ตอนที่ 18-16 ภูเขาสิ้นหวัง

พระจันทร์เสี้ยวสีแดงน่าขนลุกลอยอยู่ในท่ามกลางความว่างเปล่า

อสูรโลหะบินผ่านท้องฟ้าอาบแสงสีแดงมองดูน่าสยดสยอง ลินลี่ย์มองผ่านหน้าต่างออกไปข้างนอกเห็นปราสาทปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราวในป่าเขาระยะไกล ที่บริเวณด้านหลังปราสาทบางทีก็มีมังกรบินขนาดยักษ์ฟีนิกซ์อมตะและอสูรเวทระดับเซียนอื่นๆ  อสูรเวทเหล่านี้ถูกเลี้ยงอยู่ในกรง

ภายในอสูรโลหะ

“พี่ใหญ่”บีบีถือแก้วเหล้าจิบไปพลางขมวดคิ้วไปพลาง “เราจะไปภูเขาสิ้นหวังจริงๆหรือ? หนังสือที่ปู่ให้เราก็บอกเอาไว้และกล่าวว่าเป็นที่อันตรายที่สุดในแดนยมโลก  แม้ว่าข้าต้องการผจญภัยเช่นกัน แต่ข้ามีความรู้สึกว่าคำพูดของเซยาท์ไม่น่าเชื่อถือเลย”

“ไม่ว่าคำพูดของเขาจะเชื่อถือได้หรือไม่  เราไม่อาจแน่ใจได้เลย”

ลินลี่ย์วางแก้วเหล้าและหัวเราะอย่างใจเย็น  “เราแค่พูดกับเจ้าแคว้นคนเดียวเท่านั้น  ยมโลกมีเจ้าแคว้นมากกว่าเซยาท์  เมื่อเราไปถึงอีกแคว้นหนึ่ง เราจะถามอีกครั้ง  หลังจากคุยกับเจ้าแคว้นสักหลายคนเราก็สามารถตัดสินใจได้!”

พูดกับเจ้าแคว้นจะใช้เวลาเพียงวันหรือสองวัน  แต่เดินทางไปภูเขาสิ้นหวังต้องใช้เวลาหลายสิบปี

เขาถือแก้วหล้าขณะเดินอยู่หน้าอสูรโลหะ  ลินลี่ย์มองผ่านหน้าต่างอีกครั้งภาพแดนยมโลกยามนี้เป็นยามราตรี ลินลี่ย์ถอนหายใจอย่างมีอารมณ์ “ข้าหวังว่าวิญญาณของท่านพ่อ เยล จอร์จและดิ๊กซี่ยังมีชีวิตอยู่ในดินแดนภูตผี”

จากแคว้นนอร์ทบอนไปภูเขาสิ้นหวังเป็นการเดินทางข้ามเขตแดนแคว้นอื่นถึงหกแคว้นในสองแคว้นนี้ เจ้าแคว้นอยู่ในพื้นที่ห่างไกล ไกลคนละมุม ถ้าลินลี่ย์ต้องไปเยี่ยมเยียนพวกเขา  เขาจะต้องออกนอกเส้นทางไปหลายร้อยล้านกิโลเมตร  ดังนั้นลินลี่ย์ยกเลิกการไปเยี่ยมเยียนพวกเขา

เขาไปเยี่ยมเยียนเจ้าแคว้นอีกสี่แคว้นแทน

ในบรรดาเจ้าแคว้นสี่แคว้นมีเจ้าแคว้นสองคนไม่อยู่ในที่พำนัก เป็นไปได้ว่าพวกเขาเดินทางอยู่ข้างนอก ดังนั้นลินลี่ย์จึงต้องมือเปล่าออกมา แต่กลับพบกับเจ้าแคว้นอีกสองคน คนหนึ่งอยู่ในแคว้นของเขาและต้อนรับลินลี่ย์  แต่เจ้าแคว้นผู้นี้ไม่รู้เรื่องของมหาเทพ

