัน ข้าจะไม่ช่วยเจ้า”

ลินลี่ย์เงยหน้ามองดูพระยายมบนบัลลังก์

นางยังอยู่อยู่ในชุดสีม่วงยาวและผมยาวของนางสีแดงดุจโลหิต สตรีผู้นี้งดงามใบหน้าสง่างาม...แต่รัศมีที่แผ่ออกจากตัวนางทำให้ลินลี่ย์ไร้พลัง นี่คือหนึ่งในสี่หัวหน้ามหาเทพของสี่พิภพชั้นสูง..พระยายมราชหัวหน้าของเหล่ามหาเทพในยมโลก! สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังสุดยอดไร้เทียมทาน!

“ท่านมหาเทพ!  ถ้าอย่างนั้นน้องชายกับข้าขออำลา”  ลินลี่ย์ลุกขึ้นยืน แต่ยังคงโค้งคำนับ

“อืม..”พระยายมราชรับรู้อย่างสงบ

บีบีหันมาจ้องมองลินลี่ย์อย่างช่วยไม่ได้เขาคุยในใจกับลินลี่ย์อย่างลนลาน “พี่ใหญ่, เราจะไปกันตอนนี้หรือ?”

“ใช่แล้ว, เราจะไปกันเดี๋ยวนี้! การตัดสินของมหาเทพถือเป็นเด็ดขาดสิ่งที่เราต้องทำก็คือฉวยเวลาทุกขณะและรีบไปหามหาเทพยมโลกคนอื่น”  ลินลี่ย์พูดทางใจ  เขาขอร้องพระยายมราชซ้ำแล้วซ้ำเล่า  แต่ไม่สามารถเปลี่ยนใจนางได้เลยสักนิด  “พระยายมราชนี้ไม่ยินดีจะช่วยเรา  แต่ข้าไม่เชื่อว่าอีกหกคนจะเป็นเหมือนกัน!”

ไม่มีทางที่ลินลี่ย์จะยอมแพ้!

เมื่อเขาคิดว่าบิดาของเขาเยล จอร์จและคนอื่นต้องมีชีวิตอยู่ในอันตรายเป็นตายขนาดไหนลินลี่ย์รู้สึกตื่นตระหนก!  พวกเขาตายในทวีปยูลาน  แต่นั่นไม่ใช่ความตายที่แท้จริง  เนื่องจากวิญญาณของพวกเขายังรอดอยู่ แต่การตายในยมโลกก็หมายความว่าวิญญาณของพวกเขาจะสลายไปเหมือนกับปู่เดลินจะไม่มีทางกลับมามีชีวิตอีกต่อไป!

ลินลี่ย์ไม่ยินยอมยืนดูวิญญาณของพวกเขาสูญสลายไป!

ต่อให้เขาต้องเสี่ยงชีวิต เขาก็ต้องช่วยพวกเขาให้ได้

ลินลี่ย์มองดูพระยายมที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง  “เราไปกันเถอะ”

ลินลี่ย์และบีบีคำนับพระยายมราชอย่างสุภาพ  จากนั้นกลับหลังก้าวเดินออกไปนอกตำหนัก สำหรับงูทองยักษ์และอสรพิษเงินรวมทั้งอาร์เธอร์และบิลลี่ย์พวกเขามองดูลินลี่ย์กับบีบีจากไปต่างก็มีสีหน้าแตกต่างกันไป งูทองยักษ์และอสรพิษเงินสองสามีภรรยาได้แต่หัวเราะเย็นชา

“รอเดี๋ยว” เสียงเย็นชาดังขึ้นทันที

ลินลี่ย์กับบีบีเดินไปจนจะถึงประตูทางออกตำหนักอยู่แล้วชะงักเท้าทันที  ลินลี่ย์หันหน้ากลับมามองพระยายมราชด้วยความประหลาดใจและดีใจอยู่ในแววตา  ดวงตาลินลี่ย์มีแววร้อนแรง  “มหาเทพเรียกเรา...เป็นไปได้ไหมว่านางเปลี่ยนใจแล้ว? ทำไมมหาเทพถึงเปลี่ยนใจได้? แต่ครั้งหนึ่งมหาเทพก็เคยเป็นคนธรรมดา บางทีนางอาจเปลี่ยนใจนางก็ได้ มีโอกาสแล้ว!”