ในขณะที่เจ้าแคว้นอีกคนหนึ่งเขารู้เรื่องของมหาเทพเพียงเล็กน้อย

เขาพูดกับลินลี่ย์  “ลินลี่ย์ เท่าที่ข้ารู้ ลึกลงไปในทะเลบาดาลในเกาะคลื่นฟ้า มีสถานที่อยู่ของมหาเทพ แต่แน่นอนว่า เรื่องที่ข้ารู้ภูเขาสิ้นหวังซึ่งเซยาท์พูดถึงเป็นที่พำนักของมหาเทพเช่นกัน  เพียงแต่ภูเขาสิ้นหวังอันตรายมากเกินไป  จะดีที่สุดถ้าเจ้าไปที่เกาะแทน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ลินลี่ย์รู้สึกขอบคุณและออกมาทันที

ทั่วทั้งยมโลกก่อเกิดจากทวีปขนาดใหญ่แผ่นผืนเดียวซึ่งกว้างใหญ่มากกว่าห้าทวีปของแดนนรกรวมกัน  ในที่สุดของแดนยมโลกนั้นเป็นทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลรู้กันในนามว่าทะเลบาดาล  ทะเลบาดาลไม่มีที่สิ้นสุด  และเกาะคลื่นฟ้าอยู่ลึกไปข้างใน

“ไปเกาะคลื่นฟ้าหรือ?

ลินลี่ย์จงใจส่ายหน้า  “ลำพังการเที่ยวไปทั่วยมโลกก็ใช้เวลาเกือบสองร้อยปีและการเดินทางไปยังทะเลบาดาลและเกาะคลื่นฟ้าอาจต้องใช้เวลาอีกร้อยหรือสองร้อยปี การเดินทางไปเกาะคลื่นฟ้าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามหรือสี่ร้อยปี!”  ลินลี่ย์ลอบถอนหายใจ  “นอกจากนี้ใครจะรู้กันว่าข้าจะสามารถพบกับมหาเทพได้ทันทีที่ข้าไปถึงเกาะคลื่นฟ้า?  ถ้าข้าไม่สามารถพบกับมหาเทพได้ ข้าก็ต้องออกมาและมุ่งหน้าไปยังภูเขาสิ้นหวังและใช้เวลาอีกสามร้อยหรือสี่ร้อยปี! การเดินทางรอบนี้ต้องใช้เวลาถึงเจ็ดหรือแปดร้อยปี  ไม่คุ้ม ไม่คุ้มกันเลย!”

ระดับความอันตรายของเกาะคลื่นฟ้ายังต่ำกว่ามาก  แต่มันไกลเกินไป

เวลา เวลาคือสิ่งที่เขาไม่สามารถเสียไปได้อีกในตอนนี้  ยิ่งเขาสามารถช่วยบิดาของเขาและคนอื่นได้เร็วก็ยิ่งดี  ถ้าใช้เวลามากเกินไป  บิดาของเขา เยลและคนอื่นอาจจะตายจริงๆ

“พี่ใหญ่!ท่านตัดสินใจหรือยัง? เราจะไปภูเขาสิ้นหวังไหม?”  บีบีถาม

“ใช่แล้ว เราจะไปภูเขาสิ้นหวัง อันตรายมากขึ้นบ้างจะเป็นไรไป? อย่างน้อยตอนนี้ข้าแน่ใจว่าภูเขาสิ้นหวังเป็นที่พำนักของมหาเทพแน่นอน  ถ้าเราล้มเหลวในการเดินทางไปภูเขาสิ้นหวัง  อย่างนั้นเราสามารถไปเกาะคลื่นฟ้าได้  ไม่ว่ายังไงเราไม่สามารถเสียเวลาเดินทางอ้อมได้!”  ลินลี่ย์กล่าว

“เฮ้, พี่ใหญ่ดูข้างนอกสิ”  ทันใดนั้นบีบีพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ

ลินลี่ย์มองผ่านโลหะใสออกไปข้างนอกเช่นกัน  เขาเห็นว่าในที่ไกลออกไปเหนือภูเขาสูง  ในอากาศเหนือปราสาทโบราณ  บุรุษสองคนกำลังยืนอยู่กลางอากาศจ้องมองหน้ากันเอง  ทั้งสองคนสวมชุดดำยาวขณะที่คนหนึ่งผมขาวยาวและอีกคนหนึ่งผมม่วงยาว ตลอดทั้งร่างของบุรุษผมม่วงมีประกายไฟฟ้าอยู่ด้วย

ทั้งร่างกระพริบและพุ่งวาบราวกับสายฟ้าต่างแลกการโจมตีกัน

ปัง!

เกิดรอยร้าวใหญ่ในมิติ

“คนทั้งสองนี้แข็งแกร่ง  พวกเขาควรจะมีพลังระดับอสรูรเจ็ดดาว”  ลินลี่ย์ประเมิน

“การเดินทางครั้งนี้น่าเบื่อมาก ทั้งหมดที่เราพบเจอถ้าไม่เป็นเทพแท้ก็เป็นเทพชั้นสูงที่มีฝีมืออ่อนต่อสู้กันเอง  เป็นเรื่องยากที่จะเห็นสุดยอดฝีมือสู้กัน  พี่ใหญ่!เราหยุดดูกันว่าใครจะชนะ!” ตาของบีบีเป็นประกายขณะพูด บีบีค่อนข้างให้ความสนใจการต่อสู้ระหว่างสุดยอดฝีมือ

ลินลี่ย์จนใจ

“เราจะหยุดช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น”  ลินลี่ย์ให้อสูรโลหะหยุดชะงักทันที

ในที่ห่างออกไปสุดยอดฝีมือสองคนกำลังต่อสู้ปะทะกันหลายครั้งแล้ว  พลังของพวกเขาทำให้ท้องฟ้าแยกมิติฉีกเป็นครั้งคราว แต่ในครู่ต่อมาร่างของบุรุษผมขาวหายไปเหมือนเงาลวงตาขณะที่เขาบินไปในขอบฟ้าไกลด้วยความเร็วสูง ส่วนบุรุษผมม่วงก็ไล่ตามไปด้วยความเร็วสูงเช่นกัน

“เฮ้..น่าเบื่อพวกเขาหนีไปแล้วก่อนที่จะมีใครตาย” บีบีพูดพลางถอนหายใจ

“พอเถอะ ไม่ว่าใครจะเป็นจะตาย ตอนนี้เราอยู่ไกลจากภูเขาสิ้นหวังไม่มากแล้ว  เราจะไปถึงที่นั่นในอีกสองสามเดือน  รีบไปเถอะ” ลินลี่ย์ควบคุมอสูรโลหะสั่งให้มันบินต่อไป

“อีกไม่กี่เดือนหรือ?  ว้าว ข้าตั้งตาคอยเลยทีเดียว พวกเขาบอกว่าภูเขาสิ้นหวังเป็นที่อันตราย แต่จะอันตรายจริงๆ หรือ?” ตาของบีบีเป็นประกาย

“เราจะรู้กันเมื่อไปถึงที่นั่น”  ลินลี่ย์หัวเราะ ขณะที่ใจของเขานึกย้อนไปถึงคำอธิบายของภูเขาสิ้นหวังในหนังสือที่เขาอ่าน

ภูเขาสิ้นหวังเป็นภูเขาที่ใหญ่ที่สุดในยมโลก มีความสูงมากกว่าล้านเมตรมีรัศมีโดยรอบมากกว่าหมื่นกิโลเมตร  ภูเขาสิ้นหวังรายล้อมไปด้วยเมฆหมอกสามสีซึ่งมีโซ่ฟ้าดินในแนวรอบภูเขา  กำแพงหมอกไม่อาจสัมผัสได้  เนื่องจากถ้าใครสัมผัสเขาจะต้องประสบหายนะแน่นอน ภูเขาสิ้นหวังเต็มด้วยภยันตรายและคนธรรมดาก็ไม่สามารถเข้าไปได้!