ลินลี่ย์เริ่มเครียด

บีบีเงยหน้ามองดูพระยายมราชด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้นเช่นกัน

“ลินลี่ย์,ข้าขอเตือนเจ้าว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องไปหามหาเทพอื่นในยมโลก  เจ้าควรจะกลับไปแดนนรกโดยตรง”  พระยายมราชพูดอย่างเยือกเย็น  แต่ตาของนางยังคงมองพร้อมกับให้ความสนใจสีหน้าอารมณ์ของลินลี่ย์

“ทำไมล่ะ?” ใจของลินลี่ย์สั่นสะท้าน เขารู้สึกไม่ดี

“เมื่อคนธรรมดาตายวิญญาณของพวกเขาจะเข้าสู่ยมโลกและเกิดเป็นภูตผี นี่เป็นส่วนหนึ่งของกฎธรรมชาติ ในขณะที่เครื่องมือควบคุมกฎธรรมชาตินี้ได้กลายเป็นสมบัติที่ล้ำค่าเป็นสุดยอดสมบัติของยมโลกของข้ามีชื่อว่า ‘หัวใจยมโลก’  ถ้าใครปรารถนาจะค้นหาภูตผีพ่อเจ้าหรือสหายเจ้าที่เปลี่ยนสภาพไปแล้ว  ก็ต้องใช้หัวใจยมโลกนี้และหัวใจยมโลกนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้า” พระยายมราชพูดเย็นชา

ลินลี่ย์ได้แต่จ้องมองพระยายมราชอย่างช่วยไม่ได้

หัวใจยมโลก?

ดังนั้นหัวใจยมโลกควบคุมทุกอย่าง สุดยอดสมบัตินี้อยู่ภายในการดูแลควบคุมของพระยายมราช  นี่คือเหตุผลที่แท้จริง

พระยายมราชจ้องมองลินลี่ย์ นางยิ้มมุมปากเล็กน้อย  “ข้าบอกเจ้าแล้ว เนื่องจากการลงโทษข้าจะไม่ช่วยบิดาและสหายของเจ้า ดังนั้น...ลืมเรื่องช่วยพวกเขาไปซะ ต่อให้เจ้าไปขอร้องมหาเทพของยมโลกคนอื่น ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาใช้หัวใจยมโลกข้าคิดว่า..พวกเขาคงไม่กล้าขัดคำสั่งข้า และเจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติพอให้เขาขัดคำสั่งข้าด้วย!”

“ดังนั้นเจ้าตรงกลับไปแดนนรกจะดีกว่า”  พระยายมราชพูดอย่างสงบ

“ปัง!”

ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับว่าสมองของเขาระเบิดจากภายใน  ‘หัวใจยมโลก’  ‘พ่อ’ ‘พี่ใหญ่เยล’ ‘จอร์จ’ หลายอย่างประดังประเดเข้ามาในใจของเขา  ใจของลินลี่ย์ยุ่งเหยิงสับสน  เขาตะลึงอย่างสิ้นเชิง  ดูเหมือนเวลาผ่านไปนาน...ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับว่าเขาอยู่ในความฝันเหมือนกับว่าใจของเขาอยู่ในสภาพตะลึงเหม่อ!

และเขาตื่นตัวทันที!