“เมฆหมอกสามสี? โซ่ฟ้าดิน?”

ใจของลินลี่ย์เต็มไปด้วยความสงสัย  คำอธิบายในหนังสือเกี่ยวภูเขาสิ้นหวังมีน้อยนิด เพียงแต่เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าภูเขาสิ้นหวังไม่สามารถเข้าไปได้  และมีอันตรายมาก  ขณะที่เมฆหมอกสามสีและโซ่ฟ้าดินไม่มีการอธิบายรายละเอียด

ลินลี่ย์ใช้เวลาอีกสองสามเดือนฝึกฝนเงียบๆ  เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วสามสิบปีกว่าของการเดินทางร่างแยกศักดิ์สิทธิ์ของลินลี่ย์ยังคงฝึกฝนต่อเนื่อง ขณะที่ร่างหลักช่วยร่างแยกธาตุดินทำสมาธิในกฎธรรมชาติธาตุดิน อย่างไรก็ตามความก้าวหน้าทั้งหมดที่เขาทำในช่วงสามสิบปีนี้ยังไม่เด่นชัดเจน  ตัวอย่างเช่น ร่างแยกธาตุน้ำก็ติดอยู่ที่คอขวดในเคล็ดที่หกนานแล้ว  แต่แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนาน เขาก็ยังไม่ก้าวหน้าและบรรลุผ่านไปเป็นระดับเทพชั้นสูง

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!” บีบีร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “เร็วๆ  ดู ดูนั่น!  ภูเขาสิ้นหวัง  ภูเขาสิ้นหวัง!!!”

ลินลี่ย์นั่งขัดสมาธิอยู่ภายในอสูรโลหะกำลังดื่มด่ำกับการฝึกฝนลืมตาทันที

ควั่บ!

ลินลี่ย์รีบไปอยู่ที่ด้านหน้าอสูรโลหะจ้องมองผ่านอสูรโลหะทันที  ในระยะไกลภูเขาชันสูงตระหง่านปรากฏขึ้น และรายล้อมไปด้วยชั้นแสงสีฟ้าจาง  ดูเหมือนภูเขาสีฟ้า  แต่พอมองใกล้ๆ ลินลี่ย์จึงตระหนักว่าแสงสีฟ้านั้นกระพริบต่อเนื่อง

“สมกับเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในยมโลกจริงๆ”  รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของลินลี่ย์

บีบีลูบคางจากนั้นกล่าวชม “ภูเขาสิ้นหวังสูงจริงๆ ตามหนังสือบอกว่าสูงเป็นล้านเมตร และก่อนจะได้เห็น ข้าสงสัยว่าจะจริงหรือ!”

เมื่อเห็นภูเขาสูงนี้  ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้

ภูเขาในทวีปยูลานบ้านเกิดของเขาสูงหลายหมื่นเมตรเป็นอย่างมาก  ในแดนนรก เขาเห็นภูเขาที่สูงมากมาบ้างซึ่งสูงเป็นแสนเมตร  แต่เขาไม่เคยเห็นภูเขาที่สูงเป็นล้านเมตร

“ภูเขาสิ้นหวัง เรามาถึงแล้ว!”  ลินลี่ย์ถอนหายใจ

“วู้วว.. เรามาถึงที่นี่แล้ว!”  บีบีโห่ร้องดีใจ  “พิโธ่เอ๊ย...สามสิบปีมานี้ข้าเบื่อแทบตาย  ในที่สุดเราก็ทำได้!  ทุกคนบอกว่าภูเขาสิ้นหวังอันตรายมาก  แต่ข้าต้องการดูว่าที่นี่อันตรายแค่ไหนกันแน่  ข้าอยากเห็นว่าข้า..บีบีจะทำอะไรได้บ้าง”

ลินลี่ย์ชำเลืองมองบีบีที่อยู่ข้างๆ  ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ความจริงเป็นเรื่องยากสำหรับบีบีที่เขาจะรู้ตัวว่าอยู่ในอันตราย!

ร่างของบีบีแข็งทนทานจนอาจกล่าวได้ว่าทนกว่าอาวุธประกายเทพ พลังป้องกันวัตุของเขาอาจกล่าวได้ว่าคงกระพันแล้ว ขณะที่พลังป้องกันวิญญาณ..แม้ว่าลินลี่ย์จะไม่แน่ใจ เนื่องจากบีบีสามารถใช้ทักษะเทพธรรมชาติหนูกินเทพ  แต่วิญญาณของบีบีไม่อ่อนแอแน่นอน  และเขายังมีสมบัติประเภทปกป้องวิญญาณ

“อย่าประมาท!  ภูเขาสิ้นหวังเป็นที่พำนักของมหาเทพ  ไม่ว่าเจ้ามีพลังมากเพียงไหนเจ้าจะยิ่งใหญ่กว่ามหาเทพได้หรือ? ทำตัวธรรมดาเข้าไป  ทำตัวธรรมดา!”  ลินลี่ย์หัวเราะ

“มหาเทพจะไม่ลดตัวมาโจมตีข้า  และตราบใดที่ไม่ใช่มหาเทพ  ข้ามีอะไรต้องกลัว?”  บีบีหัวเราะ

แม้ว่าพวกเขาสามารมองเห็นภูเขาสิ้นหวังจากระยะไกล แต่ในความเป็นจริงลินลี่ย์และบีบียังอยู่ห่างจากภูเขาถึงแสนกิโลเมตร  พูดให้ถูกก็คือเพราะภูเขาสิ้นหวังมีความสูงที่เหลือเชื่อจนพวกเขาสามารถเห็นได้จากระยะไกลขนาดนั้น  อย่างไรก็ตามแสนกิโลเมตร..เนื่องจากความเร็วในการบินของอสูรโลหะ  พวกเขาสามารถเดินทางได้ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง

ยิ่งพวกเขาใกล้เข้าไปทั้งลินลี่ย์และบีบียิ่งพบว่าหายใจได้ยากลำบาก

“พี่ใหญ่...มันน่าขันจริงๆ!”  บีบีตะลึงไปอย่างสิ้นเชิง

“โซ่ฟ้าดิน, เมฆหมอกสามสี...อย่างนั้นนี่ก็เป็นอย่างที่หนังสือพูดถึง!”  ลินลี่ย์อดประหลาดใจไม่ได้

ภูเขาสิ้นหวังขณะที่พวกเขาเห็นเมื่อพวกเขาใกล้เข้าไป ให้ความรู้สึกว่าสูงเสียดฟ้าจริงๆ

แต่ไม่ใช่ความสูงของภูเขาสิ้นหวังซึ่งมีความสูงที่น่าประหลาดที่สุด

ภูเขาสิ้นหวังปกคลุมไปด้วยหมอกสิ้นเชิง  ครึ่งล่างของภูเขาคลุมไปด้วยหมอกขาว  ขณะที่ครึ่งบนของภูเขาจะคลุมไปด้วยหมอกเทาส่วนยอดเขาเป็นพื้นที่ๆ คลุมด้วยหมอกม่วง เพราะมีหมอกสีสันต่างกันสามสีล้อม...ไม่มีทางมองเห็นลึกเข้าไปในภูเขาสิ้นหวัง

สิ่งที่แปลกก็คือโซ่ฟ้าดินปรากฏ

พวกเขาเห็น...