“ไม่!”  ลินลี่ย์เงยหน้าขึ้นทันทีจ้องมองพระยายมราช  “มหาเทพ!  ท่านจะทำอย่างนี้ไม่ได้!  ท่านมหาเทพ!  ท่านไม่อาจทำอย่างนี้ได้  ถ้าท่านไม่ยินดีจะช่วยพวกเขา ข้า,ลินลี่ย์จะไม่พูดว่าอะไรสักคำ แต่ท่านไม่อาจห้ามมหาเทพอื่นได้ ท่านไม่อาจ  ท่านไม่อาจ!” ลินลี่ย์จมดิ่งอยู่กับความสิ้นหวัง

เมื่อเผชิญกับพระยายมราชเขาไม่สามารถต่อต้านพลังของนางได้หรือขอให้นางทำอะไรได้  ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็คือพูดอย่างไร้กำลัง  ในความสิ้นหวังของเขา เขาลืมพูดด้วยความเคารพ  ถ้าจิตใจของเขากระจ่างเขาจะไม่มีทางทำผิดพลาดอย่างนั้น

บีบีจ้องมองพระยายมราชเช่นกันตาของเขาเต็มไปด้วยแววเหลือเชื่อ

“นี่คือการลงโทษพวกเจ้า” พระยายมราชพูดอย่างสงบ

“มหาเทพ!” บีบีก้าวเข้ามาทันที

“บังอาจ!” มีหญิงรับใช้สองคนยืนอยู่ที่ปลายทางของตำหนักหนึ่งในนั้นตะคอกอย่างเย็นชา  “ถอยกลับไป!”

บีบียืนนิ่งกับที่เชิดหน้าจ้องมองพระยายมราช  “มหาเทพ!ท่านคือหัวหน้ามหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน! ใช่แล้ว,ข้าฆ่างูวิญญาณ ไม่ว่านั่นจะใช่ทีน่าหรือเปล่าข้าไม่รู้” บีบีเงยหน้าขึ้น  “ท่านมหาเทพ!  ท่านจัดส่งคนมาทดสอบเราเราจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นการทดสอบ? นางพยายามจะฆ่าข้าแล้วจะไม่ให้ข้าสู้ตอบโต้เชียวหรือ?”

“ปัง!”

บีบีคุกเข่าทันที แต่ศีรษะของเขายังเชิดสูงขณะที่เขาจ้องมองพระยายมราช  “ข้าไม่เชื่อว่าข้าผิดถ้าท่านพระยายมราชรู้สึกว่าข้าผิด อย่างนั้นก็เชิญลงโทษข้าได้  แค่ลงโทษข้าตรงๆ  ไม่ใช่พี่ใหญ่ของข้าเป็นข้าที่ฆ่างูวิญญาณ  ข้าทำจริงๆ  และข้าจะยอมรับการลงโทษในการกระทำนั้นพี่ใหญ่ข้าไม่เกี่ยว!  เอาเลย ถ้าท่านต้องการฆ่าข้า  อย่างนั้นก็ฆ่าเลย”  บีบีเชิดศีรษะตรงจ้องมองมหาเทพด้วยท่าทางดื้อรั้น

ลินลี่ย์ได้ยินเช่นนี้ถึงกับตะลึง

อาร์เธอร์และบิลลี่ย์ที่อยู่หน้าตำหนักจ้องมองบีบีด้วยความทึ่ง แม้แต่งูทองยักษ์และอสรพิษเงินเก้าหัวสองสามีภรรยาก็ยังตะลึง

“ดีมาก” พระยายมราชมองมาทางบีบีอย่างสงบ

“ปัง!”

พลังที่น่ากลัวและเสียงหวดปะทะดัง ‘ป้าบ’ บีบีกระแทกลงกับพื้นตำหนัก อย่างไรก็ตามบียบียังกำหมัดต้านกับพื้นฝืนเอวตั้งตรง  เขายังคงเชิดหน้าจ้องมองพระยายมราช

“ควั่บ!”

ทันใดนั้นลินลี่ย์รีบมาอยู่ข้างหน้าบีบีทันที  เขาแหงนหน้าขึ้นจ้องมองพระยายมราช “ท่านพระยายมราชเป็นข้าเองที่สั่งบีบีให้ฆ่างูวิญญาณ เวลานั้นเราต้องการได้รับผลสิ้นหวัง แต่งูวิญญาณนั้นขัดขวางเราอยู่ ดังนั้นข้าสั่งให้บีบีฆ่าเขา ขณะที่ข้าจะฉวยโอกาสไปรับผลสิ้นหวังเอง!บีบีแค่รับฟังคำสั่งข้า”

“บีบี”  ลินลี่ย์ตะโกนบอกเขาทางใจ  “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?  เมื่อเจ้าตาย เจ้าจะไม่มีแม้แต่ร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ทิ้งเอาไว้  เจ้าจะตายจริงๆ  นินนี่จะทำยังไง?  ไอน่าลูกสาวเจ้าจะทำยังไง?  และเบรุตคงจะหัวใจสลายเช่นกัน”

“พี่ใหญ่” บีบีมองดูลินลี่ย์

“หุบปากซะ อย่าพูดอะไรอีกต่อไป” ลินลี่ย์ตะโกนในใจ

บีบีตะกุกตะกัก แต่ในที่สุดเขาได้แต่เงียบอยู่

ลินลี่ย์เงยหน้ามองดูพระยายมราชผู้นั่งอยู่เหนือศีรษะเขา  รัศมีที่ไร้เทียมทานเพียงพอต่อการหวาดผวา  ลินลี่ย์จ้องมองพระยายมราช  “ท่านมหาเทพ!  ทัณฑ์ก็ส่วนลงทัณฑ์  รางวัลก็ส่วนรางวัลจะหักกลบลบล้างกันได้อย่างไร?  ข้ายินดีรับการลงโทษ!  ข้าเพียงขอร้องท่านมหาเทพช่วยบิดาข้าและพี่น้องของข้า ต่อให้ท่านต้องการฆ่าข้าก็ตาม ข้าจะไม่บ่นว่าแม้แต่คำเดียว!

ฆ่าลินลี่ย์?

บีบีหันควั่บทันที จ้องมองลินลี่ย์ที่ยืนนิ่งกับที่หลังของเขาตั้งตรง

“อะไรกัน?” อาร์เธอร์และบิลลี่ย์จ้องมองอย่างเหลือเชื่อ  ขณะที่งูทองยักษ์และอสรพิษเงินและลูกๆทั้งเก้าจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความทึ่ง

“พี่ใหญ่, ท่านจะทำอะไร?!”  บีบีตะโกนอย่างแตกตื่น

“บีบี!  ถ้าข้าถูกฆ่าตาย  ข้ายังมีร่างแยกธาตุไฟรั้งอยู่ที่ทวีปยูลาน  แม้ว่าข้าจะไม่สามารถกลายเป็นสุดยอดฝีมือชั้นสูงได้โดยอาศัยร่างแยกธาตุไฟ  แต่เพื่อพ่อของข้าและพี่น้องของข้า ต่อให้ไม่ได้เป็นสุดยอดฝีมือชั้นสูงจะเป็นไรไป?”  บีบีคุยทางใจ “แต่ถ้าพ่อของข้าและพี่น้องของข้าจะต้องมาจบลงเพราะวิญญาณสลายและถูกทำลายในยมโลก  ต่อให้ข้ากลายเป็นยอดฝีมือระดับเบรุตข้าคงไม่มีทางสงบสุขได้และคงเสียใจไปตลอดชีวิต!  ครั้งหนึ่งปู่เดลินเพื่อประโยชน์ของข้าแล้วเขายอมให้วิญญาณแหลกสลาย  พี่น้องของข้าพ่อของข้า พวกเขายังมีความหวัง ข้าไม่ยอมเสียพวกเขาไปแค่เพียงเพื่อให้ตนเองเป็นสุดยอดฝีมือชั้นสูงเป็นแน่!”