สิ่งที่คล้ายน้ำตกที่ไหลจากยอดเขาสิ้นหวังลงข้างล่าง  และนั่นโซ่สายฟ้านับไม่ถ้วนโซ่สายฟ้ามากมายนี้มีขนาดเท่าร่างคนปกคลุมพื้นผิวหมอกมีช่องห่างประมาณเมตรหรือสองเมตรระหว่างโซ่สายฟ้าแต่ละสาย

“โอว..สวรรค์โปรด... โซ่สายฟ้าทุกเส้นยาวเป็นล้านเมตร”  บีบีพูดชื่นชม

ลินลี่ย์ถอนหายใจชื่นชมเช่นกัน  “มิน่าเล่า ถึงได้อธิบายว่าเหมือนกับโซ่ฟ้าดิน!  โซ่สายฟ้านับไม่ถ้วนเหล่านี้ปกคลุมไปทั้งภูเขา...โซ่เหล่านี้มาจากไหนกัน? มีแต่สถานที่แบบนี้ที่ก่อให้เกิดเหตุอัศจรรย์ได้  น่าอัศจรรย์จริงๆ”

“เข้าไปกันเถอะ”

ลินลี่ย์กับบีบีบินออกมาจากอสูรโลหะ  หลังจากเก็บอสูรโลหะแล้ว  ลินลี่ย์บินมุ่งหน้าตรงไปที่เชิงเขาสิ้นหวังด้วยความเร็วสูง

“พี่ใหญ่, เข้าไปกันเถอะ”  บีบีเริ่มบินเข้าไปขณะกล่าว

“เฮ้..ใต้เท้าทั้งสอง โปรดหยุด  หยุดก่อน!”  มีเสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ

บีบีได้แต่หยุดและลินลี่ย์หันมามองเช่นกัน เด็กหนุ่มในชุดเขียวยาวบินออกมา  เขามีสีหน้าเคร่งเครียด  เขารีบบอก “ใต้เท้า, พื้นที่นี้ปกคลุมไปด้วยโซฟ้าดิน ไม่ว่ายังไงพวกท่านอย่าเข้าไปเลย ถ้าพวกท่านบุ่มบ่ามเข้าไปข้างในและสัมผัสกับโซ่ฟ้าดิน  พวกท่านจะตายแน่นอน”

“เรารู้ว่าโซ่ฟ้าดินไม่อาจแตะต้องสัมผัสได้  เราจะเข้าไปจากช่องว่างระหว่างโซ่”  บีบีหัวเราะ

ลินลี่ย์พยักหน้าเช่นกัน

แม้ว่าโซ่สายฟ้ามีนับไม่ถ้วนโยงลงมาจากยอดเขา แต่ก็ยังมีช่องว่างห่างราวเมตรหรือสองเมตรระหว่างโซ่สายฟ้า  พื้นที่ว่างขนาดนี้พอให้คนบินผ่านเข้าไปได้

“ดูเหมือนพวกท่านทั้งสองยังไม่รู้อะไร” เด็กหนุ่มหยิบหินจากพื้นแล้วโยนเข้าไปในช่องว่างระหว่างโซ่สายฟ้า  ขณะที่หินผ่านช่องว่างของโซ่สายฟ้า...

“แครกกกก!”

ช่องว่างระหว่างโซ่สายฟ้ามีเยื่อพลังกึ่งโปร่งแสงเกิดขึ้นซึ่งบดบังพื้นที่ช่องว่างอย่างสิ้นเชิง ประกายไฟฟ้านับไม่ถ้วนเทลงมาจากด้านบนมาตามช่องว่างระหว่างโซ่ทั้งสอง และไฟฟ้าเหล่านี้ทำให้หินหายไปเหลือแต่ความว่างเปล่า

ลินลี่ย์กับบีบีตะลึงทั้งคู่

“ภายใต้เงื่อนไขปกติ เยื่อพลังใสระหว่างโซ่สายฟ้าจะใสมองไม่เห็น  แต่พวกมันมีอยู่เสมอ..ดังนั้นถ้าพวกท่านต้องการผ่านเข้าไปท่านจะเจ็บตัวจากพลังโจมตีสายฟ้านับไม่ถ้วน สายฟ้านี้ไม่ใช่สายฟ้าธรรมดา... แม้แต่เทพชั้นสูงที่แข็งแกร่งยังเหลือแต่เถ้าธุลีในทันทีเมื่อถูกสายฟ้าฟาด!”  บุรุษหนุ่มชุดเขียวเตือนซ้ำ