บีบีตะลึง

“ถ้าข้าทำให้ครอบครัวและสหายทุกคนมีชีวิตได้  ต่อให้ข้าสูญเสียความรุ่งเรืองและอำนาจไปจะเป็นไรไป?”

ลินลี่ย์เชิดหน้ามองดูพระยายมราช

“รางวัลส่วนรางวัล ลงทัณฑ์ส่วนลงทัณฑ์?” พระยายมราชทบทวนคำพูดเหล่านี้และจากนั้นจ้องมองลินลี่ย์  “ลินลี่ย์!  อนาคตของเจ้าไม่มีขีดจำกัดเจ้ายินดีจะยอมสละศักยภาพในอนาคตเพื่อประโยชน์ของภูตผีที่อ่อนแอเหล่านั้นหรือ?”  คำพูดของพระยายมราชทำให้ลินลี่ย์ตัวสั่น

เห็นได้ชัด...

พระยายมราชรู้ว่าลินลี่ย์มีร่างแยกอีกร่างหนึ่งอยู่ในพิภพอื่น

“ข้ายินดี” ลินลี่ย์เชิดหน้า

บางครั้งคนผู้หนึ่งต้องรักษาปณิธานเอาไว้  บางครั้งคนๆ หนึ่งก็ต้องยอมสละสิ่งเหล่านั้นไป

วันนี้เขายอมละทิ้งความตั้งใจก็หมายความว่าเขาจะไม่มีทางกลายเป็นสุดยอดฝีมือชั้นสูงได้อีกเลย  อย่างไรก็ตาม เขาจะมีครอบครัวของเขาและมีสหายที่มีชีวิตยืนยาว  นี่ก็ทำให้ลินลี่ย์พอใจแล้ว ที่สำคัญเป็นการยากที่ชีวิตจะได้ความสมบูรณ์แบบทุกอย่าง!

พระยายมราชจ้องมองลินลี่ย์จากนั้นพูดอย่างสงบ  “เจ้ายินดียอมสละ  แต่..ข้าไม่เห็นด้วย”

ลินลี่ย์ที่เตรียมตัวเตรียมใจแล้วถึงกับตะลึง

“เจ้ารู้สึกว่ารางวัลและการลงทัณฑ์ไม่อาจหักกลบลบกันและกันได้  แต่เท่าที่ข้ากังวล นั่นควรทำได้  นี่คือกฎที่ข้าตั้งไว้แล้ว  สิ่งที่เจ้าต้องทำก็คือเชื่อฟังกฎของข้า!” พระยายมราชหัวเราะเย็นชาขณะที่นางมองมาที่ลินลี่ย์เหมือนกับว่านางกำลังมองดูมดที่ดิ้นพล่าน

บีบีลุกขึ้นยืนทันที

“มหาเทพ...”

ลินลี่ย์เหยียดมือห้ามเขาขณะที่ตะโกนทางใจ  “บีบี!”  หน้าบีบีเขียวคล้ำ เขาหันไปมองลินลี่ย์

“ผลของการล่วงละเมิดมหาเทพคือตายอย่างสูญเปล่า  เข้าใจไหม?” ลินลี่ย์บอกทางใจ

ลินลี่ย์เงยหน้ามองมหาเทพ เขากล่าวคำเดียวและประโยคเดียว “ท่านมหาเทพ...ไม่มีความหวังอย่างสิ้นเชิงใช่ไหม?”  เมื่อลินลี่ย์คิดถึงความเศร้าโศกของบิดาของเขาที่มีชีวิตมาหลายปีและเหตุการณ์ที่เขาตายโดยแก้แค้นให้มารดาลินลี่ย์ไม่สำเร็จ..และกรณีที่พี่ใหญ่เยลใจสลายจนถึงกับขอให้เรย์โนลด์ฆ่าเขา...ลินลี่ย์รู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อเขาคิดถึงบิดาและสหายของเขา

“พี่ใหญ่”  บีบีมองดูลินลี่ย์และรู้สึกเศร้า

“ท่านมหาเทพ!” ทันใดนั้นอาร์เธอร์ที่อยู่ใกล้ๆเอ่ยปากขึ้น  “ท่านมหาเทพ! สงครามมหาพิภพเพิ่งเริ่มได้ไม่นานไม่ใช่หรือ?  ท่านบอกว่าถ้าแม่ทัพถูกฆ่า...ทำไมไม่ทำการเปลี่ยนแปลงตรงนั้นสักหน่อยเล่า?”

“โอว?”

พระยายมราชถึงกับหัวเราะได้  “อาร์เธอร์!  เจ้าฉลาดจริงๆ ข้าเกือบลืมสนิท”  และจากนั้นนางหันไปมองลินลี่ย์กับบีบี  “ลินลี่ย์!  ข้ามีข่าวดีจะบอกเจ้า  เจ้าต้องการช่วยบิดาและสหายเจ้าใช่ไหม?  ยังมีความหวังอยู่บ้างยังมีความหวังอีกเล็กน้อย”

ลินลี่ย์และบีบีเงยหน้ามองดูพระยายมราชทั้งคู่

“ความหวัง?” ลินลี่ย์รู้สึกมีไฟกระตือรือร้นอยู่ในใจ

พระยายมราชกล่าว “เจ็ดโลกธาตุศักดิ์สิทธิ์และสี่พิภพใหญ่ ในระหว่างดินแดนเหล่านี้จะมีมหกรรมสำคัญเกิดขึ้นทุกล้านล้านปี  นั่นคือสงครามมหาพิภพ”

หัวใจของลินลี่ย์สั่นทันที

สงครามมหาพิภพ เขาเคยได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ทั้งหมดที่เขารู้ก็คือการสู้รบระหว่างสองพิภพเป็นเรื่องที่มีความรุนแรงมาก สงครามนั้นส่งผลให้จำนวนของยอดฝีมือระดับสูงลดลงไปมาก

“และตอนนี้โลกธาตุมืดศักดิ์สิทธิ์และโลกธาตุแสงศักดิ์สิทธิ์กำลังอยู่ในช่วงสงครามมหาพิภพ!  โลกธาตุมืดศักดิ์สิทธิ์อยู่ฝ่ายเดียวกับยมโลกของข้า!  ลอร์ดทาร์ทารัสแห่งยมโลกเท่านั้นที่มีคุณสมบัติจะเข้าร่วมได้   เพื่อสนับสนุนพวกเขากฎสงครามมหาพิภพระบุไว้ว่าถ้าพวกเขาสามารถฆ่าผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูได้สิบคนพวกเขามีสิทธิ์ขอมหาเทพฝ่ายพวกเขาได้  เจ้าสามารถขอให้มหาเทพสร้างสมบัติมหาเทพให้เจ้าจะเป็นพลังโจมตี หรือพลังป้องกันการโจมตีวัตถุ หรือป้องกันพลังวิญญาณ  เจ้าสามารถเลือกได้เองตามที่เจ้าต้องการ  มหาเทพจะทำให้เจ้าได้สำเร็จอย่างแน่นอน!”

“แต่แน่นอนว่าเจ้าสามารถใช้คำขอก่อนหน้านี้ได้”  พระยายมราชกล่าว “ตอนนี้เจ้าต้องไปช่วยฝ่ายโลกธาตุมืดศักดิ์สิทธิ์  ถ้าเจ้าฆ่าผู้บัญชาการได้คนหนึ่ง  ข้าจะช่วยเจ้าหาครอบครัวหรือสหายของเจ้าหนึ่งคนและคืนความทรงจำให้พวกเขาอีกด้วย  ถ้าเจ้าฆ่าได้สองคน  ข้าจะช่วยเจ้าสองคน  ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยหลายคนเจ้าก็ต้องพยายามอย่างหนักฆ่าผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูหลายคน”

ตาของลินลี่ย์เป็นประกายทันที

“ตกลง” ลินลี่ย์รีบกล่าว

“อย่าใจร้อน ข้าลืมเตือนเจ้าไป ในสงครามมหาพิภพ ยอดฝีมือระดับผู้บัญชาการทุกคนมีฝีมือเท่ากับระดับของลอร์ดทาร์ทารัสซึ่งในแดนนรกเรียกกันว่า‘ผู้บัญชาการขุมนรก” พระยายมราชพูดอย่างสงบ “คนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มพวกเขาน่าจะเทียบได้กับเจ้า  ขณะที่ผู้แข็งแกร่งที่สุด...ก็คือเทพชั้นสูงพารากอน

หน้าของลินลี่ย์ชะงักค้างทันที

พวกเขาทุกคนเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับแม่ทัพขุมนรก?  ซึ่งเป็นระดับเดียวกับแม่ทัพ..อย่างรีสเจมหรือเจ้าปราสาทแห่งเกาะมิลัวร์ โมซี่ สำหรับลินลี่ย์จะฆ่ายอดฝีมืออย่างพวกเขาได้หรือ?

“ในสงครามมหาพิภพ ผู้บัญชาการเป็นตำแหน่งระดับสูงธรรมดาพวกเขาเป็นยอดฝีมือชั้นสูงของพิภพต่างๆ” พระยายมราชพูดช้าๆ “ถ้าเจ้าต้องการกลายเป็นผู้บัญชาการคุณสมบัติที่จำเป็นก็คือเจ้าจะต้องเป็นลอร์ดทาร์ทารัสก่อนหรือเป็นเจ้าแคว้นๆ หนึ่ง  ถ้าเจ้าจะฆ่าพวกเขา แต่ไปพบเจอคนที่แข็งแกร่งกว่า..เจ้าก็จบเหมือนกัน”

ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนกับถูกหินใหญ่บดทับลงที่อกของเขาทำให้เขาหายใจลำบาก

เขาต้องการไปสู้

แต่..เขาจะมีความสามารถพอหรือไม่?  คนเหล่านั้นไม่ใช่แค่อสูรเจ็ดดาวเท่านั้น  พวกเขายังเป็นผู้บัญชาการขุมนรก,ลอร์ดทาร์ทารัส สุดยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุด และพวกเขารวมพวกเขาไว้ในกลุ่มพวกเดียวกันบางคนก็แข็งแกร่งเท่ากับเบรุตและดันนิงตัน จะฆ่าพวกเขาน่ะหรือ?

พระยายมราชจ้องมองลินลี่ย์ “นี่แหละคือความหวังที่ข้าบอก เดิมทีการฆ่าผู้บัญชาการฝ่ายศัตรูก็จะมาพร้อมกับรางวัล! แต่เจ้าสามารถใช้ผลงานช่วยคนที่เจ้ารักแทนได้  และผู้บัญชาการแต่ละคนที่เจ้าฆ่า  ข้าจะช่วยคนที่เจ้ารักทีละคน

บีบีจ้องมองมหาเทพด้วยความโกรธ

นี่ไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว!  การฆ่าผู้บัญชาการเป็นความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ แต่พระยายมราชจะยอมช่วยเพียงแค่คนเดียวหรือ? อย่างไรก็ตามถ้าลินลี่ย์ต้องการช่วยกลุ่มคนที่เขารัก  นี่เป็นเพียงทางเดียวเท่านั้น ไม่มีทางเลือกอื่น!

“ถ้าเจ้ากลัวเจ้าจากไปได้ในตอนนี้เลย” พระยายมราชพูดอย่างสงบ

“ข้ายอมรับ!”  ลินลี่ย์เชิดหน้า จ้องมองพระยายมราช

ต่อให้ต้องปีนภูเขาดาบลุยทะเลเพลิงลินลี่ย์จะต้องพยายามทำให้ได้